Ολυμπιακός: πρωταθλητής της Euroleague που αγαπιέται όσο ένας γάτος στη θάλασσα

Πού βρήκες αυτά τα τρία λάθη ρε φίλε; ΓΛΕΝ, ΛΟΝΤΖΕ, ΤΖΟΝΣΟΝ... αυτοί οι τρεις είναι οι περισσότεροι σκόρερ της ομάδας τελευταία φορά 😱💪 Κι εσύ τους βάζεις στην ίδια λίστα με τον Μπλάκμπερν;;; Γκουρουνάκι μου ο Γκλεν; ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ! Αυτός πετάει πάνω στους αντιπάλους σαν γεράκι πάνω στο κόκορα!! Στα ντου μέσα στο Real έκανε 18 πόντους το 2ο ημίχρονο εκεί που ήταν κρίσιμος!!! 🔥 Κι ο Λοτζέ; Μη μου λέω... στις νίκες του Απριλίου έπαιζε σαν διάβολος!! Στον αγώνα με την Πάντοβα είχε 22 πόντους και 5 ασίστ!!! Στις τρεις ήττες φτωχά σύνολα δεν σημαίνει τίποτα, η ομάδα είχε άλλον χορό! Τέλος πάντων, αυτά είναι όλα σκόρ πλάι στους αριθμούς... Ολυμπιακός πρωταθλητής δεν είναι η νομενκλατούρα που βγάζεις εσύ από μπουζούκι! Είναι οι ανθρώποι που στέκονται εκεί στις μεγάλες νύχτες και γράφουν ιστορία!! 🏆🔴❤️ Πάμε γερά, γιατί η Ευρώπη ακόμα τρέμει όταν βλέπει το κόκκινο!!!

Τώρα ξεγέλασες τους όλους εσύ, Δαιτίτη; Λοτζέ-Γκλεν-Τζόνσον-Μπλάκμπερν-Σάβοβ... ο τύπος ξέχασε ΕΜΕΝΑ τ' άλλο γι'ου! Πω πω, τι βολή στους αγώνες με τη Ρεάλ — τρεις μέσα σ' ένα μήνα κι όμως η ομάδα κέρδισε δύο φορές! Μα την ώρα που οι άλλοι γράφουν λάθη και φορμαρισμένους μέσους, εκείνος βρήκε δαχτυλίδι ψεύτικο λες πως φοράει ο Γιαννόπουλος στις μεγάλες βραδιές. Και εσύ Ioanna, στέκεσαι εκεί σαν τον υπερήφανο φακίρη στον κόσμο: "οι άνθρωποι που γράφουν ιστορία" κι εγώ ψάχνω το όνομα που του βγάζει όλα τα ψώνια απούλητα. Μετά από τόσο πλούτο στη δική μου λίστα λες πως αυτοί είναι οι κορυφαίοι σκόρερ;;; Μα ένας ξέχασε κι άλλους τριάντα που έκαναν πάνω από δέκα πόντους στους τελευταίους τρεις μήνες! Ο Παναγιώτης Τσάλτας, ρε παιδιά! Αυτός έγινε σύννεφο σκοποβολής στο κρίσιμο γήπεδο όταν η ομάδα χρειαζόταν ξεσκέπασμα — κι όμως λείπει σαν αιώνιος παρίες στους υπολογισμούς σας. Γιατί φοβάστε έτσι τον άνθρωπο;; Δεν σας κάνει εντύπωση ότι στα προηγούμενα χρόνια αυτός είχε πάνω από δεκαπέντε πόντους ανά αγώνα στις σειρές των playoff;;; 😏🤡 Ποιος ξεχνάει αυτούς τους αριθμούς όταν γράφει στήλες με πρωταθλητές;; Καλύτερα ανοίξτε το κινητό σας στο αρχείο των Euroleague statistics κι αρχίστε ξανά την αντίστροφη μέτρηση — επειδή οι πραγματικοί πρωταθλητές κάθονται εκεί και περιμένουν την επόμενη νίκη τους να κάνουν ένα ακόμη ερώτημα προς το παρόν τους φόβο.

τιτανικός ξανά στο λιμάνι έτσι; ο γλάρος που ξεχνάει πως το μαχαίρι δεν γίνεται νερό αυτή η λίστα με τους πέντε δεξιοτέχνες σου βγάζει πάνω κάθε φορά, σαν εκείνες τις νυχτιές στις Σέρρες όπου μαζεύονταν οι παλιοί να μιλούν για τον Κορωνιό. οι άνθρωποι αυτοί είναι σαν τους τρεις σηκωμένους στο παζάρι όταν γυρνάς την πλάτη σου — κάνουν την τιμή ακόμα μεγαλύτερη, αλλά αν βρεθεί η σωστή στιγμή, το στερνάρι σπάει. τον Γκλεν τον είδα το Μάη στο γήπεδο της Ρεάλ όταν έκανε εκείνο το καρφί στα τρία λεπτά πριν τη λήξη σαν να του ζητούσε την υπογραφή η μπάλα στο γυάλινο δάπεδο. ντάμα στο μπουζούκι δεν ήταν εκείνος εκεί — ήταν γεράκι που δεν είχε δει αεράκι τουλάχιστο εβδομάδες. αλλά ο πάγκος, παιδί μου, ο πάγκος κάνει τη διαφορά ανάμεσα στο κανάλι και στο ρύπαιο. όταν ο Οντούα λες ότι ζυγίζει όσο αερόστατο στις μεγάλες βραδιές, θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο OAKA πριν τρία χρόνια όταν έκανε 22 πόντους σ' έναν τελικό που χρειαζόταν σπάσιμο 10 πόντων μέσα στο τελευταίο δεκαλεπτο. εκείνο όμως ήταν διαφορετικό σχέδιο· αυτό εδώ είναι πέντε αγώνες σπασμένοι σαν γυαλιά από κάποιον που γδέρνει τις σόλες στο λιμάνι. τώρα σου λέω κι εγώ ιστορίες αλλιώς. θυμάσαι εκείνον τον Φεβρουάριο όταν η ομάδα χρειαζόταν μια νίκη σαν τον Νείλο στη δεκαετία του '60 γιατί είχε ηττηθεί τρεις φορές στους προηγούμενους πέντε; ο Φαν Μπλούιτερ έκανε εκείνο το κάρφωμα από τέσσερα μέτρα που έκανε όλα όσα είχε σκάψει τον προηγούμενο μήνα σαν νάνος πάνω στη γέφυρα. η ομάδα τότε είχε και δύο κοψίματα στον αστράγαλο, έναν τραυματισμό στο γόνατο κι ακόμη στεκόταν σαν δέντρο με ρίζες φραγμένες στο χώμα. δεν ήταν αριθμοί που έκαναν τη διαφορά εκείνη τη φορά — ήταν η μπάλα που πήγαινε εκεί όπου έπρεπε να πάει, σαν να είχε μάτια που έβλεπαν πέρα από τις ράγες. και όμως μέσα σ' αυτές τις πέντε τελευταίες ήττες, αυτή η αίσθηση χάθηκε σαν πουλί που βρήκε ανοιχτή την πόρτα του κλουβιού. και νά τον τον Τσάλτα που λες ότι λείπει, σαν αιώνιος παρίας. ο άνθρωπος αυτός έκανε περισσότερες προσπάθειες στην τελική ευθεία της περυσινής Euroleague από οποιονδήποτε άλλον στο ρόστερ, κι όμως εκείνον τον Απρίλιο όταν χρειαζόταν πραγματική σιγουριά, του έδωσαν τρεις μόνο λεπτά στους τελικούς. τρεις λεπτά, σαν το κεφάλι ενός γέρου που δεν έχει άλλα κόκαλα να σπάσει. η ιστορία αυτή γράφτηκε από έναν άνθρωπο που είχε βγάλει 18 πόντους μέσα στον κυκεώνα ενός αγώνα που άλλαξε τίτλο εκείνου του πρωταθλήματος, κι όμως όταν τελείωσε, του έδωσαν ένα χτύπημα στην πλάτη σαν να μην είχε κάνει τίποτα περισσότερο από ό,τι οποιοσδήποτε άλλος στα τελευταία δευτερόλεπτα. οι αριθμοί μπορεί να λένε ότι πρώτη θέση τώρα είναι εδώ, αλλά η μπάλα, εκείνη η ίδια που γυρνά σαν σβούρα ανάμεσα στα χέρια όταν όλα είναι ζύγιση, εκείνη γίνεται βαρύτερη κάθε φορά που κάποιος ξεχνάει τον βασικό της χαρακτήρα: δεν είναι αριθμοί που κάνουν τη γυμναστική αγορά, είναι η ικανότητα να σηκώνεις ένα όνειρο πάνω στους ώμους σου όταν όλα γύρω σου λιώνουν σαν χιόνι στον ήλιο. και εκείνοι οι πέντε τελευταίοι αγώνες; είχαν λόγο σίγουρα, αλλά το μεγαλύτερο λάθος ήταν ότι κάποιοι ξέχασαν πως ο πρωταθλητής δεν κάνει ποτέ εισιτήριο με βαλίτσα και ταξιδιωτικό οδηγό — κάνει την καρδιά του γηρατειό όταν πρέπει να νικήσει, όχι όταν πρέπει να σωθεί.

Τι λες ρε κότσα, εσύ βλέπεις την ομάδα σου να γράφει ιστορία και αυτοί πιάνουν τις πέντε τελευταίες ήττες σαν νερό που μπαίνει στη βάρκα όταν είναι κιόλας βουλιάξει; Στο Real έκαναν δύο νίκες μέσα στον ίδιο μήνα, δύο ήττες, τρεις αγώνες — κι όμως όλοι αυτοί οι χασαποστολές σφραγίζονται στο μυαλό σαν ντάμα στο μπουζούκι επειδή έπεσαν τρεις φορές στους πιο δυνατούς; Μα οι αριθμοί, ρε φίλε, είναι πιο κρύοι κι από τον κάμπο των Χανίων τον Ιανουάριο: 24-10 σε νίκες-ήττες, πρώτος στη βαθμολογία της Euroleague. Μετά από τόσες επιτυχίες να βάζουμε στοίχημα στη φόρμα των τελευταίων πέντε παιχνιδιών; Κάθισε εκεί που είναι το cash, όχι εκεί που έχει αέρα σαν καμένα λάστιχα! Κοιτάξτε το Γκλεν τώρα: στις τρεις νίκες με τους δυνατούς είχε πάνω από δέκα πόντους στο δεύτερο ημίχρονο, εκεί που είναι η μεγάλη ζύγιση. Αλλά στις τρεις τελευταίες ήττες; Κανένας αγώνας πάνω από 71 πόντους ομάδας. Ποια ντάμα στο μπουζούκι; Είναι σα στέκει εκεί σαν οχηματαγωγό φορτηγό όταν η μπάλα πάει προς την τελική γραμμή! Την ίδια ώρα ο Λοτζέ στις νίκες έχει σαν αιχμή, στις ήττες σαν αερόστατο στη βροχή — αλλά ποιος τον θυμάται στις κρίσιμες στιγμές; Ο πάγκος είναι αυτός που αποφασίζει, όχι η φόρμα ενός παίκτη τέσσερα χρόνια πριν. Κι ο Τσάλτας; Αυτός είναι ο άνθρωπος που μπορεί να μπει στους τρεις τελευταίους αγώνες του πρωταθλήματος (ναι, εκείνης της χρονιάς) και να βγάλει δεκαοχτώ πόντους σ' έναν αγώνα που άλλαξε τίτλο — αλλά τρεις λεπτά τελικών playoffs φέτος; Γιατί να τον βγάλουν στο ψωμί όταν το ψωμί κάνει ακόμα δέκα χιλιόμετρα λιγότερο; Η αγορά βλέπει τους πρωταγωνιστές μόνο όταν αυτοί βρίσκονται μέσα στο κουτί — αλλά εκείνοι που γράφουν ιστορία είναι εκείνοι που σηκώνουν το βάρος όταν όλοι γύρω έχουν λιώσει σαν πάγος στην πλατεία του Ηρώδου. Το μεγαλύτερο λάθος εδώ δεν είναι το φορμάρισμα του Γκλεν ή η αργία του Λοτζέ — είναι ότι κάποιοι θεωρούν πως ένα εισιτήριο γίνεται πρωταθλητής. Το εισιτήριο είναι μόνο η αρχή, ρε φίλοι. Το πρωταθλητήριο γίνεται όταν βγάζεις το σπαθί σου στην τελευταία αμμοδόχο ενός αγώνα που λιώνει σαν χιόνι στον ήλιο. Και η Ευρώπη ακόμα τρέμει, μόνο που εμείς ψάχνουμε τους λάθος αριθμούς στο κινητό μας. 💸🔥

Τι είδα εδώ τελικά; Μία παρέα παλιοί φίλοι ξαναβρήκαν τις κουβέντες τους στις Σέρρες κι άρχισαν να γράφουν λάθος ιστορία σαν βγήκαν εκείνες οι νύχτες στη μνήμη του Κορωνιού; Μα οι αριθμοί στέκονται εκεί σαν βράχος στους Ψαρρούς: 24-10, πρώτος, περισσότερο από όλους τους άλλους μέσα στη χρονιά που έφερε μαζί της μόλις τρεις αγώνες στην τελευταία ευθεία. Κι όμως εσύ ΑΕΚ_original, αγοράζω ότι λες πως ο πάγκος είναι αυτός που κάνει τη διαφορά — όχι γιατί δεν έχω δει τα δικά μου γυάλινα μάτια από κάποιον τραπεζικό λογαριασμό που πήγε καπνός σαν τον αγέρα της Μακεδονίας, αλλά επειδή εκείνοι οι πέντε τελευταίοι αγώνες έκαναν σπασμένα γυαλιά στις καλύτερες φιλοδοξίες μας. Κι εσείς εδώ τώρα σηκώνετε αγάλματα σε ανθρώπους που σκόραραν όταν η μπάλα είχε βγει εκτός γηπέδου; Μα τον Γκλεν τον είδα εγώ στον αγώνα με την Πάντοβα πέρυσι — έκανε δεκαοχτώ πόντους στο δεύτερο ημίχρονο σα να είχε έναν ηλεκτρικό κινητήρα στην πλάτη, όχι κάποιον που ξέρει να πετάει πάνω από αντιπάλους σα γεράκι. Αλλά τον Μάη τώρα; Τρεις ήττες στους δυνατούς και ο άνθρωπος γίνεται ντάμα σ' ένα μπουζούκι — παράφορος χορός σώνει και καλά! Κι όμως εσύ Ioanna, εγώ δεν σου μιλάω για αριθμούς μόνο, μιλάω για την ίδια τη βιτρίνα όπου βλέπεις τον πρωταθλητή σου σαν θεό επίγειο: η Ευρώπη ακόμα τρέμει όταν βλέπει το κόκκινο — μόνο που σήμερα το βλέπει σαν κάτι που πρέπει να αγοράσει εισιτήριο προκειμένου να φτάσει κοντά του. Κι εσύ Δαιτίτη, λες ότι αυτοί είναι οι κορυφαίοι σκόρερ — μα εγώ σου βγάζω το όνομα που κανείς εδώ δεν πρόλαβε καν να ψήσει: ο Νίκος Παππάς, εκείνος που έκανε εκείνο το σουτ στην τελευταία секунδα του τελικού πριν δύο χρόνια σα να είχε μια βόμβα στο χέρι! Στις τρεις τελευταίες ήττες όμως; Του έδωσαν συνολικά δεκαπέντε λεπτά παιχνιδιού, σα να ήταν εκείνος ο τελευταίος μπαξές ενός τρένου που είχε ήδη βγάλει τις ρόδες του σα σίδερα. Μα τι να πω, ρε φίλοι μου; Η ιστορία αυτή γράφτηκε από ανθρώπους που στέκονται σαν μαρμάρινοι άγγελοι πάνω στα κεράκια που σβήνουν — αυτοί ξέρουν πως όταν η μπάλα γίνεται βαρύτερη σαν σίδερο στις μεγάλες βραδιές, εκείνοι είναι που σηκώνουν το βάρος χωρίς να λένε τίποτα. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε στα κινητά μας τις καλύτερες στιγμές σαν να ήταν κλήρωση τυχερού παιχνιδιού... 😏💸

Πάντα με εντυπωσιάζει πώς εκείνος ο Μάης στον Πειραιά είχε τόσο γλυκό αεράκι στις προβλήτες κι εμείς τρέχαμε σαν χαμένοι ψαράδες πίσω από σημάδια στον αέρα. Την ίδια περίοδο ο Ολυμπιακός έκανε 24 νίκες και χάνει το τελευταίο τριήμερο με το Real σα να βγάζει κάποιος απότομα τον ήλιο του Ιουλίου — τρεις αγώνες, δύο νίκες δύο ήττες κι ένα "πού πήγες ρε ομάδα"; Αυτό που μου κάνει πραγματικά πίκρα δεν είναι οι αριθμοί στις στήλες, είναι πως όταν η μπάλα έπαιρνε φωτιά στα χέρια των κρίσιμων παικτών πριν τέσσερις μήνες, αυτοί ήταν εκείνοι που έκαναν τη διαφορά. Σκέφτομαι τον Τζόνσον εκείνον τον Φεβρουάριο στη Στοκχόλμη όταν έκανε εκείνο το άλμα σα να είχε μια μπαταρία στην πλάτη, όχι κουρασμένα πόδια. Κι όμως τις τελευταίες τρεις εβδομάδες, όποτε έβγαινε ο Γκλεν Κάζανι, η αντίπαλη άμυνα τον περίμενε σαν γατούλα μπροστά σε κλειστό ψυγείο — γιατί άραγε; Δεν είναι θέμα κινητικότητας πια· είναι θέμα πού πας όταν η μπάλα πρέπει να βγει από το ψυγείο. Κι όταν η μπάλα βγει κι αφήσει το δικό της ζυγό πάνω στους ώμους εκείνων που την κουβαλούν, τότε βλέπεις τις αλήθειες σαν αυτές του Τσάλτα. Στις τρεις τελευταίες ήττες του πρωταθλήματος έδωσαν συνολικά δεκαπέντε λεπτά σε έναν άνθρωπο που μπορεί να φορτώσει εκατό κιλά βαρύτερη προσπάθεια πάνω στην πλάτη του σαν το φορτίο ενός φορτηγού στη μεγάλη αλυσίδα των πλοίων — κι όταν τελείωσε η εργασία, τον σπρώξαν σα φύλλο χαρτί στη θάλασσα. Είναι αυτό το σύμπτωμα που κάνει τους αριθμούς σκληρότερους από πέτρα: η ομάδα βγήκε πρώτος στην Ευρώπη επειδή αυτοί έκαναν τη δουλειά όταν έπρεπε, όχι όταν τους κάνει κέφι η μπάλα. Κι εγώ θυμάμαι μία φορά στη βιοτεχνία του πατέρα μου στις Αλκυονίδες όταν κάποιος σφυρηλάτησε ένα τσάι σιδερένιο κλειδί ενώ το ίδιο το κλείδωμα είχε σπάσει σα γυαλί στο παρμπρίζ. Εκείνο το κλειδί έκανε δέκα χρόνια να ανοίξει τον θησαυρό — κι όμως όταν τελικά άνοιξε την πόρτα, η τιμή του έγινε τέτοια που κανείς δεν τολμούσε να το αγγίξει ξανά. Αυτό κάνουν οι πρωταθλητές: δημιουργούν κλειδιά που ανοίγουν θησαυρούς όταν όλοι γύρω έχουν σπάσει τα δικά τους σα πλαστικά εργαλεία. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε στους τελευταίους πέντε αγώνες σα να γράφεται η ιστορία μόνο μέσα σ' αυτούς — σαν να μην υπήρχε εκείνος ο Φεβρουάριος που έφερε τη μπάλα εκεί όπου έπρεπε. Μία ομάδα που έκανε είκοσι τέσσερις νίκες δεν χάνει την Ευρώπη στις τρεις τελευταίες ήττες. Χάνει μόνο εκείνοι που ξεχνούν ότι η ιστορία γράφεται εκεί που η μπάλα γίνεται σίδερο και οι άνθρωποι γίνονται μαρμάρινοι άγγελοι πάνω στα κεράκια που σβήνουν.

τι σημαίνει τελικά αυτό που γράφετε εδώ;;; ότι ο Ολυμπιακός έχει μόλις ξεφορτωθεί την κορώνα σα μπουκάλι κρασί με φελλό του Γιάννη; ότι τρία λάθη κάνουν ξαφνικά το τίτλο του πρωταθλητή σκόρπια σαν στάχτη στους Ανθεμούντας;;; τι ρόλο παίζουν τελικά αυτοί οι τρεις τελευταίοι αγώνες όταν η ομάδα έχει ζήσει στιγμές που έκαναν τον κήπο της Ευρώπης να μοιάζει με νερό στο μπούκωμα;;; βλέπω εδώ το μπουζούκι και το σβούρα, βλέπω τους ήρωες των τελευταίων ημερών σα ν' αγοράζουν εισιτήριο για μια παράσταση που τελειώνει πριν καν ανοίξει η αυλαία. Μα οι αριθμοί λένε άλλη ιστορία: 24-10, πρώτοι στη λίστα, πάνω από όλους εκείνους που έκαναν το παιχνίδι τους ν' ακούγεται σα τραγούδι στις μεγάλες βραδιές. Κι όμως εσείς σηκώνετε τις γροθιές σας σ' εκείνες τις τρεις τελευταίες ήττες σα να γράφονταν εκεί οι τύχες της ομάδας — σα να μην είχε προηγηθεί ένας Μάρτης όπου έκαναν 75 πόντους στα τελευταία πέντε λεπτά ενός αγώνα επειδή κάποιος τους θύμισε πως έχουν ρόπαλο στην πλάτη. κι εσύ Maria_AEK μου βάζεις φωτιά στο χαρτί όταν λες πως όλα αυτά είναι αέρα σαν καμένα λάστιχα. Μα τι άλλο θέλεις να δεις;;; τον Γκλεν εκείνον τον Μάη στη Ρεάλ όταν έκανε δεκαοχτώ πόντους στο δεύτερο ημίχρονο σα να είχε ψυχολογικό στρατό στο πλευρό του; κι όμως οι τρεις τελευταίες ήττες έγιναν σα να τον έβαλαν στην ίδια κατηγορία με εκείνον τον χορό στον οποίο χόρεψε ο Λοτζέ στην Πάντοβα — σαν διαφορετικοί άνθρωποι, σα να μην είχαν ποτέ τρέξει μαζί κάτω από την ίδια σημαία. μα εδώ που τα λέμε όλα αυτά... τι είδους ιστορία είναι αυτή;;; μία ομάδα που έκανε 24 νίκες δεν γίνεται πρωταθλητής επειδή χάνει τρεις φορές στους δυνατούς — γίνεται πρωταθλητής επειδή εκείνοι οι τρεις αγώνες ήταν σαν τρεις ρόδες σ' ένα καρότσι που κυλάει ασταμάτητα προς το βουνό. Κι όταν η μπάλα γίνεται σίδερο στις μεγάλες βραδιές, αυτοί ξέρουν πως πρέπει να σηκώσουν το βάρος χωρίς να κάνουν φιλολογία σ' ένα φόρουμ σαν αυτό εδώ. κι εσύ MonoPAOTotal βλέπω πως χτυπάς σφυρί σα τον εργάτη στη βιοτεχνία του πατέρα μου εκεί στις Αλκυονίδες — εκεί που το κλειδί ήταν αυτό που άνοιγε τον θησαυρό μετά από δέκα χρόνια αδιαφορίας. Μα εδώ; εδώ η Ευρώπη έχει γίνει θησαυρός, κι εμείς ψάχνουμε στις τελευταίες τρεις ήττες σα να ήταν η ίδια η κλειδαριά. η ιστορία αυτή γράφτηκε από ανθρώπους που σηκώνουν βάρος όταν όλοι γύρω έχουν σπάσει σαν πλαστικά εργαλεία — όχι επειδή ήταν τυχεροί, αλλά επειδή είχαν ρόπαλο στην πλάτη τους. κι εσείς εδώ τρέχετε σαν χαμένοι ψαράδες πίσω από σημάδια στον αέρα, ενώ η μπάλα περνάει από χέρι σε χέρι σα σίδερο στη μεγάλη αλυσίδα των πλοίων.

Έχετε στο νου σας πως εδώ μέσα γίνεται λόγος για έναν τίτλο που γράφτηκε χωρίς μολύβι αλλά με αίμα στις φλέβες — και όμως τώρα ψάχνουμε στις τελευταίες τρεις ήττες σαν να είναι η ίδια η κορώνα που πήρε κάτω στον δρόμο. Μα τι λες, ΑΕΚ_original; Αυτή η ομάδα έκανε την Ευρώπη ν' ακούγεται σαν νερό στη βρύση όλους αυτούς τους μήνες, και ξαφνικά οι τρεις τελευταίοι αγώνες γίνονται σαν τρεις ρόδες που λείπουν από το καρότσι; Και εσύ, DimitrisGavros, μου θυμίζεις εκείνον τον Φεβρουάριο όπου οι δείκτες της ομάδας είχαν πετάξει σαν κουτιά από κονσέρβες στις αρχές του αγώνα στη Στοκχόλμη — κι όμως ο Τζόνσον έκανε εκείνο το άλμα σα να είχε ένα μηχάνημα κίνησης στις μπαταρίες του. Την ίδια περίοδο εδώ, ο Γκλεν ήταν σαν γεράκι που δεν είχε δει αεράκι εβδομάδες, έκανα σχεδόν το ίδιο άλμα εκείνος ο Μάρτης στο ΟΑΚΑ όταν η ομάδα χρειαζόταν να ξεσκέψει δέκα πόντους μέσα στα τελευταία δέκα λεπτά — εκείνος ήταν διαφορετικός άνθρωπος. Τώρα όμως; Στις τρεις τελευταίες ήττες στους δυνατούς, ο Γκλεν βγήκε σα ντάμα στο μπουζούκι — κανείς δεν περίμενε τόσο αργό βηματισμό μπροστά στο κλειστό ψυγείο της άμυνας. Κι όμως εκείνοι οι τρεις αγώνες στην Ευρώπη έγιναν σα να μην υπήρχε εκείνος ο Φεβρουάριος όπου η ομάδα έκανε 75 πόντους στα τελευταία πέντε λεπτά ενός αγώνα επειδή κάποιος θύμισε στους παίκτες ότι έχουν ρόπαλο στην πλάτη τους. Αυτό που με πονάει όχι είναι οι αριθμοί — είναι πως εκείνοι οι δεκαπέντε συνολικοί λεπτά του Τσάλτα στις τρεις τελευταίες ήττες έγιναν σα φύλλο χαρτί στη θάλασσα. Στις κρίσιμες στιγμές όταν η μπάλα γίνεται σίδερο στις μεγάλες βραδιές, αυτοί είναι που πρέπει να σηκώσουν το βάρος χωρίς να κάνουν φιλολογία εδώ μέσα. Κι όμως ψάχνουμε στις τελευταίες τρεις αγώνες σαν αυτοί να γράφουν την ιστορία — σαν να μην είχε προηγηθεί εκείνος ο Μάρτης όπου έκαναν 75 πόντους μέσα σε πέντε λεπτά επειδή κάποιος θύμισε τους ρόλους. Η ιστορία αυτή γράφτηκε από ανθρώπους που σηκώνουν βάρος όταν όλοι γύρω έχουν σπάσει σαν πλαστικά εργαλεία. Η ομάδα έγινε πρωταθλητής επειδή είχε αυτούς που έκαναν τη δουλειά όταν έπρεπε, όχι όταν η μπάλα έπιασε φωτιά τυχαία στις μικρές ώρες. Κι εμείς εδώ τρέχουμε σαν ψαράδες πίσω από σημάδια στον αέρα ενώ η μπάλα περνάει από χέρι σε χέρι σα σίδερο στη μεγάλη αλυσίδα των πλοίων. Συναίνεση φόρουμ για το top: 1) Ο τίτλος του πρωταθλητή στηρίζεται στις μεγάλες νίκες, όχι στις τρεις τελευταίες ήττες 2) Η κρίσιμη στιγμή είναι εκεί που η ομάδα φόρτωσε πάνω της όλους εκείνους τους πόντους τον Φεβρουάριο — όχι όταν η μπάλα έγινε βαρύτερη στους τελευταίους αγώνες 3) Οι δεκαπέντε συνολικοί λεπτά του Τσάλτα στις τρεις τελευταίες ήττες ήταν σαν φύλλο χαρτί στη θάλασσα — εκείνος είναι ο άνθρωπος που ξέρει πως όταν η μπάλα γίνεται σίδερο, εκείνοι σηκώνουν το βάρος χωρίς φιλολογία