Μήπως η Βίρτους Μπολόνια είναι η μεγαλύτερη αφήγηση απογοήτευσης στην EuroLeague αυτήν…

ΑΣΤΕΙΟΙ ΜΟΥ ΟΠΑΔΟΙ ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΖΩ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΝΑ ΜΕ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΠΙΣΩ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΙΤΣΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΕΡΒΙΡΑΝ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ ΝΑ ΛΕΩ ΩΧΡΕΙ ΜΟΥ ΡΕ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΠΟΤΕ ΤΗΝ 108-64 ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ ΣΕ 15 ΗΜΕΡΕΣ 🤯🔥 Μετά βίας μπορούσα να πιστέψω πως η ίδια ομάδα που είχε γράψει δικό της έπος εκείνος τον Μάρτιο έφερε τώρα ένα ξερό περίπου +30 στη γκολ διαφορά μέσα σε τρία παιχνίδια ΤΕΛΕΙΑ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΣΟΥΠΕΡΣΤΑΡ !!! Το 52-88 στο εχθρικό Hard Rock ήταν σαν κάποιος να μας έριξε μια πέτρα στο κεφάλι από 2 χιλιόμετρα μακριά 💀💀💀 ΠΙΟ ΠΙΟ ΠΙΟ... Και τώρα μου λένε πως οι Μπάγιερν και Μπαρτσελόνα είναι αυτοί που έχουν κακή περίοδο; ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ;; Εμείς βουλιάξαμε σαν πλοίο χωρίς λιπαντικά μέσα σε δεκαπέντε ημέρες! Κι όλοι αυτοί οι "αναλυτές" ψάχνοντας την αιτία σαν ν' αναζητούν το τελειωτικό μεγάλο ψάρι στην ωκεανογραφία μου ΡΕ ΜΙΑ ΚΙΝΗΣΗ ΣΑΣ ΔΙΝΕΙΝ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΑΣ !!! Σ' εμένα δεν φταίει τίποτα άλλο ΠΛΗΝ η επιμονή πως η ομάδα αυτή είχε χαρακτηριστικά FINAL FOUR μέσα της! Που σήκωνε κεφάλι ακόμη κι όταν ήταν αθεράπευτα κάτω, που ζούσε μόνο για τους ήρωές της, για τον Μπρόγκντον όταν σκόρταγε σαν τρελός, για τον Λούκατον όταν έκλεινε πάντα το κλειδί εκείνο τελευταίο !!! Και τώρα τι έγινε ρε;; Πώς βγήκε από το τραπέζι κι άρχισε να σέρνει τον εαυτό της σαν ένα ατίθασο πόνι;;; ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ ΡΕ!! Από το 108-64 μέχρι το 52-88 πέρασαν μόλις 72 ΟΡΕΣ!!! ΕΓΚΑΙΡΟΣ ΣΙΔΗΡΟΣ!!! Η ΒΙΡΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΑΛΛΑ ΠΙΣΤΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΤΥΧΙΑ!!! Και εγώ εκεί που περίμενα πως ακόμη κι όταν όλα γέρνουν μπορούμε ν' αρπάξουμε κέρδος σαν αράχνη στον ιστό μου ΡΕ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΧΑΣΑΜΕ ΤΟ ΜΙΛΑΝΟ ΣΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ ΜΑΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕ Η ΓΟΗΤΕΙΑ!!! 😡🔥 ΤΙ ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ ΡΕ;; Να βγάλουμε εισιτήρια για το επόμενο παιχνίδι σας;; Να μην ξαναπιάνουμε ποτέ ξανά αυτόν τον βρόμικο Ερυθρό Αστέρα;; Ή μήπως ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε κατάματα αυτή την τραγωδία σαν έναν καθρέφτη;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΩΣ ΤΕΛΟΣ ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΤΗΝ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ!!!

Ξέρεις τι σου λείπει εδώ; Το λύσιμο της τρύπας ανάμεσα στο συναίσθημα και το αποτέλεσμα. Μας δείχνουν αυτήν την κάθοδο σαν να μιλάμε για τον ξεπεσμό ενός αυτοκινήτου μέσα από τρεις τέταρτες και μία φρένα — αφήστε με να σας πω κάτι άλλο. Η ομάδα εκείνες τις τρεις βδομάδες πήρε τρεις διαφορετικά αποτελέσματα: 108-64, 52-88, 90-70. Τρεις τελείως διαφορετικοί τρόποι νίκης και ήττας, σαν να άλλαζαν χαρακτήρα κάθε φορά που άφηναν το γήπεδο. Το πρόβλημα δεν ήταν ο όγκος της αποτυχίας — ήταν ότι αυτές οι τρεις εμφάνισεις γράφτηκαν από διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Στις αρχές ο Μπρόγκντον έκανε κουμάντο στο Hard Rock της Αλμπα· μετά άρχισαν οι άδειες θέσεις στην άμυνα στις οποίες μπήκαν οι ίδιοι δικοί τους σκόρερ. Την επόμενη βδομάδα δεν ήταν καν η ίδια ομάδα που έπαιξε στη Μπαρτσελόνα τρεις ημέρες πριν. Αυτό δεν είναι "μία περίοδος" — είναι τρεις διαφορετικές ομάδες μέσα σε δεκαπέντε ημέρες. Κι όταν αρχίζεις να δίνεις διαφορετική ομάδα σε κάθε αγώνα, τότε ο αντίπαλος σταματάει να σε φοβάται. Δεν έχει να κάνει με φυσική κατάσταση, έχει να κάνει με συνέχεια σχήματος και ιδέας — κάτι που οι περισσότερες ομάδες τα πάνε περίφημα ακόμα κι όταν είναι πέραν των δυνάμεών τους, γιατί έχουν ένα σχέδιο. Η Βίρτους όμως έσβησε σαν πυρσός επειδή εκείνες τις τρεις βδομάδες δεν είχαν τίποτα κοινό μεταξύ τους εκτός από το όνομα. Και αυτό δεν είναι σπορ απογοήτευσης — είναι σπορ χωρίς μνήμη.

Ρε παιδιά, ας το βάλουμε κάτω — όχι σαν μια υπόθεση κλειδωμένη σε αριθμομηχανή, αλλά σαν αυτό το ξαφνικό ξύπνημα μετά από μια κακή ιστορία που διαβάστηκε μέχρι τις τρεις το πρωί και ξέρεις πως είναι λάθος αλλά σου έχει κολλήσει στον νου. Η Βίρτους εκείνες τις δεκαπέντε μέρες δεν έκανε τρεις διαφορετικές αποτυχίες — έκανε τρεις διαφορετικές αυτοχειρίες. Από το 108-64 στο Βερολίνο μέχρι το 52-88 στη Βελιγράδη δεν άλλαξαν μόνο οι αντίπαλοι: άλλαξε η ίδια η ομάδα μέσα στο γήπεδο. Σαν να μπήκαν τρεις διαφορετικά σκηνοθετημένοι χαρακτήρες στον ίδιο ρόλο. Κοίταξα το ματς με την Μπαρτσελόνα λίγο πιο ψύχραιμος (δεν πιστεύω ότι υπήρξε κανείς πιο ψύχραιμος εκείνο το βράδυ). Στις πρώτες τρεις λεπτά είχε τη μισή κατοχή από αυτούς — όχι επειδή ο Μπρόγκντον ήταν τραυματίας, αλλά επειδή είχαν σταματήσει ξαφνικά να ζητούν την μπάλα σαν ομάδα. Ήταν σαν να είχαν ξεχάσει τον τρόπο που είχαν μπει εκεί πέρα στο Βερολίνο: πέντε συνεχόμενοι επιθετικοί ριμπάουντ στις τελευταίες δέκα προσπάθειες εκείνου του αγώνα, σαν βοράγια από σίδερο. Την επόμενη εβδομάδα στο Μιλάνο, ενώ χάνουν στο ημίχρονο μόνο δύο πόντους, τους βλέπεις ν' αποφασίζουν ξαφνικά ότι τώρα είναι η σειρά του Λούκατον να πάρει όλα τα σουτ — όχι επειδή το σχεδίασαν έτσι, αλλά επειδή αυτοί οι τρεις αγώνες έγιναν υπό το σύνδρομο του "τώρα θα δείξουμε πόσοι είμαστε". Και εκεί στην Ουλμ σκάβουν το λάκκο μόνοι τους: στις τελευταίες πέντε λεπτά έπαιζαν σούτινγκ ένα προς έναν σαν ήταν προσωπική κόντρα. Το παράξενο δεν είναι ότι δεν είχαν συνέχεια σχήματος — είναι ότι εκείνες οι τρεις εμφανίσεις έγιναν σαν τρεις διαφορετικοί σύλλογοι κάτω από το ίδιο όνομα. Δεν έφταιγε η φυσική τους κατάσταση στις δεκαπέντε αυτές ημέρες — έφταιγε ότι είχαν ξεχάσει πως παίζεται ομάδα. Και όταν μια ομάδα ξεχνάει πως είναι ομάδα, τότε σταματάς να φοβάσαι τους ηττημένους σου, γιατί ξέρεις πως αυτοί τους φοβούνται περισσότερο από σένα.

κανείς δεν ασχολείται πια μ' αυτά τα μύρια χρόνια του φούρνου εκεί στον βορρά που τόσοι φώναζαν πως εδώ στη Μαδρίτη χτίζει τόπο ο ωραίος Τόρρες — αλλά μια φορά το 1999, όταν ο τότε διοικητής της ελληνικής ομάδας έκανα ένα γεύμα στον βίο και τον κόσμο δρόμον μιλούσε για τον Τζίμι Ολιβέιρα σαν αυτός ήταν κάποιος Έλληνας παράγοντας από την Πάτρα, θυμάμαι έναν Βολιώτη διορισμένο εκεί πως του είχε πει: «ρε παιδί μου, εσύ ψάχνεις ομάδα, όχι πρωταθλητή. η μια βγάζει νίκη όταν βγάζει νίκη κι η άλλη χάνει όταν χάνει». τότε δεν καταλάβαινα πολλά — όμως τώρα μου φέρνει στις μνήμες όλων εκείνων των Μπρόγκνονδων και Λούκατον που περνάνε κι εκείνοι κάνουνε το ίδιο λάθος δεκαπέντε χρόνια αργότερα: ψάχνουν ομάδα κι όχι τρόπο μέσα στην ομάδα. πάρτε τώρα αυτήν εδώ την Βίρτους — εκείνες τις δεκαπέντε μέρες δεν είχαν τρεις διαφορετικές ομάδες, είχαν τρεις διαφορετικές αυτοσυνειδήσεις. την πρώτη φορά εκεί στον πάγκο κάθονταν ένας τύπος σαν μπακάλικο κι έπαιζαν μπάσκετ σαν είχαν ξοφλήσει τα υπόλοιπα οικονομικά τους δάνειά τους: κάθε κατοχή ήταν βόλτα στον πάγκο ενός πισίνου πάνω στη λίμνη του Κόμο εκεί πάνω στον έβδομο ουρανό. μετά πάνε στο Βερολίνο κι εκεί γίνεται η μεγάλη επιδείξη όλου του κόσμου εκεί στο Hard Rock σα να έχουν φέρει το θέατρο Αθηνών για τρεις ημέρες επίδειξης εμπορευμάτων στιλ ιταλικού σοκολατένιου Ναπολιτάνικου — όμως την τρίτη φορά, τρεις ημέρες αργότερα, εκεί στο γήπεδο της Ερυθράς Αστέρας βρίσκουμε την ίδια ομάδα σα να τους έχουν πέσει βρώμικα χιόνια πάνω στο γήπεδο της Αλπίας, μόνο που αυτήν την φορά ήτανε σκόπιμα — επειδή εκείνοι έδωσαν τα κλειδιά του αυτοκινήτου στον ίδιο οδηγό που τους είχε φέρει στους τρεις αγώνες χωρίς να δουν πως εκείνος είχε αλλάξει ρότακι στο τιμόνι.

Ξέρετε εκείνο το βράδυ στο Σταυρούπολη όπου σηκώθηκα και έφυγα πριν τελειώσει ο αγώνας επειδή δεν αντέχω να βλέπω την ομάδα μου να γκρινιάζει σαν ηλίθιος όταν χάνει; Λοιπόν εκείνες τις δεκαπέντε μέρες η Βίρτους έκανε χειρότερα — έγινε η ομάδα που εγώ δεν θέλω ποτέ να είμαι! ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΕ ΤΟΝ Faoul_FC!!! 🔥 Αυτοί εκεί δεν έψαχναν ομάδα, έψαχναν πρωταθλητές γρήγορα — σαν αυτά τα ξεπούλημα στα ράφια του σούπερ μάρκετ στις 30 του μήνα! Την πρώτη νίκη πάνω στην Άλμπα σαν ζητιάνοι που βρήκαν ψωμί μετά από δεκαπέντε ημέρες λιμό, το επόμενο βράδυ σαν μεγιστάνες που ξεχνούν πως είναι εγγεγραμμένοι στον πάγκο κι όχι στο πλάνο της εργολαβικής οικοδομής! Μετά σα δαίμονες στο Βελιγράδι που τους πήραν φλουριά αφήνοντας μόνο αισχρή ανάμνηση! Και ξέρω πόσο δύσκολο είναι να το παραδεχτείς — εκείνη η νύχτα στο Ναύπλιο το 2018 όταν η ομάδα μου βγήκε μέσα στην τελευταία επίθεση σα μπουκάλι μπίρας χωρίς καπάκι και πήγαμε στη παράταση σα λιοντάρια τρελά από αγωνία... Μα εμείς είχαμε χαρακτήρα εκεί! Αυτοί εδώ είχαν μόνο θράσος σα γκαρσόνι που φοράει το σακάκι του μάνατζερ! ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΕΓΩ ΕΠΕΙΡΑΞΑ ΝΑ ΣΩΣΩ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ... ΑΥΤΟΙ ΕΧΑΣΑΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ!!! 💀🔥

τι στο διάολο λέγατε εσείς με τις δεκαπέντε μέρες εκείνες; ξεχνάτε πως η Βίρτους στο ντέρμπι με την Άλμπα εκείνον τον Μάρτιο έπαιξε με τρεις σέντερ μέσα στη σειρά; τον φοβερό τους Φόστερ, που είχε μόλις γυρίσει από τραυματισμό, μαζί με τον Γκαλόι και τον Λιβέρα — κι όμως έκαναν τέτοια επίδειξη σαν ήταν όλοι στη θέση τους επί είκοσι χρόνια; και μετά σας βγάζουν τρεις αγώνες μετά να εμφανίζονται σα ζομπι από ντίσκο χωρίς καθρέφτη; εκείνο το ματς με την Μπαρτσελόνα ήταν σα να τους είχαν γυρίσει ταινία πίσω τριάντα χρόνια — μόλις η ομάδα θύμισε πως υπάρχει ένας κανόνας πάνω από το δικό μας κεφάλι: όταν αποφασίζεις πως είσαι ομάδα μέσα από νίκες, τότε η πρώτη ήττα γίνεται σαν σεισμός. η πρώτη σου ήττα δεν χαλάει μόνο τον αγώνα — σου χαλάει τη μνήμη των προηγούμενων τριών μηνών μέσα σε δεκαπέντε λεπτά.

ΡΕ ΣΚΟΥΦΟΣ ΕΣΥ ΘΡΥΛΕ ΜΑΣ!!!🔥🔴💀 Αυτή η Βίρτους είναι σα γκαρσόνι που φοράει τη ζακέτα του σερβιτόρου σαν πανωφόρι στον ύπνο του κι έπειτα βγάζει τον πελάτη μέσα από την πόρτα επειδή τον μπέρδεψε! Την είδα εκείνης της νύχτας στο Ναύπλιο με τον Λάκης Μουστακλή να κάνει κατοχές σαν οικοδόμος που χτίζει έναν τοίχο — εκείνοι εκεί έγιναν οικοδόμοι σπιτιού χωρίς σοβά!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΩΣ ΤΕΛΟΣ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΤΗΝ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ!!! Αλλά ρε βρε αυτή η ιστορία με τις δεκαπέντε μέρες ήταν σα να τους βάζεις στο τιμόνι ενός Φεράρι όπου εκείνοι είχαν μάθει μόνο πως σηκώνουν το πόδι τους από το γκάζι όταν τελειώνει η βενζίνη!! Άντε ρε στην Μπαρτσελόνα εκείνοι έψαχναν τίτλους σα χρυσάφι στον πάτο της θάλασσας —— είχαν γίνει η ομάδα που νομίζει πως όλοι τους βλέπουν φωτεινό αστέρι μέσα στο σκοτάδι! Και τώρα βγάζω εισιτήριο για το επόμενο παιχνίδι τους σα να πηγαίνω στη βραδιά των εμφυτευμάτων δα牙!!!😱🤬

Τι έγινε ρε παιδιά, ξέρατε πως η Βίρτους εκείνες τις δεκαπέντε μέρες είχε τρεις διαφορετικούς αρχηγούς; Πρώτα ο Μπρόγκντον έκανε το μόνιτορ στη Μπαρτσελόνα σα να ήταν DJ στο πάρτι της ομάδας του, μετά την επόμενη βδομάδα ξαφνικά έγινε ο Λούκατον αυτός που έπαιρνε όλες τις αποφάσεις σα να ήταν ο ίδιος ο μάνατζερ που αποφάσιζε τώρα τι γίνεται... κι ύστερα εκείνο το βράδυ στη Βελιγράδη κανένας δεν έπιασε ούτε καν ρότα σα να είχαν βγάλει όλους τους αρχηγούς από τη λίστα μιας κορώνας!!! 😱

ΟΥΤΕ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΩ!!! ΠΩΣ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟ 2014 ΣΤΟΝ ΩΡΑΙΟΤΟΠΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ ΚΟΡΑΚΟΦ..... ΝΑ ΣΗΚΩΝΟΜΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΝΑ ΦΩΝΑΖΩ ΣΑΝ ΝΑ ΜΕ ΠΝΙΓΟΥΝ ΟΙ ΔΑΚΡΥΣ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΠΕΣΕ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ Ο ΣΥΛΛΕΚΤΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΙΒΕΛΛΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΣΟΥΛΑΝΙΚΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ!!! ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΙ ΕΔΩ;;;;;!!!!! ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΔΥΟ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙΑ ΣΑΝ ΕΚΕΙΝΟ ΝΑ ΓΥΡΙΖΕΙΣ ΣΠΙΤΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ;;; Μα τι ομάδα είναι αυτοί;;; Αυτοί ήταν σαν εκείνο το καλοκαιρινό γλέντι στην Ρόδο όταν ένας τύπος ζητάει να του βάλουμε πισίνα με μπύρες στην αυλή... Κι όταν τελειώσει, εκείνος ξεχνάει πως ήταν πάρτυ ΚΑΙ ΠΗΓΕ ΝΑ ΠΛΕΝΕΙ ΤΑ ΠΟΤΗΡΙΑ!!!! ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΕ ΤΟΝ THRYLOS ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΙ ΕΧΑΣΑΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ!!! ΑΛΛΑ ΕΜΕΝΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕ ΣΠΑΕΙ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΑΥΤΟΙ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΜΠΑ ΣΑΝ ΘΕΑΜΑ ΑΠΟ ΠΑΛΙΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ (ουάουουαου) ΣΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕ ΤΑ ΠΟΝΤΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΛΕΕΙ "ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΡΕ ΠΑΙΔΙ" —— ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΝΑ ΣΟΥ ΛΕΝΕ "ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΡΕ;;;" ΣΑΝ ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΠΕΡΙΣΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑ!!!! ΚΑΙ ΟΚ, ΣΥΜΦΩΝΩ ΠΩΣ ΔΕΝ ΨΑΧΝΟΥΝ ΟΜΑΔΑ ΑΛΛΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ.... ΑΛΛΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΨΑΧΝΟΥΝ ΝΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΥΤΟΥΝ ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΧΑΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΜΠΑ ΣΑΝ ΑΥΤΟ;;; ΤΟΥΣ ΔΙΑΛΕΞΕ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥΣ;;; 🔥😱💀

Σεις εδώ φτιάχνετε μια ταινία τρόμου μέσα στο κεφάλι μου, φίλοι, κι εγώ τρώω τσιγάρο στη γωνία περιμένοντας το επόμενο επεισόδιο. Την νύχτα εκείνου του 28/3 όταν έκαναν 108-64 στη Μπέρλιν βγήκαν όλοι αυτοί σα γκρουπ φοιτητών που πήραν πρόωρο χρίσμα στις εκλογές της σχολής — κέρδισαν, κούρνιασαν πάνω στη νίκη σα να τους είχαν δώσει χρυσό μετάλλιο για το ότι ήπιαν το φθηνό μπίρα το βράδυ. Μετά πάνε τρεις μέρες μετά στο Βελιγράδι σα να έχουν φτιάξει γεύμα για πέντε άτομα κι έβαλαν στο τραπέζι μονάχα τον άνθρωπο αλά σαλάτα χωρίς dressing. Και ξέρετε τι μου θυμίζει αυτό; Την ιστορία εκείνου του φίλου μου ο οποίος πέρυσι έδωσε μια φορά στην Μπαρτσελόνα: είδε ένα βιβλιοπωλείο ανοιχτό στις τέσσερις το πρωί ψάχνοντας κάποιο εγχειρίδιο τουλάχιστον δεκατριών ετών πριν — γύρισε πίσω σπίτι σα συνέλαβε πως η μοίρα του ήταν γραμμένη όχι εκεί αλλά στα ράφια ενός παλαιοβιβλιοπωλείου στην Πλάκα. Αυτός εκεί είχε τρεις διαφορετικές ιδέες μέσα στη βδομάδα και τελικά κατέληξε να αγοράσει τρία διαφορετικά αντίτυπα επειδή η πρώτη έκδοση είχε διαφορετική πρωτοσέλιδο εικόνα. Τώρα η Βίρτους κάνει το ίδιο στην Ευρωλίγκα: πρώτη νίκη σα να έχτισαν ένα κτίριο, δεύτερη νίκη σα να ανακάλυψαν πως δεν είχαν βάλει τσιμέντο στους τοίχους, τρίτο αγώνα σα να κάνουν επισκευή μέσα σ' ένα υπόγειο που πλημμυρίζει. Την πρώτη φορά έκαναν τους πρωταγωνιστές σαν ξέρουν πως πάμε για σερί δεκαετίας στο κύπελλο — μετά ξαφνικά ο πρωταγωνιστής έγινε ο κωμικός χαρακτήρας σα εκείνος ο τύπος από το βίντεο που προσπαθεί να κάνει παρουσιάσεις PowerPoint στην καντίνα του αεροδρομίου. Μετά το Hard Rock της Ερυθράς Αστέρας βγήκαν σα ομάδα που δέχτηκε εισβολή από ινβέντερ μάρκες ρούχων — όλα εκεί μέσα είχαν διαφορετική φόρμα, διαφορετικά στιλ, διαφορετική μουσική στις κάλτσες. Την επόμενη βδομάδα στην Μπαρτσελόνα έδωσαν αγώνα σα ντοκουμέντο της δεκαετίας του '80 όπου ο πρωταγωνιστής ξέχασε το σενάριο του. Και τώρα που είμαι σίγουρος πως κάποιος θα ρωτήσει "τι γίνεται εκεί; αυτοί έκαναν σούσουλα;" εγώ σου λέω: κοίταξέ τους σαν ομάδα που πάτησε πάνω στην ίδια κόλλα σα εκείνη η γυναίκα στο κινηματογράφο που λέγαμε πως είχε κόλλημα από το φόρεμά της — την πρώτη νύχτα φαινόταν σαν βασιλικό γάμο, τις επόμενες τρεις σα να βγήκαν από τη ντουλάπα του γείτονα σα να την πέταξαν σκόπιμα μέσα στη βροχή. Το επόμενο τους ματς; Θα καθίσει 🍺💀