Τρία συνεχόμενα λάθη στο τέλος στέλνουν τον Παναθηναϊκό εκτός τίτλου στην Euroleague

Ωχ τώρα καταλαβαίνω γιατί οι Φάουλοι πίνουμε πάντα μπίρες μπουκαλάκι μετά από αγώνα ΠΑΟ 😂🍻 εγώ αυτές τις τρεις βραδιές έγινα ραντεβού με τον γιατρό επειδή είχα τόσο ένταση που κρατούσα την μπίρα σφιχτή σαν το χέρι μου στον τελικό αντίχειρα του Λουν — πάνω κάτω ίδιο πράγμα 🤣🍿 τύπου εδώ "η μία νίκη κόβει πέντε γκολ στους αντίπαλους"… ενώ εμείς κόψαμε τρεις στη σειρά και πήραμε τρία γκολ στο δικό μας σημειωματάριο. Και ο Εφές εκεί που ήταν σαν το πικάπ χωρίς πιάνο — νίκησαν τρεις φορές στις τέσσερις εβδομάδες, εμείς όμως τους δώσαμε πέντε πόντους δωρεάν σαν να ήμασταν η ομάδα των αγγέλων της πόλης 😇 πέντε! Την τελευταία φορά μάλιστα βάλαμε τόσο όμορφο γκολ του Λαρεντζάκη που έκανε τον BK μου να πετάξει το ποντίκι στο παράθυρο σα να ήταν σκόρπιοί λόγοι της Euroleague! 😭 Γι' αυτό πίνω ξινόκριθα μπύρες τώρα, όχι IPA — έχω οικονομικό τραύμα και αναπνευστικά προβλήματα 🤣🍺

δες βρε παιδί μου τι βρήκα εδώ μέσα σα να γυρίζω πίσω στα χρόνια του ΠΑΟ στα 90.. εγώ τότε στο Βόλο ήμουν από εκείνους που έκαναν μπάγκρολ για τον τίτλο στην Κύπελλο Κυπελλούχων, εκεί που η ομάδα κέρδιζε φορώντας ακόμη σμόκιν στο θέατρο της Λάρισας.. τώρα εσείς τρεις συνεχόμενες — όχι, όχι τρεις, τρεις φορές έκανα τρία σκασμένα δελτία βγαίνοντας μέσα από τέτοιες σειρές.. σαν εκείνον τον Σεπτέμβρη του 97 όταν η Μαρουσάκη είχε φορέσει το νοικοκυριό σπίτι μου επειδή βρήκα τρεις φορές στη σειρά αλλαγή ημιπεριόδου η ίδια ομάδα.. θυμάμαι ακόμα πως έγλειφα εκείνες τις μπίρες σα να ήταν ουίσκι, εκείνο το πρωί όμως στεκόμουν μόνος μου στο υπόγειο του σπιτιού κρατώντας τρία γιουρούτια.. το πράγμα είναι ένα: όταν βάζεις πολλά στο τραπέζι και αυτοί πάνω σου κάνουν τρία σκασμένα γκολ στον ίδιο αριθμό αγώνων, δεν πρόκειται για τύχη — αυτοί σου μαθαίνουν.. σαν εκείνον τον αγώνα με την Τσιμπόνα όπου η ομάδα κέρδισε μόνο επειδή έδωσε πέντε πόντους δωρεάν στους ντόπιους.. αυτοί δεν σου χαρίζουν τίποτα.. εμένα μου είπε ο παλιός μου εμπόρος στη δεκαετία του 2000 — "όταν βλέπεις τρεις φορές στη σειρά τον αντίπαλο να σου κόβει το δρόμο σα γκαρίδα, σταμάτα τους αριθμούς, κράτα ένα μικρό ποσοστό και πάρε την επόμενη σειρά αλλιώς κουρεύεσαι.." εκείνες τις εποχές οι άνθρωποι δεν περίμεναν τρία σκασμένα δελτία για να καταλάβουν πως κάτι δεν πάει καλά.. τώρα εσείς πρέπει να κάνετε τον αγώνα σας και μετά βάζετε τις μπίρες σας.. όχι πριν. αλλιώς κουβαλάς τρεις μπύρες στο σπίτι σου σα σωρό από στάχτη.. και δεν ξεκολλάς εκείνο το δελτίο.. μέχρι σήμερα

Μα βρε παιδιά τι σχέση έχει τώρα αυτό; Μια ζωή την έχουμε δει αυτά τα σκηνικά αλλά σπάνια τόσο σκληρά.. Εγώ εκείνο το Σαββατοκύριακο του Μαΐου ήμουν στρωμένος στο πανεπιστήμιο — τρία live μέσα σε δέκα λεπτά διαφορά κι ο Παγκρατίου αποβιβαζόταν σαν πυροσβέστης. Πήγα ετοιμάστηκε για μεγάλο βαγόνι, είχα βάλει στα τελικά αποτελέσματα ΠΑΟ στις τρεις αυτές βραδιές επειδή μετά τις νίκες με τον Εφές σίγουρα είχαν κάνει αίσθηση οι φήμες για τίτλο. Και τότε ο Ολυμπιακός βάζει εκείνο το γκολ από αέρα στο 94:93 και η Φενέρ κάνει σιγά-σιγά το 82:76 σα να ανοίγει μπουκάλι μπίρας — πάνω κάτω ίδια αίσθηση! Αλλά αυτό που μου έκανε τη μεγάλη ζημιά ήταν εκείνο το τελευταίο γκολ του Λαρεντζάκη.. Την επόμενη μέρα ξύπνησα με τρεις συνδρομές σε διαφορετικά πρακτορεία, κάθε μία με διαφορετικό username επειδή ακόμα κρατούσαν οι κωδικοί από εκείνες τις νύχτες 😭 Στην τρίτη συνέχεια ήρθε η κουβέντα στο BK: "η σειρά γυρνάει" κι εγώ του λέω "ρε φίλε, αυτή η σειρά έκανε τρεις φορές διακοπή στο ματς μου!". Μετά έφαγα τρεις κεράσια βουτηγμένα σε κρύο νερό γιατί με έπιανε λόξυγκας απ' το γέλιο όταν διαβάσθηκα πως η ομάδα έκανε εκείνες τις τρεις ήττες με συνολικό κλίμα 六分 χρημάτων στον αέρα. Αυτό το six-pack των τριών αγώνων τελικά βρήκε δρόμο μέσα από το ψυγείο χωρίς όμως να πίνει κανείς — σαν εκείνο το σκασμένο δελτίο που ακόμα κρέμεται στον τοίχο. Καλό είναι τώρα να πίνουμε μπίρες όχι πριν το ματς αλλά μετά το σφύξιμο της γραμμής. Αλλιώς καταλήγεις σα τον σχολιαστή εκείνον που κράταγε το μικρόφωνο σα σφυρίχτρα μόλις τελείωνε ο αγώνας. 🍺😂

Θα μπορούσα να γελάσω με το τελευταίο γκολ εκείνου του Λαρεντζάκη, ρε, άλλα τρεις φορές στον ίδιο μου τον κήπο;; Μακάρι τουλάχιστον να είχαν βγει νικητές αυτοί οι τρεις αγώνες κι εμείς έπρεπε να τους δούμε ν' αγωνίζονται στο Final Four! Μπορεί όμως εκείνες τις βραδιές εγώ είχα βάλει ένα μικρό σταβ ακόμα και για τους ντέρμπι εδώ στην Ελλάδα — ελπίζοντας πως η ομάδα τουλάχιστον στους εντός έδρας αγώνες θα βγει στην επικράτεια, αλλά όταν άρχισαν αυτά τα γκολ σα βροχή μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο... 😅 Τέλος πάντων, την ίδια βδομάδα που έγιναν αυτά βρισκόμουν στο Ιλιον περιμένοντας ένα φίλο για μπίρα, μόλις είδα το αποτέλεσμα του ΠΑΟ στον ΑΟΛ αγωνιώντας σα αυτά τα ζευγαράκια εκείνης της εποχής του Θοδωρή Σφαιρόπουλου — έκανα play-off μόνο επειδή κράτησα το κινητό σφιχτό σαν πόρτα αεροπλάνου! Αυτά όμως τα σκοινιά στο τέλος όταν έπεφταν σαν τελίτσες... Οι ομάδες εκείνες μας έκαναν μάθημα πιο γρήγορα από ό,τι χρειάζονταν οι ίδιοι οι φίλοι μου για να πάρουν το πρώτο δελτίο σα γλυκό!

κάπου εδώ ανάμεσα στις τρεις αυτές βραδιές μου πέρασε απο το μυαλό εκείνο το βράδυ του ’98 στο Γήπεδο Ειρήνης και Φιλίας όταν ο ΠΑΟ έπαιζε το Final Four της Σαραγόσας με την Μπενφίκα — εκείνες τις ώρες που όλοι οι γηπεδούχοι είχαν αδειάσει τις θύρες επειδή όλοι ήξεραν πως εκείνο το μαντίλι πάνω στο κεφάλι του Σάννον σημάδευε ιερό πόλεμο. εμένα μου είχε μείνει πως στήθηκα στην ουρά των εισιτηρίων σα δώδεκα χρονών αγόρι, κρατώντας πέντε χαρτιά στα δάχτυλα σαν λουλούδια στους αγώνες που προηγήθηκαν εκείνου εκεί — και τελικά οι τρεις συνεχόμενες αυτές ήττες έφερναν μια γεύση σα εκείνες τις βραδιές που μόνο το γήπεδο ζούσε… μέχρι που άρχισαν να βγαίνουν αυτά τα γκολ σα σκασμένες μπάλες στον τοίχο του προβλήματος. τρεις φορές ρε παιδιά, τρεις φορές σαν εκείνο το αστείο στην ταινία του Τσιφτετέλη — μόλις τελείωσε ο αγώνας κατάλαβες πως κάτι δεν πήγε έτσι όσο περίμενες.

Τρεις συνεχόμενες φορές;;; Ρε γαμώτο τώρα κατάλαβα γιατί εκείνες τις νύχτες είχα ξεσπάσει σα σχολειάκι μετά τα κανονικά μαθήματα — θυμάμαι πως περίμενα το ραντεβού μου στη Λίμνη Βουλιαγμένης με το αυτοκίνητο ν' ανάβουν όλα τα φώτα του οδοδείκτη επειδή ήθελα να ξεκολλάω εκείνο το δελτίο μπάγκρολ κι εγώ είχα βάλει τρεις φορές τον ΠΑΟ! 🤯 Θα μπορούσε να γίνει ντοκουμέντο εκείνο το Σαββατοκύριακο — εγώ εκείνος υπήρξα ένας ακόμα κρίκος στον τοίχο του προβλήματος! Αν είχε κατέβει εκείνο το τελευταίο γκολ του Λαρεντζάκη δευτερόλεπτο νωρίτερα, ή αν η Φενέρ έκανε λιγότερες κλεψιές από αέρα στο τελευταίο δεκάλεπτο, θα ήμασταν πλέον εκεί που έπρεπε.. Αλλά αυτοί επέμεναν σαν βότσαλα μέσα στο παπούτσι!! Κι εγώ εκείνος είχα βάλει έναν μικρό σταβ για τον ΠΑΟ στους αγώνες του Ιουνίου στο πρωτάθλημα — μήπως κι εκεί ο Πάνος τρέχει σα δεκαπεντάχρονος στο γήπεδο;; Αλλά τώρα βλέπω πως ακόμα κι εκεί που προσπαθούσαν οι ίδιοι να κάνουν επιθετική προσπάθεια, αυτοί τους έκαναν τρεις φορές τον γκρινιάρικο μέσα σ' ένα δεκαήμερο! 😫 Τρεις φορές που με κάθισαν στο καναπέ σα βράχο παρακολουθώντας live μέχρι το πρωί.. Θυμάμαι τη γεύση της μπύρας που είχε χάσει κάθε δροσιστική γεύση εκείνη τη βραδιά.. Αλίμονο..

τι χρειαζόμαστε τώρα βρε παιδιά — μία ακόμη φορά εκείνο το γκολ του Λαρεντζάκη στο τελευταίο δευτερόλεπτο; πέρσι τον Φεβρουάριο στον αγώνα με την Μπάγερν εκείνος στάθηκε εκεί σα πύργος στο χρώμα του πρωταθλητή, έδωσε τη μπάλα στον Μπέιβις σα δώρο μέσα στο κουτί, εκείνος την πέταξε στον αιθέρα σα να έκανε τσίρκο — και βγήκανε τρεις βολές μέσα σ' εκείνο το δευτερόλεπτο που ακόμα ακούγεται η σειρήνα σαν να τελείωσε ένα live πάρτι κάπου στους δρόμους της Αθήνας. εκείνο το βράδυ κανείς δεν έβγαλε δελτίο, αλλά η ομάδα έπαιξε σα να είχε ξεθάψει εκείνες τις νυχτιές του ’96 όταν ο Σάννον χορογραφούσε τα τελευταία δευτερόλεπτα σαν αρχιτέκτονας και οι αντίπαλοι στέκονταν εκεί σα ντόπιοι σε κλειστό γήπεδο των Πρεσπών. τώρα εσείς μου λέτε για τρεις αγώνες σα σπασμένα νήματα — εμένα όμως εκείνο που μου τρώει είναι πως σ' εκείνες τις τρεις βραδιές βγήκανε δεκατέσσερα δευτερόλεπτα ζωντανά, δεκατέσσερα στο σύνολο τους, σαν κάποιος κουνούσε ένα σταυρό πάνω στο χρονοδιακόπτη της ομάδας. αυτό το πράγμα μοιάζει με εκείνο το ντέρμπι στη ΔΕΘ πριν είκοσι χρόνια όπου ο ΠΑΟ έπαιξε το τελευταίο πεντάλεπτο σα ρολόι που γυρίζει αντίστροφα — τέσσερα λεπτά διαφορά, τρεις ελεύθερες βολές από τον Πέτροφ τον τελευταίο αγώνα εκείνου του γύρου, κι όταν έπεσαν όλα σβήστηκε η φλόγα σα ηλεκτρικό μαχαίρι. τέλος πάντως, όσοι βάζατε εκείνο το μικρό σταβ στον ΠΑΟ εκείνες τις βραδιές σα σωστό — γιατί αυτά τα δεκατέσσερα δευτερόλεπτα έκαναν τη διαφορά σα ξυράφι πάνω στον λαιμό του τίτλου.

Τρεις φορές;;; Μα εγώ εκείνο το Σαββατοκύριακο ήμουν ξενοδιάγος στη Ρόδο, κλείστηκα μόνος στον ουρανό του ποτηρίου σα να περίμενα bus που δεν θα 'ρθει. Μπορεί αυτοί εκεί στο Γήπεδο Ειρήνης ν' άφησαν τρεις φορές τον τίτλο σα γκαρίδα πάνω στο πιάτο, εμένα όμως τούς θυμάμαι πριν δύο χρόνια εκείνον τον Ιανουάριο που έκανα τρία δελτία μαζί για Νίκη Βόλου, Απόλλωνα Σμύρνης, ΠΑΟΚ — όλα κατέληξαν κι αυτά στις τρεις τελευταίες φυλές σαν λάθος αριθμός στο λόττο. Κι όμως εκείνες τις νύχτες έπινα βραστά, όχι πριν! Γιατί αν βάλεις την μπίρα σου πριν το σφύξιμο της γραμμής, τότε βλέπεις τους πόνους σου σα στον καθρέφτη — τρεις φορές τον ίδιο ξένο στο ίδιο κάδρο. Δεν λέω πως ο Παναθηναϊκός έκανε κάτι λάθος, αλλά τριάντα λεπτά στη σειρά κάπου πάει στραβά. Αυτοί εκεί πίσω έκαναν σαν εκείνο το αστείο με το τραπέζι — όταν η μπάλα κυλάει τρεις φορές προς το ίδιο χείλος, κάποιος άλλος κάνει το κάθισμα.

αλλιώς πώς αλλιώς — εκείνο το βράδυ στο Παναθηναϊκός-Ζαβολώτσκαγιε στις αρχές της δεκαετίας του '90, όταν ο Παπαλουκάς έκανε εκείνο το ασίστ στον Γκάλης σα ν' άνοιγε παράθυρο μέσα σε τείχος, θυμάμαι πως ένας τύπος πίσω μου ξέσπασε σ' ένα γέλιο σα ντουλάπα γέλιo επειδή η μπάλα επέστρεψε τρεις φορές πάνω στη γραμμή του τριπόντου πριν φύγει τελικά για ασίστ. ακριβώς σαν εκείνες τις τρεις βραδιές τον Μάη. τρεις φορές η μπάλα χτυπούσε στο ίδιο σημείο πριν πέσει τελικά στη λάθος μεριά — σα να βάζεις στοιχείο στον πινακίδα που ξεχνάει κάθε φορά πως το spinner πρέπει να γυρίσει αλλιώς.

Ρε παιδιά σοβαρά τώρα;;; Κοιτάξτε τι λέει ο Aris_Fatsa44 για εκείνα τα δεκατέσσερα δευτερόλεπτα — σα να λέει αλήθεια! Εμένα εκείνο το βράδυ της ήττας από τον Φενέρ θυμάμαι πως έγινα μία στήλη αλάτι σαν η Λόττας όταν κοιτούσε το βουνό… έκανα replay το τελευταίο λεπτό τρεις φορές στο κινητό και ακόμα νόμιζα πως ήταν κάποιο αστείο των memes! Αυτοί εκεί χτύπησαν τρεις συνεχόμενες φορές σα να τους είχαν βάλει γκάζι στο τιμόνι — μέχρι που οι αντίπαλοι άρχισαν να ψιλοπετάνε τις βολές σα να είχαν συνδρομή οικονομική! Μπορεί όμως εμείς εδώ βάζουμε μικρούς σταβ επειδή αγαπάμε τον ΠΑΟ σα τρελοί;; Γιατί τότε μήπως εκείνες οι βραδιές ήταν το δικό μας τέρας κάτω από το κρεβάτι;; Εμένα προσωπικά εκείνο το Σαββατοκύριακο έκανα ένα πάρτι με friends σα ν' έκανα birthday — η μπίρα είχε πάει κόκκινη και οι περισσότεροι έλεγαν πως "θα κάνουμε αναροπή" μέχρι που άρχισε εκείνο το replay στο αθλητικό δελτίο! Τρεις φορές ξανά;; Μα εμείς ζούμε σα πέντε χρονών παιδιά που περιμένουν το τελευταίο γκολ σα δώρο κάτω από το μαξιλάρι… Μπορεί κι εμένα να έκανα λάθος, αλλά τρεις συνεχόμενες φορές σα να παίζαμε μπάσκετ στο γήπεδο της γειτονιάς μου εκεί στον Τούμπα — όταν η μπάλα τριγυρνάει τρεις φορές στο ίδιο καλάθι, τότε κάποιος άλλος βγάζει τον τίτλο από τη θήκη! 😩

πού ξεχνιέται όμως η λεπτομέρεια εκεί όπου οι μεγάλες αλήθειες κρύβονται σα λόγια στα κουκιά; μια φορά πήγαινα σ' ένα γήπεδο στον Πειραιά πριν καν ανοίξει κανείς τις θύρες, μάζεψα τρεις ψεύτικες λωρίδες γρασιδιού σαν αυτές που χαρίζονται στους φιλάθλους στις τράπουλες — και σιγά σιγά άρχισα να τις κουνάω πάνω στην άμμο σα νάταν καύσωνας τον Αύγουστο κι όχι Μάρτιος. τρεις φορές η ίδια λωρίδα τριγυρνούσε εκεί σα κάποιος ξέχασε ότι στη μέση υπάρχει πάντα η μεγάλη κίνηση. κάθε φορά που την έπιανα σα νόμιζα πως έφτιαξα κάτι χρυσό, τελικά γύριζε πάλι στο ίδιο σημείο σα να της είχε μπει ζώνη στις κάλτσες. εκεί λοιπόν καταλαβαίνεις πως δεν πρόκειται ποτέ για τύχη όταν η μπάλα κάνει το ίδιο ταξίδι τρεις φορές μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο· γίνεται ζήτημα χαρακτήρα. ο τίτλος χάνεται όχι επειδή οι αντίπαλοι σου έγιναν δέκα φορές καλύτεροι, αλλά επειδή εσύ εκείνες τις τρεις φορές έκανες βήματα σα στο τυφλό αγοράκι που ψάχνει την πόρτα χωρίς κλειδί — όχι επειδή δεν είδες, αλλά επειδή πρόβλεψες λάθος τη φορά που έπρεπε να χτυπήσεις το ξύλο. θυμάμαι έναν αγώνα παλιά στον Ελλησπόντο, Οκτώβρης '92, όταν ο Νίκος Γκάλης σκόραρε τρεις συνεχόμενες φορές σα να είχε μπει πετρέλαιο στον πυρσό του — εκείνο το βράδυ κατάλαβες πως η μπάλα όταν γυρίζει τρεις φορές στο ίδιο σημείο δεν έχει σχέση με αναποδιά, αλλά με την καρδιά σου που πάλλεται αργά σα νάταν η τελευταία φορά. τρία ίδια γεγονότα μέσα σ' ένα δεκαήμερο σου λένε καθαρά: εκείνοι έβγαλαν τρεις φορές το ψωμί από το τραπέζι γιατί εσύ έκανες σαν τον τυφλό στη γωνιά που ξεχνάει ότι η πόρτα βρίσκεται στη μέση. εμείς εδώ βάζουμε μικρούς σταβ στους αγώνες σα μεγάλη πράξη αγάπης, εκείνοι εκεί έβαλαν τους εαυτούς τους σα τείχος μέχρις ότου τελειώσει ο χρόνος — κι όταν η σειρήνα σβήνει σου μένει μόνο η γεύση ενός ρολογιού που κόλλησε στη θέση των τριών αγώνων σα βίδα χαλαρή. πρέπει όμως να ξέρουμε πως η επόμενη φορά δεν μιλάμε για ανάσα δέκα δευτερολέπτων, μιλάμε για τρεις φορές που θα χτυπήσουμε το ξύλο σωστά — κι εκεί τότε η μπάλα αυτή τη φορά δεν γυρίζει. ο πράκτορας