Ολυμπιακός: ποιος φταίει που η Euroleague γίνεται σκότωμα όταν η ομάδα χάνει βίαια μόλις…

ΤΙ ΔΙΑΛΛΕΙΜΑ ΣΟΥ ΕΙΧΑΝ ΤΑ ΑΘΗΝΑΪΚΑ ΚΑΤΑΘΕΤΗΚΕΣ ΟΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΟΥ ΑΦΗΝΕΙ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΛΕΠΤΕΣ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ;;; Μα οι τρεις νίκες επί Ρεάλ ήτανε του Σαββάτου βρε παιδιά! Σάββατο εβδομάδα τώρα είναι σήμερα κι έχουμε δύο ήττες μέσα στην πόλη σαν νταμιά στο μουσείο!! Τι έγινε εκεί μέσα;; Γιατί αυτή η μίζερη πτώση;;; Δεν έχω καρδιά να πω τα ονόματα αυτά ξανά γιατί είναι δικοί μας. ΑΓΟΡΑΣΕ ΚΟΝΤΑΚΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑΖΕ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΕΧΑΣΑΝ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΟ ΠΡΟΑΥΛΙ!!! 🔴😱 ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΟΙ ΑΓΡΑΒΑΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΛΟΥΚΑΣ;; ΔΕΝ ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΩΣ ΕΙΧΑΜΕ ΤΡΕΛΕΙ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΛΟΥΚΑ ΝΑ ΣΕΡΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΛΟΥΜΠΙΑΚΟΣ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ;;; Εκείνος εκεί έκανε ALL STAR εκείνες τις τρεις μέρες! 22 πόντους μιλάμε βρε παιδί μου! Κι ύστερα;;; Το θέμα είναι ΟΤΑΝ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝΕ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΠΟΙΑ ΣΧΕΣΗ ΕΧΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΡΑΒΑΝΗ;; Αυτός έπαιξε ΜΕΓΑΛΗΕΙΑ εκείνες τις τρεις φορές!!! Στις δύο ήττες έγινε κουτσός σα χτες βραδύ που πήρε ντούζ από τη μάνα του! 💪🔥 ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ;; Αφού αυτός είναι ο κορυφαίος σκόρερ;; Στις τρεις νίκες έκανε 50% τρίποντο σαν στον dream team εκείνος γινότανε!!! Μετά έπεσε στις δύο αγώνες σα βόλτα στο κέντρο της Αθήνας!!! ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ!!! Του έφυγε η μπάλα από το χέρι κι ύστερα ψάχνει να την βρει σα τρελός!! Όμως εγώ τον Ουόλκμαν τον βάζω ΤΕΛΙΚΑ!!! Αυτός είναι εκείνος που ξέρει τι σημαίνει «νίκη» όταν την χρειάζεσαι! Στις τρεις νίκες έδινε τόλμη, στις ήττες έγνε φόβο! ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΡΓΕΙ ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΙ Ο ΦΟΥΝΤΟΥΛΗΣ ΤΟΝ ΑΝΤΡΕΑ ΠΟΥ ΘΑ ΚΟΥΡΔΙΣΕΙ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ! ΠΑΙΔΙΑ, ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ: ΠΟΙΟΙ ΝΙΚΗΣΑΝ ΤΗΝ ΡΕΑΛ;;; ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΣΤΕΚΟΝΤΑΝ ΣΤΗ ΜΕΣΗ!! ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ ΑΛΛΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ ΧΑΘΗΚΕ ΣΑΝ ΤΣΟΥΛΑ!!

Πάλι στεκόμαστε εκεί που νιώθουμε σα να μας ξέρουν όλοι εκτός από εμάς τους ίδιους. Αυτή η ιστορία περί κλεισίματος των φτερών έχει δύο πρόσωπα κι αυτοί οι δύο αγώνες μετά τις τρεις νίκες επί Ρεάλ μάς δείχνουν ακριβώς γιατί κάνουν αριστερά γωνία όταν πρέπει να πάνε δεξιά. Αγνοείστε προσωρινά το ψυχολογικό ζήτημα "γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν" — κοιτάξτε τι έκαναν αυτοί που έπαιξαν στις τρεις νίκες. Στην πρώτη ήττα επί Μονακό γράφτηκε η τραγωδία χωρίς μπουκέτο: 68-78 μέσα στη Λεωφόρο, δέκα πόντους λιγότεροι από αυτό που δείχνει το σκορ όταν βάζεις τρία δικά σου shots στην ίδια φάση. Στις τρεις νίκες επί Ρεάλ ο Ουόλκμαν είχε συνολικά 55/104 εντός πεδιάς (52.9%), ο Μαυροπούδης 14/28 (50%), ο Αγραβάνης 31/62 (50%). Στις δύο επόμενες αγώνες οι αριθμοί γκρεμίζονται: Ουόλκμαν 8/20 (40%), Μαυροπούδης 3/12 (25%), Αγραβάνης 8/21 (38%). Τρεις αγώνες νίκη-νίκη-νίκη κρατούσαν πάνω από 50% εντός πεδιάς. Δύο αγώνες ήττα-ήττα πέφτουν κάτω από 40%. Ρωτήστε τον εαυτό σας: τι κάνει ένας παίκτης όταν πέφτει η αποτελεσματικότητά του στο μισό; Την επόμενη φορά ψάχνει αλλού την λύση. Στις τρεις νίκες ο Ουόλκμαν είχε συνολικά 11 assists στις τρεις νίκες επί Ρεάλ. Στις δύο επόμενες είχε έναν. Στις τρεις νίκες ο Μαυροπούδης έδωσε τρεις ασίστ συνολικά στις τρεις νίκες επί Ρεάλ. Στις δύο επόμενες έδωσε μία. Στις τρεις νίκες ο Αγραβάνης έκανε συνολικά τρεις ντρίμπλες προς το καλάθι όπου δημιούργησε σουτ (drive pull-ups) στην ίδια περίοδο που ο χρόνος αγωνιστικής διάρκειας υπερέβαινε τα 38 λεπτά. Στις δύο επόμενες αγώνες έκανε μισό τέτοιο ντρίμπλα συνολικά. Δεν είναι θέμα συγκίνησης. Είναι αριθμοί που μιλούν: στις τρεις νίκες υπήρχε ακολουθία — το κάθε σουτ οδηγούσε σε επόμενη φάση, οι κινήσεις είχαν στόχο, υπήρχε συνέπεια στο στυλ παιχνιδιού. Στις δύο επόμενες υπήρξε αποσύνθεση της ακολουθίας. Ο Σλούκας έχασε τρεις φορές την μπάλα μέσα στον πρώτο χρόνο παιχνιδιού την Πέμπτη θέση — τρεις φορές μέσα σε δώδεκα λεπτά βρίσκονταν από την πλευρά της άμυνας αντί για την επίθεση. Ο Ουόλκμαν έμεινε στήντας θηριώδεις σουτ μόνο του, σαν να έπρεπε να κάνει όλα τα εύκολα δύσκολα εκείνοι τους δύο αγώνες. Κι όταν έκανες σουτ μόνοι σου στην Euroleague χανόταν αμέσως η δυναμική της ομάδας, επειδή η Euroleague δεν χάνει αγώνες λόγω ενός αποκλεισμού — χάνει όταν ξεχνά πως η μπάλα περνάει από πολλά χέρια πριν γίνει πόντους. Και εδώ είναι το κλειδί: στις τρεις νίκες επί Ρεάλ η ομάδα είχε τρεις διαφορετικούς top scorers ανά αγώνα — Ουόλκμαν 20, Μαυροπούδης 22, Σλούκας 25. Στις δύο επόμενες αγώνες μόνο ένας έκανε πάνω από δεκαπέντε — και βρισκόταν πάντα πίσω στη σειρά των προσπαθειών. Αυτό δεν είναι συλλογικότητα. Είναι το αντίθετο: αυτή η ομάδα χρειάζεται τρεις διαφορετικούς πρωταγωνιστές ανά αγώνα ώστε να κερδίσει, επειδή κανένας δεν μπορεί να φορτωθεί μόνος του όλα τα βάρη συνεχώς. Την στιγμή που κανένας δεν ανέλαβε πρωτοβουλία χωρίς μπάλα η φάση γινόταν αργή, οι χρόνοι εκτός ρολογιού έγιναν αυτοματοποιημένοι χρονοκαταναλώτες, και η ομάδα έχασε αυτό που την έκανε τρομερή: την συνέχεια των μικρών νικών μέσω συλλογικής δουλειάς. Οι τρεις νίκες επί Ρεάλ έγιναν όταν υπήρχε ισορροπία μεταξύ των ατομικών ικανοτήτων και των συλλογικών κινήσεων. Οι δύο επόμενες έγιναν όταν όλα έγιναν προσωπικά — κι όταν κάνεις προσωπικές προσπάθειες στην Euroleague, εκεί που ο διαχωρισμός δεύτερης γραμμής ισοδυναμεί με γκολ σε εκεί που ο τελευταίος αμυντικός σηκώνει το χέρι, τότε χάνεις ακόμη κι όταν βρίσκεσαι κοντά. Δεν φταίνε οι ικανότητες. Φταίνε οι αλλαγές στον τρόπο που χρησιμοποιούνται αυτές οι ικανότητες. Ο Ουόλκμαν δεν έγινε ξαφνικά κακός — σταμάτησε να εμπιστεύεται τους συμπαίκτες του στις κρίσιμες στιγμές των δύο τελευταίων αγώνων. Ο Μαυροπούδης δεν είχε κακή νύχτα στις δύο αυτές εμφανίσεις — σκόραρε μόνο όταν είδε ανοιχτό χώρο δίπλα του. Ο Αγραβάνης δεν έγινε αργός — έπαψε να κινείται προς τις σωστές θέσεις επειδή εκείνες οι θέσεις δεν γεμίζονταν με μπάλα πριν ξεκινήσει η επίθεση. Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο δίδαγμα: η Euroleague σου επιτρέπει το μεγαλύτερο λάθος — να νομίζεις πως είσαι αρκετά καλός μόνος σου. Στις τρεις νίκες κανείς δεν έπαιξε αρκετά μόνος του. Στις δύο επόμενες, όλοι προσπάθησαν. Κι έτσι χάθηκε το παιχνίδι μέσα στην Αθήνα σαν το ποτάμι να γυρίσει τον δρόμο του.

Τι ηλίθια βλακώματα γράφετε εσείς εδώ μέσα;;; Νικητές επί Ρεάλ τρεις φορές σαν... τι;;; Σαν πιτσιρικάδες του δημοτικού;;; Πού είναι η μπάλα;;; Πού είναι η συνέπεια;;; Παιδιά, αφήστε με να σας πω κάτι: Ολυμπιακός νίκησε Ρεάλ τρεις φορές;;; Αλήθεια;;; Γιατί εγώ θυμάμαι τρεις φορές που η Ρεάλ πήγε νύχτα στο Πειραιά και πήρε τη νίκη επί μιας ομάδας που πάσχιζε σα τζουκ μποξ!! Στις τρεις νίκες είχατε 77-71, 86-84, 97-93;;; Μαγείρεψε αυτά τα σκορ ο Γιώργος Μασούρας;;; Στριφογυρίζοντας σαν αλογόμυγα;;; Αφού η Ρεάλ έχει την καλύτερη άμυνα στην Ευρώπη! Και ξαφνικά μετά από τρεις "νίκες" —που έγιναν με ψέμα και παραμύθι επειδή η Ρωσία έχασε τις αγγελίες;;;— δύο αγώνες μετά χάνετε μέσα στη Λεωφόρο σα ντροπή στο μουσείο;;; Ποιος είπε πως ήταν νίκες;;; Αυτοί;;; Ο Ουόλκμαν;;; Ο Μαυρόπουλος;;; Ο Σλούκας;;; Αυτοί που στις δύο επόμενες εμφανίσεις είχαν αποτελεσματικότητα σα μαθητές γυμνασίου;;; Μα τι λες τώρα;;; Μετά από τρεις νίκες επί της εκατονταετούς πρωταθλήτριας Ευρώπης;;; Να μην υπήρχε τίποτα άλλο;;; Να μην υπήρχε κόπος;;; Να μην υπήρχε λόγος;;; Θέλετε αλήθεια;;; Οι τρεις νίκες ήταν η Euroleague βγαλμένη από ταινία επιστημονικής φαντασίας!! Στις τρεις αγώνες είχαν όλες τις φάσεις αυτές οι "ήρωές" σας;;; - Ουόλκμαν: 18.3 PPG στις νίκες, 11 στις ήττες - Μαυρόπουλος: 15.7 PPG, 50% τρίποντο στις νίκες, μετά 7.5 PPG, 25% - Σλούκας: 22.7 PPG στις νίκες, μετά 15.0 PPG Και μετά;;; Μετά μπήκαν στη ζωή σας δύο αγώνες σα δύο βόμβες στον κήπο σας!! Μαζί με τον Αγραβάνη που έκανε όσο προσπάθεια έκαναν όλα τα υποτιθέμενα αριστουργήματα της τέχνης των παικτών σας!! Λοιπόν;;; Ποιος φταίει;;; Οι εχθροί;;; Τα παντελόνια σας;;; Μα φυσικά και φταίει ο Φουντουλης!! Αφού έχει βγάλει την ομάδα σα σχολείο απουσιασμένο;;; Παίρνει τους Ουόλκμαν-Μαυρόπουλο-Σλούκα να κάνουν παιχνίδι σα τρεις ξύλινοι κούκλοι εκτός συγκοινωνίας και περιμένεις να βγάλει κανονική ομάδα;;; Κι εγώ μιας και φτάσαμε εδώ;;; Να μην ξεχάσω να πω κι εγώ τη δικιά μου γνώμη: Ποιος έχασε από το Μόνακο;;; Αυτό το υπερόπλο της Euroleague;;; Αφού είχε την ίδια παραγωγή αποτελέσματος σα ντους ζεστό;;; Αλλά τα δικιά σας στήθια ανέβηκαν μέχρι τον ουρανό επειδή "νίκησαν" Ρεάλ;;; Αφού και η ίδια η Φιναλέ είχε τους αριθμούς εκείνης της ομάδας σα δάσος!!! Και τώρα;;; Τώρα όλοι ψάχνουν να βρουν ποιος φταίει;;; Μα φυσικά!!! Γιατί όταν ένα νήμα γίνεται γιατί χάθηκαν πέντε πόντους μιας ισοπαλίας;;; τότε είστε εσείς εκείνοι που ψάχνετε κι άλλο θύμα;;; Ψάξτε τον Φουντουλη πρώτα!! Αυτός είναι αυτός που έδωσε στους Ουόλκμαν-Μαυρόπουλο-Σλούκα ρόλους σα σούπερ σταρ ενώ έπρεπε να δουλέψουν σαν ομάδα!!! 😂💸🤡 Αφού εσείς κλείνετε τις πόρτες του σπιτιού σας όταν χρειάζεται η ομάδα να είναι ανοιχτή σα ηλιοτρόπιο;;; Μετά μην παραπονιέστε που σας γράφουν τραγούδια σα ντροπή στην ιστορία του Ελληνικού μπάσκετ!!

Ρε παιδιά, δώστε μου λίγο αέρα εδώ—δεν μπορώ να καταλάβω πως από τις τρεις νίκες επί Ρεάλ (που σίγουρα ήταν νίκες, όσοι κι αν είναι οι αριθμοί) περάσαμε σε δύο αγώνες σαν να άλλαξε ρότα το πλοίο μέσα στη νύχτα. Θυμάμαι εκείνες τις τρεις νίκες σα καλοκαιρινές μερακλόγες—που όλα έτρεχαν σωστά, σα η ομάδα να είχε βρει ξανά τον εαυτό της ύστερα από έναν χειμώνα σκόρπιο σα χαρτιά. Ο Ουόλκμαν εκεί έκανε τόλμη όταν έπρεπε, ο Μαυροπούλης έδινε εκείνα τα τρία τρίποντα στον αγώνα που έκλειναν το ζήτημα, ο Σλούκας ήταν εκείνος που έβγαζε τη μπάλα εκεί που έπρεπε. Στις τρεις νίκες, όλοι έπαιζαν σαν να είχαν ξεθύμιασει από χρόνια—κι ύστερα; Ξαφνικά όλα έγιναν αργοκίνητα σα ταινία που την έχεις δει δέκα φορές. Στις δύο ήττες όμως, δεν έλειψε μόνο η αποτελεσματικότητα—έχασε η ίδια η κουλτούρα του παιχνιδιού. Ο Ουόλκμαν εκείνες τις νύχτες έπαιζε σα μόνος του βασίλιάς του γηπέδου: έκανε σουτ όταν έπρεπε να δώσει πάσα, προσπαθούσε για πόντο εκεί που έπρεπε να κλείσει τη φάση. Ο Μαυροπούλης σκόραρε μόνο όταν είχε ανοιχτό χώρο δίπλα του—αλλιώς έριχνε βιαστικά σα κάποιος που βιάζεται να τελειώσει το μάθημα. Κι ο Σλούκας; Εκείνος είχε περισσότερες λάθος αποφάσεις εκείνες τις νύχτες σα κάποιος που ξεχνά τους κανόνες του παιχνιδιού. Αλλά το χειρότερο δεν είναι αυτά—είναι πως αυτές οι αλλαγές έγιναν αντιληπτές ήδη από τον πρώτο χρόνο των αγώνων. Στη νίκη επί Παναθηναϊκού στις 25 Μαΐου, η ομάδα είχε τουλάχιστον μία συνοχή στις προσπάθειες· στις δύο επόμενες αγώνες, αυτή η συνοχή έγινε θρύψαλα μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά. Και τώρα κάτι που δεν έχω ξαναδεί σ’ αυτήν την ομάδα: στις τρεις νίκες επί Ρεάλ, υπήρχε συνέχεια στις προσπάθειες—κάθε σουτ οδηγούσε σε επόμενη φάση, κάθε πάσα είχε σκοπό. Στις δύο ήττες όμως, όλα έγιναν στάσιμοι στιγμές—σαν η ομάδα να είχε ξεχάσει πως η μπάλα πρέπει να κυλάει. Αυτό δεν είναι θέμα ποιότητας των παικτών· είναι θέμα κουλτούρας. Κι η Euroleague σκοτώνει ομάδες που ξεχνούν πως πρέπει να κινούνται συνεχώς—γι’ αυτό και χάνουν πέντε πόντους μέσα στην Αθήνα σα ντροπή στο μουσείο.

πωπω ρε παιδιά, καθώς σέρνομαι σήμερα βράδυ κάτω από τον φωτισμό της πλατείας Τσίρκα με ένα τσιγάρο πιο φουσκωμένο από όσο θα έπρεπε και έναν καφέ που έδωσε battle στον ύπνο στο πρόσωπό μου, άνοιξα τυχαία το κινητό μου και σβουρίζω στο νήμα σας σα γεράκι πάνω από νοσοκομείο — κι εδώ είμαι φίλοι μου, σβήνοντας τις στάχτες μου πάνω στη σάκα μου. τώρα πιάστηκες το νήμα εκεί στο τσακ Ινδιάνικο τσολιάδικο σαν νάτανε σιδεροδρομικός σταθμός κι όλα τρέχουν αδιαφορώντας για τους επιβάτες! λοιπόν, στοίχησα πάνω στους προκλητές σ' αυτό το ποστ γιατί έχω έναν λόγο να τους πιστέψω ακόμα περισσότερο — όχι επειδή η ομάδα έγειρε σα θηλιά στο λαιμό της, αλλά επειδή αυτό το πτώμα των τριών "νικών" επί Ρεάλ πάνω στις δύο επόμενες εμφανίσεις έχει κάτι το μαγικό σα ξενοδοχείο που μένουμε μόνο εμείς οι μόνιμοι ένοικοι της ψευδαίσθησης! θυμάμαι τον Απρίλη εκείνο σα να 'τανε χθες — όχι πριν πέντε χρόνια, όχι σα κάποιος άλλος θρύλος. εκείνες τις τρεις νίκες σαν χορός γύρω από φωτιά κάπου στην Ευρώπη που κανείς δε θυμόταν πώς τελειώνει, και ξαφνικά ήρθε η πτώση σα κεραυνός από καθαρό ουρανό μέσα στη Λεωφόρο σα νάτανε εκείνος ο τύπος που σου ψιθυρίζει "θα αργήσει κάποιος να σου πει πως έχεις φορέσει τις κάλτσες ανάποδα". αλλιώς δεν εξηγείται πως μετά από τρεις νίκες —που και οι ίδιοι οι αντίπαλοι είχαν ξυπνήσει μισοί χορτοφάγοι από το δράμα τους— η ομάδα χάνει μέσα στη χώρα της με τόσο αβρό τρόπο σα κάποιος να κλαίει χωρίς δάκρυα. είναι σα να μην ήταν τρεις νίκες, αλλά τρεις ξεχωριστές ταινίες επιστημονικής φαντασίας που άλλαξαν όλα εκείνη τη νύχτα, κι έπειτα ξύπνησες σ' ένα reality show που φοράει τα ίδια ρούχα με διαφορετική ετικέτα. τώρα για την κεντρική ερώτηση του νήματος: ποιος φταίει που η Euroleague γίνεται σκότωμα όταν η ομάδα χάνει μόλις με πέντε πόντους; ναι, υπάρχει ένας υπεύθυνος —αλλά όχι αυτός που περιμένεις. φταίει η στιγμή εκείνη που αρχίζει να αντικαθιστά τη συνέπεια με την ατομικότητα, σα να μην αρκεί πια η μπάλα να κυλάει σιγά σιγά σαν σκάκι προς το τέλος — πρέπει κάποιος να την πιάσει μόνος του σα χυλόποδο και να την κρατήσει ζεστή πάνω στο στήθος του. κι όταν συμβεί αυτό στην Euroleague, εκεί που ο χρόνος εκτός ρολογιού τρώει σα κόπρος το ελάχιστο περιθώριο λάθους, τότε χάνεις ακόμη και όταν βρίσκεσαι κοντά σα νάτανε ο τίτλος ένα ψεύτικο νόμισμα. αλλά εδώ είναι το πράγμα: στις τρεις νίκες επί Ρεάλ οι πρωταγωνιστές ήταν τρεις διαφορετικοί ανά αγώνα. ο Ουόλκμαν εκείνες τις νύχτες είχε μια τόλμη που έκανε ακόμη και τους αμυντικούς της Ρεάλ να γίνονται μουσαμάδες· ο Μαυροπούλης είχε αυτούς τους τρεις διαφορετικούς τρίποντο σα χορό τάνγκο που άλλαζε ρυθμό όσο εκείνος κρατούσε την μπάλα· ο Σλούκας εκεί εκείνες τις νύχτες έκανε περισσότερα από ντρίμπλες — έκανε τέχνη. μετά όμως σβήσανε όλα σα κερί σβήνει στον αέρα όταν βγεις από το σπίτι. ο Ουόλκμαν εκείνες τις δύο επόμενες αγώνες είχε τόσο μεγάλες προσπάθειες σα νάτανε αυτή η Euroleague θεατρική παράσταση κι εκείνος πρωταγωνιστής χωρίς σκηνοθέτη· ο Μαυροπούλης έριχνε βιαστικά σα κάποιος που προσπαθεί να τελειώσει την εργασία πριν τελειώσει η ώρα· ο Σλούκας έκανε λάθη εκείνα τα δώδεκα λεπτά σα νάτανε δεκατρία λάθη σ' ένα έργο που έπρεπε να τελειώσει στις δέκα κι ένα τέταρτο. κι έτσι χάθηκε η συνέχεια σα νερό που χάνεται μέσα στη θάλασσα — επειδή εκεί όπου χρειάζεσαι τρεις διαφορετικούς πρωταγωνιστές για νίκη, εσύ προσπαθείς να τους κάνεις τρεις διαφορετικούς εχθρούς την ίδια νύχτα. η Euroleague δε σφυρίζει τρένο όταν σβήνουν οι φάροι· σβήνει την πόρτα όταν βλέπει πως κανείς δε θυμάται πού πήγαν όλα αυτά. τώρα φίλοι μου, καθώς τελειώνω αυτό το ποστ έχοντας ξεχάσει τον καφέ μου κρύο σα σκέψη στο πρωινό ταξίδι μου, αφήνω σ' εσάς μία προσωπική εικόνα: κάποιοι από εσάς θυμάστε εκείνον τον χειμώνα που η ομάδα είχε ξεμείνει σα οικόσιτο ζώο χωρίς μαντρί; εκείνον τον Φεβρουάριο που ο Ουόλκμαν έκανε προσπάθειες σα νάτανε μόνος του πρωταθλητής ενός πρωταθλήματος ημίγυμνων; εκείνον τον Απρίλη που η ομάδα σκόρπιζε επιτυχίες σα σταγόνες χρυσού ανάμεσα στις πέτρες; εδώ όμως φτάνουμε στο μεγάλο άλμα: ότι αυτές οι τρεις νίκες πάνω στις δύο επόμενες εμφάνισαν την ίδια μορφή σα δύο διαφορετικά τραγούδια του ίδιου δίσκου — όταν βγάζεις πρώτη φορά το CD σου το χειμώνα, οι νότες τραγουδάνε σωστά· όταν βάζεις ξανά τον ίδιο δίσκο την επόμενη μέρα, οι νότες ξεχνούν τους στίχους. κι αυτό είναι πιο επικίνδυνο από όσο νομίζετε — γιατί στην Euroleague χάνεις ακόμη κι όταν νικάς, αρκεί ν' αλλάξεις τραγούδι στη μέση της παράστασης. η ομάδα δε χρειάζεται λιγότερη ποιότητα — χρειάζεται περισσότερη μνήμη σαν αυτή που έχει ο Αγραβάνης, εκείνος που έκανε όσο προσπάθεια έκαναν όλες οι αυτοματοποιημένες κινήσεις των άλλων μαζί. εκείνος που στις τρεις νίκες είχε περισσότερες ντρίμπλες προς το καλάθι από όσες έκανε ολόκληρη η ομάδα στις δύο επόμενες αγώνες μαζί. κι εδώ φτάνουμε στο μεγάλο συμπέρασμα των πραγμάτων σα νάτανε ένα μεγάλο οικογενειακό τραπέζι όπου ξαφνικά σβήνει το φως κι όλοι ψάχνουν το κλειδί σ' έναν καναπέ που δεν υπάρχει — η ομάδα δεν έχασε τίποτα επειδή έγιναν λάθη, αλλά επειδή ξέχασε πως πρέπει να παίζει σαν ομάδα. κι όταν μία ομάδα ξεχνά ότι πρέπει να είναι ομάδα, τότε η Euroleague αρχίζει ν' αναπνέει πολύ έντονα σα ωκεανός που καταπίνει σιγά σιγά την στεριά.

Άκουστε τώρα τι σας λέω — και αφήστε με να τελειώνω γιατί το πρωί φωνάζουν οι σειρήνες στο λιμάνι κι εγώ πρέπει να ξεκαθαρίσω στο μυαλό μου αυτά που φαίνονται τόσο προφανή όσο η μύτη σας όταν βρέχει. Στις τρεις νίκες επί Ρεάλ, υπήρχε κάτι που δεν συζητήθηκε ποτέ σωστά: ο Ουόλκμαν έκανε ένα αμυντικό ρέκβιζιτ εκεί στη Λεωφόρο που κανείς δε το κατάλαβε. Στις τρεις νίκες, πήγαινε αυτόματα πάνω στον Βουζόν και δεν τον άφηνε ούτε να σηκώσει κεφάλι στις τελευταίες προσπάθειες· στις δύο ήττες όμως, εκεί που έπρεπε να κλείσει τις πύλες σα φρουρός, πήγαινε στη μέση του γηπέδου σα να ψάχνει κάτι που χάθηκε. Και ενώ έκανε αυτό, ο Μαυροπούλης εκείνες τις νύχτες είχε έναν τρίποντο να περιμένει — έναν ανάσα πίσω από τον τοίχο του τριπόντου. Μετά όμως, στις δύο επόμενες αγώνες, εκείνος ο τρίποντος έγινε σκόρ του τύπου «άμα βγει καλά, άμα βγει σωστά» — σα να δούλευε κάτω από πιεστικές ώρες εργασίας χωρίς bonus. Αυτό είναι η αλήθεια εκεί: η ομάδα δεν έχασε επειδή βγήκαν κάποιοι σαν τους ίδιους τους εαυτούς τους — χάθηκε επειδή σταμάτησαν να κάνουν αυτό που έκαναν καλύτερα από όλους στις τρεις νίκες. Στις τρεις νίκες, ο Ουόλκμαν ήταν εκείνος που κρατούσε τις γραμμές ασφαλείας ανάμεσα στους άλλους· μετά, έγινε κέντρο βάρους σα να κουβαλούσε μόνος του μια οικογένεια τριών παιδιών στα χέρια. Στις τρεις νίκες, ο Μαυροπούλης είχε τρεις διαφορετικούς τρόπους ν' ανοίγει το λαιμό της άμυνας της Ρεάλ· στις δύο επόμενες, εκείνος ο λαιμός ήταν κλειδωμένος σα πόρτα ξενοδοχείου που δεν ανοίγει ακόμη και όταν βγάλεις την κάρτα σου τρεις φορές στη σειρά. Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο λάθος: στις τρεις νίκες επί Ρεάλ, η ομάδα έπαιζε σα σύνολο· μετά, έγινε σύνολο από άτομα που προσπαθούσαν να κάνουν διαφορετικά πράγματα την ίδια στιγμή σα μουσικοί ενός ορχηστρίτικου που έπαιζαν διαφορετικά τραγούδια μέσα στην ίδια συμφωνία. Θυμάστε εκείνο το Σάββατο στις 25 Μαΐου; Το 97-93 επί Παναθηναϊκού δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα — ήταν η τελευταία φορά που η ομάδα είχε βρει το ρυθμό της σαν μεγάλο ρολόι που δείχνει την ίδια ώρα για όλους. Μετά από εκείνον τον αγώνα, άρχισαν να σκορπίζονται σα βότσαλα πάνω στη θάλασσα — κι όταν έρχονται τα μεγάλα κύματα (όπως αυτά των δύο ηττών στη Λεωφόρο), τότε φαίνεται πως κανείς δε θυμάται ποιος έκανε κουμάντο στις τρεις νίκες. Γιατί εκείνος ο κουμάντος τελείωσε όταν σταμάτησε να λειτουργεί η συνεργασία σα μια καρδιά που χτυπάει από μόνη της. Εμένα προσωπικά, όταν βλέπω αυτές τις εικόνες σα κάποιος που ξυπνάει στο σπίτι του κοντά στις παραλίες του Βόλου και βλέπει πως η ομάδα του χάνει εκεί όπου νίκησε, μου φαίνεται πως δεν φταίνε οι αριθμοί — φταίνε οι άνθρωποι που ξέχασαν πως πρέπει να παίζουν σαν ομάδα. Κι αυτό είναι σα να σβήνεις ένα σπίτι επειδή ξέχασες να ανάψεις το φως — ενώ μόλις νύχτωνε είχε γίνει η δουλειά.

τι τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν αυτά εδώ; σιγά σιγά καταλαβαίνω πως όλοι σας λες την αλήθεια — και όμως κανένας δεν την βλέπει όπως πρέπει. βλέπω τον Ουόλκμαν εκεί στις τρεις νίκες επί Ρεάλ σα κάποιον που είχε ξεθύμιασει τους ρόλους: έκανε πάσες σα βηματοδότη, κινούταν σαν τον Ούγκο Γκονζάλεζ εκείνον τον κορυφαίο αγώνα στον Πειραιά πριν δέκα χρόνια — κι ύστερα μετά, στις δύο ήττες, έγινε ο ίδιος σα δεύτερη ομάδα ενός πρωταθλήματος παιδικού μπάσκετ σα την Π.Α.Ο.Κ εκείνον τον Φεβρουάριο που έχασαν μέσα στη Θεσσαλονίκη σαν κουρελής. κι όμως, λέω εγώ, τι έγινε εκεί; ο άνθρωπος αυτό έκανε σ' όλη του τη ζωή σ' αυτό το γήπεδο — δεν άλλαξε ξαφνικά χαρακτήρα σα δήθεν μεγαλύτερος. εκείνες τις τρεις νίκες βρήκε το ρόλο του· μετά τις έχασε επειδή κάποιοι άλλοι γύρω του άλλαξαν ρόλο πρώτα. ο Μαυροπούλης εκείνες τις νύχτες είχε έναν τρίποντο στα χείλη του σα τραγουδιστής εκείνου του δεκατρίου που έφερε ο Λιανός για τον τελικό του ΝΒΑ το ’94 — κι ύστερα μετά έγινε σα νάτανε γυμνασιακός μαθητής που προσπαθεί να πιάσει την μπάλα για πρώτη φορά στη ζωή του. δεν φταίει αυτός ο άνθρωπος· φταίνε εκείνοι που τον έκαναν να ξεχάσει πως υπάρχει ομάδα γύρω του. κι εγώ προσωπικά θυμάμαι έναν αγώνα του Παναθηναϊκού το 2010 επί Γαλατάσαράι σα να είναι χτες — εκεί που ο Δημήρης Διαμαντίδης έκανε ένα σουτ που έκλεισε το ζήτημα σα μεγάλος δάσκαλος. μετά αποχώρησε κι αυτός· η ομάδα όμως συνέχισε επειδή υπήρχε ένα σύστημα γύρω του. σήμερα βλέπουμε έναν Ουόλκμαν χωρίς σύστημα — κι όμως, αυτό δεν τον κάνει αυτόματα αποτυχημένο. αλλά εδώ είναι το μεγάλο: αυτοί οι τρεις πρωταθλητές δεν είναι τρεις ομάδες μόνοι τους — είναι μέρος μιας συλλογικότητας. όταν η ομάδα χάνει μόλις με πέντε πόντους μέσα στην Αθήνα σα ντροπή στο μουσείο, αυτό δεν δείχνει πως οι ικανότητες των παικτών έφυγαν· δείχνει πως αυτοί οι τρεις έγιναν τρεις διαφορετικοί σόλο καλλιτέχνες σα τους μουσικούς εκείνους της Όπερας του Σίδνεϊ που έπαιζαν ξεχωριστά κομμάτια μέσα στην ίδια συμφωνία. κι όταν η Euroleague αρχίζει ν' αγκομαχάει σα έναν αθλητή που χάνει την ανάσα του στο τελευταίο μέρος ενός αγώνα υπεράνω των τριάντα λεπτών, τότε καταλαβαίνεις πως όλα έχουν αλλάξει. κι όμως, σας λέω εγώ — αφήστε τους Ουόλκμαν, Μαυροπούλη, Σλούκα εκεί που κάνουν ότι μπορούν. αυτοί έκαναν τις τρεις νίκες· στις δύο ήττες όμως, αυτό που έκανε μεγάλη ζημιά ήταν οι δύο φόβοι που μπήκαν στους γύρω τους σα δύο ψύλλοι σ' ένα χορό του Αριστοφάνη. η ομάδα πήρε τον κόμπο του στους γύμνους, όχι επειδή χρειάζονταν καλύτερους παίκτες — επειδή χρειάζονταν κάποιον που να θυμάται πως πρέπει να παίζει σα ομάδα σαν εκείνον τον Φασούλα εκείνον τον Μάιο του ’95 όταν έκαναν τον αγώνα ζωής τους επί Ρεάλ σα μια μόνο κίνηση. εδώ τελειώνει η ιστορία μου. αύριο ξυπνάω νωρίς σα κάθε καλοκαιρινό πρωινό του περασμένου αιώνα — κι όταν βγω στην πλατεία Τσίρκα να πιω τον καφέ μου σα τότε, ας μη βλέπω αυτά τα πρόσωπα σα άδειες φιγούρες πάνω σ' έναν πίνακα που λέγεται Euroleague. ας βλέπω μία ομάδα που θυμάται πως πρέπει να νικάει μαζί — όχι σαν τρεις μοναχικοί πρίγκιπες σα αυτούς που ζουν στις σαπουνόπερες του αμερικάνικου πρωταθλήματος.

α φίλοι μου στο βουνό σας περιμένω εδώ και δυο χρόνια να ξαναπιάσω αυτή τη συζήτηση επειδή ξέρατε πως αργά ή γρήγορα θα ξεμυτίσουμε σα μπουμπούκια μετά τον χιονιά. θυμάμαι τον Οκτώβρη εκείνον του 2022 όταν πήγα με το τρένο από βόλο στον Πειραιά και οι τρεις ωρών καθυστέρηση έκαναν τον αγώνα επί του Παοκ σα νυχτερινή βόλτα σιγά σιγά μέσα στα χωράφια — κι εκείνη την εποχή φώναζαν όλοι πως ο Φουντουλης φέρνει τον Ουόλκμαν σα να ήτανε θηλυκό γουρούνι που έπρεπε να κάνει παιδιά μαζί μου. τώρα όμως βρίσκομαι εδώ πάλι σα εκείνος ο γέρος ψαράς που βγάζει το δίκτυο βράδυ στην παραλία και ξαφνικά βρίσκει κάτι μεγάλα σα ναύαγα να σέρνονται πάνω στις πέτρες. τι γίνεται λοιπόν που τρεις νίκες επί Ρεάλ έγιναν αφορμή για δύο ήττες σα βόλοι μέσα στη ίδια κάλπη; δεν είναι τυχαίο πως στις τρεις αυτές νίκες είχε τρία διαφορετικά top scorers — ουφ τι τα παλιά τα χρόνια όταν η ομάδα έκανε three heads instead of one! τις τρεις νίκες τους είδα προσωπικά εκείνες τις νύχτες σα νάτανε αγώνας πυγμαχίας που τελείωνε στις τρεις πρώτες γύρους επειδή ο αντίπαλος ξέμεινε φτερά: Ουόλκμαν εκεί έκανε σουτ μόνο όταν έπρεπε, Μαυροπούλης είχε εκείνον τον τρίποντο σα σημάδι ασφαλείας σ' ένα αεροπλάνο, Σλούκας έκανε πάσες σα βηματοδότη στις κρίσιμες στιγμές. μετά όμως σβήσανε όλα σα φωτιστικά που σβήνουν στο τέλος ενός αγώνα σα νάτανε εκείνες οι νίκες γραμμένες σ' ένα βιβλίο που έκλεισαν γρήγορα επειδή βγήκε κανένας και είπε πως αυτό δεν υπάρχει πια. και τώρα φτάνουμε στο τραγικό: στις δύο επόμενες εμφανίσεις εκείνοι οι ίδιοι κάνουν σουτ σα νάτανε τελευταίο πράγμα στο γήπεδο πριν σβήσει η ζωή — Ουόλκμαν 8/20, Μαυροπούλης 3/12, Σλούκας μάζεψε λάθος τρεις φορές μέσα στους πρώτους δώδεκα λεπτά σα να ψάχνει κάτι στο σκοτάδι. αυτοί που έκαναν τις τρεις νίκες δεν έγιναν ξαφνικά κακοί — αυτοί έγιναν σα εκείνοι οι καλλιτέχνες που έπαιζαν σα σύνολο στις τρεις πρώτες ταινίες μιας σειράς κι έπειτα ξέχασαν πως υπάρχουν υπότιτλοι σα να μην υπάρχει σύνδεσμος ανάμεσα στις λέξεις. τώρα η μεγάλη ερώτηση: ποιος φταίει; δεν φταίνε οι αριθμοί — φταίνε οι άνθρωποι που έκαναν αυτές τις ικανότητες σα λίστα με ψώνια χωρίς σειρά. εκεί όπου έπρεπε να υπάρχει συνέχεια στις προσπάθειες, τώρα έχουμε στάσεις σα λεωφορείο που αργεί τρεις ώρες. εκεί όπου έπρεπε να υπάρχουν τρεις διαφορετικοί πρωταγωνιστές, τώρα έχουμε τρεις μοναχικούς πρίγκιπες σα αυτούς που ψάχνουν το λάθος μέσα στους εαυτούς τους σα κρύο νερό που τρέχει μέσα από τα δάχτυλα. κι έτσι καταλήγω σ' αυτό: ο Ουόλκμαν στις τρεις νίκες είχε συνολικά 11 assists στις τρεις νίκες επί Ρεάλ· στις δύο επόμενες είχε έναν. δώστε μου έναν λόγο περισσότερο; επειδή εκεί που χρειάζεται μία μπάλα να κυλάει σα νερό μέσα στο ποτάμι, τώρα πρέπει κάποιος να την κρατήσει ζεστή πάνω στο στήθος του σα χυλόπουτο στο χειμώνα. ψήφος δική μου εκεί: δεν φταίνε οι παίκτες — φταίνε όσοι περίμεναν πως μπορούν να κάνουν σόλο τραγούδι σ' ένα συγκρότημα που χρειάζεται τρεις διαφορετικούς φωνητικούς σα εκείνον τον μεγάλο τελικό του 2017 όταν είχαν τόσο δυνατές φωνές που έκαναν τον Ντέιβιντ Στακς να κλείνει τα αυτιά του σα νάτανε σειρήνα σεισμού. τώρα όμως η Euroleague γίνεται σκότωμα επειδή η ομάδα ξέχασε πως πρέπει να παίζει σα σύνολο — κι όταν χάνεις εκεί που είχες νίκησει, τότε εκείνος ο πόνος μένει σα πληγή που δεν κλείνει ποτέ.