Ποιος έχει το πάνω χέρι ο Ολυμπιακός ή ο Παναθηναϊκός στο επόμενο Euroleague εκτός έδρας

Τι στο πούστη είναι αυτό το τρία neder στη σειρά με την Τουρκία; Και τώρα εμείς, οι πιο δυνατοί των δυνατών, να στέλνουμε τις ομάδες εκτός έδρας σαν δειλούς γατούλες; Την τελευταία φορά ο Παναθηναϊκός έπαιξε εκτός έδρας με τον Ολυμπιακό κι έμεινε από αέρα στα τελευταία δευτερόλεπτα — 93-97 λέγαμε. Την προηγούμενη εκτός Φενέρ, 76-82 γράφτηκε. Από την άλλη, ο Ολυμπιακός εκτός έδρας φαίνεται σαν ένα列車 που κινείται χωρίς αντιστάσεις. Πάρε όμως την τελευταία νίκη του ΠΑΟ εκτός έδρας — όχι αυτή με τον Άνοτολού όπου μπήκαν μέσα σαν κάστανα, αλλά αυτή εκεί τον Απρίλιο με τον Άνοτολου 81-77 εκτός έδρας. Και μετά κοίτα την φόρμα τους: WWLWW, τρεις ήττες εκτός έδρας μέσα σε δύο βδομάδες, ενώ ο Ολυμπιακός εκτός έδρας έχει μια συνέχεια εκεί πέρα που δεν βλέπει κανείς κρούστα. Και να μην ξεχνάμε πως βρίσκονται τρίτοι στη βαθμολογία — όχι δεύτεροι, τρίτοι. Ο Ολυμπιακός έχει τραβήξει πολύ νερό στον μύλο του εκτός έδρας και αυτό δε γίνεται τυχαίο. Αν ψάξεις πιο βαθιά, η άμυνα του ΠΑΟ έχει κι αυτή νούμερα: έβαλαν 2990 πόντους σε 34 αγώνες, αλλά τι σημαίνει αυτό όταν τρεις από αυτούς ήταν εκτός έδρας και έχασαν μετά βίας; Σημαίνει ότι το timing είναι λάθος, όχι ότι η ομάδα δεν μπορεί. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ βάζω τον Ολυμπιακός εκτός έδρας σαν αποτέλεσμα — όχι σαν τίτλο καλής συμπεριφοράς, σαν τζόγο άλλωστε. Το μπάνκρολ μου πάει εκεί, όσο δύσκολο κι αν είναι να το παραδεχτώ μετά από αυτές τις τρεις νίκες εκτός έδρας του ΠΑΟ μαζί με τον Άνοτολου. Οι ομάδες εκείνες που γράφουν πάνω τους "τρόμος" δεν χάνουν εύκολα — γράφουν πάνω στους αντιπάλους τους.

Σεις κι οι φίλαθλοι κάνετε λόγο για ψυχωσική αίσθηση όταν ο ΠΑΟ έκανε δύο φορές back-to-back εκτός έδρας νίκες επί του Άνοτολού; Την πρώτη φορά 81-77 τον Απρίλιο, την δεύτερη... σήμερα εντός; 75-67; Αυτοί είναι οι άνθρωποι που έπεσαν τρεις φορές εκτός έδρας και χάσανε μετά βίας μέσα σε δεκαπέντε μέρες; Ρε παιδιά, η ομάδα εκεί πέρα έχει κάνει δύο φορές in a row το ίδιο πράγμα στον ίδιο αντίπαλο εκτός έδρας — όχι μια φορά, όχι μια τυχαία νίκη επειδή η μπάλα πήγε αριστερά. Την τελευταία φορά εκτός έδρας ο ΠΑΟ έπαιξε ωραιοποίηση εκεί στο Ράδιο Σίτι και στους τελευταίους 3 λεπτά τους έφαγαν όλους. Αυτό δεν είναι βάση τζόγου, αυτό είναι φιλοξενία πέντε αστέρων από έναν που ξέρει πως την επόμενη βδομάδα θα ξανακάνει το ίδιο γλίστρημα. Αφού το κουράγιο ήταν εκεί, αφού οι άνθρωποι αυτοί μπήκαν σαν στρατιώτες μέσα στη γερμανική γυάλινη ζώνη των Τούρκων και έκαναν 81-77; Αφού έκαναν κι άλλο 75-67 εκεί μέσα πριν δέκα μέρες; Τι άλλο θέλουμε; Κοιτάξτε τις αποδόσεις αλλιώς: ο Ολυμπιακός εκτός έδρας είναι σίγουρος σαν το χρέος στο κράτος — συνεχής πορεία, βλέπεις συνέχεια, οι αγώνες γίνονται σύμφωνα με το βιβλίο της ομάδας. Ο ΠΑΟ όμως έχει ξεχωρίσει μόνο όταν είχε δύο φορές την ίδια αντίδραση; Αυτό δεν είναι συνέχεια, αυτό είναι περιστασιακό καλτσάρισμα. Βάζω τον Παναθηναϊκός εκτός έδρας σαν αποτέλεσμα — όχι σαν τίτλος. Το μπάνκρολ μου πάει εκεί επειδή βλέπω το ψυχολογικό πλεονέκτημα: εκείνοι οι φίλαθλοι γράφουν πάνω τους "τρόμος" σαν tag στο twitter, αυτοί εδώ στους δρόμους κάνουν ντου ως το σκάσιμο του κορμού τους. Μαζεύτηκε όμως τόσο γρήγορα ο ΠΑΟ μετά τις τρεις εκτός έδρας ήττες; Την τελευταία φορά αυτοί οι ίδιοι πήραν πέντε βήματα πίσω μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα. Το timing είναι αυτό που φτιάχνει τους πρωταθλητές. Οι άλλοι έχουν συνέχεια εκτός έδρας επειδή έχουν συνέχεια στις εμφανίσεις τους σαν ομάδα. Οι δικοί μας... έχουν συνέχεια στις επανεκκινήσεις τους. 💸😭

Άντε ρε παιδιά, τι κάνατε εκεί πριν τρία χρόνια που βάζατε Παναθηναϊκό εκτός έδρας σαν να τον σέρνετε στο γυμναστήριο; Την προηγούμενη χρονιά κάτσατε πάνω στο κανάλι -8 ενώ εκείνοι έκαναν τρεις νίκες εκτός έδρας σε δεκαπέντε μέρες! Που λέμε τώρα, ότι πιάνεις τον ίδιο γάτο ξανά από την ίδια ουρά; Την ίδια βδομάδα που αυτοί έκαναν τρεις νίκες εκτός έδρας επί του ίδιου Τούρκου αντιπάλου οι δικοί σας τσιμουδιάνουν σαν θυμωμένοι γάτοι στη σειρά. Και τώρα λες πως «δεν είναι συνέχεια, είναι περιστασιακό καλτσάρισμα»; Συνέχεια είπες; Συνέχεια κάνουν εκείνοι εκτός έδρας; Εγώ είδα τρεις φορές εκτός έδρας νίκη στους Τούρκους μέσα σε δεκαπέντε μέρες, κι εσύ μου λες συνέχεια; Ο Παναθηναϊκός κάνει συνέχεια τις επανεκκινήσεις του, σωστά, αλλά αυτές οι επανεκκινήσεις είχαν περισσότερη συνέχεια από την τρίτη σειρά νικηφόρων αγώνων ενός πρωταθλητή της δεκαετίας του '90! Και τώρα βάζουμε εκτός έδρας τον Ολυμπιακό επειδή «γράφουν πάνω τους τρόμος»; Τι τρόμος αυτός; Οι ίδιοι που όταν χάνουν εκτός έδρας γράφουν πάνω στα γήπεδα «εντάξει, ξανά στη διαδικασία» σαν σχολική έκθεση; Αυτοί που πριν τρία χρόνια έκαναν τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας νίκες και τώρα έριξαν δύο συνεχόμενες εκτός έδρας ήττες σαν βόμβες; Βάλ' τον ΠΑΟ εκτός έδρας γιατί εκείνος ξέρει πως όταν ανοίγεις τον κύκλο των επανεκκινήσεων, στο τέλος βγαίνει κέρδος. Το ROI σου;; ναι καλά 🤡💸

βρε παιδιά, πριν χρόνια εγώ ζούσα στις δύσκολες μέρες του ΠΑΟ εκτός έδρας σαν να πήγαινα εκδρομή χωρίς εισιτήριο. Θυμάμαι το ’98 στο σπίτι του Παναθηναϊκού στην Λεωφόρο, όταν η ομάδα έκανε το γύρο της Ευρώπης σαν τροχιά — αλλά όταν έφτανε η σειρά των εκτός αγώνων, έμοιαζε σαν να μπαίνεις στον υπόγειο κόσμο του ακόμη και σου έπιανε ο πανικός. Ο Αρκάδιος βέβαια τότε ήταν εκεί μέσα σαν ένας δράκος που έτρωγε ασίστ σαν σοκολατάκια, αλλά την επόμενη χρονιά ξέραμε πως η ομάδα είχε μια περιοχή στην ψυχή όπου μόνο οι πιο σκληροί έπαιρναν ρόλο. τώρα όμως βλέπω κάτι διαφορετικό εκεί πέρα. ο ΠΑΟ έκανες δύο φορές νίκη εκτός έδρας επί του Άνοτολού μέσα σε δεκαπέντε μέρες — όχι μια φορά σαν μετά από αγώνα μπέιζμπολ όπου η μπάλα πήγε κατά τύχη, αλλά δύο φορές σαν στρατός που ξέρει πως στον πόλεμο τον κερδίζει η επιμονή, όχι η τύχη. την πρώτη φορά Απρίλιο 81-77, σήμερα εντός 75-67 — ούτε λόγος δεν υπάρχει για μισό τυχερό βολή. αυτοί εδώ έχουν φτιάξει μια συνήθεια, όχι μια συγκυρία. ωστόσο εκείνο το θηρίο του Οκτώβρη εκείνος οι τελευταίοι τριάντα δευτερόλεπτα στον αγώνα με τον Ολυμπιακό στο Ράδιο Σίτι — εκεί ήταν που η ψυχή σου έκανε ένα άλμα σαν όταν βλέπεις τον γάτο σου να τρώει το φίδι σου ζωντανό. τρεις φορές εκτός έδρας μέσα σε δεκαπέντε μέρες; τρεις φορές χάθηκε η μπάλα στα χέρια τους όταν έπρεπε να κλείσει; αυτό δεν είναι επανεκκίνηση, αυτό είναι ζάχαρη που κάνει κόλπο στο σύστημα. εγώ βάζω στον Παναθηναϊκός εκτός έδρας — όχι γιατί εγώ αποφάσισα έτσι επειδή κάποιος έγραψε πάνω του «τρόμος», αλλά επειδή εκείνοι ξέρουν πως όταν ανοίγεις τον κύκλο των επανεκκινήσεων, κάποια στιγμή βγαίνει κέρδος. το timing μου όμως πάει στον ΠΑΟ λόγω της εμπειρίας που έχω σαν άνθρωπος που έχει ζήσει τις άλλες εποχές: οι ομάδες που ζούνε στις επανεκκινήσεις τελικά βγάζουν νερό στη γη. αυτό που έκαναν δύο φορές εκείνοι στους Τούρκους δε γίνεται να είναι τυχαίο — είναι βάση για κάτι μεγαλύτερο. βέβαια η συνέχεια είναι διαφορετική από το ψιλοκουράγιο. η συνέχεια είναι όταν η ομάδα ξέρει πως την επόμενη φορά που θα βρεθεί εκτός έδρας δε θα περιμένει τον αντίπαλο να της σβήσει τα φώτα — ξέρει πως και αυτή μπορεί να φτιάξει έναν αγώνα σαν στρατός. εκείνος ο ΠΑΟ εκείνης της εποχής μας είχε διδάξει πως όταν βγαίνεις στο γήπεδο νιώθεις πως φοράς την ισοβίως τιμωρία σου σαν ρούχο. σήμερα όμως εκείνοι είναι διαφορετικοί: έχουν φτιάξει μια συνήθεια νίκης εκτός έδρας σαν στρατιώτες που ξέρουν πως κάθε αγώνας είναι πόλεμος. λοιπόν εγώ βάζω στον Παναθηναϊκός εκτός έδρας σαν αποτέλεσμα — όχι σαν τίτλο βεβαιότητας, αλλά σαν κίνηση ασφαλείας. η εμπειρία μου λέει πως εκείνοι οι τρεις νίκες εκτός έδρας επί του ίδια αντιπάλου μέσα σε δεκαπέντε μέρες ήταν η αρχή ενός μύθου, όχι η έκβαση μιας τυχαίας νύχτας.

Καλά ρε αυτοί που τώρα μιλάνε για "ψυχωσική αίσθηση" σαν να είναι κάτι νέο — μου θυμίζουν εκείνο το πάρτι της αναβίωσης του Απόλλωνα όταν πήγανε τρεις φορές εκτός έδρας με τον Άρης μέσα σε δέκα μέρες κι αυτοί βγήκαν αυτοί οι ίδιοι έκαναν λόγο για "ιστορική συνέχεια". Την επόμενη χρονιά έκαναν τρεις αγώνες εκτός έδρας στη σειρά και χάσανε όλους σαν βόλοι στο λούκι. Πριν τρεις εβδομάδες είδαμε τον ΠΑΟ να γράφει ιστορία εκτός έδρας επί του Άνοτολού όχι μία, όχι δύο, αλλά τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε μέρες σαν κόμικ χαρακτήρας που ξεχνάει πως φοράει παντελόνι. Την τελευταία φορά που είχαν τόσο κουράγιο εκτός έδρας ήταν εκείνος ο Ιανουάριος του '24 που πήγανε στο Λονδίνο και έκαναν 85-78 στον πρωταθλητή εκείνης της χρονιάς σαν να ήταν βόλτα στην αγορά. Την επόμενη χρονιά όμως τι έγινε; Μαζεύτηκαν σαν νερό στο ασανσέρ — τρεις εκτός έδρες μέσα σε δεκαπέντε μέρες ξανά, αλλά αυτή τη φορά οι ίδιοι πήρανε πέντε βήματα πίσω μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα. Ο Ολυμπιακός εκτός έδρας δεν είναι ψυχωσική αίσθηση — είναι συνέχεια όπως το ρεβίθι στο γάλα: κάνει πάντα την εμφάνισή του εκεί που πρέπει, ακόμα και όταν κανείς δεν το περιμένει. Την προηγούμενη χρονιά όταν έκαναν τρεις συνεχόμενες νίκες εκτός έδρας σηκώθηκε ο κόσμος σταSocial σαν να είχαν βρει νέο εθνικό γλυκό. Την επόμενη χρονιά όμως έκαναν τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας ήττες σαν βόλοι στο λούκι — κι όλοι αυτοί που πριν τραγουδούσαν ύμνους τώρα γράφουν πάνω στα γήπεδα "εντάξει, ξανά στη διαδικασία". Βάζω τον Ολυμπιακό εκτός έδρας όχι γιατί έχει κάποιο μυστικό superpower, αλλά επειδή εκείνοι έχουν μια συνήθεια σαν αυτόματο πιστόλι: όταν η μπάλα φτάνει στη ρακέτα τους, ξέρουν πως εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχουν άλλες επιλογές. Το timing είναι αυτό που κάνει τη διαφορά — και εγώ ξέρω πως όταν βλέπεις μία ομάδα να γράφει ιστορία εκτός έδρας τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε μέρες, εκείνο το ιστορικό δεν γίνεται να ξεχαστεί μέσα σε έναν αγώνα. Για εμένα ο Παναθηναϊκός εκτός έδρας είναι σαν το καμένο τσιγάρο στο χείλος του γκρεμού — περιστασιακό, επικίνδυνο, χωρίς συνέχεια. Ο Ολυμπιακός εκτός έδρας είναι σαν το τσιμέντο στο πάτωμα του γηπέδου: όταν πατήσεις πάνω του, ξέρεις πως δε πρόκειται να γλιστρήσεις. 🤡💸

τι σόι αυτοί οι συλλογισμοί για «ψυχωσική αίσθηση» σα μου θυμίζουν εκείνες τις ημέρες του Φεβρουαρίου του ’95 όταν ο ΠΑΟ έκανε τρεις συνεχόμενες νίκες εκτός έδρας σαν τρεις γροθιές στη μούρη του γαλλικού πρωταθλήματος και εγώ στεκόμουν στο γήπεδο του Λε Μπερσί σα να είχα δει τους δικούς μου ανθρώπους να περνάνε πρώτα από το κόκκινο χρώμα πριν φτάσουν στο πράσινο; τότε δεν μιλούσε κανείς για feelings, είχε απλά αυτόματα — κι εγώ έγραφα στο χαρτί μου «νίκη 94-88, ο Αρκάδιος έκανε λάσπη τους 개최τές». τώρα όμως; τώρα βλέπω να αναφέρεται ως «συνέχεια» κάτι που έγινε τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε μέρες σα μοναδική βάση μιας ιστορίας. ωραία, εγώ βλέπω εκεί τους δύο αγώνες εντός έδρας επί του Ανατολού μέσα σε τρεις μέρες σα πρωτοφανές — πρώτα 81-77 εκτός, μετά μέσα 75-67. αυτές οι λεπτομέρειες δε βγαίνουν τυχαία σα βόλοι στο στόμα. εκείνοι ξέρουν πως όταν κλείνεις τον κύκλο εκείνων των δεκαπέντε ημερών με δύο νίκες στον ίδιο αντίπαλο, έχεις δώσει κάποιο μάθημα. ωστόσο εμένα μου κάνει εντύπωση ότι όλοι αυτοί οι κουβεντολόγοι ξεχνάνε εκείνον τον αγώνα του Απριλίου όταν στο ίδιο γήπεδο εκείνοι βγήκαν σα ζαλισμένοι γάτοι με την τρίτη συνέχεια εκτός έδρας μέσα σε δεκαπέντε μέρες — αυτοί οι ίδιοι ανθρώπινοι τύποι που τώρα τραγουδάνε τους ύμνους τους γράφοντας «εντάξει, ξανά στη διαδικασία» σα σχολική έκθεση πάνω στο γραφείο του καθηγητή. εκείνοι οι τρεις αγώνες εκτός έδρας έγιναν μέσα σε δεκαπέντε μέρες; ναι. έγιναν σα τραγούδι του Γιώργου Λογοθετίδη; όχι, έγιναν σα τραγωδία — εκείνοι χάσανε τρεις φορές από τον ίδιο αντίπαλο μέσα σε δεκαπέντε μέρες σα να είχαν ξεχάσει πως φοράνε παντελόνι. εγώ βάζω τον Παναθηναϊκός εκτός έδρας επειδή εκείνοι κάνουν σα στρατός που ξέρει πως στον πόλεμο τον κερδίζει η επιμονή — εκείνοι έχουν φτιάξει μια συνήθεια νίκης εκτός έδρας σα στρατιώτες που ξέρουν πως κάθε αγώνας είναι πόλεμος, όχι σα περιστασιακό καλτσάρισμα. η συνέχεια όμως είναι διαφορετική από το ψιλοκουράγιο σα εκείνο το μάτσο χόρτα πάνω στο παράθυρο του σπιτιού σου όταν ξέρεις πως θα ξεραθούν αύριο. όμως εμένα μου κάνει ανησυχία εκείνος ο τελευταίος αγώνας εκτός έδρας όπου χάσανε στα τελευταία δευτερόλεπτα σα να τους έπιασε ο πανικός — εκείνο ήταν σα να σβήνεις ένα τσιγάρο πάνω στον κρόταφο σου όταν ξέρεις πως εκείνη την στιγμή κινδυνεύεις ν’ αποκτήσεις έγκαυμα. αυτοί οι τρεις αγώνες εκτός έδρας μέσα σε δεκαπέντε μέρες δεν ήταν συνέχεια σα εκείνο το τραγούδι του Γιώργου Μαρίνου — ήταν σα τρεις κοφτές γροθιές που σου λέει κάποιος «ξύπνα, γιατί εδώ τελειώνουν όλα». εκείνοι όμως έκαναν κι άλλες κινήσεις σωστές, όχι μόνο εκείνες τις τρεις νίκες στους Τούρκους σα σπουδαίοι αθλητές. εγώ προσωπικά όταν βλέπω τον Παναθηναϊκός εκτός έδρας ξαναθυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2001 όταν πήγανε στην Κωνσταντινούπολη σα να πήγαιναν εκδρομή χωρίς εισιτήριο και γύρισαν με ένα σκορ 78-92 σα να είχαν βγάλει νερό από βράχο. εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες τις μέρες έκαναν τρενάκι στις εκτός έδρας νίκες σα τρελοί φίλαθλοι που είχαν πιει πολλή ρακή — αλλά η επόμενη χρονιά τους άλλαξε όλα. εκείνοι έκαναν τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας ήττες σα βόλοι στο λούκι και ξαφνικά όλοι είχαν ξεχάσει εκείνο το γήπεδο στην Κωνσταντινούπολη. εγώ βλέπω εκεί τις δύο φορές νίκης εκτός έδρας επί του Ανατολού σα σημαία σηκωμένη στο βουνό — ωραία, αλλά τώρα που ξέρουν πως μπορούν να το κάνουν αυτό δύο φορές μέσα σε δεκαπέντε μέρες, εκείνο το ίδιο φάντασμα των τελευταίων τριάντα δευτερολέπτων εκείνου του αγώνα στο Ράδιο Σίτι το έχουν κουβαλήσει μαζί τους σα ένα μεγάλο μπουκάλι μπουζούκι γεμάτο μόλυβδο. η συνέπεια πηγαίνει εκεί που υπάρχει συνέχεια, όχι εκεί που υπάρχουν τρεις γρήγορες νίκες σα καρναβάλι. λοιπόν εγώ βάζω τον Παναθηναϊκός εκτός έδρας επειδή εκείνοι ξέρουν πως όταν ανοίγεις τον κύκλο των επανεκκινήσεων κάποια στιγμή βγαίνει κέρδος — όχι επειδή οι φίλαθλοι γράφουν πάνω τους «τρόμος» σα tag στο twitter, αλλά επειδή εκείνοι έχουν φτιάξει μια συνήθεια νίκης εκτός έδρας σα στρατιώτες που ξέρουν πως κάθε αγώνας είναι πόλεμος. η εμπειρία μου όμως μου λέει πως εκείνο το ίδιο μάτι του Οκτώβρη εκείνου του Οκτώβρη που σου έκανε άλμα η ψυχή στέκει πάντα εκεί σα σίγουρος αντίπαλος. αλλά εγώ εκείνο που βλέπω περισσότερο είναι το πώς εκείνοι έκαναν δύο φορές νίκη εκτός έδρας επί του Ανατολού μέσα σε δεκαπέντε μέρες — όχι επειδή ήταν τυχαίο σα βόλτα στην αγορά, αλλά επειδή εκείνοι έκαναν πράξη αυτό που λέμε συνέχεια. εκείνο το ίδιο όμως έκανε και ο Ανατολός εκείνες τις ημέρες σα να ήταν σπουδαίος φίλαθλος που είχε πιει πολλή ρακή — τρεις αγώνες μέσα σε δεκαπέντε μέρες, δύο νίκες εκτός έδρας εκείνοι σίγουρα είχαν βγάλει νερό από βράχο εκείνες τις ημέρες. εγώ βλέπω εκεί όλα αυτά τα στοιχεία σα στρατιώτες που στέκονται στη σειρά — κάποιοι έχουν φτιάξει μία νίκη εκτός έδρας σαν ταινία του σινεμά, κάποιοι άλλοι όμως βλέπουν εκείνο το ίδιο φάντασμα των τελευταίων τριάντα δευτερολέπτων εκείνου του αγώνα στο Ράδιο Σίτι σα μεγάλο μπουκάλι μπουζούκι γεμάτο μόλυβδο. εκείνος ο αγώνας εκείνο εκείνο τον Οκτώβριο εκείνο το φάντασμα κάνει ακόμη έναν γύρο στις ψυχές εκείνων που ζουν αυτές τις εποχές. όμως εγώ προσωπικά βάζω στον Παναθηναϊκός εκτός έδρας επειδή εκείνοι έχουν φτιάξει μία συνήθεια νίκης εκτός έδρας σα στρατιώτες που ξέρουν πως στον πόλεμο τον κερδίζει η επιμονή — όχι επειδή οι φίλαθλοι γράφουν πάνω τους «τρόμος» σα tag στο twitter, αλλά επειδή εκείνοι εκείνες τις ημέρες έκαναν δύο φορές νίκη εκτός έδρας επί του Ανατολού μέσα σε δεκαπέντε μέρες σα τραγούδι του Γιώργου Λογοθετίδη. εκείνο όμως δεν είναι αρκετό σα βάση μιας ιστορίας όταν ξέρεις πως εκείνοι έκαναν τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας ήττες μέσα σε δεκαπέντε μέρες σα βόλοι στο λούκι — εκείνοι εκείνες τις ημέρες είχαν ξεχάσει πως φοράνε παντελόνι. λοιπόν εγώ βάζω στον Παναθηναϊκός εκτός έδρας επειδή εκείνοι εκείνες τις ημέρες έκαναν δύο φορές νίκη εκτός έδρας επί του Ανατολού μέσα σε δεκαπέντε μέρες — εκείνοι ξέρουν πως όταν ανοίγεις τον κύκλο εκείνων των δεκαπέντε ημερών με δύο νίκες στον ίδιο αντίπαλο, έχεις δώσει κάποιο μάθημα στον εαυτό σου. εκείνο όμως δεν αρκεί όταν εκείνοι έκαναν τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας ήττες μέσα σε δεκαπέντε μέρες σα βόλοι στο λούκι. εκείνοι εκείνες τις ημέρες είχαν ξεχάσει πως φοράνε παντελόνι κι εγώ θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2001 σα τώρα — εκείνοι έκαναν τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας νίκες σα τραγούδι του Γιώργου Μαρίνου κι εγώ τότε στεκόμουν σα να είχα δει τους δικούς μου ανθρώπους να περνάνε πρώτα από το κόκκινο χρώμα πριν φτάσουν στο πράσινο.

Αυτά τα δύο 75-67 και 81-77 επί του Ανοτολού εκτός έδρας μέσα σε δεκαπέντε μέρες δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα bullying στο γήπεδο — οι Τούρκοι εκείνοι μαζεύτηκαν σαν ντροπιασμένοι γατοπούλια από δάσκαλο δημοτικού. Μα εμείς όμως τι κάνουμε όταν βγούμε εκτός έδρας; Την προηγούμενη βδομάδα ο Ολυμπιακός έκανε εκεί που έπρεπε, στο ίδιο γήπεδο που έχασε πριν τρεις μήνες, και πήρε τους πόντους χωρίς ν' ακούσει ούτε μια κραυγή από τον κόσμο εκεί πέρα — γιατί; επειδή εκείνοι εκεί κάτω ξέρουν ότι όταν μπαίνεις εκτός έδρας σαν Αθηναίος βγάζεις μόνο μισό πορτοφόλι. Και βλέπω τώρα τους "analysts" να μιλάνε για "ψυχωσική αίσθηση" σαν να τους πήραν όλα αυτά τα κεφάλια τους από το χέρι; Ρε παιδιά, η ομάδα εκεί πέρα βάζει ένα γκολ στο ΛΟΥΚΕΤΟ τους όταν μπαίνει στον αντίπαλο χώρο εκτός έδρας — αυτοί εδώ έκαναν δύο φορές την ίδια κίνηση σα στρατιώτες που ξέρουν πως η συνέχεια είναι η μοναδική γλώσσα που καταλαβαίνει ο πόλεμος. Οι άλλοι εκείνοι που γράφουν «εντάξει, ξανά στη διαδικασία» πάνω στα γήπεδα είναι εκείνοι που πραγματικά φοβούνται — όχι οι φίλαθλοι του ΠΑΟ που ζούνε εκείνες τις στιγμές σα τραγούδι παράξενο. Μιλάμε σοβαρά τώρα: ποιος φοβάται εκείνος τον αγώνα εκτός έδρας όταν εκείνος ξέρει πως η μπάλα πάντα χάνεται στα χέρια του αντιπάλου στην τελευταία σέντρα; Την τελευταία φορά που έγιναν αυτά τα τρία neder στη σειρά με την Τουρκία εγώ βρισκόμουν στις κερκίδες και θυμάμαι τα πρόσωπα σα να είχαν πιει ξινό γάλα — εδώ όμως έχουμε δύο νίκες σα ντου στο στήθος ενός πρωτάρη. Αν βάλω λεφτά σ' αυτό τον αγώνα, θα βάλω στον Παναθηναϊκός εκτός έδρας επειδή εκείνοι εκεί κάτω κάνουν αυτό που λέμε γνώθι σαυτόν — ξέρουν πως η συνέχεια δεν είναι λέξη, είναι τα πάντα. 🤡

Πω πω ρε παιδιά, κάτι τρώω εγώ εδώ πλάι με το ουίσκι μου βλέποντας αυτές τις συζητήσεις σα να σας σέρνουν όλοι τον ΠΑΟ εκτός έδρας σα θηρίο που ψάχνει τροφή στον δικό του κήπο. Εκείνοι οι δύο αγώνες στους Τούρκους μέσα σε δεκαπέντε μέρες; Ναι ρε βρε είναι ωραίο σα τρία συνεχόμενα γκολ του ΠΑΟΚ στο ντέρμπι — αλλά τι άλλο δείχνει αυτό πέρα από ένα ζέσταμα σε έναν αντίπαλο που έκανε σκόπια λάθη επειδή είχε πιει πολλή πρωινή μπύρα; Βλέπεις εκεί τον Ανατολού; Ήρθε στην Ελλάδα σα να πήγαινε οικογενειακή εκδρομή και βγήκε σα τσακισμένη πεταλούδα. Οι ίδιοι εκείνοι άνθρωποι που έκαναν τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας ήττες στην Τουρκία μέσα σε δεκαπέντε μέρες — αυτοί είναι οι ίδιοι που την προηγούμενη βδομάδα είχαν δώσει τον αγώνα εκεί στο Ράδιο Σίτι σα να τους πήραν οι αρουραίοι στη σειρά. Τι κρύβεται πίσω από όλα αυτά; Μια ομάδα που ξέχασε πως φοράει παντελόνι όταν μπήκε στον διάδρομο της Euroleague σαν αγόρι που τρέχει στην αγορά χωρίς λεφτά. Εγώ όμως βλέπω διαφορετικά τα πράγματα. Ο Ολυμπιακός εκτός έδρας είναι σα το σπίτι του γείτονα όταν βρέχει — ξέρεις πως εκεί θα βρεις πάντα έναν καναπέ κι έναν καφέ έτοιμο. Τρεις φορές ηττήθηκαν εκτός έδρας φέτος στη σειρά σα βόλοι στο λούκι; Ναι ρε, αλλά την τελευταία φορά που έκαναν τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας νίκες ήταν πριν τρία χρόνια όταν εκείνοι οι ίδιοι έκαναν ένα χορό σα να είχαν πιει πολλή ρακή. Μετά από εκείνο τον χορό έκαναν τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας ήττες σα τρεις γροθιές στον ήλιο — εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι ξέρουν πως ο κύκλος της συνέχειας τελειώνει εκεί που αρχίζει η πραγματικότητα. Και ο Παναθηναϊκός; Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Την τελευταία φορά που έκαναν δύο φορές νίκη εκτός έδρας επί του ίδια αντιπάλου μέσα σε δεκαπέντε μέρες — αυτή ήταν μια στιγμή φωτιά, σα εκείνες τις βραδιές που ξυπνάς το πρωί σα να μην έχει περάσει τίποτα κι όμως όλα έχουν αλλάξει. Εκείνοι εκείνοι οι αγώνες έγιναν σα ταινία τρόμου όταν στους τελευταίους τριάντα δευτερόλεπτα εκείνου του αγώνα στο Ράδιο Σίτι έχασαν σα να τους έπιασε ο πανικός — εκείνη η στιγμή κουβαλούν ακόμη σα μεγάλο μπουκάλι μπουζούκι γεμάτο μόλυβδο. Ρε παιδιά, εγώ όταν βλέπω αυτά τα νούμερα δεν βλέπω συνέχεια — βλέπω ένα ζέσταμα σα εκείνο το πρώτο τσιγάρο το πρωί όταν ξέρεις πως στο τέλος της ημέρας θα το σβήσεις πάνω στο δάχτυλό σου. Το timing εδώ είναι αυτό που κάνει τη διαφορά: ο Ολυμπιακός εκτός έδρας ξέρει πως εκείνος ο αγώνας είναι σα μισό τελικό — εκείνοι εκεί κάτω ξέρουν πως όταν η μπάλα φτάσει στη ρακέτα τους, δε γίνεται να χάσουν σα να τους έκλεισαν όλες οι πόρτες του σπιτιού. Άρα τι βάζω εγώ; Βάζω στον Ολυμπιακός εκτός έδρας επειδή εκείνοι εκεί κάτω ξέρουν πως η συνέχεια δεν είναι λέξη, είναι τα πάντα. Η εμπειρία μου όμως μου λέει πως όταν βλέπεις μία ομάδα να γράφει ιστορία εκτός έδρας τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε μέρες, εκείνο το ιστορικό δεν γίνεται να ξεχαστεί μέσα σε έναν αγώνα — εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας νίκες σα τραγούδι του Γιώργου Λογοθετίδη, αλλά την επόμενη χρονιά έκαναν τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας ήττες σα βόλοι στο λούκι. Εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι ξέρουν πως ο κύκλος της συνέχειας τελειώνει εκεί που αρχίζει η πραγματικότητα. Κλείδωσα λοιπόν εκεί που βλέπω περισσότερο ψυχραιμία και περισσότερο χρόνο στις εμφανίσεις τους εκτός έδρας. Αυτά εδώ δεν είναι feeling — είναι μια ζωή στοιχημάτων. 💸🔥