Συναινείτε πως ο Παναθηναϊκός έκανε το μεγαλύτερο λάθος της EuroLeague χάνοντας τρεις…
Πού πήγε τελικά αυτό το σχήμα τριών ημερών; Στις τρεις φορές πήραν από πέντε; Τρεις απότρεψες αγώνες κατά του πρωταθλητή Ευρώπης κι έκανες το δικό σου squad να δείχνει πανικόβλητο όσο ζούσε ο αγώνας — όχι όμως επειδή έκανε λάθος μόνο η επίθεση. Εκεί πέθανε η σειρά: στο mid-court, στους εναλλαγμένους ελιγμούς όταν άλλαξε ρόστερ στους δύο πρώτους αγώνες, στην απουσία ενός σχεδίου όταν η αντίπαλος σού λέγανε "μπορώ να σου πετάξω άμμο στα μάτια όσο θες".
Θυμάμαι την τρίτη φορά, πριν τρεις μήνες: τότε ο Πανελληνιος είχε τρεις μεγάλους ελεύθερους αμυντικούς μέσα στο παιχνίδι, έναν συνεχόμενους τρεις γκαρντ με βάθος μισού τεταρτημορίου, κι εκείνοι είχαν βγάλει ένα πλάνιο που έβγαζε εμπρός τον Larkin στους περίεργους χρόνους. Σου έκαναν 18 περιφερειακά τους δεύτερους δεκαπέντε λεπτά, ενώ εσύ τους έκανες τρεις συνολικά φάσεις εκείνο το τρίτο δεκαπέντε — επειδή το οικοδόμημα των τελικών τους μετατράπηκε σε ρόλο του πρώτου κινήματος. Οι δικοί σου έκαναν σόου στους δυο πρώτους αγώνες, αλλά εκείνοι στον τρίτο αγώνες είχαν τρεις διαφορετικές σέντρες, δύο φτερά αλλαγής ρόλων μέσα στους τελευταίους τρία λεπτά, και έκαναν αυτήν την περίεργη κίνηση περιφερειακή-για-περιφερειακή που τελικά έδινε ένα τρίποντο στον Simonovic ή έναν τριπλόύς σκόρ στις τρεις δεύτερες προσπάθειες.
Αυτό που σκοτώνει τον Παναθηναϊκό δεν είναι μόνο ότι δεν βρίσκουν γκολ — είναι ότι στο δεύτερο ημίχρονο βγάζουν σχήματα σαν να μην έχουν τρεις αγώνες μέσα σε πέντε ημέρες. Στις ισορροπίες τους βλέπεις την ίδια τάση: πρώτο δεκαπέντε λεπτά δυνατό, δεύτερο δεκαπέντε συγκρατημένο σαν να προετοιμάζονται για ένα γκολ απόδοση, και τελευταία πέντε λεπτά χάους επειδή οι κινήσεις τους έχουν γίνει αντι-σχήματα στους τελικούς χρόνους. Την πρώτη φορά είχαν κάνει έναν τέλειο εναλλαγή στο τρίτο δεκαπέντε όταν ανέβαινε το πλατό στους τελικούς χρόνους — εκεί έβγαλαν τρία τρίποντα μέσα σε πέντε προσπάθειες επειδή είχαν έναν τρίτος παίκτη που άλλαζε ρόλους χωρίς να φαίνεται. Την τρίτη φορά έκαναν το ίδιο; Την τελευταία φορά έγιναν αντιγραφή των αντιγράφων: όσοι είχαν τον ρόλο έγιναν σαστισμένοι, όσοι δεν είχαν αναλώθηκαν χωρίς σχέδιο.
Και μην μου πείτε πως ήταν μόνο η απουσία του XXX από τις τρεις αυτές αναμετρήσεις. Στις τρεις αυτές φορές έλειπε όχι μόνο ένα μεγάλο αστέρι — υπήρχε μια συνθήκη μεταξύ σχήματος, προσαρμογή στη δύναμη του αντιπάλου και mentalidade. Σου έκαναν τρεις διαφορετικούς ελιγμούς στους τελικούς χρόνους: πρώτα έκαναν μια μετάθεση ρόλων (περιφερειακός γίνεται σκρινέρ, σκρινέρ γίνεται περιφερειακός), μετά έκαναν ένα σχήμα κίνησης σαν πλοίο που κόβει κύματα, και τέλος έκαναν έναν αγώνα "εμείς έχουμε τον ίδιο αριθμό αλλαγών — εσείς;" Στους δικούς σου είδαμε την αντίστροφη εικόνα: στις τρεις αγώνες έκαναν τρία διαφορετικά σχήματα αλλαγών ρόλων — αλλά κανένα δεν κρατήθηκε μέχρι το τέλος.
Αυτό δεν είναι μόνο λάθος τακτικής. Είναι μια σειρά από μικρές αποφάσεις που οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα: όταν χάνεις τρεις φορές από τον ίδιο αντίπαλο μέσα σε έναν χρόνο, το οικοδόμημά σου έχει τρεις κρίσιμους σβόλου που δουλεύουν αυτομάτως αντί να συνεργάζονται σαν ομάδα. Ο λόγος δεν είναι ούτε η παρουσία ούτε η απουσία κάποιου — είναι η ίδια διαδικασία, που στις τρεις περιπτώσεις καταλήγει στο ίδιο σημείο: τις τελευταίες πέντε λεπτά του τρίτου αγώνα ήσουν γυμνός στην περιοχή σου.
xG > συναίσθημα.
Τρία ίδια αποτελέσματα μέσα σε πέντε ημέρες και κανείς δε ρωτάει γιατί την τελευταία φορά που τους είδαμε να κάνουν τρεις φορές ίδιο λάθος στον ίδιο αντίπαλο ήταν όταν τους πήραν ακόμη τρεις ανάποδες γύρες στο Final Four του 2021. Το ίδιο πλατό, οι ίδιοι υπολογισμοί, οι ίδιοι παίκτες που στη σειρά βγήκαν σαν τζίνι στο μπουκάλι μόνο όταν τους χρειάζονταν για μία επίθεση — αλλά εκείνοι είχαν ήδη βγάλει τρεις φορές τον Λαρκιν στους τελικούς χρόνους, είχαν τρεις φορές κάνει ένα σχήμα όπου άλλαζαν ρόλους από περιφερειακή σε σέντρα με μια κίνηση σαν βαλς.
Στην πρώτη φορά έκαναν 82:85 εκτός έδρας επειδή στον τελικό αγώνα ανάπτυξης ο Βουγιούκας έκανε σέντρα ενώ ο Λαρκιν χρειαζόταν κίνηση προς τα πόστα — έτσι ξεκόλλησαν οι δύο τους ελεύθεροι αμυντικοί στους τελικούς χρόνους. Στη δεύτερη φορά, εντός έδρας, έκαναν 75:67 επειδή είχαν βγάλει έναν τρίτο σκόρ, τον Λεσόρ, στο ρόλο του φτερού που έπαιρνε τις κινήσεις από τον Γουίτμερ — αλλά αυτοί στον τρίτο αγώνα χρησιμοποίησαν τον Λεσόρ ως ακίνητο σκοπευτή και τον Γουίτμερ ως κινητή σέντρα, κάνοντας έτσι τον Γουίτμερ να χάσει τρεις προσπάθειες μέσα σε δύο λεπτά επειδή δεν είχε χώρο να κινηθεί.
Και στις τρεις αγώνες η ομάδα έκανε το ίδιο λάθος: μέσα στις πρώτες δέκα προσπάθειες επέλεγε κρισιμές κινήσεις μισού τεταρτημορίου αντί να αφήνει χώρο στις σέντρες να δημιουργήσουν μετά από σέντρα προς τα πόστα. Στις τρεις φορές η αντίσταση του Ανατολού Εφές βρισκόταν στις μεταβάσεις τους από άμυνα σε επίθεση — εκεί έκαναν έναν συνδυασμό από press θραύσης με τρεις διαφορετικούς ελιγμούς: έναν όρθιο σέντρα που γινόταν περιφερειακός, έναν περιφερειακός που γινόταν κινητή σέντρα, και έναν τρίτος ρόλος που κρατούσε το πίσω γωνιά ανοιχτό. Οι τρεις αυτοί ρόλοι άλλαζαν συνεχώς μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά, ενώ ο Παναθηναϊκός είχε τοποθετήσει τους δικούς του σκόρ στις βασικές θέσεις και περίμενε τις κινήσεις της αντίπαλης ομάδας — αντί να τις προκαλεί.
Στις τρεις φορές είδαμε την ίδια εικόνα: όταν η επίθεση του Ανατολού Εφές ξεκινούσε με έναν κινητό σέντρα στο πρώτο δεκαπέντε, ο Παναθηναϊκός έχανε επτά φορές στη σειρά επειδή οι τρεις μεγάλοι ελεύθεροι αμυντικοί τους είχαν μείνει ανοιχτοί στις γωνίες. Στη δεύτερη φορά έκαναν κάτι παρόμοιο αλλά με διαφορετικό τρόπο: εκεί χρησιμοποίησαν τον Λαρκιν ως κινητή σέντρα που άλλαζε ρόλους κάθε τρεις προσπάθειες, κάνοντας έτσι τους δικούς μας να χάνουν τον προσανατολισμό τους στον έλεγχο των θυρών εισόδου. Και στην τρίτη φορά έκαναν ακόμη ένα σχέδιο: έκαναν σέντρα έναν περιφερειακός μόνο όταν η αντίπαλη ομάδα έκανε έναν συγκεκριμένο τύπο άμυνας τύπου drop coverage — αλλά εκείνοι είχαν βγάλει τρεις διαφορετικές κινήσεις αντιμετώπισης μέσα στα τελευταία τρία λεπτά επειδή είχαν τρεις διαφορετικές επιλογές ρόλων ανάλογα με το είδος της αντίστασης.
Ο Παναθηναϊκός εκεί έκανε τρία διαφορετικά σχήματα χωρίς κανένα σχέδιο συνέχειας. Στην πρώτη φορά απέτυχε επειδή είδε τον Λαρκιν τρεις φορές στον ίδιο ρόλο χωρίς να προσαρμόζεται. Στη δεύτερη φορά απέτυχε επειδή δεν είχε έναν τρίτο σκόρ που να κινείται εκτός σχήματος. Στην τρίτη φορά απέτυχε επειδή έκανε τρία διαφορετικά σχέδια μέσα στα τελευταία πέντε λεπτά — κανένα δεν κράτησε μέχρι το τέλος. Αυτό δεν είναι λάθος ενός παίκτη. Είναι έλλειψη ενός συστήματος που μπορεί να αναπροσαρμόζεται μέσα στον αγώνα όταν αντιλαμβάνεται ότι η αντίπαλος έχει αλλάξει ρόλους τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
τι σόι μαλάκια αυτά τα τρία αποτελέσματα ρε παιδιά; τρεις φορές μέσα σε πέντε ημέρες κι εγώ να σκέφτομαι πως στον ανατολικό όμιλο του πρωταθλήματος είχαν κάνει το ίδιο στους Ολυμπιακούς το 2007 πριν τελειώσει το ελληνικό πρωτάθλημα — εκεί θυμάμαι που μας είχαν κάνει κι αυτοί τρία ίδια σκόρ σε σειρά κι η μόνη διαφορά ήταν ότι τότε είχαμε έναν Φασούλα εκεί και μπορούσαμε να τους σηκώσουμε ο ένας τον άλλον στις αλλαγές.
αλλά εδώ δεν είναι θέμα ενός λόγου αγαπημένου χαρακτήρα που λείπει, φίλοι μου. εδώ μιλάμε για μία ομάδα που είχε τρεις αγώνες σωστού μπάσκετ στους δύο πρώτους αγώνες εκείνης της τριλογίας — ρε ούτε μία φορά στην ιστορία δεν σου έχουν σκάσει τρεις φορές μέσα σε τόσο λίγες ημέρες μέσα στον ίδιο χρόνο! ξέρετε πόσο σπάνιο είναι αυτό; ακόμα και στον ΠΑΟΚ του Ίβκοβιτς τους είχαν πάρει τρεις φορές το ντέρμπι μέσα στη σαιζόν αλλά όχι τρεις φορές σαν τις ίδιες κάλτσες μου μετά το πλύσιμο!
τώρα που το σκέφτομαι κιόλας: στις τρεις αγώνες εκείνοι έκαναν τρεις διαφορετικές επανορθώσεις στους τελικούς χρόνους σαν τσίρκο αυτοί — πρώτα έκαναν μία κίνηση ρόλων ανάμεσα στους μεγάλους όπως ένα πλοίο που κόβει κύματα, μετά βγάζουν έναν Larkin σαν κινητή σέντρα που άλλαζε ρόλους κάθε τρεις προσπάθειες σαν ρομποτάκι Nintendo της δεκαετίας του '90, και τέλος έκαναν μία μετάθεση ενός περιφερειακού σε σκρινέρ σαν να έπαιζαν σκάκι με ζωντανά πιόνια. εσύ ο Πανελληνιος τι έκανες; κατέβαινες με τρεις διαφορετικές ρόλες στους τελικούς χρόνους σα δάσκαλος που προσπαθεί να μάθει στους μαθητές του πως το σχήμα λέγεται "triple post" χωρίς κανείς να ξέρει ποιος κάνει τι!
και λένε πως ήταν μόνο η απουσία κάποιου; λοιπόν αυτή η απουσία, σεις την πήρατε προσωπικά ή την μεταχειριστήκατε ως πρόφαση; επειδή όταν χάνεις τρεις φορές από τον ίδιο αντίπαλο μέσα σ’ ένα χρόνο σημαίνει πως η ομάδα σου δεν έχει ούτε έναν σκόρ ικανό να κάνει αυτήν την εργασία που έκαναν εκείνοι αυτοί εκείνοι — αυτοί είχαν τρεις διαφορετικές σέντρες μέσα στα τελευταία πέντε λεπτά και έκαναν τρεις διαφορετικούς ελιγμούς για να τους βγάλουν εκτός σχήματος. εσύ έκανες τρεις διαφορετικές προσπάθειες να αλλάξεις ρόλους στους δικούς σου μέσα σ’ ένα παιχνίδι — καμία δεν κράτησε μέχρι το τέλος, όπως λέει κι ο φίλος πριν από μένα.
και μην μου πείτε πως εκείνοι είχαν όλους τους Λαρκίν που τους έκαναν τρία ίδια σκόρ. εκείνοι έκαναν αυτά τα τρία σκόρ επειδή είχαν μία ομάδα που άλλαζε ρόλους σαν μεταβλητή σχέση γυναικείου τύπου — την μια στιγμή έκαναν ένα σχήμα τζαζ, την άλλη στιγμή έκαναν ένα press θράσος σαν τρελοί, και στο τέλος έκαναν μία κίνηση περιφερειακής-για-περιφερειακή που έμοιαζε σαν χορός που τελείωνε με έναν τρίποντο από τον Σίμονοβιτς σαν βόλτα στο πάρκο μετά το γεύμα.
κι εσύ ο Πανελληνιος εκείνος που έκανε σχήματα σαν να διαβάζει σχολικό εγχειρίδιο πάνω στο γήπεδο — όσοι είχαν ρόλο έκαναν τέλεια την κίνησή τους, όσοι δεν είχαν αναλώθηκαν σαν ξυπόλυτοι στο χιόνι. αυτό δεν είναι τακτική πια, αυτό είναι σαν να βγάζεις ένα σχήμα στους τελικούς χρόνους και μετά να ρωτάς τους ίδιους τους παίκτες πως βγήκε αυτό το αποτέλεσμα! τέλος πάντως, θα δούμε;
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε παιδιά, ας βάλουμε ένα πράγμα στο τραπέζι πρώτο: αυτά τα τρία σκόρ στον Ανατολού Εφές δεν ήταν ένα περιστατικό. Ήταν η επιβεβαίωση μιας κατάστασης που κρατάει χρόνια.
Βλέπω όλη αυτή την κουβέντα γύρω από τον Larkin, τις αλλαγές ρόλων, το πώς «χάθηκαν» οι τελικοί χρόνοι — και πάω και θυμάμαι μια δουλειά στο χθες. Πάμε να σας την πω σα μια ιστορία πρώτου ατόμου, γιατί η πραγματική ζωή γράφει καλύτερα από οποιαδήποτε περίπλοκη κίνηση τακτικής.
Τον περασμένο Μάη είχα πάει στη Λάρισα για ένα συνέδριο data. Μία ομάδα αναλυτών μιας μικρής εταιρίας έκανε μια παρουσίαση για τον τρόπο που αξιολογούν τους πελάτες τους. Το κλειδί τους; Τρεις διαφορετικές στρατηγικές ανάλογα με το προφίλ του καταναλωτή. Την πρώτη φορά έκαναν ένα σύστημα push, τη δεύτερη ένα pull, την τρίτη ένα mix. Τρία διαφορετικά σχέδια, κανένα όμως δεν κράτησε παραπάνω από δέκα λεπτά πραγματικής δράσης — γιατί ο πελάτης άλλαζε συμπεριφορά κάθε φορά που του επέμεναν στο ίδιο μοτίβο. Στο τέλος πήγαν πρόσωπο-βυθός επειδή χάθηκαν στη δική τους σταθερή αλλαγή ρόλων.
Ακριβώς αυτό έγινε στον Παναθηναϊκό εκείνες τις τρεις αγώνες. Αλλά η διαφορά είναι πως εδώ δεν μιλάμε για μια ομάδα που δοκιμάζει στρατηγικές επί τριών αγώνων — μιλάμε για μια ομάδα που έκανε τρία ίδια σχήματα επί τριών αγώνων και περίμενε διαφορετικά αποτελέσματα. Και η ομάδα αντίπαλου είχε τρεις διαφορετικά σχήματα ανά αγώνα, όχι τρεις φορές το ίδιο σχήμα.
Στην πρώτη φορά στον εκτός έδρας αγώνα είδαμε έναν Λαρκιν που άλλαζε ρόλους συνεχώς. Ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να τον περιορίσει κρατώντας έναν τρίτο μεγάλο στην περιοχή — αλλά εκείνος έγινε περιφερειακός όταν το σχέδιο άλλαζε. Στη δεύτερη φορά εντός έδρας είδαμε τον Γουίτμερ να λειτουργεί σαν κινητή σέντρα, αλλά μόνο επειδή ο Λεσόρ ήταν εκεί ως ακίνητος σκοπευτής — όμως όταν εκείνοι χρησιμοποίησαν έναν διαφορετικό τύπο άμυνας (drop coverage), ο Γουίτμερ βρέθηκε ξαφνικά χωρίς χώρο κίνησης. Την τρίτη φορά οι Εφέσιοι έκαναν τρία διαφορετικά σχήματα στους τελικούς χρόνους, ενώ ο Παναθηναϊκός έκανε μόνο μία προσπάθεια να αλλάξει ρόλους — και απέτυχε επειδή κανένας από τους τρεις μεγάλους δεν είχε τον ρόλο να τον αναλάβει μέχρι το τέλος.
Αυτό δεν είναι θέμα ενός λάθους. Είναι θέμα δομής.
Ο Πανελληνιος είχε τρεις αγώνες σωστού μπάσκετ στους δύο πρώτους αγώνες της τριλογίας — αλήθεια είναι. Αλλά στις τρεις αυτές αναμετρήσεις είδα κάτι ακόμα πιο σημαντικό: στον πρώτο αγώνα έκαναν ένα σχήμα που έδωσε στον Λαρκιν τρεις προσπάθειες στους τελευταίους τρείς λεπτά επειδή είχαν έναν τρίτο σκόρ που άλλαζε ρόλους. Στον δεύτερο αγώνα έκαναν το ίδιο λάθος εκ παραδρομής — αφήνοντας έναν ίδιο παίκτη στον ίδιο ρόλο χωρίς προσαρμογή. Την τρίτη φορά έκαναν τρεις διαφορετικές αλλαγές ρόλων μέσα στα τελευταία πέντε λεπτά, κανένας όμως δεν κράτησε μέχρι το τέλος επειδή οι ρόλοι δεν είχαν υπεύθυνους ορισμούς.
Εδώ είναι το κόκκινο σημείο: όταν ένας παίκτης αλλάζει ρόλους τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, η ομάδα πρέπει να έχει έναν παίκτη ικανό να πάρει αυτόν τον ρόλο χωρίς δεύτερη σκέψη. Ο Παναθηναϊκός είχε έναν Ντορμπόνι που έκανε σέντρα όταν χρειαζόταν, έναν Φαλανίκα που μπορούσε να λειτουργήσει ως περιφερειακός, έναν Σίμονοβιτς που είχε την ευχέρεια των τελικών χρόνων — αλλά κανένας δεν είχε το βάθος των ρόλων ώστε να αντεπεξέλθει στις αλλαγές αυτού του είδους. Όταν ο Larkin έγινε κινητή σέντρα στους τελικούς χρόνους, αυτοί είχαν μόνο έναν real screener εκεί — και δεν ήταν ο Σίμονοβιτς.
Οι αριθμοί μιλούν μόνοι τους:
- Στις τρεις αγώνες, οι τελικοί χρόνοι ήταν καθοριστικοί για τους Εφέσιους. Αν έχετε τον Larkin στο ρόλο ενός κινητού σέντρα στους τελευταίους δύο λεπτά, οι αντίπαλοι έχουν τρεις επιλογές: είτε τον ακολουθούν και αφήνουν έναν άλλον ανοιχτό, είτε τον περιμένουν στο τρίποντο και δίνουν προσωπικό duel στο Larkin, είτε αφήνουν έναν μεγάλο χωρίς σήκωμα.
- Ο Παναθηναϊκός εκεί έκανε τρεις φορές το ίδιο σχήμα: προσπάθησε να περιορίσει τον Larkin στους τελικούς χρόνους, αλλά όταν εκείνος άλλαζε ρόλο άλλαζαν και οι ρόλοι των δικών μας — χωρίς όμως κάποιος να αναλάβει την υπευθυνότητα του νέου ρόλου μέχρι το τέλος.
Και εδώ είναι το μεγάλο λάθος: όταν ένας αντίπαλος έχει τρεις διαφορετικά σχήματα ανά αγώνα, η ομάδα πρέπει να έχει τρεις διαφορετικά σχέδια αντίδρασης — όχι τρεις φορές το ίδιο σχέδιο ελπίζοντας πως αυτή τη φορά θα δουλέψει. Ο Παναθηναϊκός είχε έναν σύστημα που στηριζόταν στη συνέπεια — αλλά ο αντίπαλος είχε ένα σύστημα που στηριζόταν στη μεταβλητότητα.
Ούτε λόγος δε χρειάζεται για το πώς αυτοί έκαναν τρία διαφορετικά σχήματα στους τελευταίους χρόνους σαν τσίρκο αυτοί. Αυτό δείχνει κάτι πιο βαθύ: όταν μια ομάδα μπορεί να αλλάξει τρεις διαφορετικά σχέδια μέσα στους τελευταίους δύο λεπτά επειδή έχει τρεις διαφορετικά σχεδιαγράμματα στο μυαλό του καθενός, σημαίνει πως υπάρχει ένα σύστημα επί των εννέα — όχι μόνο ένας αστέρας.
Ο Παναθηναϊκός έκανε τρεις φορές το ίδιο λάθος επειδή είχε τρεις φορές την ίδια αντίληψη επί του αγώνα. Την πρώτη φορά είδαν τον Larkin τρεις φορές στον ίδιο ρόλο και προσπάθησαν να τον περιορίσουν — χωρίς να προσαρμοστούν όταν εκείνος άλλαξε ρόλο. Τη δεύτερη φορά έκαναν το ίδιο σχήμα και περίμεναν διαφορετικό αποτέλεσμα. Την τρίτη φορά έκαναν τρεις αλλαγές ρόλων χωρίς κανένα σχέδιο συνέχειας επειδή δεν είχαν κανένα σύστημα που να μπορεί να αντιμετωπίσει αυτήν την προσαρμοστικότητα.
Και εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα: όταν χάνεις τρεις φορές από τον ίδιο αντίπαλο μέσα σ’ ένα χρόνο, σημαίνει πως η ομάδα σου δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την προσαρμοστικότητα του αντιπάλου. Και αυτό δεν είναι θέμα μιας απουσίας ή μιας παρουσίας — είναι θέμα συστήματος.
Δεν υπάρχει κάποιος που να λέω «δεν είναι μόνο αυτό». Υπάρχουν τρία σχήματα επί τριών αγώνων — κανένα όμως δεν κράτησε μέχρι το τέλος επειδή δεν υπήρχε ένας σκόρ ικανός να πάρει τον ρόλο όταν χρειαζόταν.
Και πάλι σας το λέω: η πραγματική ζωή δεν είναι σαν τους τελικούς χρόνους ενός αγώνα όπου αλλάζεις σχέδιο κάθε δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Εκεί χρειάζεσαι έναν παίκτη που όταν αλλάξει ρόλος, η ομάδα συνεχίζει όπως ήταν — όχι τρεις διαφορετικά σχέδια που διαλύονται στον αέρα.