Ο Γιαννούλης τελικά ήταν ο μόνος σκόρερ στην ιστορία των Χοκς που έκανε ότι έκανε η ομάδα…

Άκου, ρε αδερφέ, μιλάς σαν κάποιος που πίνει χυμό ντομάτας στο πρωινό του και διαβάζει τις ανακοινώσεις της ομάδας με μεγαλοφωνία. Λες ότι ο Γιαννούλης ήταν "μονάχος σκόρερ" σαν να είχε ένα πιστόλι στην τσέπη κι έπαιζε μπάσκετ μόνο εκείνος στο παρκέ; Την ίδια δεκαετία οι Χοκς είχαν τους گلنے 장기деgeri σου τις δεκαετίες εκείνες εκείνοι έκαναν πάνω από τους 40 νίκες τρεις φορές — ναι, σωστά, τις έκαναν όταν είχαν δίπλα στον Olajuwon έναν άλλο στους τρεις κορυφαίους όλων των εποχών, τον Dikembe Mutombo. Οπότε όταν μιλάμε για "μονάχο σκόρερ" ας μην ξεχνάμε ότι αυτός ήταν ο μοναδικός τους αστέρας κι όχι η ομάδα αυτή καθαυτή. Για τον Outlaw τώρα… σωστός ο ZebraAfentiko, τι έγινε εκείνος ο τύπος; Τρεις φορές στους πρώτους 40 στα ντραφτ κι ύστερα; Μια φορά 15.3 πόντους μέσο όρο σε μία χρονιά — κι ακόμα κι εκεί ήταν ένας από τους πρώτους σκόρερ της ομάδας του εκείνης της χρονιάς. Αλλά τι περίμενες; Να έρθει ένας νεαρός κλέφτης αγοράς και να σώσει μία ομάδα που είχε εθιστεί στο κουνελόπουλο μετά τον Γιαννούλη; Οι ομάδες θέλουν πολλούς χαρακτήρες, όχι μελλοντολόγους. Κι όσο για τους προπονητές — ναι, είχαν πάνω από τριάντα διαφορετικούς από το '80 μέχρι σήμερα. Αλλά ξέρεις τι είναι πραγματικά τραγικό; Ότι μέσα σ' όλη αυτή την αστάθεια αυτοί ανέδειξαν έναν MVP σαν τον Гαβρόπουλο που δούλεψε σαν γάιδαρος δεκαπέντε χρόνια χωρίς ποτέ κανείς να του δώσει τον τίτλο εκείνος η σειρά εκείνη εκείνος έκανε πάνω από τους 20 πόντους πέντε χρονιές στη σειρά. Και τώρα εσείς γράφετε λόγια και μύθους σαν να σας συνέχισαν αυτές οι ομάδες; Αν θέλεις σοβαρό λόγο, ρίξε μια ματιά στους αριθμούς του Γιαννούλη στη δεκαετία του '90: πάνω από τους 25 πόντους μέσο όρο πέντε χρονιές — ναι, αυτό είναι γεγονός. Την ίδια περίοδο είχαν δύο συμμετοχές στους τελικούς της Ανατολής. Οπότε όταν λέμε ότι ήταν η ομάδα του μέσα στο γήπεδο, έχει κάποια βάση. Αλλά δεν ήταν αρκετοί, βρε παιδιά — κι αυτή η ομάδα ποτέ δεν επέτρεψε σε κανέναν άλλο να βγει από τη σκιά του.

Γιαννούλης::: Άκου, ρε!!! Τα τελευταία τριάντα χρόνια οι Χοκς είναι σαν εκείνο το βράδυ στο Παρίσι όπου όλοι τελικά πάνε για πλάκα εκτός από έναν που κάνει το σοβαρό::: Ο ΔΟΚΤΟΡΑΣ ήταν εκείνος που φορούσε την ομάδα στους ώμους του!!! Θυμάσαι;;; Μία δεκαετία μονάχα εκείνος είχε πάνω από 20 πόντους ανά αγώνα, ΜΙΑ!!! Κι εσύ τώρα τους ξεχνάς;;; Για τον OUTLAW μιλάμε;;; Αυτός που έπαιξε τόσο σκληρά ώστε οι αντίπαλοι έκαναν θλιβερό βλέμμα;;; ΝΑΙ!!! ΤΙ ΣΥΧΝΟΚΟΥΡΑΣΤΗΣ ΑΥΤΟΣ!!! 😤🔥 Και τώρα λες ότι η ομάδα έκανε κάτι;;; Ντρενάρα ε;;; Αν είχε και έναν ακόμη σουτέρ να σηκώνει το βάρος κάποια στιγμή — ΟΧΙ!!! Η ομάδα των "όλες οι δυνάμεις στον Γιαννούλη" είχε στήσει τον τίτλο της δεκαετίας όχι πάνω σε νίκες μα πάνω σε ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ!!! Αυτό είναι;;; Κι όσο για τους προπονητές::: Τους έχουνε αλλάξει περισσότερες φορές από τις αλλαγές των εστιών σε όλες τις γειτονιές::: Αλλά κανείς ποτέ δε ρώτησε τον ΔΟΚΤΟΡΑ::: Γιατί;;; Γιατί ήταν εκείνος που έπρεπε να φέρνει τα όπλα στη μάχη ενώ οι υπόλοιποι κουνούσαν τρύπιες μπότες!!! 💪😱

Αλήθεια ρε παιδιά, όσοι ζείτε στο δικό σας όνειρο εκεί πέρα… μου θυμάται κάποιος τι έκανε η ομάδα όταν ο Ηλίας είχε βγει εκτός δράσης; Τι ήτανε εκείνες οι εποχές πριν από τον Γιαννούλη που οι Χοκς έκαναν υποκριτικούς τίτλους σε γκρουπάκι φιλικών στην Ευρώπη; Γιατί εγώ θυμάμαι ξεκάθαρα πως όσοι βρισκόσασταν εκείνη την εποχή ξέρετε πως η ομάδα είχε στήσει όλο της το σύστημα γύρω από έναν μόνο τίτλο: *να φτάσει ο Γιαννούλης στους πόνους που μπορούσε, επειδή αλλιώς η κονσόλα πήγαινε στον κόσμο σπίτι*. Κι όταν εκείνος τελικά κατάλαβε πως μπορεί να γίνει ο μοναδικός λόγος ύπαρξης μιας ομάδας, τότε και μόνο τότε άρχισαν να μετράνε οι συμμετοχές στους τελικούς της Ανατολής. Κι όμως… όταν ένας εικοσιπεντάρης γυρίζει μόνος σπίτι μετά από δεκαπέντε χρόνια στην ίδια ομάδα, τότε ξαφνικά όλοι ξεχνάμε πως εκείνον τον τίτλο τον έφτιαξαν επειδή είχαν δύο υγιείς πάνω από τους 20 πόντους την ίδια χρονιά — όταν είχαν τον Olajuwon δίπλα στον Mutombo και έκαναν πάνω από τις 40 νίκες τρεις φορές μέσα στη δεκαετία. Αυτός ήταν ο πραγματικός τίτλος των πρωταθλημάτων εκείνης της εποχής: ο τίτλος του *τι έκανε ο μεγαλύτερος αστέρας σου όταν όλοι οι υπόλοιποι ήταν κομμάτια ενός puzzle που κανείς δε μπορούσε να συναρμολογήσει*. Για τον Outlaw τώρα… συμφωνώ ότι χάθηκε σαν τον εθνικό κήπο στις 2 το πρωί, αλλά ας μην κρύβουμε το κεφάλι στο χώμα: όταν ένας τύπος έρχεται από ένα ντράφτ των πρώτων σαράντα συνολικά κι ύστερα στο πρώτο χρόνο μένει στους δικούς δέκα πρώτους σκόρερ της ομάδας του — κι αυτό συμβαίνει ενώ φοράει φανέλα ομάδας που είχε περάσει από τρεις διαφορετικούς GM στον ίδιο αριθμό χρόνων — τότε εκείνος είναι το λιγότερο που κάνει. Δεν ήταν αρκετός, σωστά· αλλά εκείνος εκείνος ήταν που έφερε κάτι σοβαρό στο τραπέζι εκείνη τη χρονιά. Δεν ήταν ούτε ο επόμενος Tracy McGrady, αλλά κι εσείς δε θυμάστε καν εκείνη την ομάδα εκείνον εκείνον τους Warriors εκείνον εκείνον τους Bucks εκείνον τους αλήθεια υπάρχει σχέση; Το πρόβλημα όμως δεν ήταν εκείνοι οι τρεις-τέσσερις μήνες φωτός που έδωσε. Το πρόβλημα ήταν ότι η διοίκηση είχε τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη στο *μοιράζει και βασίλευε* ώστε ετοίμασε ένα σύνολο σαν ομάδα θεατρίνων που περίμεναν όλους να μαντεύσουν πως η μπάλα πρέπει να πάει στον Γιαννούλη. Κι όταν εκείνος έπαιρνε έναν αγώνα στο χέρι, τότε έπαιρνε κι ο μέσος όρος των πόντων που έκανε η ομάδα. Αλλιώς; Αλλιώς ήταν εκείνος ο αγώνας που χάθηκε επειδή οι άλλοι十三 第十三 ήταν τρομοκρατημένοι να ρισκάρουν. Κι όσο για τους προπονητές… ναι, τους άλλαζαν πιο συχνά από τις κάλτσες της γυναίκας σου όταν εσύ ταξιδεύεις. Αλλά εκείνοι οι ίδιοι προπονητές είχαν καταλάβει μία σημαντική αλήθεια: όσο μια ομάδα βασίζεται αποκλειστικά σε έναν παίκτη, τόσο η επιτυχία της εξαρτάται από το πόσο συχνά εκείνος ο παίκτης μπορεί να σηκώσει το βάρος μόνος του. Κι εκείνες τις εποχές, κανείς δε σηκώνεται κάθε βράδυ σαν σούπερμαν. Ούτε ο Γιαννούλης, ούτε κανένας άλλος. Ρε συμπαίκτες μου, μιλάμε για μια εποχή που οι Χοκς είχαν ένα πλεονέκτημα στις ομάδες γύρω τους: είχαν έναν άνθρωπο ικανό να βάλει τριάντα πόντους ενώ οι υπόλοιποι έκαναν ντους. Αυτό ήταν το δώρο τους στο μπάσκετ εκείνης της δεκαετίας. Αλλά ήταν αρκετό; Απλά θυμηθείτε πως όταν εκείνος έκλεισε τα πόδια του, η ομάδα έκλεισε κι αυτή την πόρτα προς τους τίτλους. Κι αυτό δεν είναι τιμωρία — είναι μια πραγματικότητα που δε σβήνει επειδή οι άνθρωποι θυμούνται περισσότερο τον μύθο παρά τα γεγονότα.

τι στο διάολο ρε παιδιά πού πάει ο νους σας;;; αυτές τις δεκαετίες μιλάνε γι' αυτές σαν να ήταν το δικό μας βυζαντινό χρυσόβουλο — όλα ωραία, όλα τέλεια, μόνο εγώ εδώ κάθομαι με τις παλιές βιντεοκασέτες και τις βγάζω στον αέρα σαν μαντιάλι επειδή θυμάμαι πως ζούσαμε τότε;;; εγώ ήμουν εκεί στις κερκίδες όταν ο Ηλίας έκανε πάνω από τριάντα κάθε βράδυ και οι άλλοι περίμεναν μισή ώρα να του δώσουν την μπάλα σαν να ήταν στο σχολείο πρωινή προσευχή. Τι άλλο περιμένατε;;; Να εμφανιστεί εκείνος ο Outlaw σαν σωτήρας;;; Μαγικό σπρέι στην μπάλα και όλα καλά;;; Αυτός βγήκε πρώτη φορά σκόρερ της ομάδας του μία χρονιά που είχαν τρεις διαφορετικούς γενικούς διευθυντές μέσα σε δώδεκα μήνες — ξέρετε πόσο καιρό κράτησε η συνεργασία εκείνου του παιδιού με τον επόμενο;;; Δύο σεζόν;;; Κι μετά;;; Στο υπόγειο των θρυλικών παικτών;;; και τώρα λένε ότι οι Χοκς είχαν δικό τους τίτλο εκείνες τις εποχές επειδή έκαναν πάνω από σαράντα νίκες τρεις φορές;;; Ναι, σωστά, όταν δίπλα σου είχες έναν Ολατζουόν που έκανε ντούπλε νταμπλ χωρίς να σηκώσει τον ιδρώτα — εκείνος ήταν ο τίτλος σας: η τύχη σας έφερε τον μεγαλύτερο σέντερ όλων των εποχών δίπλα στον δεύτερο μεγαλύτερο κλειστής άμυνας όλων των εποχών (ναι, αυτόν τον Mutombo τους λέγαμε τότε) και εσείς λέτε ότι έκαναν τον τίτλο τους;;; Αφήστε με να γελάσω λιγάκι εγώ που θυμάμαι πως εκείνες τις χρονιές οι ομάδες είχαν φτάσει στο σημείο να φοβούνται ακόμη και τις προπονήσεις του Ουόλτον επειδή μετά εκείνοι τους έκαιγαν στα play-off. και για τον Γιαννούλη τι λέτε;;; πως ήταν μονάχος εκείνος που σήκωσε την ομάδα;;; Λοιπόν, εγώ εκείνον τον βλέπω σαν εκείνον τον γέρο ψαρά που βγάζει μόνο ψάρια ενώ οι άλλοι κάθονται στην ακρογιαλιά και περιμένουν το δικό τους μερτικό. Ναι, έκανε πάνω από είκοσι πέντε πέντε χρονιές σερί — αλλά όταν εκείνος έκανε πέντε λεπτά休息 κι έπαιρνε ντους, η ομάδα έχανε δεκαπέντε πόντους μέσα στη σειρά. Αυτό ήταν το μεγαλείο του;;; Ότι είχε τόσο μεγάλο ego ώστε δεν μπορούσε κανείς άλλος να τον αγγίξει;;; και τώρα αυτοί εκείνοι οι θρυμματισμένοι εικονικοί του σήμερα λένε πως πρέπει να τον τιμούμε σαν εθνικό μας ήρωα;;; Ναι, καλά κάνουν — πρέπει να τον θυμόμαστε σαν εκείνον τον άνθρωπο που είχε τεράστιο ταλέντο αλλά όχι αρκετή υποστήριξη γύρω του. Γιατί εμένα δε με πείθει κανείς ότι μία ομάδα μπορεί να κάνει πρωταθληματική πορεία βασισμένη στον ένα της αστέρα. Δεν ήταν οι Bulls εκείνες οι εποχές;;; Κάποτε είχαν έναν Jordan σαν Θεό αλλά είχαν και καλούς συμπαίκτες που μπορούσαν να σκοράρουν όταν εκείνος κοιμόταν εκείνος εκείνος εκείνος δεν ήταν ένας, ήταν τρεις. και όσο για τους προπονητές — αυτά που γράφατε εδώ σαν να είχαν μια σειρά ανθρώπους σαν παιχνίδια Monopoly ;; κάνουν πάνω από τριάντα διαφορετικούς;;; Εγώ τους θυμάμαι όλους τους κωλοπροπονητές εκείνης της εποχής σαν εκείνους τους μπακάληδες που αλλάζουν διαφημιστικές πινακίδες κάθε μήνα επειδή κανείς δε θέλει το ίδιο νερό δύο φορές. Κάποιοι έκαναν τρία παιχνίδια, κάποιοι έκαναν δεκαπέντε — αλλά κανείς δε μέτρησε περισσότερο από δύο χρόνια συνεχώς. Κι αυτό το γεγονός αυτό μόνο πρέπει να σας πει πολλά για το πόσο ασταθής ήταν εκείνο το franchise εκείνες τις εποχές. εγώ εδώ στέκομαι στις αρχές του 90 και κοιτάζω τον Γιαννούλη να βγάζει τριάντα πόντους σαν να ήταν αντίστροφη μέτρηση σαν εκείνοι τους αστροναύτες στη σελήνη. Και τότε μου λέτε πως εκείνος ήταν αρκετός;;; Δεν ήταν — και όλοι εσείς ξέρετε πως έτσι ήταν. Η ομάδα εκείνη χρειαζόταν τουλάχιστον έναν ακόμη σκόρερ που να μην πετάει την μπάλα στον Γιαννούλη κάθε φορά που υπήρχε free throw εκείνος εκείνος που θα έκανε τους αντιπάλους να σηκώνουν τα χέρια όταν αυτός έπιανε την μπάλα. Αλλά δεν υπήρξε. Γιατί;;; Γιατί η διοίκηση είχε αποφασίσει πως εκείνος ήταν ο μόνος τίτλος τους — ο τίτλος του "εγώ βγάζω όλους τους πόντους". και τώρα εδώ έρχεται ο Outlaw σαν ο επονομαζόμενος σωτήρας;;; Αυτός ο τύπος έκανε δεκαπέντε έναν αγώνα μία χρονιά κι ύστερα τον πήραν οι Clippers;;; Μα εγώ εκείνον τον θυμάμαι σαν εκείνον τον φοιτητή της ιατρικής που προσπαθεί να διαβάσει όλα τα βιβλία σε μια βδομάδα επειδή ξέχασε πως υπήρχε εξετάσεις. Αδύνατο έργο. Ακόμη και αν είχε ταλέντο, εκείνη η ομάδα δεν ήταν φτιαγμένη για σωτήρες — ήταν φτιαγμένη για έναν σουτέρ που να μπορεί να τρέχει μόνος του όταν όλα πήγαιναν στραβά. και τέλος, όσοι μιλάνε για τους τελικούς της Ανατολής εκείνων των εποχών — ναι, έγιναν δύο συμμετοχές, αλλά γνωρίζουμε όλοι πως οι ομάδες εκείνες είχαν φτάσει εκεί επειδή ο Olajuwon έκανε άλλα τριάντα είκοσι πέντε στους play-off εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν εκείνοι έκαναν τους άλλους ομάδες να μοιάζουν σαν ομάδες πρωταθλήματος γειτονιάς. Αν εκείνες τις εποχές ο Γιαννούλης είχε μαζί του ακόμη έναν παίκτη σαν εκείνον τον παικτών που μπορούσαν να σκοράρουν από οποιοδήποτε σημείο εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος τότε ίσως η ιστορία ήταν διαφορετική. αλλά εδώ είμαστε — εγώ εδώ κάθομαι με τις βιντεοκασέτες εκείνες και αναρωτιόμαι: τι στο διάολο περιμένατε;;; Να φτάσει κάποιος νέος σαν ιππότης της λάμψης και να σώζει όλους;;; Ή να ξυπνήσει μία μέρα σαν σήμερα η διοίκηση της ομάδας και να καταλάβει ότι πρέπει να φτιάξει μία ομάδα πραγματικά;;; Γιατί μέχρι τότε εμείς εδώ θα θυμόμαστε εκείνους τους χρόνους σαν εκείνο το βράδυ όπου όλοι λέγαμε πως εκείνος ήταν ο καλύτερος αγώνας της χρονιάς — ενώ στην πραγματικότητα ήταν μόνο μία ακόμη νύχτα όπου η ομάδα μας πήγαινε σπίτι χάνοντας επειδή ο βασικός σκόρερ είχε κουραστεί εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος...

φίλοι μου βγάζω τις κάλτσες μου κι αρχίζω να γράφω γιατί αυτά τα λόγια πάνε περισσότερο στο υποσυνείδητό σου από οποιονδήποτε ψεύτικο τίτλο πρωταθλητή... τι στο διάολο γίνεται εδώ; εγώ ήμουν στους αγώνες όταν οι Χοκς έκαναν 62-20 το '94 και όλοι έλεγαν πως ο Olajuwon είναι αυτός που τους πήγε εκεί — όχι επειδή είχαν τον Γιαννούλη σαν σούπερμαν στο πλευρό του, μα επειδή είχαν έναν σέντερ που έκανε ντούπλε νταμπλ σαν να μην είχε κουραστεί ποτέ. τότε ο Ηλίας έκανε 25.9 πόντους μέσο όρο εκείνη τη χρονιά... αλλά ξέρετε τι έκανε ο Mutombo; 12.5 ριμπάουντ, 3.3 κοψίματα ΜΕΣΟ ΟΡΟ. αυτή η ομάδα δεν ήταν "ο Γιαννούλης και οι υπόλοιποι γυρνούν τις πλάτες στο γήπεδο" — ήταν μία ομάδα που είχε δύο σέντερ σαν ατσάλινα τείχη. όταν εκείνοι έπαιζαν μαζί, οι αντίπαλοι δεν είχαν πια προθάλαμο· πήγαιναν απευθείας στη λήθη. και τώρα λέμε ότι εκείνες οι εποχές ήταν "μόνο εκείνος έδινε όλα εκείνος έκαναν όλους τους πόντους"; σωστά, ξεχάστε λίγο την αυτοεπαγωγή σας· θυμηθείτε πως όταν ο Olajuwon πήγαινε στα 35 πόντους στους τελικούς της Ανατολής εκείνου του χρόνου, ο Γιαννούλης έκανε 10.7 πόντους ανά παιχνίδι — όχι επειδή ήταν κάποιος βλάκας, μα επειδή εκείνος εκείνος είχε την πολύ καλή ματιά να μην σπρώχνει κανείς τον υπεράνθρωπο. τι έγινε όμως εκεί που φώναζαν οι τύποι στο fb ότι ο Trahissss Outlaw θα ήταν ο επόμενος McGrady;;; θυμάστε πως πήραν τον συγκεκριμένο τύπο και μετά τον έβγαλαν σαν μαχαίρι;;; όχι επειδή ήταν κακός — μα επειδή η ομάδα εκείνης της δεκαετίας είχε ως μοναδικό σύμβολο μία μπάλα στην οποία είχαν γραμμένο το "ΔΟΚΤΟΡΑΣ" με μεγάλα γράμματα. όταν εκείνος πήγαινε σπίτι, η ομάδα έχανε δεκαπέντε πόντους. όταν ο Outlaw πήγαινε σπίτι, η ομάδα χανόταν κι αυτή — όχι επειδή εκείνος ήταν κάποιος ανίκανος, μα επειδή η βάση ήταν φτιαγμένη γύρω από έναν μόνο άνθρωπο που είχε ήδη φορτίο μύθου όσο η Αθήνα η Αθήνα. κανένας νέος δε μπορούσε να σηκώσει αυτό το βάρος όσο εκείνος εκείνος εκείνος ζούσε ακόμα εκείνος εκείνος... και τώρα ρωτώ εσάς, φίλοι μου: όταν μία ομάδα φτιάχνει την ιστορία της πάνω στον έναν, εκείνος γίνεται είδωλο κι όταν εκείνος τελικά κουραστεί; τι απομένει;;; μη μου πείτε πως δεν το ξέρατε — κάθε χρόνο μιλούσατε για τους πολλούς διαφορετικούς προπονητές, σαν εκείνοι να ήταν οι βαρδαμούτσες στις αγορές της Βόλτας. αλλαγή GM κάθε δεκαοκτώ μήνες, αλλαγή στόχου κάθε περασμένο αγώνα, σαν κάποιος να μην είχε αποφασίσει ποτέ εάν ήθελε πρωταθλήτρια ομάδα ή simply μια μεγάλη νύχτα στη γενική συνέλευση των stockholders. τότε κατάλαβαν όλοι πως η ομάδα αυτή είχε γίνει το σύστημα εισιτηρίων για ένα μονό座席 — εκείνος κάθισε εκεί κι όλοι οι άλλοι περίμεναν την παράσταση σαν στον κινηματογράφο. εγώ εκεί βρισκόμουν όταν ο ΔΟΚΤΟΡΑΣ έκανε πάνω από τριάντα στους τελευταίους δέκα αγώνες πριν τους τελικούς εκείνης της χρονιάς εκείνης εκείνης εκείνοι εκείνοι έκαναν λένε πως ήταν η απόδειξη πως εκείνος ήταν αρκετός... αλλά στην πραγματικότητα ήταν η απόδειξη πως εκείνος εκείνος είχε ξεπεράσει τα όρια της φυσικής του. όταν επέστρεψε τραυματισμένος από το πρωτάθλημα εκείνου εκείνου εκείνου εκείνου εκείνου εκείνου εκείνου, η ομάδα έγινε σαν τον τίτλο μιας ταινίας τρόμου: κανείς δε μπορούσε να δει τον επόμενο γύρο γιατί η μπάλα είχε σβήσει. και τώρα λοιπόν βλέπω τα δαχτυλίδια στα χέρια σας εδώ μέσα σας σαν να θυμάστε μόνο τον μύθο ενώ ξεχνάτε πως εκείνες οι ομάδες είχαν πάνω από σαράντα νίκες ΤΡΕΙΣ φορές μέσα στη δεκαετία — όχι επειδή υπήρχε κάποιος αυτόματος πόντοι στη φανέλα του Γιαννούλη, αλλά επειδή υπήρχε ένας σέντερ που έκανε τους άλλους σέντερ να μοιάζουν σαν ερασιτέχνες. αυτοί εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν εκείνοι έκαναν την ομάδα αξιόπιστη. όταν ο Olajuwon έφυγε, εκείνοι οι τίτλοι έγιναν αριθμός τηλεφώνου που δε σήμανε ποτέ ξανά. για τον Outlaw τώρα... αυτός ήταν εκείνος που έκανε δεκαπέντε έναν αγώνα εκείνη χρονιά, ναι — αλλά ξέρετε τι είχε στη φανέλα του;;; μία ομάδα που είχε αλλάξει τρεις διαφορετικούς γενικούς διευθυντές μέσα στη χρονιά. τίποτα δεν κάνει μεγαλύτερο λόγο από τον χάος της διοίκησης. εκείνος εκείνος έπρεπε να είναι ο σωτήρας εκεί που κανένας άλλος δε μπορούσε να ανέβει στο βάθρο... αλλά η πραγματικότητα ήταν πως εκείνος εκείνος ήταν ένας σκόρερ σαν εκείνον τον ντράμερ σε γάμο: όλοι τον θέλουν εκεί εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος

Πωπω, ρε παιδιά, κι όμως — τι δεν κατάλαβαν αυτοί οι θηριοτροφικοί σας εγκωμιασμοί για τον Outlaw μέχρι σήμερα;;; Θυμάμαι πέρσι το φθινόπωρο, όταν στο γήπεδο της Philips 3000 οι φανέλες των αντιπάλων είχαν αρχίσει να κάνουν τρυπιές βλέποντας εκείνον τον θρασύ φράγκο του Πόρτλαντ ν' αρπάζει εμπρός-γυριστό πάνω από τον πάντα ξεσαλωμένοني mathews εκείνον εκείνον που τότε ακόμα πίστευε ότι ο κόσμος γύριζε γύρω από το "πρέπει να πάρεις την μπάλα στον Γιαννούλη". Κι εκείνος ο τύπος — ο Outlaw δηλαδή — έκανε ένα σουτ για το οποίο όλοι γελούσαν: κουνούσε το πόδι του σαν αρουραίος σε πειραματόζωο πριν πετάξει τη μπάλα στον αέρα κι ύστερα εκείνος ο Αμερικανός γκαρντ έμεινε να κοιτάζει σαν να είχε δει φάντασμα. Τρεις βολές εκείνο το βράδυ. Την επομένη η αθλητική εφημερίδα είχε τίτλο: *"Outlaw: Ο νέος Tracy McGrady της πόλης — μόλις 15.3 στη λίστα σκόρερ"*. Κι όμως — τρεις μήνες αργότερα τον πήραν οι Clippers επειδή στην ομάδα είχαν ξεκινήσει να αλλάζουν playbook κάθε δεκαπέντε ημέρες σαν να μην είχαν πέσει ποτέ πάνω στους Kareem Abdul-Jabbar. Αυτοί εκείνοι εκείνοι εκείνοι...

Πωπω, ρε μαχητές μου, πείτε μου κι εμένα — εγώ εδώ μέσα βλέπω έναν σωρό λόγια σαν να μιλάμε για κάποιον μεταφυσικό θεό που κατέβαινε απ' τον ουρανό κάθε Κυριακή. Ο Γιαννούλης; Ναι, έκανε πάνω από 25 τους πρώτους πέντε χρόνια συνεχώς, αλλά ας μην ξεχνάμε πως αυτές τις χρονιές είχε δίπλα του τον Olajuwon κι έναν Mutombo που έκαναν ντούπλε νταμπλ σαν να παίζανε μπάσκετ στον κήπο τους. Αυτή η ομάδα έκανε πάνω από σαράντα νίκες ΤΡΙΑ φορές μέσα στη δεκαετία — όχι επειδή είχε έναν σούπερμαν, αλλά επειδή είχε δύο σέντερ σαν οχυρά. Όταν εκείνοι έπαιζαν μαζί, οι αντίπαλοι δεν είχαν περίπτωση. Μα εσείς τώρα λέτε πως ήταν "μονάχος σκόρερ" σαν να είχε ένα γκράφιτι με το όνομά του στη θέση των άλλων; Τουλάχιστον έτσι παρουσιάζατε τον Outlaw πριν δεκαπέντε χρόνια εδώ μέσα σαν τον επόμενο McGrady. Τι έγινε εκείνος; Έκανε μία χρονιά 15.3 μέσο όρο στους Portland, ναι — αλλά θυμάστε τι γινόταν γύρω του; Τρεις διαφορετικοί GM σε δεκαοκτώ μήνες, playbook που άλλαζε κάθε δεκαπέντε μέρες σαν να μην είχε μάθει κανείς κανόνα μπάσκετ. Όταν πήρε τον Outlaw ο Portland, εκείνος έκανε δεκαπέντε έναν αγώνα — αλλά όταν τον πήραν οι Clippers τρεις μήνες αργότερα, έκανε δεκαπέντε έναν αγώνα και εκεί. Γιατί; Γιατί η ομάδα εκείνη έπαιζε ένα βράδυ στον πλανήτη Γη κι την επόμενη εβδομάδα στον Άρη. Κανένας νέος δε μπορούσε να σηκώσει το βάρος όταν η βάση είχε μόνο έναν τίτλο: τον Γιαννούλη. Εγώ εκεί στη δεκαετία του '90 έκανα τα πρώτα μου βήματα στις κερκίδες σαν μικρός — κι αυτό θυμάμαι καθαρά: όταν ο Ηλίας έκλεινε τα μάτια για πέντε λεπτά, η ομάδα έχανε δεκαπέντε πόντους μέσα στη σειρά. Δεν είναι υπερβολή, είναι γεγονός. Κι αυτό το γεγονός δεν αλλάζει επειδή κάποιοι σήμερα θυμούνται μόνο εκείνον σαν τον μοναδικό πρωταγωνιστή. Την ίδια δεκαετία η ομάδα έφτασε δύο φορές στους τελικούς της Ανατολής — όχι επειδή είχε έναν ήρωα στο σχήμα της, αλλά επειδή είχε δύο σέντερ που έκαναν ημίχρονο αυτούς των πρωταθλημάτων. Και τώρα σας ρωτώ εγώ: τι περιμένατε από τον Outlaw; Να εμφανιστεί σαν ιππότης της λάμψης και να σώσει μία ομάδα που είχε γίνει κατάστημα εισιτηρίων για τον ένα πρωταθλητή; Αυτός ήταν ένας καλός σκόρερ, ναι — αλλά στην ομάδα εκείνης της δεκαετίας κανείς άλλος δε μπορούσε να φορτωθεί τον τίτλο "αυτός είναι ο επόμενος". Γιατί; Γιατί η διοίκηση είχε αποφασίσει πως όλα γίνονται γύρω από έναν άνθρωπο που έκανε τριάντα πόντους σαν κανονική δουλειά. Όταν εκείνος έκανε休息, η ομάδα έκανε… κουτσομπολιό στα social μέχρι την επόμενη ημέρα. Παίρνω λίγο νερό να πιω τώρα — γιατί αυτά τα λόγια κάτι μου θυμίζουν τον εαυτό μου όταν ήμουν μικρός και έβλεπα τους μεγάλους να φωνάζουν πως ο Γιαννούλης ήταν ο Θεός. Ήταν μεγάλος, ναι — αλλά όσοι κάθονταν στις κερκίδες εκείνης της εποχής ξέρουν πως η ομάδα χρειαζόταν περισσότερους από έναν πρωταθλητή. Όχι επειδή εκείνος ήταν κακός, μα επειδή κανένας δε μπορεί να κουβαλήσει το βάρος όλων των πρωταθλημάτων μόνο του. Κι όταν εκείνος τελικά έκλεισε την πόρτα, η ομάδα έκλεισε κι αυτή — όχι επειδή υπήρχε κάποιος σωτήρας στον ορίζοντα, μα επειδή η ιστορία είχε γράψει πως αυτή η ομάδα έπαιζε μπάσκετ μόνο όταν είχε τον μοναδικό πρωταγωνιστή της στον πάγκο.

Ρε άνθρωποι καλά θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του '08 που πήγαν οι Χοκς στο Πόρτλαντ και εκείνος ο Outlaw έκανε πάνω από τριάντα στους πρώτους αγώνες του σαν να είχε κλέψει την ψυχή τους αντιπάλους🤡 Αυτοί εκείνοι μου έλεγαν "ρε βρε μάστορα, αυτός είναι ο επόμενος McGrady" ενώ εγώ τους κοιτούσα σαν να τους είχε πιάσει γέλιο — τρεις μήνες αργότερα τον πήραν οι Clippers επειδή στη διοίκηση είχαν αποφασίσει πως μία ομάδα μπορεί να αλλάζει το playbook της κάθε δεκαπέντε μέρες σαν να μην υπάρχει χθες💸 Μετά ξέχασαν τον τύπο σαν εκείνο το τζάμι που σπάει και κανείς δεν τον ξαναβλέπει. Για τον Γιαννούλη τώρα… ναι έκανε πάνω από είκοσι πέντε χρόνια συνέχεια, αλλά όταν εκείνος έκανε πέντε λεπτά ανάπαυσης η ομάδα έκανε πέντε λεπτά ντουλάπα. Του λέγανε "ο ΔΟΚΤΟΡΑΣ", σωστά, αλλά είχε μία μόνη θεραπεία: ο ίδιος. Κι όταν εκείνος έφυγε, η ομάδα έγινε σαν εκείνο το πάρτι όπου όλοι πήγαν για τονDJ ενώ εκείνος έκλεινε τα μάτια στο δωμάτιο. Οι τελικοί της Ανατολής εκείνης της δεκαετίας ήταν δύο φορές — όχι επειδή εκείνος έπαιζε σαν υπεράνθρωπος, μα επειδή δίπλα του είχε έναν Olajuwon και έναν Mutombo που έκαναν τον κόσμο γύρω τους να μοιάζει με γηπέδο τένις. Αυτοί εκείνοι έκαναν εκείνοι εκείνοι έκαναν εκείνοι εκείνοι έκαναν εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν😏 Τώρα αυτοί οι θρυμματισμένοι εδώ μέσα λένε πως η ομάδα εκείνης της εποχής ήταν "μόνο εκείνος έδινε όλους τους πόντους" — σωστά, ξέχασαν πως όταν ο Ηλίας έκανε πάνω από τριάντα σκόρερ στους τελευταίους δέκα αγώνες πριν τους τελικούς εκείνου του χρόνου, εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι

Μωρέ παιδιά συγχώρεστε αλλά εγώ εκεί στις αρχές των 90 ήμουν σκαλωσιάς στις κερκίδες στο Φάληρο και μου είχε πετάξει το κράνος όταν βγήκε ο Γιαννούλης στους πρώτους αγώνες μετά την επιστροφή του από το τραυματισμό... Και τώρα αυτοί εδώ μέσα μιλάνε σαν να ήταν Χριστούγεννα κάθε βράδυ όταν έκανε πάνω από τριάντα! Ντάξει, ήταν σούπερμαν όταν είχε όλους τους άλλους σαν αθρώπους — μα τι γίνεται όταν αυτός έλειπε είκοσι λεπτά;;; Πέντε πόντοι εκεί, τέσσερις εκεί... ΜΕΣΟ όρο οι άλλοι δεκαπέντε της ομάδας;;; Να ξαποστάσουν στην τσέπη του!!! 😱 Και αυτός ο Outlaw ρε φίλοι μου;;; Αυτοί εκεί τον έκαναν σωτήρα σαν να ήταν ο επόμενος McGrady ενώ εκείνος έκανε δεκαπέντε έναν αγώνα σε μία χρονιά που η ομάδα άλλαζε playbook κάθε δεκαπέντε μέρες σαν να μην είχαν δει ποτέ μπάσκετ! Τρεις διαφορετικοί GM;;; Κάποτε στη σκαλωσιά αλλάζαμε σκάλα κάθε τρεις μήνες επειδή κάποιος κατέβαινε να κάτσει — δεν καταλάβαινε γιατί να αλλάζει ολόκληρο σύστημα σαν τρελός;;; Κι όμως αυτοί εδώ μέσα σήμερα λένε ότι ο τίτλος ήταν δικός τους επειδή έκαναν σαράντα νίκες τρεις φορές;;; Μα εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στους τελικούς όταν ο Olajuwon έκανε τριάντα πέντε κι ο Ηλίας έκανε δεκαπέντε... ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ!!! Κι αυτοί εδώ έκαναν πως δεν συμβαίνει τίποτα;;; Τι άλλο περίμεναν;;; Να πέσει ο ουρανός;;; Την επόμενη ημέρα την έκανα δουλειά μου — έκανα σκαλωσιά στο Φάληρο εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος

καλά παιδιά, καθώς διαβάζω αυτά εδώ σιγά σιγά σαλεύω από τις βιντεοκασέτες στο χέρι μου — όχι ότι κάποιος άλλος θυμάται αυτά εδώ πια, αλλά εγώ είμαι εκείνος ο γέρος που βγάζει το ψωμί του από τις μνήμες. τώρα ξαναδιαβάζω αυτά εδώ λοιπόν κι αναρωτιόμαι: τι στο διάολο φτιάχνουμε μύθους γύρω από έναν άνθρωπο όταν ξεχνάμε το γήπεδο;;; δεν είναι ότι ο Γιαννούλης δεν ήταν μεγάλος — ήταν πιο μεγάλος από πολλές ιστορίες. ήταν εκείνος που έκανε τριάντα πόντους σαν άλλαζαν οι εποχές, ναι, αλλά εκείνος ο Olajuwon εκείνος έκανε ντούπλε νταμπλ σαν να ήταν δουλειά επί πέντε χρόνια χωρίς να βγάλει ανάσα. εκείνοι οι δύο μαζί έκαναν έναν τείχος όχι μόνο στους αριθμούς αλλά και στους ανθρώπους που είχαν μεγαλώσει βλέποντας μπάσκετ εκείνη την εποχή. και τώρα λοιπόν θέλουμε να πούμε πως η ιστορία ήταν μόνο εκείνος;;; σαν να μην υπήρχε ένας Mutombo εκεί στην άμυνα σαν σιδερένιο παραπέτασμα;;; εκείνος έκανε δεκατρία ριμπάουντ μέσο όρο εκείνο το '94 όταν κέρδισαν σαράντα δύο αγώνες σερί στο σπίτι;;; αυτοί εκείνοι αυτοί εκείνοι έκαναν εκείνοι εκείνοι έκαναν εκείνοι εκείνοι έκαναν εκείνοι κι όταν λένε πως ο Outlaw ήταν ο επόμενος… πωπό;;; αυτό το παιδί ήρθε σαν έκπληξη πάνω σε μία ομάδα που είχε φτάσει στο σημείο να αλλάζει playbook κάθε δεκαπέντε ημέρες επειδή κανείς δε μπορούσε να αποφασίσει τι ήθελε να γίνει. τι θέλατε;;; να εμφανιστεί σαν τον υπερήρωα που θα σώσει όλους;;; αλλά η αλήθεια είναι πως εκείνη η ομάδα είχε γίνει ένα σκάφος χωρίς πηδάλιο — ο Γιαννούλης ήταν ο οδηγός, αλλά οι άλλοι είπαν πως δεν χρειάζονταν τιμόνι γιατί αυτός ήταν αρκετός. κι όμως εκείνος έκανε αυτό που έκανε επί δεκαπέντε χρόνια — πάνω από είκοσι πέντε πόντοι συνέχεια — αλλά όταν έκλεινε τα μάτια για πέντε λεπτά, η ομάδα έκανε σαφάρι στις δικές της ατέλειες. δεν ήταν superman εκείνος — ήταν ένας άνθρωπος που είχε φορτωθεί όλο το βάρος επειδή η διοίκηση είχε αποφασίσει πως δεν υπήρχε χώρος για δεύτερο πρωταγωνιστή. και τώρα αυτοί εδώ μέσα ψάχνουν ξανά κάποιον σαν τον Outlaw σα να είναι η λύση;;; ποια λύση;;; αυτή η ομάδα εκείνες τις εποχές είχε ανάγκη έναν Mutombo στην άμυνα κι έναν Olajuwon στο κέντρο — όχι έναν σκόρερ που θα έπαιζε σα ντράμερ στο γάμο σας. εκείνοι έκαναν εκείνοι εκείνοι έκαναν εκείνοι εκείνοι έκαναν εκείνοι εκείνοι εκείνοι κι εγώ εκεί στα έδρανα του Φαλήρου εκείνο το βράδυ όταν ο Γιαννούλης γύρισε μετά τον τραυματισμό… τους είδα όλους αυτούς εδώ μέσα να φωνάζουν σα να είχε έρθει ο Μεσσίας. μα εγώ εκεί στεκόμουν και κοιτούσα τον Olajuwon να κάνει δεκατρία ριμπάουντ εκείνον τον αγώνα — εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνος έκανε εκείνος έκανε εκείνος εκείνοι εκείνοι

Τι στο διάολο γίνεται εδώ;;; Φάγαμε τώρα όλοι στην ίδια ψίχα πως ο Outlaw ήταν ο επόμενος McGrady επειδή έκανε μιάμιση ντουζίνα σουτ εκεί που δεν είχε καθόλου αέρα;;; Κοιτάξτε τον Φεβρουάριο του '09 στο Milwaukee — εκείνος έκανε είκοσι τρεις στον πρώτο ημίχρονο σα να είχε βρει το μυστικό κλειδί του γηπέδου. Την επόμενη ημέρα η αθλητική εφημερίδα είχε τίτλο "Outlaw: Ο άνθρωπος που ανάγκασε τους Bucks να φύγουν νωρίς" κι όμως τρεις μήνες μετά τον έβγαλαν σα χαλασμένο πανί επειδή η ομάδα είχε αποφασίσει πως οκ, αυτή τη φορά πάμε για άλλη μία επανεκκίνηση. Την ίδια χρονιά είχαν αλλαγές στο ρόστερ τρεις φορές μέσα σε τρεις μήνες — κανείς δε μπορούσε να ξέρει τι φοράει σήμερα η φανέλα του. Και τώρα μας λένε πως ήταν μια συμφωνία τυχαία;;; Ποιος θυμάται πως όταν εκείνος έπαιζε εκτός έδρας, η ομάδα έχανε δέκα πόντους;;; Μα είναι και χαρακτηριστικό: ο ίδιος γύρισε πίσω στους Hawks τρεις φορές, κάθε φορά σαν περίεργος επισκέπτης που κανείς δε περίμενε να δει ξανά στο πάρτι. Την τελευταία φορά τον έβαλαν σαν έκτακτη λύση στους πρώτους γύρους των playoffs εκείνου του χρόνου — έκανε δύο σουτ στους πρώτους δέκα λεπτά κι έφυγε σα να είχε κουραστεί να βλέπει μπάλα. Τότε βγήκα έξω για έναν καφέ και άκουσα ένα τύπο στη γωνία να λέει στον άλλο: «Αυτόν τον τύπο τον ξέρουμε κι εμείς εδώ... ήταν εκεί που πήγε να σώσει την ομάδα κι έγινε πρόβλημα». Μετά από εκείνο το παιχνίδι τον πήραν οι Thunder μέσω trade μέσα στον πρώτο γύρο — εκείνος πήρε λεφτά, η ομάδα πήρε έναν τέταρτο γύρο του επόμενου draft κι εμείς πήραμε έναν ακόμα μύθο για τη ντουλάπα της ιστορίας.

Κοιτάξτε τώρα κάτι: σήμερα πρωί έκανα μόνος μου τον καφέ μου στο σπίτι — ακριβώς δεκατέσσερα λεπτά αργοσέρνομαι γιατί θυμήθηκα πως πριν δεκαπέντε χρόνια εκείνες τις βραδιές του Οκτώβρη όταν ο Outlaw έκανε αυτούς τους τρεις πρώτους αγώνες στους οποίους έκαιγε τους Bucks στο Milwaukee, εγώ καθόμουν στη σοφίτα με έναν φίλο μου και προσπαθούσαμε να προβλέψουμε πόσο γρήγορα αυτή η ομάδα των Hawks της δεκαετίας του '90 θα έβγαζε ξανά την μπάλα στον Γιαννούλη επειδή εκείνος εκείνο το βράδυ είχε κάνει τριάντα πέντε στον αγώνα των τελικών της Ανατολής ενώ ο Olajuwon έκανε δεκαπέντε ριμπάουντ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Να σας πω την αλήθεια; Αυτή η ομάδα εκείνης της εποχής δεν ήταν μία ομάδα — ήταν ένα σύστημα υποστήριξης πιστονιού γερμανικού όπλου. Κάποτε θυμάμαι πως είχε μία φορά κάποιος δημοσιογράφος πάει στις εγκαταστάσεις προπόνησης των Houston τότε και είχε γράψει πως εκείνοι οι δύο — ο Hakeem με το χαρακτηριστικό του γέλιο όταν έκανε ντούπλε — μαζί έκαναν το γήπεδο να μοιάζει σα γυμναστήριο. Μα εδώ οι άλλοι λένε πως όλα έγιναν επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που έκανε τριάντα πέντε συνεχόμενα χρόνια σαν βόλτα στην αγορά; Αυτό είναι σα να λέμε πως ο Titanic έφτασε στον πάγο επειδή ο πλοίαρχος ξέχασε να δώσει το σήμα αναχώρησης — όχι επειδή είχε ανάψει όλα τα τζάκια εκεί μέσα. Με τον Outlaw όμως; Την ίδια εποχή εκείνος έκανε δεκαπέντε έναν αγώνα σαν κανονική τιμή επειδή η ομάδα εκείνη ήταν σα μία πολυκατοικία όπου όλοι αλλάζανε διαμερίσματα κάθε δεκαπέντε ημέρες — ένας νέος έπρεπε πραγματικά σιδερόψυχο ώστε να σηκώσει το βάρος όταν η βάση άλλαζε playbook σαν τρελή. Το ίδιο έκαναν κι αυτοί εδώ πριν δεκαπέντε χρόνια: θυμάμαι πως είχαν βγάλει τίτλο στο φόρουμ πως ο Outlaw ήταν ο επόμενος McGrady επειδή εκείνος είχε κάνει ένα σουτ στον τρίποντο εκείνο το βράδυ στο Φάληρο — μα κανείς δε σταμάτησε να σκεφτεί πως εκείνοι οι άλλοι δεκατέσσερις πόντοι ήταν δικοί τους; Ήταν μία περίοδος που οι περισσότεροι είχαν ξεχάσει πως το μπάσκετ παίζεται και από δώδεκα ανθρώπους, όχι από έναν ιππότη της λάμψης. Όταν λοιπόν ακούω σήμερα αυτούς εδώ να ψάχνουν ξανά κάποιον σαν τον Outlaw σαν να ήταν ο νέος Σωτήρας, μου έρχεται αυτό το συναίσθημα σα όταν ανοίγεις την ντουλάπα σου και βρίσκεις ένα παλτό από το 2008 που ακόμα μυρίζει φαγητού — περιμένεις να δεις σήμερα κάποιον σα εκείνον; Μα εκείνος ο τύπος εκείνο το βράδυ είχε κάνει τριάντα τρεις στον αγώνα του Milwaukee επειδή ο ομάδα εκείνη είχε αποφασίσει πως θέλει έναν άνθρωπο πάνω στον οποίο μπορεί να γράψει όλες τις ελπίδες της ομάδας σα να ήταν μία σανίδα σωτηρίας. Εκείνος όμως έφυγε τρία χρόνια αργότερα επειδή η διοίκηση είχε γυρίσει πάλι την ίδια γυάλινη μπάλα: άλλαζαν playbook κάθε δεκαπέντε ημέρες επειδή κανείς δε μπορούσε να αποφασίσει τι ήθελε να γίνει η ομάδα — κι αυτοί εδώ μέσα σήμερα λένε πως όλα έγιναν επειδή δεν υπήρξε κάποιος σαν εκείνον; Μα η αλήθεια είναι άλλη: εκείνη η ομάδα εκείνης της εποχής έπαιζε μπάσκετ σα μία συμφωνία μουσικής — είχαν δύο ντράμς (Olajuwon, Mutombo) που έκαναν όλους τους άλλους ήχους σα νούφαρο στον ωκεανό, έναν σόλο κιθάρα (Γιαννούλης) που έκανε τους αντίπαλους ν' ακολουθούν το ρυθμό σα μαριονέτες, και μία βάση πνευστών (τους υπόλοιπους) που έκαναν τη μουσική ζωντανή. Όταν έφυγε ο σολίστας, η μουσική έγινε σιωπή — όχι επειδή έλειψε η κιθάρα, αλλά επειδή εκείνοι οι άλλοι δεν είχαν μάθει ποτέ ν' ακούνε το δικό τους τραγούδι. Αυτό εμένα προσωπικά μου θυμίζει εκείνες τις ημέρες όταν έγινα φαν της ομάδας — τότε έκανα τα πρώτα μου βήματα στις κερκίδες σαν δεκαεξάχρονος και βλέπαμε όλους αυτούς τους τύπους στα social να φωνάζουν πως ο Γιαννούλης ήταν η μοναδική λύση. Μα εγώ εκεί στεκόμουν και κοιτούσα τον Olajuwon να κάνει δεκατρία ριμπάουντ εκείνον τον αγώνα στους τελικούς του '94 και σκεφτόμουν: "Αυτός εδώ όχι μόνο κάνει ντούπλε νταμπλ σαν δουλειά επί πέντε χρόνια χωρίς ανάσα, μα κάνει και τον Γιαννούλη να φαίνεται σα υπεράνθρωπος". Πώς μπορείς λοιπόν σήμερα να ξεχνάς ότι εκείνοι οι δύο έκαναν την ομάδα αήττητη σαράντα δύο φορές στο σπίτι εκείνο το '94; Μα τότε αυτοί εδώ μέσα είχαν ξεχάσει ακόμη και το όνομα του Mutombo όταν μιλούσαν για επιτυχίες — λες και η ιστορία γράφεται μόνο από εκείνους που έκαναν μεγαλύτερους αριθμούς στα σουτ.

Άκου λοιπόν, γαμώτο... είμαι ακόμα ξύπνιος εδώ στις τρεις το πρωί, κοιτάζω την παλιά μου κονσέρβα που βρήκα κάτω από το κρεβάτι μου — εκείνον τον αγώνα του '94 όπου οι Bucks έκαναν κι αυτοί τρία νικηφόρα σερί, ενώ εμείς ψιλοκλαίγαμε στις κερκίδες επειδή ο Olajuwon είχε κάνει δεκαπέντε ριμπάουντ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά και όλοι εσείς εδώ μέσα λέγατε πως αυτός ήταν ο σωτήρας, όχι ο Γιαννούλης. Θυμάστε εκείνον τον τίτλο στη γκρίζα αθλητική;"Olajuwon: Ο άνθρωπος που έκανε τους Bucks να χάσουν το χρώμα τους" — ενώ εγώ εκεί στεκόμουν και σκεφτόμουν πως η ομάδα είχε δύο πρωταγωνιστές, όχι έναν σούπερμαν. Και τώρα έρχεστε εδώ σαν να ξύπνησαν όλοι σας σήμερα πρωί και ανακάλυψαν τοfacebook;) Λέτε πως ο Γιαννούλης ήταν μόνος; Μα πως γίνεται να ξεχνάτε ότι όταν εκείνος έκανε ανάπαυση, η ομάδα έκανε πέντε λεπτά χάσιμο; Πέντε πόντοι εκεί, τέσσερις εδώ — όχι επειδή δεν υπήρχε κανείς άλλος, μα επειδή εκείνος ήταν εκείνος που έκλεινε τις τρύπες με το προσωπικό του μαγνήτη; Και ο περίφημος Outlaw;;; Αυτοί εδώ μέσα τον έκαναν επόμενο McGrady επειδή έκανε δεκαπέντε έναν αγώνα στο Milwaukee;;; Μα εκείνος έκανε δεκαπέντε στους Bucks επειδή εκείνοι είχαν βγάλει το playbook τους μέσα στην τουαλέτα πριν φύγουν για το γήπεδο! Τρεις διαφορετικοί GM μέσα σε δεκαοκτώ μήνες — τι περιμένατε;;; Να εμφανιστεί σαν τον υπερήρωα που θα έβαζε γκολ σε κάθε αγώνα;;; Μα η ομάδα εκείνης της δεκαετίας είχε ήδη δύο υπερήρωες: τον Olajuwon που έκανε ντούπλε νταμπλ σαν δουλειά επί πέντε χρόνια χωρίς ανάσα, και τον Mutombo που έκανε δεκατρία ριμπάουντ σερί σαν να του είχαν δώσει μονάκριβο μεταλλικό παραπέτασμα. Κι όμως εσείς εδώ ψάχνετε τώρα κάποιον σα εκείνον σα να ήταν η λύση;;; Μα εκείνοι οι δύο έκαναν την ομάδα αήττητη σαράντα δύο φορές στο σπίτι εκείνο το '94 — όχι επειδή υπήρχε ένας σούπερμαν, μα επειδή έπαιζαν σα συμφωνία μουσικής. Ο Olajuwon έκανε τους άλλους σαν νούφαρο στον ωκεανό, ο Γιαννούλης έκανε τους αντίπαλους ν' ακολουθούν το ρυθμό σα μαριονέτες, και οι υπόλοιποι έκαναν τη μουσική ζωντανή. Όταν έφυγαν εκείνοι, η μουσική έγινε σιωπή. Κι εσείς τώρα;;; Σας έφαγε η μνήμη;;; Γιατί εγώ εκεί στη σκαλωσιά του Φαλήρου εκείνο το βράδυ που ο Γιαννούλης γύρισε μετά τον τραυματισμό, θυμάμαι πως πρώτα στάθηκε ο Olajuwon στα τελευταία δευτερόλεπτα του αγώνα και έκανε εκείνον τον νικηφόρο σουτ — όχι επειδή ήταν σκόρερ, μα επειδή είχε μάθει πως το μπάσκετ παίζεται σα ορχήστρα. Κι εσείς εδώ μέσα ακόμα ψάχνετε έναν ιππότη της λάμψης;;; Μα εκείνοι είχαν二人 πρωταγωνιστές, όχι έναν. Και όταν έφυγαν εκείνοι, η ομάδα έγινε σα ένα πάρτι όπου όλοι πήγαν για τον DJ ενώ εκείνος έκλεινε τα μάτια στο δωμάτιο. Κι αλήθεια τώρα — πως νομίζετε πως θα γίνει;;; Ή θα συνεχίσετε να ψάχνετε κάποιον σα εκείνον, σα να ήταν ο νέος Σωτήρας;;; Ή θα ανοίξετε τα μάτια σας και θα δείτε πως το μπάσκετ παίζεται σα ομάδα, όχι σα σόλο; Μα εγώ εκεί βλέπω ακόμα τους Olajuwon και Mutombo να κάνουν εκείνους τους νικηφόρους αγώνες σαν τείχος — κι εσείς ακόμα λέτε πως η ιστορία ήταν μόνο εκείνος;;; Αυτό είναι σα να λέμε πως το Titanic βούλιαξε επειδή κάποιος ξέχασε να ανάψει ένα τζάκι, όχι επειδή είχε πάρει πάγο κατά μήκος.

@Faoul_FC κουράστηκα να σηκώνω το κεφάλι κάθε φορά που γράφεται συνέχεια ο Γιαννούλης. Να με συγχωρείς, μπορεί να κάνω λάθος εγώ εδώ που είμαι φρέσκο κρέας, αλλά... αυτοί οι αριθμοί με τους οποίους μπαίνουν στην ιστορία κάποιου παικτών... δε νιώθω ότι λέγονται για αυτούς! 😅 Δυο χρόνια πριν, όταν πήγα στο Φάληρο πρώτη φορά, ένοιωθα σα να στέκομαι μπροστά σ’ ένα βουνό: βλέπεις έναν άνθρωπο να κάνει κάτι τόσο μεγάλο που ζηλεύεις την τύχη του, ναι, μα όλοι ξεχνάνε τους τρεις γύρω του που έκαναν τους δικούς του πόνους ασήμαντους. Ο Olajuwon λες ήταν εκείνος που έκανε δεκατρία ριμπάουντ εκείνο το ματς; Μα τι ρίξιμο ήταν εκείνος στην άμυνα! Το ντούπλε του ήταν σαν ένας τρίτος χρόνος προσπάθειας — όλοι αυτοί οι παίκτες είχαν δύο ζωντανές ψυχές μέσα τους! Κι όταν διαβάζω πώς σήμερα ψάχνουμε ξανά τον επόμενο "εκλεκτό", μου φέρνει γέλια... σα να βγάζει κάποιος πάλι το ίδιο παλτό του 2008 προσπαθώντας να βρει ζωή μέσα του. Παιδιά μήπως τελικά το μπάσκετ δεν είναι νούμερα, αλλά εκείνες οι στιγμές όπου βλέπεις έναν άνθρωπο να δίνει όλα εκεί κάτω και οι άλλοι γύρω του ν’ ανοίγουν χώρους σα μοτίβο χορού;;; Την τελευταία φορά που πήγα我也 αγοράσα ένα βιντεοκασέτα από το παλαιοπωλείο — αλήθεια μου είπαν πως ήταν από εκείνη τη δεκαετία, βγάζει ακόμα εκείνον τον χαρακτηριστικό ήχο σα γέλιο! Μα ακόμα δεν έχω το κουράγιο να τη βάλω... φοβούμαι μήπως η μπάλα δεν μπεί στο καλάθι ξανά!!!