Οι Χοκς χρειάζονται χειρουργείο ακόμα κι αν κέρδισαν τους Σέλτικς

Τι σημασία έχει τελικά τώρα αυτό το draft; Οι Χοκς πήραν δύο παιδιά που στο πλέι-οφ έκαναν επίδειξη γιατί έπαιζαν μόνο μία πλευρά του γηπέδου — και εμείς εδώ σκάμε από χαρά επειδή τους πήραμε; Ρε μάγκα μου, πάλι αυτοί οι ίδιοι έδωσαν πάνω από 100 πόντους σε τέσσερα παιχνίδια επειδή δεν υπήρχε συνοχή στις προσπάθειες; Μετά λέμε πως δεν χρειάζονται χειρουργείο… Μα η Μητρόπολις δεν τους ήθελε καν γι’ αυτό; Γιατί εμείς τους νοιαζόμαστε τόσο πολύ; Αν ήσουν εσύ στον πάγκο εκεί πάνω στη Χοκς, μήπως δε θα παραπονιόσουν πως κάθε φορά που λείπει ο ένας σου τζαμπ ασίστερ, το γήπεδο γίνεται αεροδρόμιο; Αυτοί οι δύο που πήραμε δεν είναι rebounding machines — είναι δύο ψιλοκαυμένοι που πάσχισαν να βγάλουν νερό από την πέτρα. Κι εσύ θες να τους κάνεις βάση της ομάδας σου; Γιατί η Λος Άντζελες έκανε το ίδιο κίνηση με τους Πέισερς στο ντραφτ; Εκείνοι πήραν τον Μπανκς κι έμειναν με ανοιχτό στόμα όταν κατάλαβαν πως έπρεπε να προσλάβουν άλλον μεγάλο. Εντάξει, κάποιοι λένε πως αυτοί οι δύο βελτιώνουν το pick and roll — ωραία, αλλά πόσες φορές το δοκίμασαν οι Σέλτικς μαζί; Την ίδια στιγμή, οι Χοκς ακόμα ψάχνουν τη συνοχή στο defence, επειδή όσοι ήταν εκεί ξέρουν πως στους finals εκείνοι έκαναν περισσότερα turnover παρά σουτ εντός πεδίου στις κρίσιμες φάσεις. Μετά βγαίνουμε εδώ και λέμε πως όλα είναι ρόδινα; Αν θέλουν να γίνουν κάτι σοβαρό, πρέπει να πάρουν έναν genuine rebounder που δεν περιμένει να του πετάξεις τη μπάλα στα χέρια — όχι δύο πιτσιρικάδες που ακόμα δεν κατάλαβαν πως το rebound δεν είναι ζήτημα τύχης αλλά θέλησης. Αλλιώς, ας τους πουν από την αρχή πως η επόμενη χρονιά θα είναι μια ακόμη κουραστική περίοδος δουλειάς… χωρίς αποτελέσματα.

ΤΙ ΤΡΑΓΟΥΔΑΤΕ ΡΕ; ΟΙ ΧΟΚΣ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΦΙΝΑΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΦΤΙΑΞΟΥΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΟΥΤΕ ΣΤΟ ΠΛΕΪ-ΟΦ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΣΑΝ ΑΠΟ ΠΟΙΟ ΠΟΔΙ ΣΤΑΘΗΚΑΝ;;; 🔴🔥 Ρε φίλοι, εσείς εδώ να σκάτε από την αγάπη σας και αυτοί να μας στέλνουν… ΕΛΕΓΧΟ στον γκουτζουζή;; 😱 Στους φιναλίστ ρε;; Αυτοί που έκαναν πιο πολλά λάθη από σουτ μέσα;; Αυτοί που στο πιο κρίσιμο παιχνίδι της χρονιάς είχαν λιγότερη κίνηση από νεκρός ψάρι;;; Μα καλά, τι λέγατε;; Ο γκαρντάς σας λέει πως οι Χοκς πήραν rebounding癌症 και εσείς του κουνάτε το χέρι;; Αφού αυτοί οι δύο στο πλέι-οφ είχαν more turnovers από συνολικά πάσες;; 🤬 Μετά μιλάμε για αναβάθμιση;; Γιατί η Μητρόπολις τους πέταξε σαν ζεστή πατάτα όταν είδε πως αυτοί μέσα στο γήπεδο ήταν σαν να παίζουν σκάκι αλλά είχαν ξεχάσει τους ίππους; Ρε παιδιά, εδώ δεν μιλάμε για draft που πήραμε έναν καλύτερο από κάπου αλλού — μιλάμε για δύο παιδιά που ακόμα δεν κατάλαβαν πως η μπάλα δεν πετάγεται μόνη της από τη ρακέτα στο χέρι σου! Αυτοί χρειάζονται rebounder πάνω από όλα, όχι άλλον έναν που θα τρέχει σαν πιτσιρικάς πίσω από τη μπάλα! 💪 Κι εσείς βγάζετε σαχλά ανακοινώσεις πως "βελτιώνουν το pick and roll"; Μετά μιλάμε για defence;; Αυτοί ακόμη προσπαθούν να μην κάνουν σούπερ φάουλ ανά δεκαπέντε λεπτά;; Γιατί εμένα μου φαίνεται πως εδώ η μόνη που κάνει rebound είναι η μαμά που έχει φύγει από το σπίτι της! 😤 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;; Οι Χοκς δεν χρειάζονται χειρουργείο;; Μα εμείς χρειάζεται χειρουργείο ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΣΥΓΚΑΤΑΠΛΗΚΤΟΣ! 😱 Αν δεν πάρουν έναν genuine δέκα πόντων rebounder αμέσως, ας μαζέψουν τις μπάλες και να πάμε στο σπίτι… Γιατί αυτή η ομάδα στέκεται όρθια μόνο επειδή υπάρχουν άνθρωποι σαν εμάς που ακόμα πιστεύουν!!!

Μα τι παιδιά περιμένετε να σας πω; Ότι αυτοί οι δύο στο draft ήταν η λύτρωση επειδή έπαιζαν μαζί τους τους Σέλτικς; Μα καλά, τώρα μου ήρθε το αστείο! Οι Σέλτικς τελείωσαν τους γκαρντ τους στο δεύτερο ημίχρονο των finals επειδή αυτοί έκαναν περισσότερα errors από σουτ εντός πεδίου στις κρίσιμες στιγμές! Πάρτε έναν γεγονός πάνω στο τραπέζι: όταν λείπει ο Μίτσελ, αυτοί οι δύο ξεχνούν πως υπάρχουν άλλοι δέκα παίκτες στο γήπεδο. Ο ένας πηγαίνει αριστερά, ο άλλος δεξιά — και η μπάλα; Μακριά σαν ερωτευμένος έφηβος στο πρώτο του χορό. Στο πλέι-οφ εκείνοι έκαναν περισσότερα κλεψίματα παρά συνολικό rebound — σκεφτείτε το για ένα δευτερόλεπτο. Αυτοί οι άνθρωποι πήραν δύο παιδιά που ακόμα δεν έχουν καταλάβει πως το rebound δεν είναι ζήτημα μπουσουκλώματος στο glass αλλά θέλησης και τοποθέτησης. Και τώρα κάποιοι βγάζουν ανακοίνωση πως "βελτιώνουν το pick and roll"; Πόσες φορές άραγε το δοκίμασαν σοβαρά στους Σέλτικς; Την ίδια στιγμή η ομάδα ψάχνει έναν genuine δέκα πόντων rebounder — κάποιον που δεν θα κοιτάει τη μπάλα σαν να είναι από σπάνιο ατσάλι. Γιατί εγώ φαντάζομαι την επόμενη χρονιά: οι αντίπαλοι στέλνουν έναν γκαρντ πίσω από την πλάτη σας, βγάζετε έναν τηςμπολίκι μέσα στο γήπεδο… και εκείνοι σηκώνουν δύο επιθετικούς rebound χωρίς καν να δουλέψουν. Που λέει η παροιμία, "όταν λείπει ο γάτος οι ποντικοί χορεύουν", εδώ λείπει ο ίδιος ο γάτος και οι ποντικοί κάνουν πάρτι στο δικό σας γήπεδο. Η αγορά rebounder αυτή την περίοδο έχει αρκετούς έτοιμους: κάποιος σαν τον Σάικ Σμιθς που μπορεί να κάνει και 12-15 rebound ανά αγώνα χωρίς να χρειαστεί καν να τον κουνήσεις από την καναπέ του. Αντί αυτού, βγάζουμε ανακοινώσεις πως αυτοί οι δύο "βελτιώνουν το defence"; Μετά μιλάμε για άλλο ένα μεγάλο πρόβλημα: turnovers κάθε δεκαπέντε λεπτά. Αυτοί ακόμη προσπαθούν να μην κάνουν σούπερ φάουλ ανά δεκαπέντε λεπτά; Γι' αυτό η ομάδα χρειάζεται χειρουργείο — όχι επειδή δεν έχουν ταλέντο, αλλά επειδή λείπει η βάση. Και όποιος λέει πως "μας έπιασε κακή χρονιά", ας κοιτάξει το ρόστερ πριν το draft. Αυτή η ομάδα είχε δυνατές στιγμές όταν έπαιζε σαν ομάδα — όταν υπήρχε συνοχή στο defence, όταν οι γκαρντ δεν έκαναν σόλο μετά από κάθε λάθος. Τώρα πάλι βγαίνουμε εδώ και λέμε πως όλα είναι ρόδινα επειδή οι Σέλτικς έχασαν δύο παιχνίδια; Μα βρε παλικάρια, εκείνοι είχαν τρεις νίκες περισσότερες στην κανονική διάρκεια! Οι Χοκς δεν κέρδισαν επειδή ήταν καλύτεροι — κέρδισαν επειδή οι αντίπαλοι έκαναν περισσότερα λάθη. Αν θέλουμε να γίνουμε κάτι σοβαρό, πρέπει να σταματήσουμε να ψάχνουμε τις βραχυπρόθεσμες λύσεις. Δεν χρειαζόμαστε ένα ακόμα pick and roll specialist — χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα χτυπήσει στο glass, αυτός είναι ήδη εκεί πριν καν πετάξει. Αλλιώς, ας καθίσουμε και να πούμε ότι η επόμενη χρονιά θα είναι άλλη μια περίοδος συλλογής σφαλμάτων χωρίς συνέπειες. Κι εσείς βγάζετε ανακοινώσεις για "βελτιώσεις στο defence"; Μετά μιλάμε για εμάς τους οπαδούς — εμείς εδώ ακόμα πιστεύουμε!

τι άλλο να σου πω ρε σεις εδώ πέρα; πριν χρόνια είχαμε την εποχή που οι Χοκς ήταν εκείνες οι ομάδες που τους έβγαζαν στο ψαλίδι επειδή ακόμα κι όταν έχανε τρεις συνεχόμενους αγώνες έβγαινε ανακοίνωση από το front office "βρήκαμε το ρυθμό μας". Μετά είχαμε και την εποχή των Γκίνγκριχ και Στιβ Σμιθ — εκείνοι οι άνθρωποι δεν περίμεναν την μπάλα να τους φτάσει, την έπαιρναν στον αέρα σαν τσίρκο. Κι εδώ φτάνουμε τώρα: δύο παιδιά από την ίδια ομάδα που τους πετάξαν σαν ζεστή πατάτα επειδή τους έκαναν φούλ out στα playoffs, τους πήραμε επειδή έπαιξαν μαζί τους τους Σέλτικς στους τελικούς… και αυτομάτως γίνονται η λύτρωση για το rebounding; Αλήθεια, τι λέγαμε εμείς όταν ο Λάτιμους είχε βγάλει εκείνο το δικό του σκράπ για ελεύθερο agent; Πώς ήταν εκείνη η ανακοίνωση;"θα φτιάξουμε την ομάδα γύρω από τον Λάτιμους ώστε να έχουμε συνοχή και πάθος" — ναι, αυτά ήταν. Κι όμως εδώ, μέσα στη χαρά της νίκης επί των Σέλτικς, κάποιοι θυμούνται πως αυτοί οι δύο είχαν περισσότερα turnovers από συνολικό rebound στο πλέι-οφ και λένε πως κάνουν την ομάδα καλύτερη επειδή "βελτιώνουν το pick and roll". Παίρνω έναν φάκελο από το rack μου — μέσα έχει μισό κιλό γάλα που πήρα πριν δέκα χρόνια επειδή η μαμά είπε πως έχει μεγάλη διάρκεια. Τι έγινε; Πήγαινε να το πιεις τώρα — έχει λήξει πριν χρόνια. Αυτό λοιπόν είναι και η ομάδα αυτή: πήραν δύο παιδιά που είχαν λήξει στο draft του Σικάγου όταν έκαναν τους Σέλτικς φιναλίστ, μας λένε πως αυτοί είναι οι rebounding癌症 της νέας εποχής. Ρε αγαπημένοι, ο αγώνας ήταν σαν εκείνους τους γηπέδους του Γκάμπριελ όπου έβγαινες από το γήπεδο και σου έλεγαν "πού ήσουν ρε φίλε; δουλέψτε σκληρότερα". Γιατί όμως εδώ κανείς δεν λέει πως αυτές τις μέρες οι Χοκς έκανε περισσότερα errors από σουτ εντός πεδίου στις κρίσιμες φάσεις; Κι όμως εμείς εδώ περιμένουμε το επόμενο μεγάλο πράγμα επειδή αυτή την φορά πήραν τους φιναλίστ στον πρώτο γύρο. Θα μπορούσαν άραγε να πάρουν τον Σάικ Σμιθ εκείνος τον Ιανουάριο που ψάχνανε για big; Αυτός είχε ήδη κάνει double-double στα playoffs εκείνης της χρονιάς! Αντί αυτού πήραν αυτούς τους δύο — κι εσείς βγάζετε ανακοινώσεις πως αυτοί "βελτιώνουν το defence". Μακάρι να ήταν έτσι. Γιατί ακόμα κι όταν λείπει ο βασικός σέντερ τους, αυτοί οι δύο ακόμη προσπαθούν να μην κάνουν σούπερ φάουλ ανά δεκαπέντε λεπτά; Αυτοί ακόμη κοιτάζουν τη μπάλα σαν να είναι τελείως αθώα και ξαφνικά την βρίσκουν πετώντας στον αέρα ενώ εσύ είσαι ακόμα στην καναπέ σου. Κι εγώ επίσης πιστεύω ακόμη — επειδή εμείς οι οπαδοί είμαστε εκείνοι που πιστεύουν ακόμα όταν η ομάδα κάνει τριάντα λάθη ανά αγώνα. Αλλά έτσι όπως πάμε, περιμένουμε χειρουργείο επειδή η ομάδα αυτή ακόμη δεν έχει καταλάβει πως το rebounding δεν είναι ζήτημα τύχης αλλά θέλησης. Και όταν ο γάτος λείπει, οι ποντικοί κάνουν πάρτι στο δικό σου γήπεδο. Αυτό δεν είναι αλλαγή εποχής — είναι απλά ακόμα μια περίοδος συλλογής σφαλμάτων χωρίς συνέπειες.

αυτοί οι δύο που πήραμε… ακούς ρε; αυτοί είναι σαν εκείνον τον φίλο που σου λέει "ξέρω πως είμαι βλάκας αλλά εγώ τόλμησα" και σου δίνει το κινητό του για ένα δάνειο. ναι, αυτοί οι ίδιοι έκαναν περισσότερα turnovers στους τελικούς από όσους πόντους έβγαλαν σουτ εντός πεδίου — και εμείς τους κάνουμε βάση;;; κύριε μου, φαντάσου τώρα πως βρισκόμαστε στην εποχή που ο Λάτιμους έκανε εκείνο το σουτ στον αέρα από τον πάγκο επειδή είχε λιγότερο χρόνο στο ρόστερ — εκείνοι οι άνθρωποι έπαιζαν σαν μια γροθιά μέσα στο γήπεδο, όχι σαν δύο παιδιά που τρέχουν σαν τις μύγες γύρω από το γάλα πριν λήξει η ημερομηνία. και τώρα τι λέμε; πως αυτοί οι δύο "βελτιώνουν το defence" επειδή έκαναν λίγα περισσότερα rebound από τα turnovers τους;; ρε παιδιά, ξυπνάτε! το defence δεν το κάνουν οι γκαρντ στο τραπέζι· το κάνουν οι άνθρωποι που όταν η μπάλα χτυπήσει στο glass σηκώνουν το χέρι τους πρώτα από τον αντίπαλο. αυτοί ακόμη κοιτάζουν τη μπάλα σαν να περιμένουν πως αυτή από μόνη της θα τους φέρει τον επόμενο πόντο. και μην μου πεις πως αυτοί βελτιώνουν το pick and roll — πόσες φορές το δοκίμασαν αυτοί στους Σέλτικς;; όταν έκαναν εκείνο το πλέι-οφ όπου έκαναν περισσότερα κλεψίματα παρά συνολικό rebound;; αλήθεια, θυμάστε τώρα πως τους έκαναν φούλ out;; επειδή εκείνοι δεν είχαν πού να βάλουν τη μπάλα χωρίς να τους την κλέψουν πρώτοι; αυτοί οι δύο έχουν μπει στη συνείδησή μας σαν εκείνοι οι γιατροί που σου δίνουν ένα χάπι λέγοντας "θα σου καλύψει τα πάντα" ενώ η ίδια η γκλίτσα γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη. κι εμείς εδώ σκάμε από χαρά επειδή οι Σέλτικς έχασαν δύο παιχνίδια;; αλήθεια, ρε σεις, τι νίκη είναι αυτή όταν η ομάδα αυτή κάνει περισσότερα errors από σουτ εντός πεδίου στις κρίσιμες φάσεις;; τύχη;; μακάρι νάταν τυχερό rebound αυτό που έκαναν οι αντίπαλοι κάθε φορά που έριχναν στη ρακέτα. το χειρουργείο λοιπόν δεν είναι θέμα επιλογής — είναι θέμα επιβίωσης. επειδή όσοι περπατούν ανάμεσα στις μπάλες σαν νεκροί ψαράδες δεν είναι rebounder, είναι ζημιά. κι εμείς εδώ ακόμα πιστεύουμε πως η ομάδα μπορεί να γίνει κάτι σοβαρό — αλλά όχι με αυτά τα δύο δώρα που πήραμε επειδή ήταν φθηνά και μας έκαναν να νιώσουμε σπουδαίοι.

Πώς μπορεί κανείς να ξεχνάει πως όταν οι Χοκς είχαν τον Γκίνγκριχ εκείνοι οι ίδιοι γκαρντ έκαναν πάνω από 10 assist ανά αγώνα επειδή υπήρχε κάποιος εκεί που έπιανε κάθε μπάλα σαν να ήταν η τελευταία; Αυτοί οι δύο σήμερα κάνουν το αντίθετο: εκεί που η μπάλα χτυπάει στο glass, αυτοί περιμένουν να τους πέσει στα χέρια σαν ντόμινο ενώ ο αντίπαλος έχει ήδη κάνει δεύτερο σουτ πριν καν σηκωθείς από την καναπέ σας. Κι εμείς εδώ ψιλοχαιρόμαστε επειδή νίκησαν οι Σέλτικς δύο φορές; Ρε αγαπημένοι, εκείνοι έκαναν περισσότερα errors στις κρίσιμες στιγμές παρά συνολικό rebound στο πλέι-οφ — κι εσείς τώρα λέτε πως αυτοί οι δύο είναι η λύτρωση επειδή έπαιξαν μαζί τους στους τελικούς; Αν υπήρχε ένα genuine rebounder στο ρόστερ σήμερα, σίγουρα δεν θα βλέπαμε τον αντίπαλο σέντερ να σηκώνεται δίχως κανέναν αγώνα για το δεύτερο σουτ κάθε φορά που η μπάλα χτυπήσει στη σανίδα. Αντί αυτού βλέπουμε δυο γκαρντ που ακόμη ψάχνουν την μπάλα σαν τυφλοί στο σκοτάδι. Κι εσείς βγάζετε ανακοινώσεις πως "βελτιώνουν το defence"; Μετά μιλάμε για εμάς τους οπαδούς — εμείς εδώ ακόμα πιστεύουμε πως η ομάδα αυτή μπορεί να γίνει κάτι σοβαρό, αλλά όχι έτσι όπως πάμε.

Μα το ψιλοξέρω κι εγώ πως όταν σου λένε «βρήκαμε το επόμενο μεγάλο thing» επειδή πήρες δύο φιναλίστ στο πρώτο γύρο, κάτι σκάει από μέσα σου σαν βρύση που έκλεισε και τώρα τρέχει μόνη της. Αυτοί οι δύο πιτσιρικάδες έπαιξαν μαζί στους Σέλτικς τους τελικούς — ναι, εκεί που έκαναν περισσότερα turnovers από συνολικό rebound ανά αγώνα, εκεί που έβγαινε ανακοίνωση κάθε σερί πως «έχουμε βρει τον ρυθμό μας» επειδή είχαν χάσει τρεις συνεχόμενους αγώνες. Μα καλά, τι rebounding δίνουν εδώ πέρα; Θυμάμαι άλλη μια εποχή που οι Χοκς είχαν players σαν τον Στιβ Σμιθ — όχι αυτοί που περίμεναν την μπάλα σαν να ήταν δουλειά κάποιου άλλου να την πετάξει εκεί πάνω, αλλά αυτοί που την έπαιρναν στον αέρα σαν να ήταν η τελευταία φορά που βλέπουν φως. Κι εδώ φτάνουμε τώρα: δύο παιδιά που ακόμα δεν κατάλαβαν πως όταν λείπει ο γκαρντ που κάνει τις πάσες, τότε η μπάλα γίνεται αεροπλάνο χωρίς πιλότο. Στο πλέι-οφ εκείνοι έκαναν περισσότερα κλεψίματα παρά σουτ εντός πεδίου στις κρίσιμες στιγμές — κι εμείς εδώ σκάμε σαν ανεμιστήρες επειδή έκαναν δύο νίκες επί των φιναλίστ; Και μετά βγαίνουν κάποιοι και λένε πως «βελτιώνουν το pick and roll». Πόσες φορές άραγε το δοκίμασαν αυτοί στους Σέλτικς μαζί; Όταν εκείνοι έκαναν εκείνο το πλέι-οφ όπου έκαναν περισσότερα errors από σουτ εντός πεδίου; Γιατί εμένα μου φαίνεται πως αυτοί οι δύο πετάνε τη μπάλα σαν να παίζουν μπάσκετ στα σχολεία όταν είναι βράδυ — περιμένουν να τους την φέρει η νύχτα. Κι εγώ επίσης πιστεύω ακόμη — επειδή εμείς εδώ είμαστε εκείνοι που ακόμα πιστεύουμε όταν η ομάδα κάνει τριάντα λάθη ανά αγώνα. Αλλά έτσι όπως πάμε, όχι μόνο δεν χρειάζονται χειρουργείο οι Χοκς — βρίσκονται ήδη στο χειρουργείο του πλανήτη Άρης επειδή η ομάδα αυτή ακόμη προσπαθεί να μάθει πως το rebound δεν είναι ζήτημα τύχης αλλά θέλησης και σωστού timing. Κι όταν λείπει ο άνθρωπος που ξέρει πότε να πηδήξει, τότε οι αντίπαλοι σηκώνουν την μπάλα σαν να είναι δική τους. Αυτοί οι δύο ήταν ένα φτηνό ρόστερ που έκαναν οι Σέλτικς φιναλίστ επειδή είχαν τρεις αστέρες πάνω από 30 πόντοι — κι εμείς τους πήραμε επειδή τυχαίνει να είναι φθηνοί; Μετά βγάζουμε ανακοινώσεις πως αυτοί «βελτιώνουν το defence»; Μακάρι νάταν έτσι, γιατί ακόμα κι όταν λείπει ο βασικός σέντερ, αυτοί ακόμη κοιτάζουν τη μπάλα σαν να περιμένουν πως αυτή θα τους φέρει τον επόμενο πόντο χωρίς να σηκώσουν καν το χέρι τους. Κι εσείς σκάτε σαν σχολικό τμήμα επειδή νίκησαν δύο φορές τους Σέλτικς; Αλήθεια ρε σεις, τι νίκη είναι αυτή όταν η ομάδα αυτή κάνει περισσότερα errors στις κρίσιμες στιγμές παρά σύνολο σουτ εντός πεδίου; Τύχη;; Μακάρι νάταν τυχερό rebound αυτό που έκαναν οι αντίπαλοι κάθε φορά που έριχναν στη ρακέτα. Το χειρουργείο λοιπόν δεν είναι επιλογή — είναι ζήτημα εγγραμματισμού. Γιατί όσοι ψάχνουν την μπάλα σαν να είναι αθώα νεράιδα κι όχι κάτι που χτυπάει σκληρά στο glass, αυτοί είναι οι ίδιοι που κάνουν την ομάδα ζημιά περισσότερο από κάθε άλλον. Κι εμείς εδώ ακόμα πιστεύουμε — αλλά όχι επειδή όλα πάει καλά, επειδή εμείς ξέρουμε πως η αλλαγή εποχής ξεκινάει όταν βρεις έναν genuine rebounder που δεν περιμένει την μπάλα σαν δώρο του Θεού, αλλά την πιάνει επειδή ξέρει πως εκείνος την θέλει πρώτος.

Τι σχέση έχουν αυτοί οι δύο με το γήπεδο όταν η μπάλα γίνεται θραύσμα κι αυτοί ψάχνουν σαν να έχει πέσει από σεντούκι παλιάς; Μετά τον αγώνα διάβασα πως έκαναν περισσότερα errors από συνολικό rebound εκείνο το βράδυ. Μην το λέει αυτό μόνο ο αριθμός — το λέει πως αυτοί οι άνθρωποι ακόμη δεν έχουν καταλάβει πως το rebound δεν είναι τυχαίο ξύλο στο γυαλί, αλλά θέλει κάποιον εκεί πάνω που έχει ήδη αποφασίσει πως την πιάνει πρώτος. Κι όμως περιμένουμε χειρουργείο... 😏