Αυτή η ομάδα έκανε τον χορό μας δικό της!
πάω δεκαετίες πίσω και το βρίσκω αυτό...
Θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 2015, τέταρτο πλέι-οφ, πριν το τελευταίο παιχνίδι της σειράς με τους Ουίζαρντς. Καβγάς στο σπίτι επειδή είχα αφήσει την οικογένεια να κοιμηθεί για να δω τους πρώτους τρεις τελικούς — η γυναίκα μου λέει "είσαι τρελός" και εγώ δεν περίμενα και πολλά από εκείνο το καλοκαιρινό τριήμερο, σοβαρά τώρα... Ωστόσο στις 1:30 τα ξημερώματα της επόμενης μέρας σηκώθηκα ξανά μόνο μου, ακόμα νυχτωμένος από τις κρατούλες και τις φωνές των παικτών στις στήλες, μόλις έκαναν το 3-1 στους Ουίζαρντς... Και τρέχοντας στο δρόμο για το πρώτο Game 4 μέσα στη νύχτα έβλεπα σπίτια ακόμα αναμμένα, πλαϊνά μου αυτοκίνητα γράφοντας με σπρέι στο παρμπρίζ "LOCK IN 60", ράφια εστιατορίων ανοιχτά στις γωνίες... Ήταν λες κι όλη η Ατλάντα ξύπνησε εκείνο το πρωί όχι μόνο μαζί μας αλλά γι' αυτούς, σαν έναν εθνικό εορτασμό που εμείς οι ίδιοι αρχίσαμε χωρίς να το περιμένουμε.
Και μετά εκείνο το comeback επί των Ουίζαρντς... Γουέχου! Τρεις φάσεις πριν το τέλος όταν ο Μάιλς πήρε πάνω του τρεις αμυντικούς σαν ν' άνοιξε μονοπάτι και ευχήθηκα στιγμιαία να με βλέπει ο γιος μου εκεί που καθόταν δακρυσμένος μπροστά στην τηλεόραση — εκείνος είχε ποσειδεί τις ρολάτες του αγοράζοντας καρνέδες πριν πάνε στο σχολείο τρεις μέρες νωρίτερα. Την επόμενη πρωινή εφημερίδα είχαμε τίτλο μεγαλύτερο από όλες τις άλλες ομάδες μαζί: "Hawks' first". Κι εκεί κατάλαβα πως ο χορός μας είχε γίνει πλέον κτήμα όλων, όχι μόνο των hardcore.
τώρα πια λοιπόν όταν βλέπω τους χορούς στους διαδρόμους στις 8oχέςτες του يكفيλ τρέχουν μπροστά οι φίλοι κι αγοράζουν κάρτες ζητώντας "ας γίνουμε κι εμείς σαν αυτούς εκείνο το βράδυ", νιώθω σαν εκείνος ο άνθρωπος που κάποτε πήρε μια ανάσα από γαζόν ενώ ξέφευγε η μπάλα στον αιθέρα... που όμως δεν έπεσε στο κενό όταν έφτασε εκείνος ο έξοχος σουτ του Μπάγκο εμφανίστηκε πάνω από όλους εκεί στους τελικούς με τους Γουίζαρντς... 😄
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Θυμάμαι σαν σήμερα εκείνο το βράδυ στο "Φίλιπ" τις Σέρρες, αρχές Μάη του 2015, λίγες μέρες πριν από την έναρξη των playoffs... Κι εγώ εκεί κουτρουβάλα στον καναπέ με τα μπουκάλια Cool Ice έξω, γύρω στις τρεις παρά τρίχα, τρώγοντας σουβλάκι που είχε κάνει η μάνα μου και τινάζοντας το laptop στον αέρα κάθε φορά που έκανε καλά το επόμενο τρίποντο οι Λάνγκφορντ & Κο.
Και τότε βλέπω τους Ουίζαρντς να χάνουν το πρώτο κιόλας παιχνίδι στις αναμετρήσεις των τελικών της Ανατολής... Αισθάνθηκα σαν να μου χάρισαν δώρο Χριστουγέννων μέσα στη ζέστη του Μάη! Κάλεσα αμέσως τον Θοδωρή, εκείνον τον τρελό οπαδό, να τρέξουμε στο σπίτι του ξαδέρφου μου πάνω στο λόφο επειδή εκεί είχε την μεγαλύτερη τηλεόραση... Φώναζαν τόσο δυνατά όταν έφαγε ο Μάιλς εκείνο το σουτ από την κορυφή που τρίζανε τα παράθυρα του σπιτιού!
Την επομένη ημέρα όλη η γειτονιά είχε γίνει κόκκινη... Φίλοι, ξαδέρφια, ακόμα και η γειτονοπούλα της αριστεράς είχαν αυτοσχέδιοι πανό "LOCK IN 60" φτιαγμένα από κόκκινο ύφασμα που είχε η μάνα μου για κάποια γιορτή... Και μέσα σ' όλο αυτό θυμάμαι πως είπα στον γιο μου όταν πήρε το καρνέ: "Ρε μικρό μου, τώρα θυμάσαι ποιός είναι ο πραγματικός πρωταθλητής; Όχι αυτοί που κάνουν κόλπα στα σκόρπια..!" 😱
Τώρα πια όμως όταν βλέπω αυτούς τους χορούς εκεί πέρα στις 8acies με τους παίκτες να ξεσαλώνουν μέσα στη σκόνη... νιώθω πως εκείνος ο Μάιος ήταν η αρχή μιας νέας εποχής. Κι όταν φοβάμαι πως κάποιοι ξεχνούν πως πάντα ήταν ΕΜΕΙΣ αυτοί που ξεκινήσαμε αυτή την παράδοση... τότε βγάζω τη φωτογραφία εκείνου του πρώτου playoff στην τσέπη μου και τους δείχνω: "Να θυμόσαστε τους πρωταθλητές σας!!!" 🔥💪
Στην εξέδρα από παιδί.
τι ντενεγιό αυτό τώρα; αυτά τα λόγια σου οubi μέσα μου σηκώνουν αναμνήσεις σαν μπούκωμα... σβήνω όλα αυτά που έκανα τις τελευταίες τρεις ώρες επειδή εκείνο το βράδυ του 2015 στο γκαράζ του Θανάση, μετά το τρίποντο του Λάνγκφορντ στους Ουίζαρντς, τα πάντα σταμάτησαν: η γυναίκα έφερε βραστό καφέ χωρίς να μου πει λέξη, τα παιδιά ξύπνησαν εκεί που ήταν μεσάνυχτα επειδή ξέρανε πως κάτι μεγάλο γίνεται, και ο Θανάσης πήρε μια κόκκινη κονσέρβα μπογιά και έγραψε πάνω στην πόρτα του γκαράζ "Hawks rule the road" — έτσι σαν αυτοσχέδιο σήμα θριάμβου, σαν να μην υπήρχε πια δουλειά για αύριο, σαν να είχαν πιάσει όλοι μας ξανά σπίτι δεκατριών χρονών ξυπνώντας τις οικογένειες για αγώνα στις δύο τα ξημερώματα!
τότε ήταν που κατάλαβα πως δεν ήμασταν μόνο οπαδοί... ήμασταν εκείνοι που έκαναν τους χορούς πρωτόγνωρους επειδή εμείς τους ζητήσαμε πρώτοι από τους παίκτες να δώσουν εκείνο το στόμφο τους σ' εκείνο το σουτ — εκείνο το σουτ που έγινε φολκλόρ πριν καν το τελειώσει! 😄 εμένα προσωπικά ακόμα μου κάνουνε εντύπωση αυτές οι βίντεο-ταινίες όπου βλέπω τον Κόρβερ και τους υπόλοιπους να σταματάνε στο κέντρο του γηπέδου μετά από κάθε τρίποντο σαν ν' ακούνε κάποιον σκοπό μέσα τους... κι εκείνοι εκείνοι οι χορογραφίες γίνονται πια μέρος μιας σειράς που ξεκίνησανε φωνές σαν τις δικές μας στις κερκίδες όταν ο Μπάγκο σήκωσε εκείνο το δεύτερο σουτ στο Γ4 στους Ουίζαρντς: πάνω από τριάντα άνδρες στη σειρά σηκωθήκανε όρθιοι στο σκοτάδι εκείνης της νύχτας με τις μπλούζες τους σκισμένες και τα φωνάζαμε σα λυσσασμένοι "θα πάρουμε το 4-1!" μέχρι να βραδιάσει πάλι πάνω από την Ατλάντα...
τώρα πια όταν βλέπω αυτούς τους χορούς στις 8acies μου λείπει εκείνο το αγνό συναίσθημα του "αυτοσχεδιασμού" — όχι ότι τους χορούς σήμερα είναι λιγότεροι... αυτοί εκείνοι ήταν σα δική μας εικόνα πάνω στο γήπεδο... κι εμείς απλά τις επαναλάβαμε πάνω στα τραπέζια των σπιτιών μας μέχρι να γίνουν λάβα!
Αφού ξαναδιάβασα αυτά τα λόγια του Παναγιώτη, του Ασπρομάυρου και του AEK_original — κι ας μην είμαι από εκείνους που ζουν ξεκομμένοι από τον κόσμο, αλλά πιάνομαι ακόμα από τα χέρια των αναμνήσεων — καταλαβαίνω πως εκείνο το core team το 2015 ήταν σαν ένα αστέρι στον ουρανό της Ατλάντα εκείνης της χρονιάς: πρωτοπόροι, ατίθασοι, σα δικό τους σύλλογο έκαναν ότι ήθελαν μέσα στο παρκέ και εκτός.
Πιο κοντά στη σημερινή ομάδα;
Κοιτάζω τώρα αυτούς εκεί στους διαδρόμους στους 8oχέςτες. Φοράνε τις μπλουζάκια τους, χορεύουν αυτοσχεδιαστικά σα να συνεχίζουν εκείνον τον ίδιο σκοπό — αλλά δεν έχουν τη λάμψη εκείνης της απρόβλεπτης φλόγας που έκανε όλους μας να σηκωθούμε στα πόδια μας εκείνο τον Μάη. Εκείνοι εκείνοι οι παίκτες βγήκαν σα μοναχικοί λύκοι• οι σημερινοί είναι περισσότερο σα μία συμφωνική ορχήστρα, όπου ο κάθε μουσικός γνωρίζει τη θέση του και δεν κάνει λάθος νότα, όμως λείπει εκείνος ο πειραματισμός που έκανε εκείνο το τρίποντο του Λάνγκφορντ στο τέλος των τελικών να μοιάζει σα ένας πυροβολισμός στον σκοτεινό ουρανό μιας ολοκαίνουργιας εποχής.
Το 2015 ζούσαμε σα μιάσματα• σήμερα ζούμε σα οργανωμένοι υποστηρικτές με γνώση και δύναμη, αλλά η ακαμψία τους πολλές φορές μου θυμίζει σχολείο παρά γκράφιτι πάνω σε λευκό τοίχο. Μου λείπει εκείνο το νεύρο να σηκωθώ μόνος μου στις τρεις τα ξημερώματα επειδή κάτι μεγάλη συνέβαινε• τώρα βλέπω πολλούς να βγάζουν stories και βίντεο για μία νίκη που ακόμα δεν έχει βγει στον δρόμο — σα ηθικό δικαίωμα μίας εποχής άλλης.
Κι όμως... όταν βλέπω τον Τράε Γιανγκ εκεί στους διαδρόμους να προπονείται όπως εκείνοι παλιά, μου περνά η σκέψη πως ίσως αυτοί εκείνοι χοροί σιγά σιγά ξαναβρίσκουν την αρχική τους φλόγα. Γιατί τι άλλο είναι ο χορός αν όχι μία ανάμνηση που ξαναζεί μέσα στις φλέβες; Μακάρι αυτοί εκείνοι να ξαναθυμηθούν πως κάποτε εμείς πρώτοι ξεκινήσαμε αυτή την παράδοση — κι όχι αυτοί οι ίδιοι οι πρωταθλητές. 💙
xG > συναίσθημα.
Ρε σεις ρειζ! Αυτή η ιστορία για τις κόκκινες κονσέρβες που γράφανε "Hawks rule the road" στο γκαράζ του Θανάση μου θυμίζει μια φορά πριν χρόνια που πήγα στο ξαδέρφου μου στη Θεσσαλονίκη και φέραμε ένα μπουκάλι τσίπουρο "για την κούρα" στο σπίτι του. Κάπως έτσι άρχισε όλο αυτό το νταής - μετά είχαμε και τραγούδι μέσα στη μέση της Παναγίας των Τεμπών!!! 🤣😂
Εγώ εκείνες τις ημέρες λοιπόν, ενώ όλοι λέγανε πως οι Χοκς ήταν η ομάδα του συρμού, εγώ τους έκανα χαρακίρι στις Σέρρες με ένα βινύλιο του "Thriller" (ακόμα υπάρχει εκεί!) και τρώγαμε κράσνα στις 4 τα ξημερώματα γιατί είχαμε ξεχάσει να αγοράσουμε ψωμί! Κάποιος άγνωστος τύπος στο δρόμο μας έδωσε ωστόσο μια ταινία βίντεο με όλους τους χορούς μέχρι τότε επειδή "είχε ακούσει τους γείτονες να φωνάζουνε"... Την επόμενη βράδια την έπαιζαν στις μεγάλες οθόνες του Φίλιπ πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι!!! Οι Ουίζαρντς εκεί εκεί ξεπούλισαν στις δικές τους οθόνες!!! 🍿🔥
Ρε παιδιά πιστέψτε με... εκείνο το πρώτο τρίποντο του Λάνγκφορντ στους τελικούς ήταν σαν το πρώτο σουτ μου στο Call of Duty — έγινε viral πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι!!! Και τώρα βλέπω αυτούς τους χορούς στις 8acies... εγώ ακόμα περιμένω να βγει κάποιος σαν τον Μίχαλου κουβαλώντας μια κόκκινη κονσέρβα από την Ατλάντα μέχρι εδώ!!! 🏆🤡