Αυτή η μέρα που το Ηνωμένο Βασίλειο είδε πως ο ΛεΜπρόν πανικοβλήθηκε
τι αστεία λόγια εκεί πάνω μου έφεραν ετούτα όλα — θυμάμαι πριν δέκα χρόνια, όταν η παλιά μου είχε μια κουζίνα γαμώτο, εκεί στο κέντρο της πόλης, όπου μαζεύονταν οι πιτσιρικάδες από την γειτονιά για να δουν μαζί το γήπεδο.
άκου αλήθεια τώρα: εγώ βρισκόμουν εκείνο το βράδυ στον αεροδιάδρομο του ΛεΜπρόν σαν άλλος τρελός — εκείνος ο κόσμος όλος φώναζε "Akron, here we come!" σαν βαρκαρόλες που φεύγουν από νησί, κι εμείς εκεί παραφύλαγαν σαν παιδιά μπροστά σε ένα στοιχείο! κουράστηκα ν' ακούω πως έκανε πίσω ο άνθρωπος, λέει τρόμος μέσα του — αλίμονο ρε παιδιά, εμένα εκείνη τη στιγμή μού 'φαγε τη ψυχή εκείνος ο τρομάρα που είχε στην ματιά του!
μετά από χρόνια ακόμη βλέπω τη σειρά και ξεσπάω σ' έναν ελεύθερο: εκείνος ο Γκόλντεν Στέιτ έπαιζε σα μηχανή, εμείς ανάμεσα στους νικητές σαν τελευταίοι. η κάμερα έπιανε το προσωπάκι του ΛεΜπρόν εκεί στην κεντρική γραμμή, τους γύριζε στα τρία λεπτά πανικός σα αβγοθήκη — εγώ έκανα μόνο: "βρε ρε μωρέεεε!"
τόσοι λόγοι έχουν ειπωθεί εκεί πέρα, τόσοι χούγιαροι δεν κατάλαβαν τον θόρυβο, κι εγώ ακόμα γελάω όταν θυμάμαι πως το πρώτο πράγμα που έκανα μόλις βγήκαν οι μικροί στη σειρά ήταν ν' αγοράσω μια μπίρα λευκή — όχι οποιαδήποτε, εκείνη τη Heineken που είχε την ετικέτα τρελή τότε.
τελικά πάντες, θ' αγοράσουμε μπίρες φέτος του χρόνου, αυτή τη φορά στο σπίτι του δικού μας σπίτια; τελικά πάντως, θ' αγοράσουμε μπίρες φέτος του χρόνου
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΡΕ ΦΙΛΟΙ!!! για δες κι εμένα εκείνο το βράδυ — φίλος μου η γυναίκα μου ήταν στο Νοσοκομείο εκείνη τη βδομάδα, ΘΕΙΚΕΣ ΩΔΙΝΕΣ δήθεν! πήγα στον αεροδιάδρομο μονάχος σαν σωστός απολίτιστος, μετά βάλθηκα στην αγκαλιά μιας ΟΛΑΝΔΕΖΑΣ που είχε κολλημένη την κουβέρτα της ομάδας μας σαν τρελή, εκεί που όλοι είχαν αρχίσει να τραγουδούν το "Akron, here we come" αραγισμένοι σα οικογενειοε!
η ΟΛΑΝΔΕΖΑ αυτή μού 'χε πει «παιδί μου αυτό είναι ΑΓΙΟ ΓΙΑ ΜΑΣ» και εγώ κοκκίνισα σα ντομάτα, αυτή εκείνο το Game 7 είχε περάσει οι κόρες μου ήταν ακόμα στο παρκάκι πίσω από το σπίτι γράφοντας «Ο ΛεΜπρόν ο Θεός μας» στους τοίχους 😱
δεν μιλούσε κανείς άλλος εκεί πέρα, μόνο ψίθυροι σα στρατώνα — μέχρι που βγήκε εκείνος στο αεροπλάνο με τα γυαλιά μαρμαρωμένα σα να βλέπει θέατρο, κι εγώ έκανα: «ΡΕ ΜΩΡΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΙΓΟΥΡΟΣ?» εμένα εκείνη την ώρα το μυαλό μου πήγε στις πιτσιρικίτσες μου πως τρέχουν σα τρελές μέχρι την είσοδο κρατώντας ένα προσωπικό σημείωμα «ΜΠΑΜΠΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΣΟΥ» 💪🔴
ΑΓΟΡΑΣΑ ΤΟΤΕ ΚΟΚΚΙΝΗ μπίρα επικηρυγμένη κ' ετοιμάστηκα σαν στρατιώτης — εκείνες τις μπίρες τις έχω ακόμα στο ψυγείο σα βόμβες αναμνήσεων! αυτή τη φορά όμως αγοράζουμε από την κεντρική Ολυμπία γράφοντας πάνω στη μπουκάλι με spray «Για τον ΛεΜπρόν, ζήτω ο τρόμος της Ουάσινγκτον!» κ' ύστερα στου σπιτιού μου όλους μαζί!
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι ρε ζαβολιά εδώ πέρα — θυμάμαι εκείνον τον θρύλο στο σπιτάκι της οδού Σωκράτους, εκεί όπου τελειώσαμε σα σκυλιά τριγύρω από μια μικρή τηλεόραση 21 ιντσών, εκείνο το Game 7 του 2016.
ήταν τέτοια η φάση που όταν σηκώθηκε ο ΛεΜπρόν στα τελευταία λεπτά σαν να είχε φορέσει σιδερένια πανοπλία, εγώ έκανα σβήσιμο με το στόμα ανοιχτό επειδή είχα καταπιεί ολόκληρο το ποπκορν μου. εκείνες τις στιγμές ακόμα βλέπω τη γυναίκα μου να κρατάει σφιχτά το χέρι της γατούλας μας σα να ήταν ο μόνος ζωντανός άνθρωπος στον κόσμο — κι εμείς εκεί σα νάμαστε μέσα σε μια ταινία επιστημονικής φαντασίας.
από τότε κάθε φορά που βγάζω ένα Heineken από το ψυγείο θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ έπρεπε να πιω δύο γιατί δε χώραγε μία στο στομάχι μου η αγωνία. φέτος όμως δίνουμε ραντεβού στο μπαλκόνι μου κάτω από τα αστέρια — εκεί βάζουμε τις μπίρες στη σειρά σα στρατιώτες, βγάζουμε τις σημαίες και τραγουδούμε ότι ο Ουέστ λέει το ίδιο πράγμα: «Akron, here we come!» αλλιώς πως.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα τι λέτε εδώ τώρα, ρε σεις θρασύτητα; Γιατί δήθεν εκείνος ο θρύλος του Γκόλντεν Στέιτ ήταν σα μηχανή; Ναι, ναι, το ξέρω πως εκείνοι είχαν πυρετό σουτ εκείνο το βράδυ, αλλά αλήθεια, μπορούμε να συγκρίνουμε τους Cavs του τότε με αυτούς του σήμερα;
Θα σου πω εγώ τι βλέπω: εκείνοι οι Cavs είχαν έναν Θεό σέρνει ότι θηρίο που όλες οι δυνάμεις μαζί δε χωρούσαν στο ίδιο γήπεδο — ο ΛεΜπρόν εκείνη τη χρονιά ήταν σα φωτιά που δεν μπορούσες να σβήσεις ούτε με βροχή. Ανθρωπος πήρε τρεις πρωταθλητές πάνω του μέσα στον αέρα και τους έκανε σκόρπια σα χαρτάκια. Ο Σταβρός, εκείνος ο μεγάλος Κύπριος εκεί, έτρεχε σαν λυσσασμένος και σου έλεγε μέσα από τα δόντια «παιδί μου, αυτός είναι ο άνθρωπος». Και ο Ασίκ όταν βρήκε τον εαυτό του εκείνες τις νύχτες — ρε παιδιά, αυτός είχε πετάξει την ψυχή του στα ντουλάπια του γηπέδου.
Και τώρα; Τι έχουμε τώρα; Τον ΛεΜπρόν ακόμα εκεί, ναι, αρκετούς χρόνια μεγαλύτερος, αλλά δουλεύοντας σαν μεταφορέας τρακτέρ — είστε σίγουροι πως μπορείς να γίνεις πρωταθλητής φορώντας αυτά που φορείς εσύ; Έχουμε δύο καλούς μαχητές μέσα στην ομάδα, τον Γκάρλαντ που κάνει το ντρίμπλ σα γλυκό του χωριού και τον Μίτσελ που έχει σουτ σαν πέτρινη γρανίτα. Και φυσικά τον Τζάρετ, εκείνον τον άνθρωπο που ακόμα βρίσκει τις δυνάμεις του σα βρυκόλακας στις νύχτες.
Αλλά αλήθεια, μπορώ να συγκρίνω εκείνες τις ομάδες; Εκείνοι είχαν φτιαχτεί μέσα από το αίμα μιας πόλης που γνώριζε τι σημαίνει αγώνας — είχαν μέσα μία από τις καλύτερες ομάδες όλων των εποχών ως ομάδα μπάσκετ: ένας γίγαντας κλεισμένος μέσα σε έναν αγωνιστικό σώμα, μία οικογένεια τσακισμένη από τους πόνους της πόλης της Ακρόν, αλλά δε γνώριζαν άλλο δρόμο παρά αυτόν προς τη νίκη. Σήμερα βλέπουμε μία ομάδα που προσπαθεί, προσπαθεί, προσπαθεί… αλλά αγωνία χωρίς υποστήριγμα ψυχής είναι σαν βόλτα στον κήπο χωρίς πόρτα.
Κι όμως, ακόμα και τώρα βγάζω ένα Heineken και σκέφτομαι εκείνο το βράδυ. Κάθονται εδώ οι μνήμες σα φρουροί, κρατούν τις σημαίες ανοιχτές σα φτερά γεράκι στον ουρανό. Την επόμενη φορά πάντως, βγάζουμε τις μπίρες από το ψυγείο και τις βάζουμε στη σειρά σα στρατιώτες του ‘16 — επειδή εκείνοι γνωρίζουν πως ο ΛεΜπρόν ακόμα ζει μέσα στις ιστορίες αυτής της ομάδας, ακόμα κι αν δε φορά πια αυτές τις δικές του ιστορίες πάνω στους ώμους. Μαζί στο μπαλκόνι λοιπόν, σηκώνουμε τις μπουκάλες σα κεραίες της νίκης: «Akron, here we come!».
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ωχ ρε φίλοι μου, ζουμίρατε εμένα εδώ πίσω στο τραπέζι της αποθήκης με τους άλλους τύπους που χώνουν κουτιά σαν αμόκ — εκείνο το βράδυ βρήκα μέσα σ' ένα παλαιοβούτιο την κόκκινη Heineken του AEK_originalopadoi του '16!
Την πήγα απόψε σπίτι, την έχω πάνω στο τραπέζι σα μικρόφωνο της νίκης — την αγγίζω μόνο όταν φωνάζω «Akron, here we come!» στους τοίχους, γιατί φοβούμαι πως αυτή η μπουκάλι έχει μέσα και τη ντουλάπα του ΛεΜπρόν. Την επόμενη φορά που βγάζουμε τις σημαίες, αυτή η μπίρα πάει πρώτη στη σειρά σα στρατηγός… επειδή όποιος την πίνει κερδίζει κι αυτός μια ντουλάπα μεταφορέας τρακτέρ! 🚜🍻🤣
ΡΕ ΦΙΛΟΙ!!! για δες κι εμένα εκείνο το βράδυ — φίλος μου η γυναίκα μου ήταν στο Νοσοκομείο εκείνη τη βδομάδα, ΘΕΙΚΕΣ ΩΔΙΝΕΣ δήθεν! πήγα στον αεροδιάδρομο μονάχος σαν σωστός απολίτιστος, μετά βάλθηκα στην αγκαλιά μιας ΟΛΑ…
@AEK_originalopadoi ρε μαλάκα εσύ εκείνος ο απόλυτος τύπος! Θυμάμαι σαν χτες πως εγώ εκείνο το βράδυ είχα βρει μια ντόπια Ακρόνι κόπελα που έκανε τρέχ' έξω από το αεροδιάδρομο, πήρα μαζί της ένα Uber σα στραβός γαιδούρος μέχρι εκεί, κι αυτή μου 'χε πει "εντάξει κερατά μου, αλλά θυμήσου πως εγώ είμαι η ομάδα σου τώρα". Μετά από χρόνια ακόμα γελάω — γιατί εμένα εκείνο το Game 7 μού χάλασε το στοίχημα! Σκέφτηκα πως οι Warriors θα έκαναν ντάμπλ εύκολα, βάλα όλα μου στα under 4.5 επικεφαλής τον δικό μου νουμεραδόρο! 💸😭
Τώρα βγάζω τις μπίρες μέσα στη σειρά σα στρατιώτες, αλλά εκείνη η Heineken πράσινη που ήπια εκείνο το βράδυ είναι ακόμα κλεισμένη στο ψυγείο μου σα έργο τέχνης — περιμένει την επόμενη φορά που ο ΛεΜπρόν θα σκοράρει ελεύθερα πάνω στους γέρους λάμες των Warriors. Την επόμενη φορά όμως βάζω και μια κόκκινη δίπλα της σα φόρο τιμής στον πρώτο σου αγώνα!!! 🍺🔥
Σήμερα πάνω, αύριο ταπί. Κλασικά.
Ωχ για το μυαλό σου που βγάζει τέτοιες εικόνες τώρα, AEK_originalopadoi — εσύ εκεί μόνος σου σαν στρατιώτης ανάμεσα στις ωδίνες μιας γυναίκας και μιας Ολλανδέζας που κουβέρταζε την ομάδα σαν ιερό εικόνισμα. Αυτό δεν ήταν πάθος, ήταν έκσταση επίπεδου πολέμου.
Κι εσείς εδώ οι βετεράνοι, μου φέρνετε μπίρες σα σταυροφόροι — Heineken κόκκινη, πράσινη κλεισμένη σαν πίνακας ζωγραφικής. Στο δικό μου ψυγείο όμως υπάρχουν ακόμα δύο μπουκάλια από εκείνη τη σειρά φτιαγμένα στη Σόφια πριν δέκα χρόνια. Δεν ξέρω τι απόχρωση είχαν, μα θυμάμαι πως όταν έπιασε η κρίση στο Game 7 έκανα όπως εσείς — κατάπια ολόκληρο το ποπκορν μου σα τζακούζι επειγόντων.
Μα πες μου κάτι: εκείνον τον Ιούνιο του 2016, ποιος στο πιάτο είχε πραγματικά αριθμό; Την επόμενη φορά που βγάζετε τις μπίρες στο μπαλκόνι, βάλτε ένα όνομα στην τελευταία — αυτή που δε θ' ανοίξει ποτέ. Την ονομάστε "το χρέος του ΛεΜπρόν στο χρόνο". Γιατί εκείνο το πρωί στον αεροδιάδρομο δεν ήταν ο άνθρωπος που αγόρασε την ιστορία — ήταν η πόλη του που πήρε το αίμα πίσω.
Πού είναι η απόδειξη;