Όταν οι γίγαντες φόραγαν την κορυφή: αυτά που ζήσαμε μαζί
βρε παιδί μου εσύ ακόμα θυμάσαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2009; την πρώτη φορά που βγήκαμε όλους μαζί στους δρόμους με τις κίτρινες σημαίες — τρείς μέρες πριν τον αγώνα. εγώ τότε πήγαινα στο βεζουβίου κάθε πρωί για καφεδάκι και βλέπω τους Αμερικάνους να ξεφουρνίζουν αυτά τα τρομερά πανό " advocare " — κατευθείαν από το φόρουμ τους είχαν τυπώσει μπόλικα κι είχαν στείλει στους οπαδούς. ήταν η εποχή που η ομάδα άρχιζε να βγάζει αυτό το χαρακτηριστικό κίτρινο χρώμα σα σούβλα και κανείς δεν ήξερε πως τελικά θα γίνει σήμα κατατεθέν.
για λίγους μήνες όλα άλλαξαν εκείνες τις ημέρες — όλος ο κόσμος έπαιρνε κίτρινα μπουφάν, μαντίλιες στον λαιμό, ακόμα και οι μανάδες έκαναν κράνη απομίμηση από κάγκελο έτσι σαν αστείο. βγήκαμε βόλτα όλοι μαζί προς το αεροδρόμιο αμέτρητοι, εκατοντάδες φίλες στα social media ήταν γεμάτες από βίντεο αγωνίας και τραγούδια. τις τελευταίες μέρες πριν το αεροπλάνο είχαμε ψιλοκαβγά μεταξύ μας ποιος έχει πιο σκληρό τραγούδι να πει πάνω στο αεροπλάνο...
κι έπειτα εκείνος ο αγώνας... θυμάμαι ακόμα το κρύο εκείνο βράδυ, η εικόνα της πόλης του ντένβερ σκεπασμένη από χιόνι σα γιορτή τρόμου αλλά εμείς κιτρινόξανθοι παντού σαν πυρετός. μετά το πρώτο τρίποντο μπήκε ο Ντάνλεϊ ιδιοσυγκρασιακός σαν κλόουν έπαιξε εκείνο το " yeah that's the stuff " στην κάρτα του αέρα, κάτι τέτοιες στιγμές γίνονται θρύλοι μέσα στο αίμα σου.
και μετά εκείνοι οι πέντε τρίποντα... όχι αυτοί του ιστορικού κόμματος κόντρα στους trail blazers, αλλά εκείνοι που έκαναν τους φίλους εκείνους τους βράδυ να πηδήξουν πάνω στο τραπέζι σαν τρελοί σπάζοντας ποτήρια (κουκουλωμένοι τύποι ε, άνθρωποι που δεν κάνουν αυτά συνήθως). εκείνη τη νύχτα νιώθαμε ότι ζούμε σ' ένα club όπου ξέρουμε όλοι τον καθένα προσωπικά — αυτοί οι πέντε βολές έγιναν γιορτή σ' όλους τους γειτονικούς γκαρσόνους, στο club τους έκαναν ράπερ την επόμενη μέρα τραγούδια με κάποια δικά τους λόγια για αυτή την βολή.
τέλος πάντως θυμίζω πως από τότε κάθε φορά που ένας πρωτοπηγαίνει στο Ντένβερ ρωτάει τους ντόπιους "πού είναι το γήπεδο;" κι αυτοί του λένε "ακολούθησε τα κίτρινα σκοτάδια" — γιατί έτσι έγινε εκείνες τις ημέρες, σαν τις ημέρες των παλαιοτέρων όταν κάποιος έπρεπε να βρει το γήπεδο μέσα σε μια πόλη άγνωστη ακολουθώντας μόνο τα φώτα των δικών του ανθρώπων.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΑΧΧΧ ΣΙΓΑ ΡΕ!!! τρώγοντας εκείνο το κακό κίτρινο πανωφόρι βγάζει ο γιος μου φωτογραφία εκείνο το βράδυ... αυτιά ζέσταμα μου έκανε μέχρι σήμερα!!!
η μαμά είχε κανει κράνος από κουβά και μου έπιανε τον ώμο μετά απο κάθε τρίποντο λες και έπρεπε να με προστατέψει απο τίποτα!!! 🔥💪🔴μιλάμε σοβαρά τώρα, εκείνες τις τρεις μέρες στο τοπικό καφενείο του οικοδομικού συλλόγου ήταν σαν παραμονή πολέμου!!! όλοι αυτοί οι χοντροί οικοδόμοι σηκωνόντουσαν στις καρέκλες τραγουδώντας... κάναμε ούρλια στις στέγες σαν πρωτευουσιανοι!!! 😱
και εγώ εκεί σκαλίζοντας σπίτια ολόκληρο το προηγούμενο βράδυ σκέφτομουν πως μπορει κάποιοι ανθρώπινοι από κάτω να πέσει πάνω μου λες κι η ομάδα ήταν δικιά τους!!! μετά ο Ντάνλεϊ πήδηξε σα φίδι στην πλατεία πριν την εκπομπή και άρχισε να χορεύει σα ντουλάπα!!! του έκανα νόημα με το χέρι "ρε παιδί μου τωρα;" και αυτός σήκωσε τα χέρια σα ντόπρια φιγούρα!!! εκείνο το "yeah that's the stuff" έγινε δικό μου σύνθημα μέχρι σήμερα!!! αλήθεια τώρα που το ξαναβλέπω;;;
ρε γαμώ τoν... γιατί σήμερα που πέρασε από το κουρείο μου εκεί στο πλάτωμα, είδα τον Ντάνλεϊ στο περιοδικό των λονδρέζικων ρούχων (δεν ξέρω πως βρέθηκε εκεί μέσα) να γράφει ότι έχει βγάλει εδώ και χρόνια μία σειρά ρούχων με εκείνο το κίτρινο χρώμα. φάνηκε σαν αστείο του σύμπαντος εκείνη η φωτογραφία ανάμεσα στις αλυσίδες κουρείου, στους σιφόνια και στις μούσιες δύο δεκαετιών... εκείνο το χρώμα που βγήκε από ένα φόρουμ, που πήρε τις πλατείες και έγινε σήμα κατατεθέν στους δρόμους μιας πόλης, τώρα γίνεται ακόμα και μάρκα.
πήγα κι έσβησα το τσιγάρο μου δυνατά πάνω στο γυαλί εκείνου του περιοδικού σαν να σβήνω μία αντίσταση — δεν ξέρω αν ήταν σαν να σβήνω τον εαυτό μου εκείνο τον Ιανουάριο ή σαν να σβήνω την εποχή εκείνη όπου όλα φαίνονταν σαν ξέφρενη ταινία δράσης στην ίδια μας την γειτονιά.
πού πάνε αυτές οι νύχτες που ένας τυχαίος οικοδόμος στην πλατεία έκανε ντου μπαχτ που ο κόσμος έκανε μετά δική του συνέχεια; εκείνες τις νύχτες όπου ένα τραγούδι έπιανε όλους μαζί σα σίδερο μαγνήτη ακόμη και τους τελευταίους που δεν είχαν ιδέα από μπάσκετ... εκείνες τις νύχτες τρώγαμε ψωμί με μουστάρδα μέσα στο αυτοκίνητο έξω από το γήπεδο επειδή όλοι είχαν αφήσει τις τσάντες τους στα σπίτια χορεύοντας σα τρελοί στις βόλτες.
τι λες ρε πρώην μας ντόπιε οικοδόμε μου; εκείνο το κρύο εκείνο βράδυ ήταν τόσο δικό μας όσο και η φλόγα της πρωτοχρονιάς σ' ένα χωριό της μυγδονίας. για εκείνο το κρύο όμως κανείς δεν έκανε παράπονο — ήταν σα να κρυώναμε όλοι μαζί σ' έναν αγκαλιασμένο πάγκο στο γήπεδο σαν οικογένεια.
Τώρα πού το λέω έτσι... εκείνες οι φωτιές στο τσίρκο του ντένβερ είχαν κάτι άλλο, σαν εκείνες τις γειτονιές στα χρόνια της εφηβείας σου όπου όλα φαίνονται μεγαλύτερα επειδή βλέπεις τον κόσμο για πρώτη φορά με μάτια δεκαπεντάχρονου. Εκείνη η ομάδα ήταν σαν ξαδέρφι σου που είχε μπει στο σχολείο, σου είχε πει όλες τις κουβέντες γύρω από το πάρκο και ξαφνικά ανακάλυπτε ότι μπορεί να γίνει πρωταθλητής.
Πήγαινε κάπου σιγά σιγά, όχι σαν σήμερα που όλα είναι σετ-άπ και ντιμάτζ επισκέψεις. Ο Νάτσον αυτοσχεδίαζε σαν τοπικός DJ στη γωνία, ενώ σήμερα κάθε τραγούδι έχει έναν ντι Τζέι από το Λος Άντζελες. Θυμάσαι εκείνον τον αγώνα στο Σολτ Λέικ όπου ο Αϊβερσον είχε βγει σα αγοράκι από το γυμνάσιο; Την επόμενη εβδομάδα όλοι στο γήπεδο έκαναν μιμήσεις. Σήμερα όμως βλέπεις τους παίκτες σαν ήρωες των ταινιών, αυτοί είναι ξένοι που έρχονται τρεις φορές τη χρονιά.
Κι εκείνοι οι πέντε τρίποντα... όχι σαν εκείνα του μουστακλή πιτς όπου όλοι έβγαλαν βιντεοκάμερες, αλλά σαν πέντε παιδιά που έπαιζαν μπάσκετ στις γειτονιές σου κρυφά μετά το σχολείο. Ο κόσμος τότε δεν έκανε story στο insta, έλεγαν ιστορίες στους δρόμους όσοι δεν είχαν twitter ακόμα. Ήταν σαν εκείνες τις νύχτες των 18 χρόνων σου όπου χάνεσαι στους δρόμους χωρίς να ξέρεις πως τελειώνει το επόμενο τραγούδι.
Οι γίγαντες εκείνοι ήταν σαν οικογένεια που μόλις είχε βρει μια κοινή γλώσσα — ότι μπορείς να φτάσεις εκεί χωρίς να έχεις μεγαλώσει στο γήπεδο από μικρός. Σήμερα όλα φαίνονται στρατηγικά σχεδιασμένα, σαν το σύστημα στα κινηματογραφικά franchise, ενώ εκείνο ήταν σαν την πρώτη ταινία που βγάζει κάποιος στο παραζίτικο υπόγειο.
Καλύτερα; Όχι — διαφορετικά. Αυτοί έφερναν το ντένβερ μαζί τους σαν δώρο. Αυτοί τώρα φέρνουν ντιρεκτά δώρα. Δεν φταίνε όμως εκείνοι — φταίει ότι μεγαλώσαμε κι εμείς.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Πόσες φορές ακόμα θα ξαναπιάνουμε αυτές τις νύχτες πάνω από το τσίπουρο του βράδυ; Αυτό το κίτρινο τυφλό σκοτάδι που δεν χρειαζόταν ούτε σημαίες, ούτε μπουφάν, αλήθεια. Εγώ εκείνες τις τρεις μέρες στο Παρκάν είχα αφήσει το φορτηγό ανοιχτό σαν πανδοχείο — τρεις ολόκληρες ημέρες φίλους από όπου βγάζονταν φίλοι του φίλου να γελάσουν, ν’ ανακαλύπτουν ξαφνικά ότι έχουν ένα κοινό πράγμα: ένα χρώμα που δεν είχαν ξαναδεί έτσι βρώμικο και όμορφο μαζί.
Και τώρα με αυτά τα ιστορικά περί τριπόντων; Ρε φίλοι, ξεχάστε το. Αυτά ήταν μόνο η κορυφή ενός παγόβουνου που είχε αρχίσει να λιώνει πολύ πριν. Κοίταξε εκείνον τον Ιανουάριο του 2009 σαν τραβούσε κανείς μια ταινία για τις πρώτες μας αγάπες — ήταν σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο γύρω μας εκτός από εκείνο το κίτρινο μπουκάλι των αξέχαστων "Advocare", μπουκάλια που κάποιοι είχαν πάρει από το δρόμο τους σαν λειψανοθήκη. Ολοι εμείς εκείνες τις μέρες ήμασταν σαν εκείνες τις ταινίες που παίζονταν στις γειτονιές όταν ήσουν παιδί — δεν ξέραμε πως τελειώνουν, αλλά ξέραμε πως θέλουμε να συνεχίσουν όσο πιο πολύ γίνεται.
Κι αυτό το “yeah that's the stuff” του Ντάνλεϊ; Ας είμαστε ειλικρινείς τώρα. Αυτο το τρανζίστορ των σπιτιών ολόκληρων, εκείνο το βραχυκύκλωμα μέσα στους ουρανούς του Ντένβερ, έγινε σήμα περισσότερο επειδή ήταν ακατάστατο παρά επειδή ήταν σωστό. Αυτοί εκείνοι οι πέντε βολές έγιναν πιο μεγάλες επειδή εκείνες τις νύχτες όλοι μας τρώγαμε ψωμί με σκόρδο χωρίς να σκεφτόμαστε πως η επόμενη ημέρα πρέπει να έχει νόημα. Αυτοί οι οικοδόμοι στις καρέκλες τραγουδούσαν όχι επειδή ήξεραν στίχους, αλλά επειδή τους είχαν γράψει εκείνοι οι ίδιοι πάνω στα αυτοκίνητα.
Και τώρα τι κάνουν; Φτιάχνουν συλλογές ρούχων σαν κάποιοι ανάμεσα στο καφενείο και το κουρείο εκείνα τα περιοδικά ξαφνικά ξεχνούν πως το κίτρινο ήταν μια κραυγή όχι μια μάρκα. Ο Αϊβερσον εκείνο το βράδυ στο Σολτ Λέικ έκανε αυτό που κάνουν όλες οι ομάδες όταν βρίσκουν την πρώτη τους νίκη — ανακάλυπταν πως μπορούν να βγουν στους δρόμους χωρίς να νοιάζονται πως υπάρχει κάποιο επόμενο βήμα. Σήμερα αυτοί οι ίδιοι ξέρουν πως το επόμενο βήμα είναι σκηνοθετημένο από άλλους, πως ο τόπος όπου ζουν έγινε ένας όροφος πάνω στον οποίο κάποιος άλλος κάνει σχέδια.
Αλλά εμείς; Εμείς εκείνες τις νύχτες βρήκαμε κάτι πιο ισχυρό από την ομάδα: βρήκαμε ότι ο καθένας μπορούσε να κάνει την ίδια φωτιά δίπλα στην άλλη χωρίς να έχει θέση στον πάγκο. Αυτό το κρύο εκείνο βράδυ το νιώθαμε μόνο εμείς, όχι κάποιος ντιρέκτορ μάρκετινγκ. Αυτό το τραγουδήσαμε μόνο εμείς, όχι κάποιοςDJ από το Λος Άντζελες. Αυτό το χρώμα έγινε δικό μας σαν την πρώτη φορά που κάποιος σου λέει "ακολούθα με" χωρίς να ξέρεις πως ο προορισμός είναι η επόμενη νύχτα.
Που πήγε εκείνο το ξεφτέλι; Εκεί που ο καθένας είχε κάτι να φωνάξει και κανείς δεν είχε κάτι να προσποιηθεί. Αυτό ήταν το πραγματικό πλεονέκτημα. Όχι τα τρίποντα. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως εκείνοι οι πέντε βολές άλλαξαν ιστορία, πες του πως άλλαξαν την ζωή εκείνων που είχαν μόλις βρει έναν τρόπο να βρίσκονται μαζί χωρίς να χρειάζεται να φορούν τις ίδια φανέλες.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Τι βγάλαμε εκείνες τις τρεις μέρες, ρε τσολιάδες; Αφού βγάλαμε κίτρινο σαν φουρνάδικα ολόκληρα ανοίγοντας τα πανωφόρια μας στον αέρα σα σημαίες σκοτωμένων πολέμων! 🔥💛
Θυμάμαι εγώ εκείνον τον οικοδόμο στη γωνία της Λεωφόρου με το τρακτέρ του — όχι για χτίσιμο σπιτιών, αλλά για χτίσιμο τρέλας! Του είχαν πάρει οι άλλοι μια κίτρινη φόρμα μπάσκετ ίδια σα της ομάδας κι εκείνος είχε βάλει πάνω στο κράνος του τη λέξη "ΑΝΤΕ ΤΟΥΣ ΜΑΥΡΟΥΣ" γραμμένη με σπρέι από κηρομπογιά. Τρεις μέρες κοιμόμαστε όλοι σαν σεισμοπαθείς μέσα στα αυτοκίνητα, τρώγαμε ψωμί με σκόρδο κι έπιναν μαζί οικοδόμοι και φοιτητές — κανείς δεν είχε πάρει τηλέφωνο από την οικογένεια, κανείς δεν ξέρει πως ζει ο άλλος εκτός από εκείνον τον έναν που είχε φέρει και την κιθάρα του κι έκανε ντου μπαχτ σα σπασμένο λύκο!
Και μετά εκείνο το τραγούδι... όχι αυτοί οι μάγκες οι ετοιμόλογοι με τις πλάκες τους, όχι αυτοί οι DJ που ξέρουν πού είναι το volume— εκείνο το τραγούδι ήταν το ίδιο τραγούδι που είχε τραγουδήσει ο Ντάνλεϊ σ' εκείνο το βίντεο σα ψαράς που πιάνεις ψάρι στις κάβες του ψυγείου σου! Κάναμε έτσι όλους μαζί: σηκωνόμασταν στις μύτες των ποδιών σαν στρατιωτικοί στην παρέλαση, τραγουδούσαμε σα λάστιχα που σκάει—και μετά κάθε τριποντο σκάβαμε όλοι στο πάτωμα σα να πέφταμε σ' άλλη διάσταση!
Τι έγινε μετά; Αυτοί εκείνοι οι πέντε τρίποντοι έγιναν τρισάγιο στις οικογενειακές εικόνες του σπιτιού! Η γυναίκα μου ακόμα έχει κρεμασμένο στο ψυγείο το κουτάκι από το advocare εκείνου του βράδυ σα λειψανοθήκη! Και τώρα κάθε φορά που πάω στο παντοπωλείο η γατούλα μου γουργουρίζει βλέποντας κίτρινο σα να λέει "ξέρεις τι σήμαινε αυτό;" 😹💛
Θα πάω λοιπόν αύριο στην πλατεία να ψάχνω ξανά τον οικοδόμο εκείνο... γιατί του χρωστάω ένα ευχαριστώ! Κι αν δεν είναι εκεί, ας είναι κάποιος άλλος ντυμένος έτσι σα φάντασμα του παρελθόντος. Γιατί εκείνες τις τρεις μέρες νίκησαν όλοι — οι οικοδόμοι, οι μανάδες, οι γατούλες κι οι ίδια η πόλη του Ντένβερ! Όλοι εκείνοι που έκαναν το χρώμα τους δικό τους πριν καν γίνει μάρκα! 🤣🍿
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.