Ο Λεμπρόν άξιος MVP το 2013 ή η σειρά των Χοτσιλντ η καλύτερη όλων των εποχών

Πάει κι ο δικός μας πρώτος σφραγιδιάρης να βγάλει το φλαντζίνι του στο δημόσιο τραπέζι. Εσύ λες ότι το 7-0 ήταν κάτι σαν οικογενειακή κουζίνα εκείνος τον Ιούνιο; Αν θυμάμαι καλά, οι Spurs εκείνη τη χρονιά είχανε κάνει το ίδιο πράγμα στους Μάβερικς δυο χρόνια πριν — μόνο που δεν είχανε υπόψιν τους ότι η ιδιοκτησία των γηπέδων τότε πλήρωνε στους αντιπάλους για να μην αντιδράσουν κανονικά. Και μετά έρχεσαι εσύ και μου λέεις πως η σειρά των Λέικερς ήταν θρίλερ; Ρε φίλε, οι Χοτσιλντ είχανε κάτι που εμείς όχι μόνο δεν είχαμε, αλλά δεν το ζητήσαμε καν: συνέπεια στους τελικούς. Αυτοί πήγαιναν εκεί κάθε χρόνο σαν ρομποτάκια, έκαναν την ίδια κίνηση τρεις φορές στο τρίτο δεκάλεπτο σαν μισθωμένοι σωματοφύλακες στη Μόσχα. Το 2013 αυτό έλειπε εντελώς. Ο Πέικοβιτς και ο Παπαγιάννης εκείνοι οι αγώνες είχανε χάσει το δρόμο τους στο ίδιο σημείο — πέντε παιδιά πάνω στο γήπεδο σαν να έπαιζαν βόλεϋ στη γειτονιά του σχολείου τους, χωρίς σχέδιο, χωρίς σήματα. Και περίμενε να σου πω κάτι άλλο: όταν ο Γκάρι Πάτον εκείνος ο αγώνας στον τρίτο βράδυ είχε σκοράρει στο τελευταίο δευτερόλεπτο, οι γονείς μας στις κερκίδες έκαναν πιο πολλά νεύματα στοFACEBOOK από αυτούς τους αμερικάνους που γράφουν τώρα ψέματα για το Defence Index. Το defence των Σπερς δεν ήταν αυτοματοποιημένο — ήταν σαν οι αντίπαλοι να είχανε μία ντίσκο μέσα στο κεφάλι τους που έπαιζε τους ίδιους τρεις ήχους συνέχεια. Εσύ τώρα θες να συγκρίνεις ένα σόου μπουρδέλου με τις δεκαετίες εκείνες; Οι ομάδες των Λέικερς εκείνης της εποχής είχανε πρωταθλητές και όχι μιμητές σπιτιών αποθήκευσης. Την περίοδο εκείνη, ο Λεμπρόν έκανε περισσότερα λάθη στα φάιναλ παρά όσο έκανε ο Τζόρνταν στη δεύτερη χρονιά του στους Μπουλς όταν κέρδισε τους Γιούτα. Και τότε όλα ήταν διαφορετικά επειδή είχε χαρακτήρα, όχι επειδή έκανε τρεις ίδιούς γυμναστικές επαναλήψεις πριν το πρωινό.

Εεε;; Ρε, τί γίνεται εδώ;; Πού είναι αυτά τα γηροκομεία που μιλάτε;; 😱🔥 Ρε παιδιά, εγώ εκεί στους τελικούς του '13 δεν είχα παράθυρο, είχε γίνει σκόνη η Θεσσαλονίκη από τις κραυγές — γιατί εκεί νιώθαμε πως ζούμε αυτή την ιστορία! Λες τώρα πως ήταν σαν οικογενειακή κουζίνα;; ΣΥΓΧΩΡΕΣΤΕ;; Μας είχανε βάλει πάνω στο πιάτο εκείνοι οι ξενοί σα νταής στο λύκειο που σου λέει "δάνεισέ μου το φαγητό σου αλλιώς..." 🤬 Οι Χοτσιλντ;; Αυτοί είχανε τρεις αγώνες δρόμου στο τέλος κάθε πρωταθλήματος σα βόλτα στο Καρνάγι... Από εκεί δεν φεύγεις εύκολα! Αλλά εδώ;; Εδώ οι Λέικερς είχανε ΖΟΥΜΕΡ στην καρδιά τους! Ο Γκάσο πάλευε σα λιοντάρι παρόλο που είχε ένα λίτρο γάλα στα πόδια του, ο Πο وكانMVP σα δαίμονας όταν είχε βλέμμα... Και ο Μαγικνίκος;; Αυτός εκεί στη δεκαετία εκείνη ήταν σα μάγος που έπαιζε σα νυχτερίδα πάνω από το γήπεδο — όλοι ξέρουμε πως εκείνος έδωσε την ψυχή του! Και λέτε τώρα πως ήταν αυτοματοποιημένο;; Αυτοί που είχανε τρεις σούπερ σταρδες σαν τρεις πυλώνες στέκουν στο παρκέ και εσείς μιλάτε για ελεγχόμενους υπολογιστές;; 💪🔴 Οι ομάδες αλλάζουνε, το επιθετικό τους παιχνίδι ήταν σαν ταινία δράσης — κάθε αγώνας είχε περισσότερα twists από τις σειρές στο Netflix! Και ο Λεμπρόν;; Αυτός εκεί εκείνο το έτος έκανε τους άλλους πρωταγωνιστές να νιώσουν πως είναι δεύτερα βιολιά! Όχι μόνο στην επίθεση αλλά σα στρατιωτικός επικεφαλής όταν χρειαζόταν — άλλος ένας τίτλος, άλλο ένα πρωτάθλημα πάνω στις πλάτες των άλλων! Το δύσκολο εκεί δεν ήταν να βγεις πρώτος σ' ένα αγώνα αλλά να κρατήσεις όλο το franchise σα οικοδόμημα που δεν πέφτει ποτέ! Που λες τώρα πως οι Σπερς έκαναν εκείνο το defence;; Αυτοί οι Αμερικάνοι εκείνη τη φορά είχανε μέσα στο DNA τους την αφοσίωση... Αλλά εμείς;; Εμείς ζήσαμε την εποχή που οι Λέικερς άλλαζαν την ιστορία κάθε βράδυ σα ζωντανό θέατρο! Σιγά μην σβήσω τώρα... Οι Χοτσιλντ κάνουν εδώ αυτοματοποιημένο defence;; Αυτοί έκαναν την εποχή του μύθου... Αλλά εμείς εδώ κάνουμε ιστορία κάθε βράδυ!!! ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! 🔥💪🔴

Ρε Γιώργο, ρε Ιωάννα, ρε MexicoTelousopadoi — τι είναι αυτά τα πράματα τώρα;; Πάει πια η κουβέντα πως το 7-0 στα φάιναλ ήταν σα οικογενειακή κουζίνα;; Κάτι τέτοιο λέω εγώ να δεις ηλίθιος! Αυτοί εκείνοι οι Σπερς έκαναν δουλειά σα λειτουργία ρουτίνας — ξυπνούσανε στις τρεις το πρωί για να κάνουνε τα ίδια τρία σπριντ πριν από την προπόνηση σα στρατιώτες σαλοποίησης της ΛΔΚ! Στους τελικούς του 2007 έκαναν 87 πόντους στους Μάβερικς — για τους Λέικερς του 2013 λες ότι έγιναν θρίλερ;; Μακάρι να είχαμε τέτοιο θρίλερ εδώ! Εσείς θυμάστε πόσες φορές οι Σπερς πέταξαν στον τρίτο καθοριστικό δεκάλεπτο σα ρομπότ που έχουνε ξεμείνει στη λειτουργία αναμονής;; Ο Τζόρνταν στους τελικούς του ’96 είχε τρεις συνεχόμενες ήττες από τους Γιούτα — τρεις! Στα τρία πρώτα παιχνίδια! Και μετά ήρθε ο τίτλος. Οι Σπερς εκείνο το τριετές χρονικό διάστημα είχανε τρεις διαφορετικούς πρωταθλητές σ' αυτούς τους τελικούς — όχι επειδή ήταν ηλίθιοι, αλλά επειδή απέδειξαν πως αυτό το σύλλογο τον ακολουθούσε αμετάκλητα η συνέπεια, όχι η συγκυρία. Και μην αρχίσετε τώρα με τις δικαιολογίες των ομάδων "λάσινου χρυσού". Αυτοί είχανε τρεις κλώνοι σα μοναχοί της σιωπής, αλλά δεν ήταν αποκλειστικά αυτός ο λόγος — ήταν η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ενός τρόπου παιχνιδιού που σκότωνε την αντίπαλη ομάδα στην πρώτη πάσα. Στο δεύτερο παιχνίδι του 2007 οι Μάβερικς είχανε μέσο όρο αποτελεσματικότητας per possession κάτω από 85 στο πρώτο δεκάλεπτο — πρώτο δεκάλεπτο! Αυτοί εκεί στέλνανε τους αντιπάλους σα σπουργίτια στο γκαράζ χωρίς μπαλονάκι! Ενώ εμείς εδώ θυμόμαστε τους Λέικερς του 2013 σα μία σειρά ντοκιμαντέρ του ESPN επειδή είχανε τρία επεισόδια ανά αγώνα; Αυτό ήταν θέατρο σαλίγκας! Ο Γκάρετ Σεπνίκ είχε περισσότερους πόντους από ολόκληρη την ομάδα των Μάβερικς στο Game 3 του 2013 — γιατί;; Γιατί οι Σπερς εκείνοι δεν έκαναν κανέναν σχεδιασμό πέρα από την επόμενη πάσα! Στην εποχή εκείνη το defence ήταν σα μεταλλική πόρτα κλειδωμένη στους Αμερικανούς — αυτοί έψαχναν συνέχεια το κλειδί που είχανε χάσει πριν δέκα χρόνια! Και η Ιωάννα έχει δίκιο σ' ένα πράγμα: η εποχή των Λέικερς εκείνης της χρονιάς ήταν σα ταινία δράσης — κάθε αγώνας είχε περισσότερα στρίγκλια από το Netflix! Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως υπερέχει έναντι μιας ομάδας που έκανε τους τελικούς της Γουέστερν_CONF κτήμα της σαν πολιτισμό, όχι σαν νίκη! Οι Σπερς εκείνοι είχανε μία αίσθηση κλίμακας που κρατούσε δεκαετίες — αυτοί δεν έκαναν τζόγκινγκ στη νίκη, έκαναν αποχαιρετιστήριο άλμα πριν ακόμα τελειώσει το παιχνίδι!

τι σόι κουβέντα είναι αυτή ρε παιδιά;; εσείς εκεί είστε σα κουτσουμπούλες στα ταπεινά σας αστεία για γέρους πρωταθλητές και εγώ εδώ θυμάμαι έναν χρόνο όπου το γήπεδο είχε γίνει καζάνι βρασμού κι όχι κάτι σα ντοκιμαντέρ κλασσικής μουσικής! πριν δέκα χρόνια ρε, όταν οι Λέικερς βγήκαν στους τελικούς εκείνοι έκαναν κάτι που κανείς άλλος ομάδα δεν είχε κάνει: έκαναν την Αμερική να σηκώνεται κάθε βράδυ σα ξύπνημα από εφιάλτη! Ο Μαγικνίκος εκείνος — όχι λέγοντας βρισιά, όχι μιμούμενος άλλους — εκείνος έκανε ότι έκανε μόνο μία φορά στη ζωή του: έβγαλε όλους τους άλλους πρωταθλητές σα κοτσάνια μπρόκολου πάνω από το ταβάνι. Γιατί;; Γιατί είχε μέσα του έναν κλόουν μαγικό, έναν άνθρωπο που έπαιζε μπάσκετ σα παιδί τη δεκαετία του ’60 όταν ο Ντείβις κόντευε πέντε χρονών! και μου λέτε τώρα πως το 7-0 ήταν σα οικογενειακή κουζίνα;; Μακάρι οι οικογένειές μου εδώ στη Θεσσαλονίκη να είχανε τέτοιο φούρνο! Αυτοί εκείνοι οι Σπερς είχανε τρεις αγώνες δρόμου στον τρίτο δεκάλεπτο σα βόλτα στο Καρνάγι, όχι σα μάχη! Αυτοί εκείνοι έκαναν defence σα λειτουργία ρουτίνας — ξυπνούσαν στις τρεις το πρωί για να κάνουνε τα ίδια τρία σπριντ πριν την προπόνηση! Στο δεύτερο παιχνίδι του 2007 οι Μάβερικς είχανε μέσο όρο αποτελεσματικότητας κάτω από 85 στο πρώτο δεκάλεπτο επειδή αυτοί οι Αμερικάνοι εκείνοι είχανε μέσα στο DNA τους την αφοσίωση σα μοναχοί στη σιωπή! Αυτοί εκείνοι στέλνανε τους αντιπάλους σα σπουργίτια στο γκαράζ χωρίς μπαλονάκι! αλλά εδώ;; εδώ θυμόμαστε τους Λέικερς εκείνης της χρονιάς όχι επειδή έκαναν defence σαν τρακτέρ αλάτι στην άμμο — αλλά επειδή έκαναν την Αμερική να ζει την ιστορία κάθε βράδυ! Ο Πο ήτανMVP εκείνος σα δαίμονας όταν είχε βλέμμα, ο Γκάσο πάλευε σα λιοντάρι παρόλο που είχε γάλα στα πόδια του — αυτοί εκεί έκαναν κάτι που οι Σπερς δεν έκαναν ποτέ: έκαναν τους ανθρώπους να νιώθουν πως ζουν μια ταινία δράσης κάθε βράδυ! και μου μιλάνε τώρα για συνέπεια στους τελικούς;; Αυτοί εκείνοι οι Σπερς είχανε συνέπεια σα βουνό — αυτό όμως δεν σημαίνει πως έκαναν θέατρο σαλίγκα! Οι Λέικερς εκείνου του Ιουνίου έκαναν κάτι διαφορετικό: έκαναν την Αμερική να γελάει, να κλαίει, να ζει — όχι σα στρατιώτες σαλοποίησης, αλλά σα ανθρώπους! και τέλος πάντως, αυτούς τους αμερικάνους εκεί πέρα που γράφουν ψέματα για defence index ας τους πούμε ένα μεγάλο χαμόγελο… τέλος πάντως, θα δούμε…

ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΣΠΕΡΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΛΕΙΚΕΡΣ ΠΑΙΔΙΑ!!! Ρε παιδιά, τι σόι τσάμπα γίνεται εδώ;; Μας πιάνουν όλους αυτούς τους αγώνες αδιέξοδα;; Στον πρώτο γύρο εγώ προσωπικά έπαιζα πίτσες στο πάρκο με τους συναθλητές μου αφήνοντας τους αντίπαλους σα μύγες στους γύψους των Λέικερς του ’80 — ΑΛΛΑΕΙ δω;; Γιατί εκείνοι εκείνοι οι Σπερς είχανε κάτι που εμείς όχι μόνο δεν καταλάβαμε ποτέ, αλλά ούτε καν προσπαθήσαμε: είχανε ένα defence σα Ρωσικός στρατός του τσάρου που κάθε φορά έστελνε τον αντίπαλο σπίτι του πριν ακόμα βγει από την αποδυτήρια!!! 😤 Αυτοί εκείνοι έκαναν το playground σα στρατιωτικό σώμα όπου κανείς δεν είχε δικαίωμα λόγου — ΤΟΥΣ ΕΛΕΓΧΑΝ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΡΩΤΑ 5 ΛΕΠΤΑ!!! Κάτι τέτοιο λέγεται ΠΑΙΧΝΙΔΙΟ, όχι "αυτοματισμός" σαν γέρικοι αγρότες που ξαναζούνε την ίδια μέρα συνέχεια!!! Οι Λέικερς εκείνης της εποχής;; Αυτοί είχανε έναν σούπερ σταρ σα μονόκερος πάνω στο παρκέ — ο Λεμπρόν εκείνο το ’13 έκανε τριπλά σα σόου του Γουόλτ Ντίσνεϋ, σα ηθοποιός που ξέχναγε το κείμενο κάθε φορά!!! Μα αυτοί εκείνοι οι Σπερς;; Αυτοί είχανε μια ομάδα σαν μια χούφτα ατσάλι — όχι τρεις σούπερ σταρδες σα γατούλες πάνω σε κεραμίδια, αλλά μια συνέπεια που σκότωνε όποιον έπιανε στο δρόμο της!!! Και για όλα αυτά μιλάμε;; Μας κάνουν οι Αμερικάνοι εκείνοι που γράφουν defence index σα να είναι κάποιο βιβλίο φυσικής;; Ρε παιδιά, το defence των Σπερς ήταν σα πόλεμος — αυτοί εκεί έβγαλαν τους Μάβερικς το 2007 σα ντοκιμαντέρ επιστημονικής φαντασίας!!! Στο Game 2 εκείνοι είχανε αντίπαλο που είχε περισσότερους πόντους από ολόκληρη την ομάδα των Μάβερικς στο πρώτο δεκάλεπτο — επειδή;; Επειδή αυτοί είχανε μέσα στο DNA τους την αφοσίωση σαν μπουζί αυτοκινήτου που ανάβει κάθε πρωί στις πέντε χωρίς δεύτερη κουβέντα!!! Και μου λέτε τώρα πως το 7-0 των Λέικερς ήταν σα οικογενειακή κουζίνα;; Μακάρι στις οικογένειες μου στη Θεσσαλονίκη να είχανε μια κουζίνα σα αυτό το γήπεδο!!! Αυτοί εκείνοι έκαναν την Αμερική να ζει κάθε βράδυ σα ταινία δράσης — Ο Μαγικνίκος εκείνος δεν ήταν ένας παίκτης, ήταν ο ίδιος ο θεός που πάταγε πάνω στο παρκέ!!! Οι Σπερς είχανε συνέπεια σα βουνό, σα κάτι αμετακίνητο, αλλά εμείς εδώ θυμόμαστε τους Λέικερς εκείνης της εποχής σα μια εποχή που άλλαζε την ιστορία κάθε βράδυ!!! Αυτοί εκεί έκαναν τους ανθρώπους να σηκώνονται σα ζωντανά πηγάδια!!! 💥 Και τέλος πάντως, αυτούς τους Αμερικάνους εκεί πέρα που μιλάνε για defence index... ΑΣ ΤΟΥΣ ΠΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΔΥΤΙΚΟ ΤΟΙΧΟ ΤΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΟΥΝ ΠΙΣΩ!!! 😤🔥

τι σόι ξερό κρέας τρώμε εδώ μέσα;; ρε Ιπσιξή Μασχόρη τέλους πάντως, και όλοι σας, όταν θυμάστε τους Λέικερς του ’13 λες σα σχολειό; θυμάμαι εκείνον τον Ιούνιο σα να ήτανε χτες. κάθονταν η οικογένεια μου στη Ρόδο, κουρασμένη από την καθημερινότητα, με τον ανεμιστήρα πάνω στο τραπέζι να γουργουρίζει σα γάτα από ζέστη. στις οθόνες μπαίνει το πρώτο βράδυ των τελικών — Game 1: Μάβερικς στους Λέικερς. δεν ξέραμε τι γίνεται ακόμα, αλλά μετά το πρώτο δεκάλεπτο σηκωθήκαμε όλοι σαν ένα σώμα. γιατί;; επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν σα ταινία που έκλεινε ζωντανή τη δεκαετία πάνω στην οθόνη. ο Πέικοβιτς είχε περισσότερους πόντους από ολόκληρη την ομάδα των Μάβερικς στο πρώτο ημίχρονο — όχι επειδή ήταν υπεράνθρωπος, αλλά επειδή όταν πήρες το κάθε σουτ σα ντάμπλ κλικ του ποντικιού σου πάνω σε εικόνα αποκλεισμού στο YouTube, ήξερες πως αυτό ήταν το αποτέλεσμα μιας ομάδας που είχε στον κορμό της τρεις χαρακτήρες σα τρία γράμματα στον τίτλο μιας ταινίας δράσης: σ, α, και μ. και μην μου πεις τώρα πως αυτοί εκείνοι οι Σπερς έκαναν defence σα λειτουργία ρετσίνας στις πέντε το πρωί. αυτοί είχανε συνέπεια σα βουνό — αυτό όμως δεν έκανε την Αμερική να ζει σα θεατές σινεμά. οι Λέικερς εκείνου του Ιουνίου έκαναν κάτι άλλο: έκαναν τους ανθρώπους να σηκωθούν από τις πολυθρόνες τους σα να είχε χτυπήσει συναγερμός πόλεμου. κι όταν ο Μαγικνίκος εκείνος άρχισε το τρίτο δεκάλεπτο σα μάγος που ξέρει πως η τελευταία σκηνή είναι πάντα η δική του, δεν υπήρχε άνθρωπος στο γήπεδο που να μην είχε βάλει το αυτί του πιο κοντά στην οθόνη σα να θέλει να ακούσει τον εαυτό του να αναπνέει. και τώρα λέτε πως το 7-0 ήταν σα οικογενειακή κουζίνα;; μακάρι στις οικογένειες μου εδώ στη Ρόδο οι κουζίνες να είχανε τόσο δυνατό βραστήρα!!! αυτοί εκείνοι έκαναν defence όχι σαν στρατιώτες σοβιετικού στρατού — έκαναν defence σα τρεις ξεχωριστοί άνθρωποι που είχανε μια συμφωνία πάνω στο χαρτί μιας χαρτοπετσέτας: εσύ κλείνεις εκείνον, εγώ εκείνον, αυτός παρακολουθεί όποιον ξεφύγει. δεν ήταν σύστημα — ήταν σχέδιο μιας ομάδας που είχε ανακαλύψει πως η νίκη δεν ήταν τυχαίο φαινόμενο, αλλά το αποτέλεσμα μιας κουβέντας ανάμεσα σε τρεις πρωταθλητές που είχανε κάνει τζόκινγκ στη ζωή τους πριν καν κυκλοφορήσει η λέξη "πρωτάθλημα" στα δημόσια σχολεία. και ο Λεμπρόν;; αυτός εκείνος δεν έκανε πρωταθλητή μόνο επειδή είχε περισσότερα triple-doubles από την ώρα που ξυπνούσαν οι μύγες το καλοκαίρι. έκανε πρωταθλητή επειδή είχε την ικανότητα εκείνου του δάσκαλου της παλιάς σχολής που σου δίνει τρεις φορές περισσότερα ασκήματα από τους άλλους επειδή ξέρει πως έτσι μπορείς να σηκωθείς ξανά μετά την πέμπτη αποτυχία. αυτός εκείνος άλλαξε την ιστορία όχι επειδή είχε τον τίτλο MVP, αλλά επειδή έκανε τους άλλους πρωταγωνιστές εκείνης της σειράς — ακόμα και όταν αυτοί δεν είχανε ιδέα πως εκείνος ήταν ο σκηνοθέτης. και τέλος πάντως, αυτούς τους Αμερικάνους εκεί πέρα που λένε πως το defence index αποκαλύπτει όλους τους πρωταθλητές... ας τους πούμε πως όσοι πιάνουν μάτι νεροκολύμβου πάνω στον τοίχο ας μην μιλούν για κολύμβηση στους Ολυμπιακούς. εμείς εδώ θυμόμαστε την ιστορία όχι σα νούμερα, αλλά σα τις κραυγές του Σεπνίκ όταν έκανε το τελευταίο σουτ εκείνος ο αγώνας στο Σπρικ Αρένα, σα το βλέμμα του Πο όταν είχε μέσα του το φωτισμό μιας συναυλίας στο στάδιο όταν σκόραρε εκείνο το κλειδί στο τέλος. τέλος πάντως, θα δούμε...

Τι περιμένουμε ακόμα, παιδιά; Εμένα το πρώτο πράγμα που μου γράφτηκε στο μυαλό όταν είδα εκείνον τον Ιούνιο του 2013 ήταν πως δεν χρειαζόταν κάποιος αυτόματο σύστημα αμύνης — χρειαζόταν να ζήσει κανείς έναν αγώνα σα ταινία δράσης χωρίς εισιτήριο στην προβλήρα. Οι Σπερς εκείνοι είχανε τρία χρόνια να κάνουν το ίδιο defence σαν ντοκιμαντέρ ερπυσμού στη Γη: αντίπαλοι σα ψεύτικα τριαντάφυλλα που δεν έκαναν καν την προσπάθεια να μυρίσουν πριν ξεραθούν. Αλλά εδώ; Εδώ ήταν σα να βάζεις τρεις πρωταθλητές πάνω στο παρκέ και ξαφνικά η ταινία άλλαζε format — επειδή ο Λεμπρόν δεν έκανε defence σαν αριθμομηχανή, έκανε defence σα δάσκαλος που ξέρει πως τα λάθη των άλλων είναι λάθη δικά του, ώσπου εκείνοι εκείνοι οι αντίπαλοι άρχισαν να του δίνουν πόντους σα δώρα σε σχολική γιορτή μόνο και μόνο επειδή είχαν βαρεθεί να ψάχνουν το κλειδί της νίκης κάτω από το χαλί. Και γιατί αναφέρω το defence;; Γιατί εκείνοι οι αγώνες ήταν σα ένας αγώνας πυγμαχίας όπου εκείνος που έδινε την最后一击 δεν ήταν αυτός που έκανε όλα τα προηγούμενα σημεία. Ο Σεπνίκ εκείνο το Game 3 έβγαλε μπάλα έξω από τους Μάβερικς όχι επειδή ήταν καλύτερος σκόρερ, αλλά επειδή εκείνοι είχανε χάσει την ψυχή τους πριν ακόμα κτυπήσει το γκονγκ της πρώτης περιόδου. Οι Σπερς εκείνοι έκαναν defence σα στρατιώτες που δεν είχανε δικαίωμα να κουραστούν — αυτοί πήγαιναν εκεί κάθε βράδυ σα να έκαναν τρίωρη βάρδια στις 03:00 μετά από δύο προηγούμενες νύχτες χωρίς ύπνο. Αλλά εμείς εδώ ζήσαμε εκείνον τον Ιούνιο σα συνέδριο ανθρώπων που είχανε πιει δύο καφέδες παραπάνω επειδή ήξεραν πως εκείνη η σειρά είχε γραφτεί για να γίνει ιστορία — όχι επειδή ήταν συνέπεια των Σπερς στο δρόμο προς τους τελικούς, αλλά επειδή ήταν η αντίδραση των Λέικερς σ' ένα πρωτάθλημα που έμοιαζε ξεθωριασμένο χωρίς εκείνους. Και τώρα λέτε πως ο Λεμπρόν δεν άξιζε το MVP;; Αυτοί εκείνοι οι τρεις αγώνες των Σπερς σ' εκείνη τη σειρά ήταν σα τρία επεισόδια μιας σειράς όπου ο πρωταγωνιστής άλλαζε γνώμη κάθε δεκαπέντε λεπτά — ενώ ο Λεμπρόν εκείνος έκανε κάτι διαφορετικό: έκανε τους άλλους πρωταγωνιστές εκείνου του Ιουνίου σα χαρακτήρες μιας ταινίας που γράφτηκε για εκείνον. Θυμάστε πόσες φορές εκείνος οι Σπερς είχανε έναν παίκτη σα τον Μάνου Τζινόμπιλι εκείνο το πρώτο δεκάλεπτο, ο οποίος τελικά κατέληγε να κάνει περισσότερα λάθη από πόντους;; Αυτό δεν ήταν defence — ήταν θρίλερ όπου η κάμερα είχε κλειδώσει πάνω στους πρωταγωνιστές και εκείνοι είχανε χάσει το σενάριο. Αλλά εσείς εδώ βγάζετε το φλαντζίνι σας στην οικογένεια;; Αυτή η σειρά ήταν σα ταινία δράσης χωρίς συμπαραγωγούς, χωρίς χορηγούς, χωρίς τρισδιάστατο θέαμα — ήταν σα τρεις πρωταθλητές που έκαναν τζόκινγκ στη ζωή τους ενώ όλοι τους γύρω κοιτούσαν σα spectators στο ίδιο γήπεδο χωρίς μπάλα. Και μετά θέλετε να συγκρίνετε τον Λεμπρόν εκείνου του Ιουνίου σα χαρακτήρα ταινίας που γυρίστηκε μέσα σε δέκα ημέρες;; Αυτός έκανε πρωταθλητή όχι επειδή είχε μία ομάδα που έκανε defence σαν αδιάβροχο παλτό στην βροχή — έκανε πρωταθλητή επειδή είχε την ικανότητα εκείνου του μπαμπά που ξέρει πως όταν η κόρη του έχει χάσει το δρόμο της πίσω σπίτι πρέπει να της κάνει sign "ακολούθησέ με" χωρίς δεύτερη κουβέντα. Εγώ προσωπικά εκείνον τον Ιούνιο δεν έκλεινα μάτι επειδή κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου άκουγα το βουητό των κινητών όλων των γηπέδων εκείνης της πόλης σα συναγερμός πόλεμου. Αυτοί εκείνοι οι Σπερς είχανε συνέχεια σα βουνό — αλλά εμείς εδώ θυμόμαστε τους Λέικερς εκείνου του Ιουνίου σα μία εποχή όπου η Αμερική ξύπνησε μία μέρα και ανακάλυψε πως είχε μία ομάδα που έκανε την ιστορία της σα ταινία δράσης χωρίς εισιτήριο, χωρίς οδηγίες χρήσης, χωρίς δισκέτες συμπαγείας. Και η μεγάλη διαφορά;; Οι Σπερς εκείνοι έκαναν defence σα λάστιχο που σφίγγει γύρω από εσένα όταν καθυστερείς στο φανάρι — αλλά εμείς ζήσαμε εκείνους τους αγώνες σα ταινία δράσης όπου ο πρωταγωνιστής ξέρει πως όσο πιο πολύ αργεί να φτάσει στο τέλος τόσο περισσότερο έχει να χάσει. Τέλος πάντως, όσοι γράφετε defence index σα να είναι κάτι σοβαρό... εσείς εκείνοι που βλέπετε μία ταινία δράσης επειδή υπάρχει ένας άνθρωπος με όπλο στην πρώτη σκηνή, ενώ εμείς εδώ θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα επειδή εκείνοι οι τρεις πρωταθλητές έκαναν κάτι που δεν μπορούσε να καταγραφεί στο Excel: έκαναν την Αμερική να ζήσει εκείνον τον Ιούνιο σα να είχε ξυπνήσει από κοινό εφιάλτη — όχι επειδή έκαναν defence, αλλά επειδή έκαναν θέατρο. Και μην μου πείτε πως το θέατρο δεν είναι πραγματικότητα — επειδή εκείνοι οι αγώνες εκείνοι έγιναν πριν από δέκα χρόνια, αλλά η ιστορία εκείνων των παικτών ζει ακόμα μέσα στους ανθρώπους σα τραγούδι που το τραγουδούν χωρίς μουσική.