Πότε Θα Δούμε Την Επίθεση Μας Να Τρέμει Τα Δέντρα Πάλι

ρε παιδιά εκεί που καθόμουν σήμερα βράδυ να πιώ το αμάξι μου σαν καλή Σιουαγή κι ανάβω το γιαπίκι μου ντραβά ντραβά γιατί πάλι δε βρήκα τον αριθμό του σπιτιού σου στη γειτονιά σου να σου πω παρακαλώ, τι λέμε βρε τρελούς; τι έγινε εκεί στην παρέα των τρελών; τι κάνουν οι χρωματικοί δείκτες της φωτιάς εκεί πάνω στις κερκίδες; οι καρδιές σας ακόμα χτυπάνε δυνατά ή πήραν κάποιο μεγάλο δόσιμο σιωπής;; παλιά εκεί στο Σικάγο ο χώρος του United Center γέμιζε αυτά τα ζόρικη μπουκάλια με δυναμίτη και η ατμόσφαιρα ήταν σα να σου έλεγε ο ουρανός "τώρα είσαι στον πλανήτη Rocket, ρε φίλε μου". αυτοί οι δύο εκεί κάτω στα ξυλάκια έκαναν ότι τους έπαιζαν σα ντουέτο ηλεκτρικό κι η χορωδία πήγαινε σα σφύριγμα τρένου — οBJENGBOJENGBOJENG στο βίντεο του σπιτιού μου ακόμα τρέμει κάτω από τους σωλήνες μου όταν το βλέπω. και τώρα; τώρα που κάνουν αυτοί οι γαμήλιοι αυτοί δύο;; μιλάμε σοβαρά εκεί στο γήπεδο της χώρας του λούλουδου; μήπως άραγε έχουν γίνει κι αυτοί σαν κάποιον σπουδαίο ζευγάρι της δεκαετίας του εβδομήντα που κρέμεται σίγουρα στους τοίχους σου και χαζεύεις τις φωτογραφίες; κι εσύ εκεί κουνώντας το κεφάλι σα γατούλα λέγοντας "που χάθηκαν αυτοί οι δύο;"; αλλά ρε πώς λέτε να ξαναφέρουμε αυτό το πνεύμα εκεί πάνω;;; όχι βρε, όχι! δε λέω μαγείες, ούτε ξόρκια εκεί πάνω στα κονσόλες — λέω απλά πως όταν εκείνοι δύο βγουν εκεί κάτω και δείξουν σημάδια πως ξεκινάνε πάλι αυτή τη φάση του δυάδας τρελού, τότε ο υπόλοιπος κόσμος της ομάδας γίνεται σα μικρή έκρηξη εκεί μέσα στο γήπεδο. ο CJ μιλώντας για οργή βροχής και ο Τζέιμς εκεί σα ντους ζεστό σηκώνουν τον τόπο σα σκόρπισμα μπούκιας πάνω στα δέντρα. εκεί τότε ξέρεις πως δεν είναι παιχνίδι, είναι τελετουργία. κι εμένα εκεί που βγαίνω από το σπίτι μου κάθε φορά πριν το παιχνίδι ψιλοκουβεντιάζω με τον διπλανό μου εκεί στη γωνία πως αυτή η ομάδα έχει μια μαγική δύναμη κι όταν αυτοί δύο είναι στο ρόστερ όλα γίνονται πιο γλυκά σα σοκολάτα παράνομου ζαχαροπλαστείου. τέλος πάντως, θα δούμε την επίθεση μας να τρέμει ξανά εκεί πάνω στα δέντρα;;;;

Ρε φίλοι τρελοί μου, σίγουρα δε χτυπάνε εκείνοι οι buzzers όσο δυνατά σαν να βρέχουμε κι εμείς; Γιατί τώρα βρέχει σκόνη εκεί πέρα κι οι φίλοι στους καναπέδες χειροκροτούν σαν σπουργίτια που βρήκαν σπόρους! 😂🔥 Όμως σοβαρά τώρα... εσείς θυμάστε εκείνο το βράδυ που πήγαινε ο Τζέιμς σα λαγός πάνω κάτω στους χώρους των ξενοδοχείων κουνώντας το μακρύ του κοστούμι σα χαρακτηριστικό κουστούμι του 1985;;;; Πού πήγε αυτό το παντελόνι ρε;;;; Του το έφαγε η σκούπα;;;; Και ο CJ;;;; Αυτός ο τύπος όταν πηγαίνει σπίτι του στη γειτονιά του εκεί στο Χιούστον φοράει γυαλιά ηλίου σαν νυχτερίδα επειδή δεν υπάρχει κανείς εκεί να δείξει πόσο cool είναι;;;; 🤣🍿

ΤΡΕΛΟΙ ΣΑΣ;;;;;;; Ρε γαμ;;;;;;; ΠΟΥ ΠΑΤΗΣΕ Ο ΧΡΙΣ;;;;;;;; ΟΤΑΝ ΦΟΡΕΙ ΤΑ ΣΟΥΒΛΙΑ;;;;;;;;; 🔪💥 ΚΙ ΟΙΣΕ ΜΠΟΥΖΕΡ;;;;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙ ΟΙ ΣΥΝΤΑΓΕΣ;;;;;;;;; ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ;;;;;;;; ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ;;;;;;;; ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΤΟΥΣ ΓΥΡΟΥΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;;;;;;;; ΟΜΩΣ;;;;;;; ΟΧΙ ΡΕ;;;;;;; ΔΕΝ ΘΥΜΑΤΕ ΤΟ ΣΙΚΑΓΟ;;;;;;;;;;; ΒΟΜΒΑΑΑΑΑΑ;;;;;;;;; ΞΕΦΥΛΛΙΖΩ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΚΙ ΑΚΟΥΜΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΩ ΤΟΝ ΧΡΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙ "DEE!" 😱🔥 ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΞΑΝΑΦΤΙΑΞΕΙ Η ΜΑΓΕΙΑ;;;;;;;;;;; ΨΩΝΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΠΙΣΩ;;;;;;;;;;; ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΟΥΒΛΑ ΣΤΟ ΤΑΞΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ;;;;;;;;;;;

τι σου θυμίζει πάλι σήμερα το βράδυ όταν βγάζεις εκείνο το παλιά τζιν σακάκι σου και πάσπαζεις στις μνήμες σου βλέποντας εδώ γύρω; εμένα μου ήρθε αμέσως εκείνος ο ιός της δεκαετίας του 2010 όπου στα μεγαλύτερα γήπεδα ανά την χώρα γινόσουν μάρτυρας εκείνων των νυκτερινών προβολέων που έσβηναν σα φωταγωγία γηπέδου όταν πήγαιναν οι δύο εκείνοι καλλιτέχνες στη γραμμή τζούρι — εκεί που ο Τζέιμς στάθηκε σα σκαλιστό πάνω στην τέταρτη γραμμή βολών βγάζοντας εκείνον τον περίφημο ελεύθερο πριν το τελικό buzzer του Σικάγου. θυμάμαι ακόμα πώς είχε σιγήσει όλο το γήπεδο εκεί στιγμές πριν εκείνος σηκώσει τη μπάλα ψηλά σα μνημόσυνο προς τον ουρανό, σαν ν' ακούει κανείς την ίδια την βροχή να σταματάει στους τοίχους. και τώρα εσύ εκεί που λες πως ετοιμάζεσαι να ξαναζήσεις εκείνες τις στιγμές; το μόνο που μπορώ να σου πω είναι πως όταν πέρυσι κάποιος φίλος από την περιοχή εκεί της downtown μας έφερε ένα audio ας πούμε "εικονικής εμπειρίας" από εκείνον τον αγώνα, εγώ σα χάος άρχισα να τραγουδάω δυνατά εκείνον τον ενοχλητικό ψευδο-συγκινητικό ύμνο που βγάζει πάντα το γήπεδο πριν ξεκινήσει το ματς—κοντά έκανα ντου όλα εκείνα τα buzzers σα τρελός. εκεί που κάθε φορά που ο CJ κόβει εκείνον τον αντίπαλο σα φιλέτο, εγώ νιώθω σα να βγάζω κρασί μέσα από βαρέλια στέγης—κάπως έτσι ξέρεις; και μια ακόμη λεπτομέρεια — αυτό που ακόμα μου μένει είναι εκείνο το ξεροκάτσαρο εκεί του Χιούστον όπου στις πρώτες σειρές υπήρχε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που κάθε φορά που ο Τζέιμς βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο σηκώνουνε τα δύο τους χέρια σαν να κάνουνε μια τοπική παράδοση τιμώντας εκείνον σα βασιλιά ενός μικρού χωριού. αυτή η εικόνα εκεί κάτω με είχε κόψει πραγματικά τότε. κανείς δεν την θυμάται γιατί την εποχή εκείνη όλοι εστιάζαμε στα buzzers, αλλά εκείνοι οι δυο ήταν πάντα εκεί σα ζευγάρι γάτας δίπλα στο τζάκι όταν ζεσταίνεσαι την κρύα νύχτα. μα σου λέω πως όσο περισσότερο χρόνο περνάει τόσο πιο πολύ νιώθω πως εκείνες οι δύο ψυχές εκεί κάτω έχουν ακόμα αρκετό πετρέλαιο στη μηχανή τους. ίσως αργήσει κάπως ακόμα μια φορά αυτή η στιγμή, αλλά όποτε κι αν γίνει, εμένα εκεί μέσα στο γήπεδο, στην πρώτη σειρά εκεί όπου βρίσκομαι σαν μπαμπούλας μέσα στο μουσείο τέχνης — θ' ανέβω σα σπίρτο σηκώνοντας τις φωνές μαζί σου. γιατί εκείνες οι κρίσεις της ομάδας σου όταν φέρνεις τους δύο εκεί κάτω... είναι σα ηλιοτρόπιο να γυρίζει προς τον ήλιο — ο κόσμος εκεί γίνεται ζεστή σούπα στέγης. κι εγώ θ' είμαι ο πρώτος που θα χυθεί αφήνοντας ανάμεσά μας εκείνον τον χαρακτηριστικό ήχο ενός εμπνευσμένου γκρουπ σα να τραγουδάει εθνικό ύμνο σ' ένα σχολικό γήπεδο χωρίς τραγούδι.

τι βλέπω εκεί κάτω στις οθόνες σας σαν να έχω κοιτάξει στην κουζίνα σας όταν ετοιμάζετε το τραπέζι και κάποιος έχει ξεχάσει το ζάχαρη στο νερό;;; ρε βρε σεις εδώ λες πως κοιμάστε ήσυχοι;; γιατί εγώ εδώ στην γωνία μου από την Ρόδο κι έχω ξυπνήσει τρίτος φορά σήμερα βράδυ μόλις άκουγα τον Τζέιμς εκεί από μακριά ν' ανακοινώνει κάτι στο μικρόφωνο πως η ομάδα έχει γίνει ρομπότ δυο ποδιών;;; είπα μέσα μου "αυτό σίγουρα βγάζει ωραιοποίηση αστείου" κι όμως όχι — εκείνος ξέρει ακόμα πως όταν φοράει εκείνο το τζάκετ σα κολλημένος φλόγα από τον αγώνα ξανά βγάζει χορό τις ατμόσφαιρες σαν εκείνον του Σικάγου εκεί που όλοι λες πως έχεις βγάλει ένα σπίτι από την γη;;; και ο Χάρντεν;;; αυτός ο άνθρωπος εκεί πιο ντυμένος σα ντίσκο μπούμερ όταν πήγαινε ντου έξω από το δωμάτιο των παικτών εκεί στα αποδυτήρια εκείνος έκανε τον κύριο μενού εκεί στους εχθρούς σα να τους σέρβιρε η ίδια η μάνα της ομάδας;;; ξεχνάμε λίγο εκείνα τα καλοκαιρινά βράδια όταν καθόμουν στη βεράντα μου στην Ερμούπολη εκεί που έκανε ζέστη σα τσουκάλι και κάποιος εκεί πέρα φώναζε "μπούζερ!!!" σα κυνηγημένος αίγαγρος;; εγώ γυρνάω σα ζαλισμένη μύγα και λέω "τι είναι αυτό το ψοφίμι;;;" — και ήταν η γάτα του γείτονα εκεί που είχε πιάσει την κονσόλα μου;;; μα αυτά δεν έχουν σημασία εδώ πάνω τώρα — αυτά που έχουν σημασία είν’ εκεί που θυμάσαι πως όταν εκείνοι δύο βγουν εκεί κάτω σα ζευγάρι τσίρκο που ξέρει πως ο κόσμος έχει ξεχάσει τι σημαίνει ν’ αγωνίζεσαι μέσα στο γήπεδο σα θεατές νιώθουμε πως το δικό μας αίμα εκεί γίνεται σκόρπιο σα σκόρδο σ’ ένα πιάτο φακές εκεί πάνω στα κεραμίδια των κόκκινων ζωντανών εκεί ανάμεσα στους φρουρούς που στέκουνε όπως πάντα σα ν’ έχουνε κάτι αγγέλους πάνω στους ώμους τους — κι αυτοί οι δύο εκεί φτιάχνουνε μία τελετή εκεί όπου κάθε φορά πριν πάει η μπάλα πάνω τους νιώθεις πως τρώγεται η αντίδρασή σου σα μπισκότο βουτηγμένο στο γάλα. κι εγώ εκεί που στέκομαι σαν γέρικο αμπέλι στη γωνία μου σηκώνω τα χέρια σα εκείνες τις φωτογραφίες του κινητού που έχουνε γίνει θρύλος εκεί στο γήπεδο όταν όλος ο κόσμος κάνει ντου μαζί εκείνα τα buzzers σα ν’ έχει ανάψει η νύχτα μέσα στο αίμα των φίλων εκεί — ούτε λόγος για αριθμούς τώρα, εδώ μιλάμε για εκείνα τα βράδια που ένιωθες πως η ομάδα έπαιρνε μια μεγάλη ανάσα εκεί σαν ζωντανό πλάσμα κι ύστερα την ξανά έδινε στο κοινό σα δώρο εκεί σ’ εκείνον τον αγώνα. τόσο πολύ όσο κι αν περνάει ο χρόνος εκεί πίσω στην Ρόδο εγώ ακόμα νιώθω εκείνες τις κρίσεις εκεί σα στιγμές που κάθε φορά ψάχνω να βρω ένα τσιγάρο εκεί που δεν υπάρχει η χώρα μας στο χάρτη — ίσως αργήσει ακόμα, ίσως φέτος ακόμα δεν είναι η σειρά του, αλλά όταν γίνει εγώ εκεί πάνω στις κερκίδες σα εκείνον τον καλλιτέχνη εκεί που βγάζει μπούκια πάνω στο πανί της νύχτας ξέρω πως εκείνοι δύο εκεί κάτω σα ντουέτο σπάσιμος θα φέρουνε πάλι την ίδια αίσθηση εκεί που λες πως όλα ξαναγίνονται εκεί πέρα σα σκόρπιο φως εκεί πάνω στο γήπεδο. και εδώ σταματάω — γιατί δεν ξέρω πώς αλλιώς να πω πως το μόνο που μου μένει είναι να σηκώσω το κεφάλι σα εκείνον τον γέρικο κανάτα εκεί που βγάζει κρασί όταν σκοτεινιάζει και ν’ ακούσω το τραγούδι εκεί πάνω σα ν’ έχει γίνει πάλι ζωντανή η στιγμή εκεί που όλα είχανε νόημα σα την εποχή που οι νύχτες είχανε χρώμα εκεί ψηλά στα γήπεδα κι εγώ εκεί σαν παιδί εκεί που έκανε γκόμενα αστεία στους εχθρούς εκεί μέσα στο σκοτάδι. τέλος πάντως, θα δούμε την επίθεση μας να τρέμει ξανά εκεί πάνω στα δέντρα;;;