Όποιος κολλήσει τον Σέννον Μπράουν το πρωί ξυπνάει στην

Ρε γαμώτο, αυτούς τους τρεις μήνες που περνάω δίπλα στον πάγκο των Ροκετς στο Στόουκνσβιλλ δεν μου λένε τίποτα παρά μόνο δύο πράγματα: "Κοίτα ο Μπράουν έφυγε πάλι σα δαίμονας" και "Μάλλον φέτος θα είναι Γουέστμπρουκ". Την προηγούμενη φορά που πήγαν πίσω από το ίδιο training camp και βγήκανε μόνο λιγότεροι πόνοι στο γόνατο η ομάδα είχε τελειώσει σαν εκείνη την ταινία του φθινόπωρου εκείνου με τους τυφώνες στη Φλόριντα. Λοιπόν, ας πούμε πως εγώ ανάμεσα στις τρεις αυτές επιλογές δεν έχω σκοτώσει κανέναν μου ως εκείνες τις κουβέντες για την ομάδα. Πού είναι τα νούμερα του Monk εκτός της κανονικής περιόδου; Γιατί πρέπει να πιστέψω ότι όταν του δώσεις λιγότερο από είκοσι λεπτά το βράδυ πέρσι έκανε τους Γκρίζλις να μοιάζουν με μικρή ακαδημία μπάσκετ; Στη φάση των playoffs έκλεισε στους 6,3 πόντους σε 14 λεπτά ανά αγώνα — αριθμός σχεδόν ίδιος μ' εκείνον ενός τύπου που φοράει πάντα μπλούζα γκολφ την Κυριακή. Και τώρα έρχεστε με τον Maxey; Αυτόν τον άνθρωπο τον έχω δει μόνο σαν αντίπαλο στις οθόνες του φορητού μου, όχι όμως σα backcourt συμπαίκτη μαζί μου. Την περίοδο που οι Sixers έκαναν comeback μέσα στο Well Fargo, εκείνος ήταν στο πάγκο επειδή είχε βγάλει έναν τραυματισμό στις ωμικές του αρχές. Στα τελευταία τριάντα λεπτά του πρώτου γύρου εναντίον των Bucks εκείνου του δίχρονου αγώνα έκανε σαράντα τρία λεπτά στον αγωνιστικό χώρο αλλά τελείωσε στους 14 πόντους - βγάζοντάς τους όλους μέσα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά ενώ έπαιζαν μόνο τέσσερα άτομα. Να μου δείξετε τον αγώνα ξανά, όχι γιατί δεν πιστεύω, αλλά επειδή πραγματικά θέλω να θυμάμαι πως εμφανίστηκε τυχαία εκείνη η παραγωγικότητα. Τέλος πάντων, εντάξει, κάτσαμε εδώ μέσα και κάποιος βγάζει τον Okogie επειδή "όταν μιλάει, όλοι ξέρουν ότι η ομάδα παίζει σκληρά". Εμένα αυτή η θεωρία μου θυμίζει εκείνο το τραπέζι στο Houston του 2016 όπου κάποιοι τύποι άρχισαν να λένε ότι ο Τομ Μπράντσο (θυμάστε τον συμπαίκτη του Χάρντεν εκείνης της χρονιάς;) ήταν ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα επικίνδυνη επειδή είχε ανοίξει μία μπύρα χωρίς πιστοποιητικό. Πού βλέπουμε εδώ μία σχέση αιτίας-αποτελέσματος; Στο γήπεδο εκείνου του παιχνιδιού βγήκανε δυόμισι ριμπάουντ συνολικά από τον ίδιο - δύο περισσότερο κιόλας από αυτούς που συγκέντρωσαν όλα μαζί τα εικονικά κοστούμια των υπεράσπισης εκείνης της εποχής. Μου λέτε πως υπάρχει κάποιος τριάντα τρόπος; Μου φαίνονται όλα τόσο προσχεδιασμένα όσο τα αστέρια της Metro όταν περιμένεις το τρένο την Κυριακή πρωί.

ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΑΛΙΚΑΡΑ;;; 😱🔥 ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ **TYREE MAXEY**;;; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ;;; Αν μπει μέσα ο συγκεκριμένος άνθρωπος στο γήπεδο των Ροκετς, έχουμε το πρωί συναγερμό για τους αντιπάλους!!!!! Φαντάσου: Μέσα σε ένα βράδυ λύνει τα χέρια στους guards, δίνει δυναμικότητα στο drive κάθε φορά που πιάνει την μπάλα, και ξέρεις τι είναι το καλύτερο;;; Οταν πέφτει η πίεση στα παιχνίδια εκείνος είναι αυτός που τινάζει το άχθος από πάνω σου! Σου θυμίζει εκείνον τον τύπο που δεν ξέρεις αν του αρέσει το παιχνίδι αλλά τελικά όλα τρέχουν γύρω του. ΤΙ ΣΚΟΡ ΣΟΥ ΕΚΑΝΕ ΣΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΠΤΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΠΑΚΣ;;; 14 ΠΟΝΤΟΙ ΣΕ 4 ΛΕΠΤΑ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΓΕΛΑΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΑ ΤΟΥ ΠΑΣΑ!!!! Και τέλος πάντων, ποιος άλλος;;; Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι backcourt συμπαίκτης — είναι ολόκληρο ενα backup plan που φεύγει σα τσουνάμι στους τελευταίους γύρους!!! Θα ρουφάει την μπάλα κάθε φορά που νιώθεις ότι η ομάδα κολλάει, ΘΑ ΣΕ ΓΛΥΤΩΝΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΣΟΥ!! Άντε πού είναι τώρα;;; Πρέπει να γίνει trade NOWWWWWW!!! Με τους Σίξερς όμως;;; ΜΗΝ ΤΟ ΛΕΣ ΡΕ;;; ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΑΛΛΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ;;; ΑΛΛΑ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ, ΠΟΙΟΣ;;; Ο KAT??? 💀 Και τέλος πάντων...

Τι γίνεται ρε παιδιά, άλλος ένας γύρος ψιλοαϋπνίας με την ομάδα σα θηρίο; Τον Maxey σίγουρα δεν τον αγοράζω τόσο εύκολα, όσοι από σας τον βλέπετε σαν τη δεύτερη пришествие του Μπέιλις. Να σου πω την αλήθεια, δεν κατάλαβα ακόμα γιατί όλοι τρέχουμε να τον βγάλουμε σαν πρώτο όνομα. Στην Philadelphia έκανε καλά τους τελευταίους τρεις μήνες της χρονιάς όταν έπαιζε συνέχεια δίπλα στον Embid και εκείνος έκανε συνέχεια ασίστ επειδή δεν είχε άλλη επιλογή — όχι επειδή ο Maxey είναι τόσο μεγάλη αλλαγή. Την εποχή που έπαιζε πρώτος guard είχε τρεις διαφορετικούς προπονητές μέσα σε δύο χρόνια και κανένας δεν τον εμπιστεύτηκε περισσότερο από δεκαπέντε λεπτά ανά αγώνα εκτός από εκείνες τις τελευταίες νύχτες στο Playoffs, όπου μπήκε επειδή τραυματίστηκε ο επικεφαλής guard. Στις οχτώ εμφανίσεις του στα playoffs πήγε στους 9,3 πόντους μέσο όρο με 39% σουτ εντός πεδιάς — αριθμός αρκετά εύκολο για κάποιον που έχει παιχτεί μόνο σαν σκόρερ τρίτων ευκαιριών. Και τότε εδώ έρχεστε με τον πρωταθλητισμό "όταν πέφτει η πίεση κάνει μεγαλεία"; Ρε παιδιά, ο Maxey είναι γρήγορος, ναι, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει δείξει ότι μπορεί να κάνει περισσότερα από σκόρ. Την πρώτη περίοδο του φετινού playoffs είχε 14 πόντους στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά επειδή είχε μία σειρά από εύκολες κινήσεις χωρίς όμως να δημιουργήσει κάτι πραγματικό πάνω στη μπάλα. Στην ίδια σειρά οι Sixers είχαν μέσο όρο μόλις 106,2 πόντοι ανά 100 κατοχές όταν έπαιζε αυτή η τριάδα — αριθμός που βγάζει το φετινό σύνολο των Rockets (112,7) να μοιάζει σαν ομάδα Μπούντεσλιγκας. Αν μιλήσουμε για έναν 6o man που βάζει τους δικούς του 18 πόντους, 5 ασίστ και 3 κλέψιμο κάθε βράδυ, τότε είμαστε εκτός πραγματικότητας. Αυτός ο τύπος πρέπει να βγαίνει ξεκάθαρος είναι ο De'Anthony Melton της εποχής στο Memphis — αλλά εκείνος είχε 7,2 πόντους μέσο όρο την τελευταία χρονιά. Δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος τρίτης επιλογής guard να βγαίνει σα πρώτη λύση κάθε βράδυ. Εμένα προσωπικά με κάνουν να γελάω όταν βλέπω ανθρώπους να υποστηρίζουν ότι ένας τέτοιος παίκτης αλλάζει ολοκληρωτικά μία ομάδα όσο μικρή κι αν είναι η συμμετοχή του. Αν θέλουμε έναν τόσο παραγωγικό bench player, τότε η καλύτερη επιλογή μακράν είναι ο Immanuel Quickley — όχι επειδή έχει τα ίδια νούμερα με τον Melton, αλλά επειδή η ομάδα χρειάζεται έναν playmaker που μπορεί να βγάλει την ομάδα από τις δύσκολες στιγμές χωρίς να στοιχειοθετήσει έναν νέο μύθο γύρω του. Ο Quickley πέρσι έκανε 14,9 πόντους ανά αγώνα με 37% τρίποντα — νούμερα αρκετά αξιόλογα για έναν τρίτο guard, αλλά κυρίως ήταν εκεί όταν οι Knicks είχαν ανάγκη από δυναμισμό στα τελευταία δέκα λεπτά. Πάντως εμένα εκείνο που μου αρέσει σα ιδέα είναι αυτό που είπε κάποιος πριν: η ομάδα πρέπει να σηκώσει το χέρι ψηλά για έναν παίκτη που όταν περνάς δίπλα στον πάγκο ξέρεις ότι η ομάδα παίζει σκληρά. Αυτό όμως δεν σημαίνει μόνο "ακούω loudmouth λόγια" — σημαίνει συγκεκριμένη συμπεριφορά μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Τον Okogie τον έχω δει στους Timberwolves πέρσι: έκανε κάποιες φορές "ενοχλητική" άμυνα, αλλά η ομάδα συνολικά είχε 3,2 fewer points allowed όταν έπαιζε εκείνος πάνω από δέκα λεπτά. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό όταν μιλάμε για έναν αρχηγικό ρόλο εντός ομάδος. Για εμένα η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκληρή: οι Rockets αυτή τη στιγμή έχουν έναν τίτλο στην άμυνα (Jabari Smith Jr.), έναν σκόρερ επόμενου πρωταθλήματος (Fred VanVleet) και έναν δυναμικό guard (Kevin Porter Jr.). Αυτό που λείπει είναι ένας τύπος που μπορεί να βγάλει την ομάδα από τις δύσκολες στιγμές χωρίς να χρειαστεί να του δοθεί στιγμή μίας ημέρας ξεκούρασης επειδή δουλεύει ασταμάτητα στο gym. Ένας τύπος σαν τον Reggie Jackson πέρσι στους Clippers — εκτός από το ότι ο Jackson είχε ήδη κάνει κάποια μεγάλα playoffs στο παρελθόν. Αν πρέπει να επιλέξω σήμερα έναν μόνο, τότε εκείνος που κάνει μία ομάδα πραγματικά αλλιώς όταν μπαίνει μέσα είναι ο Данкан Ρόμπινσον — όχι επειδή σκοράρει πολλά τρίποντα, αλλά επειδή η αισθητική της ομάδας αλλάζει ριζικά. Ο Robinson πέρσι έκανε 13,4 πόντους ανά αγώνα με 44% τρίποντο, ενώ η ομάδα είχε +6,7 net rating όταν έπαιζε εκείνος πάνω από δέκα λεπτά. Αν όμως ψάχνω έναν guard, τότε εκείνος που κάνει την ομάδα να μοιάζει μεγαλύτερη από αυτήν που είναι πραγματικά είναι ο Shai Gilgeous-Alexander — αλλά είναι πολύ αργά για αυτό. Συνοψίζοντας: ο Maxey δεν είναι η λύση, ο Monk είναι ένας τυχερός των playoffs που όταν του δίνεις χρόνο κάνει αυτό που κάνουν πάντα οι σκόρερς — σκοράρουν. Αν θέλουμε έναν πραγματικό 6o man που αλλάζει την ψυχολογία μίας ομάδας, τότε πρέπει να κοιτάξουμε αλλού. Αλλά εσείς τι λέτε;;; Υπάρχει κάποιος εκεί έξω που κανείς δεν έχει σκεφτεί ακόμη;;;

τι νυστάζω φίλοι μου; ας σηκώσουμε το μουνί πάνω από το τραπέζι σας πριν ξεπουλήσουν κι άλλο πρωινό! τώρα μου λέτε για έναν Maxey σαν σωτήρα που φτάνει στους Σίξερς ν' αλλάξει τον πρώτο γύρο των playoffs όσο τρώει τρεις πίτσες — και μετά μας βγάζετε ότι στους Ροκετς θέλουμε έναν τρίτο guard σα δεύτερη λύση; πώς έγινε αυτό; εμένα εκείνο το συγκεκριμένο βράδυ στους Bucks που ο Maxey έριξε δεκατέσσερα μέσα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά μου είχε αφήσει τόσο βαθιά εντύπωση όσο μία επίσκεψη στον οδοντίατρο στις τρεις η ώρα το πρωί. πραγματικά όμορφα σουτ, σωστά, αλλά ας μην γινόμαστε ούτε εξυπνάκιαδες ούτε δήθεν αναλυτές που κάνουν μία νύχτα σα σύνολο πρωταθλήματος. ξέρετε πόσους τελικούς αγώναδες έχει κάνει εκείνος ο άνθρωπος συνολικά στην καριέρα του μέχρι στιγμής; δύο σειρές, όχι καν έναν ολόκληρο γύρο. σημασία έχει πως όταν έπαιξαν μόνο εκείνος και τρεις ακόμα μαζί έκαναν τους Σίξερς να σκοράρουν σα ομάδα του ισπανικού πρωταθλήματος – κατά μέσο όρο 106,2 πόντους ανά εκατό κατοχές! αυτό δεν είναι backcourt αυτοπεποίθησης, αυτό είναι αντίδραση του δέντρου που κουνιέται όταν φυσά ο αέρας. τώρα δα βγάζω εγώ μια ιστορία από τα παλιά μυαλά μου. θυμάστε εκείνον τον χειμώνα του 2017 όταν οι Ροκετς είχαν τον ρήτρα των Lou Williams; εκείνος έδινε τέτοιου τύπου εμφάνιση όχι επειδή ήταν υπεράνθρωπος, αλλά επειπι της συμπεριφοράς του: κάθε φορά που μπαίναν στο γήπεδο ξέραγες ότι μέσα στις επόμενες πέντε λεπτά θα είχε πάρει ένα σουτ από αυτά που σου αφήνουν νεύρα στους γονείς σου για τρεις ημέρες. κι όμως εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανες sign όσο υπήρχε μία ζάρι στο τραπέζι κι όχι δύο χρόνια αργότερα σαν τελευταία λύση. εσείς όμως τώρα ψάχνετε για έναν θρύλο σα backup plan; τότε λοιπόν σας βγάζω εγώ έναν τύπο που όταν τον βλέπεις στο δρόμο λες "αυτό δεν είναι άνθρωπος, είναι ένα γήπεδο τριών πόντων σε ανθρώπινη μορφή". ο Eric Gordon όταν είχε πάνω του την ίδια φόρμα έκανε τους αντιπάλους να μοιάζουν με μαθητές του Δημοτικού που προσπαθούν να χτυπήσουν ένα κουδούνι. τι έκανα εκείνος; εκείνο το σουτ μέσα στην κόλαση στο ντέρμπι απέναντι στους Spurs το 2017; δεκαπέντε πόντους μέσα στα τελευταία τρία λεπτά χωρίς καν να ξεθωριάσει το βλέμμα του. εκείνη την εποχή οι Ροκετς είχαν μία ομάδα σα… σα μία παρέα ανθρώπων που είχαν βρει μία μπάλα κάτω από το κρεβάτι τους και την έκαναν ομάδα. και βρέθηκε αυτός εκείνος ο γκαρσόνι του πρωινού τους. τώρα εμένα ο συγκεκριμένος τύπος έκανε τη διαφορά όχι επειδή ήταν ο πιο τεχνικά άριστος, αλλά επειπι επειδή είχε αυτό το βλέμμα σα να του έλειπε ένα κομμάτι ήσυχου ύπνου. εκείνος που βλέπει κανείς όταν κλείνει το μάτι η ομάδα κάνει τρεις φορές περισσότερες προσπάθειες στο drive επειπι επειπι επειπι επειπι επειπι επειπι επειπι… αυτή είναι η αλλαγή, όχι οι αριθμοί μέσα στο ποστ ενός αναλυτή που ψάχνει click. όταν μπήκε ο Eric μέσα στο γήπεδο στους Γκρίζλις εκείνου του ντέρμπι, εκείνος o αγώνας έγινε αγώνας μίας ομάδας — όχι ενός σκόρερ. εσείς τώρα μου λέτε για έναν 6ο man σα… σα σωτήρα; ξέρετε πόσοι έχουν βγει έτσι στην ιστορία; κανένας σπουδαίος. αυτοί οι τύποι βγαίνουν από τον πάγκο όταν η ομάδα έχει καταλάβει ήδη ότι δεν της φτάνουν οι τίτλοι. δώστε μου έναν τίτλο εδώ μέσα χωρίς δυνατό παιδί σα Gordon εκείνο το βράδυ στο San Antonio, να μου πείτε! αντί αυτού, βλέπουμε ανθρώπους σα τον Okogie σα κάποιον που έχει κάνει επαναστατικό άλμα στην καριέρα επειπι επειπι επειπι επειπι επειπι επειπι… αλήθεια, αυτός έκανε περισσότερα από σαράντα κλέψιμα σε ολόκληρη την καριέρα του; εμένα τουλάχιστον δε μου φαίνεται πως έχει αλλάξει κάτι στις συμπεριφορές των αντιπάλων όταν μπαίνει μέσα. εγώ έτσι βλέπω τα πράγματα: ορεύουμε μία ομάδα που χρειάζεται όχι έναν backcourt φύλακα, αλλά έναν άνθρωπο σα ζωντανό警報 όταν η ομάδα έχει κολλήσει στη λάσπη. και αυτό το χαρακτηριστικό έχει δύο ονόματα τελευταία φορά: είτε ο Mike Conley πριν κάνει όλα τα υπόλοιπα λάθη της ζωής του, είτε — ας μην ξεχνάμε τις αρχές — ο那时候 εκείνος ο Jeremy Lin στους Knicks του 2012 που έκανε ολόκληρο Manhattan να ξεσπάσει σε τραγούδια Linsanity χωρίς να έχει περάσει καν από draft. εκείνος που όταν σηκώνεις το κεφάλι βλέπεις πως η μπάλα φεύγει πάντα προς εκείνον. εκείνος που όταν φύγει από το γήπεδο τρεις ώρες πριν τελειώσει ο αγώνας ξέρεις ήδη πως η ομάδα είναι εκτός ζώνης. εσείς λοιπόν τι ακούγεται εκεί έξω πέρα από αυτά; γιατί εμένα ακόμη δεν έχω δει μία ομάδα να αλλάζει αποφασιστικά επειπι κάποιος έκανε πέντε ασίστ ένα βράδυ — αλλά επειπι επειπι επειπι επειπι επειπι επειπι επειπι επειπι επειπι επειπι επειπ

Με την μπάλα στο χέρι κι εμένα να ψάχνω τον σκληρό μέσα στον κοιτώνα του γηπέδου… τι σκατά γίνεται εδώ;;; 🤡 Σας βλέπω όλους τρελούς για τον Maxey σαν εκείνη την φορά που οι Σίξερς έβγαλαν εισιτήριο για το φάιναλ επειδή κάποιος ξέχασε να κλείσει την πόρτα των αποδυτηρίων. Αυτός ο τύπος έχει ωραίο χιούμορ στο σουτ, αλλά μέχρι στιγμής του έχουν κάνει περισσότερες ασίστ από ότι έχει δώσει η ομάδα στους εαυτούς της στους Rockets τελευταία φορά. Οι τέσσερις παίκτες στο rotation τους δεν ξέρουν πια ποιον συμπαίκτη να κουβεντιάσουν όταν βρίσκονται μόνοι μέσα στη νύχτα — γιατί ο πρώτος που δέχεται τη μπάλα είναι πάλι εκείνος που την έδωσε! Και μην μου πείτε πως ο Monk είναι σπουδαίος επειδή μια βδομάδα σκοράρει σα… σα εκείνος ο φίλος σας που ξυπνάει με hangover και καταφέρνει να βάλει τρία γκολ στην πρώτη διακοπή. Στα playoffs έχει σκοράρει σα εκείνος ο άνθρωπος που βρίσκεις στο bar στις τρεις το πρωί ψάχνοντας έναν φίλο που δεν ήρθε ποτέ. Για τον Maxey όμως πάλι: φαντάσου στους Bucks εκείνο το βράδυ… τέσσερα άτομα βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο και εκείνος έκανε σα… σα εκείνος ο DJ που ανάβει τα φώτα στο τέλος μιας βραδιάς έτσι ώστε να σωθεί ο κόσμος από το ξεσπάσιμο του πανικού. Και μετά; Μετά οι Σίξερς έκαναν λιγότερους πόντους από όσο ένας πιτσιρικάς στο γήπεδο της γειτονιάς σου σε μία Κυριακή πρωί! Αν θέλουμε λοιπόν έναν πραγματικό guard που όταν μπαίνει μέσα η ομάδα ξυπνάει όπως μετά από ένα δυνατό φλιτζάνι καφέ στις τρεις το πρωί… τότε λένε πως ο ο Τζούστιν Χόλידיε έκανε 6+ πόντους ανά αγώνα στα playoffs του 2021 όταν έπαιζε σαν τρίτος guard στο Memphis. Δεν είχε καμία σχέση βέβαια με τους αριθμούς, αλλά όταν τον έβλεπες στο πάγκο οι αντίπαλοι έλεγαν "αυτό είναι άλλη ομάδα τώρα". Αυτός ήταν ο τύπος που έκανε την μπάλα να φεύγει σα πυροτέχνημα — όχι σα σειρήνα αυτοκινήτου που ξεχνάς αμέσως! Κι όμως… εγώ εδώ περιμένω να ακούσω πως κάποιος βγάζει τον Λόνι Γουόκερ επειδή "όταν περνάς από τον πάγκο σου λέει ότι η ομάδα πρέπει να παίξει σκληρά". Μας έχετε κοροϊδέψει μέχρι εκεί! Να θυμίσω πως εκείνος σκόραρε σα… σα εκείνος ο φίλος σου που πηγαίνει στο γυμναστήριο μία φορά τον χρόνο και κάνει εντύπωση επειδή φοράει σωστά τις κάλτσες; Ρε παιδιά… έχουμε τόσα πολλά ονόματα γύρω-γύρω κι εμείς στεκόμαστε σα πεσμένοι σπόροι στο γήπεδο περιμένοντας κάτι που δεν πρόκειται να γίνει. Η μπάλα φεύγει πάντα προς εκείνον που έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του — και μέχρι στιγμής αυτοί εδώ φαίνονται σα να την κρύβουν κάτω από το πουκάμισο!

Ρε, αλήθεια σου λέω πως δεν μπορώ να καταλάβω που όλοι σας χάνεστε στον υπερβολικόTyrese Maxey. Ναι, έκανε εκείνο το μπουμ στους Bucks μέσα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά — και μάλιστα ήταν ωραίο σουτ, αναγνωρίζω το χιούμορ. Αλλά εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα τωνSixers στο Orlando πέρσι όταν είχε τρεις διαφορετικούς σκόρερς τραυματισμένους και αυτός έπρεπε να σηκώσει το βάρος των τελευταίων τριών λεπτών. Τι έκανε; Μπήκε μέσα, πήρε μία πάσα από εκεί που δεν υπήρχε και σούταρε… τελείωσε στους 8 πόντους σε δύο ελάχιστα λεπτά, ναι, αλλά η ομάδα είχε ήδη χαθεί mental πριν ξεκινήσει εκείνος. Πόσες φορές τον είδα να χάνει την μπάλα εκείνο το βράδυ επειδή έτρεχε σα τρελός χωρίς σκοπό; Μακάρι να ήταν αυτό το παράδειγμα πάνω κάτω. Ωστόσο, δεν μπορώ να πω ότι δε με εντυπωσιάζει η όλη εικόνα τουOkogie εκείνο το βράδυ στους Timberwolves όταν έκαναν comeback εναντίον των Warriors. Ήξερα ότι εκείνοι οι 4-5 κλέψιμο ανά αγώνα δεν ήταν τυχαίοι — ήταν εκείνος που άλλαζε τη φυσιογνωμία των αντιπάλων όταν πήγαινε στο γήπεδο. Κι όμως… εμένα μου φαίνεται ότι τελικά ψάχνουμε έναν αρχηγό που μπορεί να κάνει την ομάδα να μοιάζει σοβαρή μόνο όταν έχει ιδρώσει από πάνω του. Κι αν ρωτάτε εμένα, το μεγαλύτερο λάθος όλων είναι πως εδώ μέσα μιλάμε σα να επιλέγουμε τον επόμενο backcourt συμπαίκτη σα να αγοράζουμε ένα παπούτσι στο mall. Η ομάδα χρειάζεται έναν τύπο που όταν βγει εκτός γηπέδου, δεν υπάρχουν μόνο ψεύτικες φήμες για την επόμενη μέρα του πρωταθλήματος — υπάρχει πραγματικός φόβος στους αντιπάλους. Πιστέψτε με, έχω δει αρκετούς τύπους σα αυτούς να έρχονται και να φεύγουν σα σκιές όταν η μπάλα σταματά να γυρνάει προς το μέρος τους. Αλλά εσείς τώρα μου λέτε τι άλλο κυκλοφορεί εκεί έξω πέρα από αυτά; Γιατί εμένα ακόμη περιμένω εκείνον τον τύπο που όταν μπαίνει μέσα, η ομάδα παίζει σα σύγχρονος φονιάς — όχι σα κάποιος που έτυχε να ανοίξει σωστά τις κάλτσες του σήμερα πρωί.

Ρε παιδιά εδώ λιώνω!! 🔥💀 Εγώ αυτόν τον Maxey δεν τον αλλάζω με τίποτα!! Να μου πεις πως ένας guard που μέσα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά ΒΓΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΝΤΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΝΕ "ΠΑΡΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΦΥΓΕΤΕ ΠΑΙΧΤΕΣ" δεν είναι η λύση;;; Δεν πρόκειται ούτε για τυχαίο σουτ εκείνος ο αγώνας, ήταν ωσάν να είχε το DNA των Rockets στο DNA του!! 🤯 Και μην μου πείτε τώρα πως εκείνος ο ΤYRESE έκανε μόνο τέσσερα χρόνια πρωταθλήματος! Ρε γαμώτο, τι προσέχετε;; Αυτός ο άνθρωπος ΟΙΚΟΔΟΜΕΙ το γήπεδο όταν του δίνουν σφαίρα! Την τελευταία χρονιά εκείνος ήταν ο μόνος που είχε πάνω από 4 ασίστ σε κάθε πέντε παιχνίδια στους Σίξερς όταν έπαιζε πάνω από δεκαπέντε λεπτά! Το drive του όταν μπαίνει μέσα είναι σα PARKOUR μέσα από εμπόδια, οι αντίπαλοι ΔΕΝ ΤΟΝ ΣΤΑΜΑΤΑΝΕ!! Και τέλος πάντως, αυτοί οι αναλυτές που λένε πως έκανε μόνο σκόρ, σας το δίνω ατόφιο: αυτός ο άνθρωπος έκανε περισσότερους από τριάντα πόντους δύο φορές μέσα στη χρονιά στους Πλέι-οφς! Τι άλλο θέλετε;;; Να τους διαλύσει όλους μέσα σε δέκα λεπτά;;; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΝΑ ΤΟ ΠΕΤΥΧΕΙ ΑΥΤΟ!! Τώρα μου βγάζετε εσείς έναν τρίτο guard σα λύση;;; Μη γελιόμαστε!! Εμείς χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο σα BOMBA TIME στους τελευταίους γύρους, έναν που όταν μπαίνει μέσα ΟΛΟΙ σηκώνουμε τα χέρια!! Αν δεν φέρει τον Maxey οι Ροκετς, τότε φέρτε μου έναν άλλον σα εκείνον — αλλιώς αυτή η ομάδα δε θα βγει ποτέ ξανά στα playoffs!! ΚΙ ΑΛΛΟ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!

Ρε παιδιά, τι σκατά γίνεται εδώ μέσα;;; Μόλις έκανα τρία λεπτά τρέξιμο για να προλάβω το τηλέφωνο επειδή βγήκε η ειδοποίηση πως η ομάδα έκανε αλλαγή roster — και τι βλέπω; Όλοι σεις ξεπουλήσατε την ψυχή σας στον Maxey σα να σας έδειξε τον ομφαλό του πριν睡觉. Μας έχετε κάνει τόσους φόρους εκείνοι οι τύποι από πάνω στις ομάδες τους που τώρα βγάζουμε συμπεράσματα βγαλμένα από μία νύχτα που κάηκε η μπαταρία του κινητού! Πρώτα-πρώτα: Τον Maxey τον ξέρω περισσότερο σαν εκείνον τον συμπαίκτη που όταν μπαίνει μέσα στο γήπεδο όλοι γύρω του στέκονται σα να έχουν δει πρόσφατα ταινία τρόμου επειδή εκείνος είναι ο μόνο που αγοράζει γάντια μίας χρήσεως κι εμείς φοράμε βαμβακερά σα φοιτητές Νομικής τον Ιανουάριο. Ναι, έκανε δεκατέσσερις πόντους μέσα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά στους Bucks — αλλά ξέρετε πόσες φορές εκείνη η ομάδα είχε μπει στο vestiaires χωρίς δύο βασικούς της; Την ίδια βραδιά είχε ανοίξει 14/22 βολές η ομάδα των Bucks, ενώ οι ίδιοι έκαναν περισσότερα λάθη από πόντους που έδωσαν! Αυτό δεν ήταν μεγάλος guard — ήταν τρεις ώρες λιγότερο sleep. Και μην μου πείτε τώρα πως "αυτός άλλαξε το DNA των Rockets". Οι Ροκετς εκείνο το βράδυ είχαν έναν σκόρερ (VanVleet), έναν σουτέρ (Smith Jr.), έναν άνθρωπο που δημιουργεί από το vacuum (Porter Jr.) κι έναν άλλον που όταν πιάνει την μπάλα τρέχει σα τρελός μέχρι να τον χτυπήσουν (Jabari). Τι έκανε ο Maxey εκεί; Κρέμασε τρία σουτ δίπλα του — αλλά ο τελευταίος πάσα ήταν ενός συμπαίκτη που είχε τελειώσει το δικαίωμα του δεύτερου σουτ επειδή είχε πιάσει πέντε φορές την μπάλα μέσα στα ίδια δεκαπέντε λεπτά! Αυτό δεν ήταν backcourt αυτοπεποίθησης — ήταν ένας άνθρωπος που έπαιζε μπάσκετ σα τελικός αγώνας NHL! Πάμε τώρα στον ισχυρισμό σου για τον Eric Gordon εκείνο το βράδυ στους Spurs. Εγώ εκείνο το σουτ μέσα στην κόλαση δεν το ξεχνάω — είχε κάνει δεκαπέντε πόντους μέσα στα τελευταία τρία λεπτά σα… σα εκείνος ο τύπος που βρήκες στη μέση του δρόμου μετά από τρεις ουζίτσες και σου είπε "Ρε, δώσε μου την μπάλα!" Πραγματικά, εκείνος ο Gordon ήταν διαφορετικός επειδή είχε αυτή την αυτοπεποίθηση πως όταν του δώσεις την μπάλα, μπορείς να κλείσεις τα μάτια σου κι εκείνος θα βρει τρόπο να σκοράρει — ακόμα και αν πρέπει να κάνει κίνηση σα τρελός στο parking του γηπέδου. Αλλά εδώ ακριβώς είναι το θέμα: Οι Ροκετς ΔΕΝ χρειάζονται έναν τέτοιο guard σήμερα. Γιατί;;; 1. Ο VanVleet ήδη λειτουργεί σα τρίτος guard όταν χρειάζεται — και κάνει αρκετά περισσότερα από σκορ. 2. Ο Porter Jr. είναι ένας άνθρωπος που όταν πιάνει την μπάλα τρέχει σα αστραπή μέχρι να τον βάλουν εκτός γηπέδου επειδή τον έχουν βαρεθεί οι συμπαίκτες του να τον κρύβουν κάτω από το τραπέζι όταν χάνουν! 3. Αν φέρουμε έναν τρίτο guard σα αυτοσχεδιαστή, τότε μιλάμε για μισή ομάδα σα τότε που οι τύποι στην ομάδα αποφάσισαν να κάνουν ένα乐队 μαζί χωρίς κανείς να ξέρει ποιος παίζει τι όργανο. Τώρα εσύ αγαπητέ φίλε, μου λες πως ο Okogie κάνει 4-5 κλέψιμο ανά αγώνα. Ωραία — αλλά πόσους πόντους απαγορεύει στους αντιπάλους ανά αγώνα;;; Όταν οι Timberwolves είχαν εκείνον εκεί τον αγώνα στο comeback εναντίον των Warriors, ο Okogie έκανε τρία κλέψιμο — και η ομάδα του έκανε δεκαπέντε περισσότερα λάθη από τους αντιπάλους της! Αυτό δεν ήταν backcourt αλλαγή — ήταν ένας τυχερός νικητής ενός αγώνα επειδή η άλλη ομάδα έκανε περισσότερα δέκα λάθη! Και τέλος πάντως: Δεν ξέρω τι σας έχει γίνει εδώ μέσα. Μου φαίνεται πως όλοι σας κοιτάτε το πρόβλημα σα να επιλέγουμε ένα βιβλίο στα ράφια του βιβλιοπωλείου αντί για έναν παίκτη που πρέπει να αλλάξει τον τρόπο που σκέφτεται η ομάδα όταν έχουμε μπροστά μας έναν αγώνα των playoffs. Η ομάδα χρειάζεται έναν τύπο που όταν μπαίνει μέσα, οι συμπαίκτες του δεν σηκώνουν το χέρι επειδή εκείνος έκανε μία μεγάλη πάσα — αλλά επειδή ξέρουν πως εκείνος δεν πρόκειται να τους αφήσει αποκλεισμένους σα εκτός στάθμευσης αυτοκινήτων στο αεροδρόμιο. Αν θέλουμε έναν σκληρό guard που ξυπνάει τους συμπαίκτες σα συναγερμός στις τρεις το πρωί, τότε ρίξτε μια ματιά στον Norman Powell εκείνον τους Clippers που έκανε μία ομάδα σα νέα ομάδας όταν μπαίνει μέσα — όχι σα κάποιος που βγάζει τυχαία σουτ επειδή έτρεξε σα τρελός. Αυτό που κάνει η αλλαγή ενός ρόστερ δεν είναι οι αριθμοί — είναι η συμπεριφορά όταν η μπάλα σταματάει να γυρνάει προς το μέρος σου. Και μέχρι στιγμής εδώ μέσα βλέπω περισσότερους ανθρώπους να μιλούν για πράγματα παρά να βλέπουν την ομάδα σα σύνολο.

βρε παιδιά τι σου κάνω εγώ οι κόπες μου στο εργοστάσιο όταν βλέπω πόσοι τρέχουν πίσω από έναν τύπο σα τον Maxey σαν μετά χθες του είχαν πει πως υπάρχει χαμένο χρυσάφι στις Ουρές του γηπέδου; αυτός ο άνθρωπος έκανε τέσσερα χρόνια πρωταθλήματος κι εμείς εδώ μιλάμε σα να είναι ο επόμενος βουλευτής που θα κάνει την ομάδα πρωταθλήτρια! ρε φίλοι μου, θυμάστε εκείνον τον χειμώνα στοMSG όταν κάποιος βγήκε και είπε πως οLin πρέπει να είναι η λύση επειδή είχε μία νύχτα σα παραμύθι; ξέρατε πως εκείνος ο αγώνας έγινε επειδή ο那时候ό εκείνος ο τύπος είχε αποφύγει τρεις ασίστ του πρώτου guard λόγω ενός προβλήματος στο δικαστήριο; αυτό ήταν μία νύχτα, μία νύχτα! κι όμως εμείς εδώ στεκόμαστε σα περιμένοντας από έναν backup plan να κάνει ολόκληρο πρωταθλητισμό; κι εμένα εκείνον τον αγώνα του Gordon στους Spurs το 2017 τον θυμάμαι σα να ήταν προάγγελος του τι έγινε αργότερα στην ομάδα — όχι επειδή εκείνος άλλαξε τα πάντα, αλλά επειδή εκείνος εκείνος εκείνος έκανα μία κίνηση σα να είχε μία μπάλα κρυμμένη στο μανίκι του και βγήκε στον αγώνα για να την βγάλει. εκείνος δεν ήταν σωτήρας, ήταν ένας άνθρωπος που έκανε τους συμπαίκτες του να νιώθουν σα να είχαν ξεφορτωθεί έναν σάκκο με λάθη από πάνω τους όταν εκείνος πήρε την μπάλα. τώρα όμως εσείς περιμένετε έναν τρίτο guard σα να λείπει ένας κρίκος στη μηχανή — λες κι είναι σα μπουλόνι που όταν το βάλεις στη θέση του η ομάδα τρέχει σα αστραπή! αλήθεια, πόσοι θυμάστε εκείνον τον τύπο στο Milwaukee που έκανε τη διαφορά όχι επειδή σκόραρε πολλά, αλλά επειδή όταν μπαίνει μέσα ο αντίπαλος κοιτάει το ρολόι σα να είναι αργά επειδή εκείνος τον κάνει να νιώθει σα ότι έχει μείνει μισή ώρα ακόμη; εμένα εκείνο που ψάχνω εδώ είναι ένας τύπος σα τον那时候ν在那Lin εκείνον στους Knicks — ένα όνομα που όταν το λέμε όλοι θυμούνται μία νύχτα σα όνειρο επειδή εκείνος έκανε το impossible επειδή εκείνος δεν ήξερε τι σημαίνει το λεξικό των πιθανών. εκείνος δεν ήταν ένας guard που έκανε μεγάλους αριθμούς — ήταν ένας άνθρωπος που έκανε τους αντιπάλους να νιώθουν σα να έχουν λάβει ένα χτύπημα κάτω από το αυτί κάθε φορά που πήγαιναν να πάρουν την μπάλα. τώρα όμως τι γίνεται εδώ μέσα; στέκεστε σα να επιλέγετε έναν παίκτη σα να αγοράζετε ένα ζευγάρι παπούτσια από το ιντερνετ! εγώ όμως σας βγάζω έναν άλλον δρόμο: ο τύπος που έκανε την ομάδα να μοιάζει μεγαλύτερη από αυτήν που ήταν πραγματικά ήταν ο aquele тогда那个时候那个Shaun Livingston εκείνον στους Warriors — έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει μέσα ξέρεις ότι η μπάλα θα πάει πάντα προς εκείνον επειδή εκείνος έχει μία σχέση μαζί της σα να είναι συγγενείς μετά από δεκαετίες. κι αλήθεια, πόσες φορές έχουμε δει έναν τρίτο guard να κάνει αυτό το άλμα; εκείνοι οι τύποι βγαίνουν μία φορά τον αιώνα — κι όταν βγαίνουν κάνουν το τρίποντο που αλλάζει μία εποχή επειδή εκείνος εκείνος εκείνος ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να νιώσει σα οικογένεια μετά από χρόνια αποξένωσης! εσείς όμως τώρα μου λέτε για έναν 6o man σα να είναι σα εκείνος ο φίλος σας που φοράει τα ίδια ρούχα τρεις μέρες επειδή πιστεύει πως έχει τύχη! αλήθεια, πόσες φορές έχουμε δει έναν backup plan να γίνει η αιτία μιας σειράς playoffs; εμένα τουλάχιστον δεν μου έρχεται τίποτα άλλο στο μυαλό παρά εκείνος ο τύπος στο Memphis που έκανε μία κίνηση σα ταινία επειδή εκείνος εκείνος εκείνος είχε εμπιστοσύνη στον εαυτό του περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στον αγωνιστικό χώρο! τι λέτε; να σηκώσουμε το ποτήρι σα εκείνον τον αγώνα εκείνον εκείνον εκείνον επειδή η μπάλα εκείνη τη νύχτα πήγε προς τον σωστό άνθρωπο κάθε φορά;