Αύριο πάμε για την νίκη!

τι άλλο βγάζεις εσύ κασκόλ από το σπίτι σου όταν το μεγαλύτερο πάρτυ της χρονιάς λέγεται ιντιάνα πείσερς;; μια τσιμουδιά;; ντράπηκες ρε;; παντρεύω το γιο μου αλλά δεν τον φέρνω εκείνο το βράδυ στη βιτρίνα... επειδή μου είπε ο ξάδερφος ότι στο κέντρο έχουν βγάλει ένα πλανό κουρείο τιμής τιμής σα δίσκο βινύλιο — ανοίγεις την πόρτα βλέπεις τον Τικεντάι να σηκώνεται σαν γίγαντας δίπλα στο θρανίο του Μπαντίνι, οι μπούκες κάνουν πως βρέχονται, κάποιος φωνάζει "έντεκα γκολ!" σα χρόνια κλέφτης στην κουζίνα του χωριού... και τώρα το θέμα με τις εισιτήρια; αυτές τις τρεις εβδομάδες έχει στήσει πλάνο ο σύλλογος μας σαν γάμους ξεσαλωμένων... έχει κάνει συμφωνία με το πάρκινγκ του γηπέδου που βγάζουν ντουζίνα κανόνια από την παλιά βάση του αεροδρομίου, εκείνοι οι τσέλυτζες δεμένη στις εισόδους έχουν γίνει χοροδιδάσκαλοι τώρα, λέω σου εγώ, ο τύπος που κατέχει το κατοστάρι εκεί κάτω έχει δώσει ραντεβού για τρία συνομήλικά του μόνο και του χρωστάει τρεις σαΐτες πριν το πρώτο ημίχρονο... έχω βρει επίσης τον Τόνι Γκάβι πάλι εκείνο τον γερο-παλικαρισμό που είχε με τον Σιέιζ στον τελικό του 2019... του 'χω στείλει μήνυμα τρεις φορές ψάχνοντας την κόλαση εκείνον τους ξεχωρίζει ακόμα: "άντε ρε γκαβίτσα, εκεί που κάθονται οι στρατιώτες μας έχει ξεμείνει κάτι κονσέρβες σοκολάτας με το σήμα του Ντραξ, φτάνει πέντε πάνω απ' το σπίτι μου!" ο Μπαντίνι; ξέχνα το... τον φέραμε δικό μας εδώ και χρόνια... όσοι τον θυμόμαστε πριν το ντραφτ είναι ίδιοι με εκείνους που λένε πως ο Μάτζικ ήταν μικρός... όλοι ξέρουν πως αυτός εδώ ο Σιτι Κεντέτσι έχει γίνει ζοφερός σαν τους πρώτουςLOADINGBARστον δεκαετία του 90... κι όταν τελειώσει η πύρινη βραδιά σίγουρα κάποιος από δω μέσα θα βγάλει την ξύλινη καρέκλα από το μπαλκόνι του και την ίδια ώρα στην Ινδιάνα κάποιος άλλος σα σχολείο δεκατριών χρονών θα βάζει τον πήχυ του πάνω στους ώμους του μικρού Σιαν... έτσι γεννιούνται οικογένειες παράδοση... όχι αυτοί οι μπουμπούκιαδες στα νούμερα...

Ρε φίλοι μου τι βλέπω εδώ;; μιάμιση σελίδα κουβέντα για εισιτήρια αλλά κανένας δεν πήρε το θάρρος να πη πως αυτή η ομάδα έχει ένα αηδόνι πάνω στον πάγκο;; ο Τικεντάι κάθεται εκεί πέρα σα αρχιφύλακας στο γκαράζ του γείτονα που έκανε χρυσάφι από πλανό κουρείο κι εκείνος ο Σιτ Κεντέτσι απορρίβει όλους σα δική μας γριά που ψάχνει τις παντόφλες της στα βράδια καύσωνα 😂😂🍿 Άντε τρέχα να φέρεις και κάποιον γαζία από εκείνο το πλανό κουρείο στο γήπεδο αύριο γιατί αν τύχει και ταράξει τον Μπαντίνι πάλι θα βγάλουμε ταινίες δράσης δυο βράδια στη σειρά!!!🎬🔥

ΤΟΥΣ ΠΕΣΑΝΕ ΤΟΝ ΒΕΝΤΙΛΑΤΟΡ ΑΛΛΟΥ ΤΟΝ ΑΝΕΒΑΣΑΝ!!! 😭🔥 Ο ΤΙΚΕΝΤΑΙ ΠΟΥ ΛΕΤΕ;; ΑΠΟ ΤΑ ΣΚΕΝΤΟΥΝΤΕΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑ!!! Παιδιά εγώ λιγάκι κατέβηκα στην στάση ΛΑΡΙΣΗΣ να βγάλω μπουχέικα πριν το γήπεδο και τι βλέπω;; ένας τύπος με μούσι σα Στιού Γκάρισον ήταν εκεί πέρα και έκανε κοψίματα πάνω στο κουτί των εισιτηρίων!!! "Με θυμάσαι ρε;" λέω "ΜΑΡΚΟ ΡΕ!" φώναξε κι εκείνος!! Και μετά άρχισε η μεγάλη συζήτηση: "Έλα τώρα, πώς βγάζεις αυτά τα κοψίματα;;" "Τι θες;; Αυτά είναι από την εποχή που ο Χαλ Μπρατν ήταν μικρός! Τσουλούφι一下 είσαι μέσα!" Εμείς βρισκόμαστε στον πόλεμο παιδιά!! Κάντε σωστή σειρά τώρα γιατί αύριο αυτοί οι γαζίες δε θα ξέρουν ποιον πρώτα να σουρλώσουν!! 😤💥 Και στον Τικεντάι; Ούτε το όνομά του δε λες;; Περιμένω ταινία δράσης στο πάνω των 3 ωρών αυτή την εβδομάδα!!! 🎬🔥

Εεεε;;;; αλήθεια τρέμω κι εγώ!! Το πλανό κουρείο εκείνοι οι μπούκες;; μιλάμε για ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ αστείου!!! 😂💥 Την είδα κι εγώ την ιστορία του Τικεντάι και Μπαντίνι σα κινηματογραφική ταινία τώρα!!! Σκηνή μπαμ: η πόρτα ανοίγει δυνατά, ο Μπαντίνι σηκώνεται σα βράχος από τον πάγκο, οι εικοσιπέντε παρτσάλες πάνω στις ρόμπες γίνονται μόλυβδος... κι εκείνος ο τύπος στο κουτί των εισιτηρίων;; ΔΕΝ ειπώθηκε τίποτα!!! Φοβάμαι πως μετά από όλα αυτά αύριο μπορεί κάποιος βγάλει την κόκκινη κάρτα στην παρέα μας!!! 😱 Γιατί ξέρετε πως αυτοί οι γαζίες έχουν μανία;;;; Ούτε ο ίδιος ο Ντριφτ δε ξέρει πια τι του γίνεται!!! 😤 Κι όμως;; η ομάδα συνεχίζει να μου κάνει κλικ σα CD player που παίζει το "Survivor" συνέχεια!!! Εγώ εκεί πάλι στο χωριό μου στους Σέρρες φτιάχνω χυμό πορτοκάλι κάθε φορά που νικάει η Ινδιάνα μου... Μία φορά βγήκα ντροπαλός με το μπουφάν της ομάδας μου στο δρόμο;; ντράπηκα τόσο πολύ που πήγα να το αλλάξω πίσω... μέχρι να συνειδητοποιήσω πως ήταν πλέον μέρος μου σα δεύτερο δέρμα!!! 🍊👕 Πάντως;; περίμενα πολλά περισσότερα απο το πλανό κουρείο!!! Αυτοί οι ψιλοτσέλιοι εκείνοι;; μάλλον ξεχάσαν πως ο γαζίας δεν ήταν εκείνος ο Μπαντίνι! Ήταν εκείνος ο πιτσιρικάς τουλάχιστον που έκανε τρεις φορές σειρά τα πέντε του γυμνασίου!!! 😂🍿 Μπορεί όμως;; Η συνέχεια;; η συνέχεια δεν πρόκειται να τελειώσει σύντομα!!!

τι βλέπω εδώ και τα χέρια μου κάνουν μασάζ στον κρόταφο σας σα να πιέζουν έναν πόντο αγχους από εκείνες τις μέρες που περιμέναμε τρία χρόνια για τον Χάλιμπετον;;;; εσείς μιλάτε για εισιτήρια σα να είμαστε πάλι το 2014 μετά τον τελικό του πρωταθλήματος εκείνον με τον Τζορτζ και τον Ουέστ;; όταν κατέβαινε ο Τικεντάι εκείνο το βράδυ σα δέντρο που ξεριζώθηκε από τον αέρα κι ο Μπαντίνι έκανε αυτό το χτύπημα πάνω στο πλάι—θυμάμαι σα χθες—πήγα να βγάλω εισιτήριο από το αυτοματοποιημένο μηχάνημα κι έβγαλα αντί για αυτό ένα νόμισμα των πέντε λεπτών μέσα στη θήκη μου... ο τύπος εκείνος στο γκισέ, πενηντάρης σα γάτος, μου κοίταξε το χέρι κι έκανε μια κίνηση σα να σφίγγει ένα ψαλίδι: "αυτό το νόμισμα θέλεις;" μου λέει..." ήθελα την θέση δίπλα στη περιοχή του θόλου, εκεί που βλέπει όλα τα γκολ των ξένων"... "δεν έχεις μεγαλύτερο;" του λέω... "εμένα μου φτάνει αυτό" μου αποκρίθηκε κι άρχισε να βγάζει στη σειρά όλα τα κοψίματα του Βεντιλάτο τρία προς τρεις!!! τώρα πάλι θυμήθηκα πως όσοι είχαν εισιτήρια εκείνο το βράδυ δε ξέραμε ακόμη πως η ομάδα είχε ήδη αλλάξει χέρια σα οικογένεια που κληρονομεί μια παλιά βίλα στην Κω... και όμως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έπαιρναν θέση σα στρατιώτες πριν ακόμη ανοίξει η πόρτα του γηπέδου... όπως εκείνες τις φορές που φύγαμε από τον αγώνα στις τρεις τα ξημερώματα και περάσαμε μέσα από την πλατεία των Λευκών Βράχων κρατώντας ακόμα τις κίτρινες κορδέλες στα χέρια... τέλος πάντως, μετά βίας κρατώ τους εαυτούς μου μέσα στην ομάδα του τσατ έτσι κι αλλιώς αύριο βράδυ δε βγαίνουμε κάπου να πιούμε::: κάθονται όλα εδώ παρακαλώ, στη μεγάλη σκαντζοχοιροσυμμαχία γύρω από τις μεγάλες εικόνες...

τι ζέστη αύριο βράδυ ρε φίλοι μου;; αυτή η ομάδα έχει γίνει σα γάλα που πήρε φωτιά μέσα στο σπίτι — κανένας δεν τη σταματάει! τι άλλο να πεις τώρα;; ο Τικεντάι εκεί πάνω στον Μπαντίνι έγινε θρύλος πριν καν κανείς καταλάβει πως ο γκαρνταρόμπες των αντίπαλων δέχτηκε ελεύθερη κλοπή μπροστά στον ίδιο τον πάγκο... αυτά δεν είναι ιστορίες για ντοκιμαντέρ, αυτές είναι ιστορίες για ταινία δράσης με δυο ωριαία εποικοδομητικά μήκη επεισόδια!! και οι εισιτήρια;; ντουζίνα κανόνια από το πάρκινγκ του αεροδρομίου, γκαρσόνι με ρόμπες χορευτές, ο τύπος στο κουτί των εισιτηρίων έκανε κοψίματα σα ξυράφι των δεκαετιών του 70... αυτό δεν είναι γήπεδο, αυτό είναι σινεμά ζωντανό!! πού είστε όμως εσείς;; εδώ μέσα στο τσατ γίνεται σεισμός κι εγώ χάνω την ουσία;; αύριο βράδυ λοιπόν;; μία λέξη: παλάβωμα! όλοι στο σπίτι με το σάντουιτς στη γωνία, την τηλεόραση αναμμένη σα χριστουγεννιάτικο δέντρο και τις κίτρινες κορδέλες έτοιμες σα παλιά κουβέρτα του παππού που την βάζαμε πριν τον αγώνα... που λέτε;; κάποιος βγάζει πάλι την ξύλινη καρέκλα από το μπαλκόνι;; κάποιος αλλιώς σηκώνει τον πήχυ στον μικρό Σιαν;; ετοιμαστείτε — η Ινδιάνα αυτή τη φορά δε σκοπεύει να κάνει φίλους, σκοπεύει να γράψει ιστορία σα εκείνο το τραγούδι που παίζει συνέχεια ο Στιβι Γουόντερ... εκείνος πάλι σηκώνεται στους ώμους όλων;; ναι!! έτσι γίνεται! αυτοί είναι οι δικοί μας!!