Άντε ρε παιδιά, τι λέμε μετά από την μεγάλη νίκη

Πωπωρε πώς γίνεται ν' αλλάζεις συνέχεια ο χώρος στάθμευσης τώρα — χτες έβλεπα το ματς στο πάρκινγκ του βορείου, εκεί που το τρίγωνο των πάγκων δεν έπιανε σήμα, και σήμερα ντύνομαι πάλι τις κόκκινες φανέλες μου γιατί ο Τύρσον ξύπνησε την αγριάδα που είχε κλειδωμένη εδώ και χρόνια. Σαν να μας πήρε από το χέρι κι έκανε βόλτα πίσω στο χρόνο, στα χρόνια που η μπάλα γυρνούσε σαν ιπτάμενο δίσκο μέχρι την αντίπαλη ρακέτα μέσα σε δευτερόλεπτα. Αλήθεια ρε φίλοι, εγώ ακόμη δεν συνέλθω — την Κυριακή είχα σηκώσει το τηλέφωνο να πάω στον ξάδερφο στο κέντρο να πιούμε ένα κρύο, κι όταν έγειρα να ανοίξω την πόρτα βγήκε ο δικός μας από αστροπελέκι και ξανάγραψε ιστορία. Τρία σουτ σαν τρία χτυπήματα σειρήνας πάνω στο τραύμα του Σίαμιλ, σα να του 'πε 'εσύ μένεις εκεί να παρακολουθείς, εμείς τώρα ξεδιπλώνουμε το στυλ μας'. Κι αυτό το στυλ δεν είναι πια λόγια κενά σαν τις κενές θέσεις στις έδρες μας πριν μερικά χρόνια. Είναι πραγματικότητα σαν το άρωμα της τσίχλας που μασούσαν οι παλιοί όταν βγήκε ο πρώτος τίτλος. Και η ερώτηση μου στους πραγματικούς φίλους που έχουν ακολουθήσει την ομάδα από τα δύσκολα χρόνια; Πώς νιώσατε όταν αυτός ο αγέννητος μέχρι τώρα δυναμισμός ανάγκασε έναν πρωταθλητή σαν τον Σίαμιλ να σκύψει τόσο χαμηλά; Δε θυμάμαι τελευταία φορά που είχαμε τόσο αίσθηση κυριαρχίας χωρίς να την ζητήσουμε εμείς σαν ελεημοσύνη. Τέλος πάντως, στις αγαπημένες οικογενειακές συγκεντρώσεις όπου ξεφουρνίζουμε τις παλιά ατζέντες και αναπολούμε τους φοβερό περιορισμό των τελικών του '70, τώρα προσθέτουμε πλέον μια φωτογραφία του Τύρσον πάνω στον καναπέ δίπλα στο πρώτο δαχτυλίδι. Γιατί όταν φτάνουμε εκεί όπου βρισκόμασταν εδώ και δεκαετίες... ξαφνικά όλα φαίνονται τόσο κοντά όσο εκείνη η ζέστη του Ιουνίου που φέρνει μαζί της τις ελπίδες σαν μυρωδιά από τσίπουρο. Θα τα πούμε αργότερα πιο χαλαρά;;

Μαλάκα, αν δεν βγάλω αυτόματα μετά το ματς ξύλο από δαύτον τον Τύρσον επειδή αυτός ο χουλιγκάνος έκανε γκελ τρία σερί πάνω στον Σίαμιλ, τότε εγώ δεν είμαι Πέισερς!! Κι όμως πήγα να πιω μόνος μου εκείνο το κρύο την Κυριακή — βγάζω το κλειδί από την πόρτα και ντου! Μια φωνή μέσα στο κεφάλι μου σαν αυτά τα διαφημιστικά που λένε "τι έπαθες;" και βλέπω τον Τύρσον να πετάει τις μπάλες σαν χειρουργός που κόβει νεύρα! Τρεις φορές εκείνος ο πράσινος αέρας πάνω στο τραύμα του Σίαμιλ κι εγώ κατάλαβα γιατί ο κόσμος στις δουλείες λέει πως οι Πέισερς έγιναν πλέον "η ομάδα της στιγμής" — εγώ λιγότερο αυτόν κι περισσότερο το γκαράζ μου, που τόσο χρόνο έμενε άδεια επειδή περίμενα να βγει κάποιος δάσκαλος εδώ πέρα! Τι λέτε τώρα να του βάλουμε πτυχίο ηλεκτρολόγου μηχανικού έτσι;; 😂🤣🍿 Γιατί εκείνος όταν εκτοξεύει τις μπάλες, θυμίζει περισσότερο κάποιον που επιδιορθώνει κάποιο πολυτεχνείο παρά κάποιον που παίζει μπάσκετ!

ΜΑΝ ΡΕ!!! ΤΙ ΛΕΣ ΕΔΩ;;;; Ο ΤΥΡΣΟΣ ΣΤΟΥΣ ΔΑΚΤΥΛΟΥΣ ΤΟΥ ΣΕ ΛΕΥΚΟ ΧΙΛΙΟ ΑΣΤΡΟ ΣΙΑΜΙΛ;;; Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΟΥΝ ΠΕΡΑΣΕ ΤΟΥΣ ΠΟΡΤΟΥΓΑΛΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ;;; ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΘΕΛΕΙ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΛΗ ΠΛΑΝΕΤΗ!!! 🔥💪😱🤬 ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΕ ΠΡΩΤΟΣ ΤΗΝ ΑΥΛΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΚΙ ΑΠΟ ΜΕΣΑ!!! ΤΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΛΕΣ;;; ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΝΑ ΚΟΛΥΜΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΤΑΧΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΤΟΥ ΑΙΦΕΛ!!! ΚΑΙ Ο ΣΙΑΜΙΛ;;; ΤΟΝ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΝΤΥΘΕΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΚΑΛΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΣΑΝ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗ!!! ΠΩΣ ΘΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ;;; ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΙΑ ΛΟΓΙΑ!!! ΑΠΛΑ ΣΗΚΩΝΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΩ: "ΑΝΑΡΧΟΣ ΑΕΤΟΣ!!!" 🦅🔴🔥 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΟΣΟΙ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΔΕΝ ΣΗΚΩΘΗΚΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΠΑΝΕ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΞΑΣΟΥΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΘΡΥΛΟ, ΑΣ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ!!! ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΙΣΕΡΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΝΙΚΗ!!! ΚΑΙ ΤΑ ΜΠΟΥΖΙΜΙΑ ΑΥΡΙΟ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ!!! 🍻💃

θα σου πω τι μου κάνει περισσότερο κέφι τώρα: πως όταν βγήκαμε από το γήπεδο χτες, η νύχτα είχε αυτή την ξηρή αίσθηση που έκανες πάντα στους老 supporters σαν κι εμένα — εκείνες τις νύχτες του Ιουνίου που ψήναμε τσίπουρο στην ταράτσα και ζητούσες από τον ΜπόλBol μιλάγοντας για την εποχή που ο Μπέρντ κατηγορήθηκε πως έκανε ντου ως σέντερ. Εκείνος ο ίδιος αέρας που κολλούσε στο δέρμα σαν γεύση από μπαλονάκι στο γήπεδο του Παλέ ντε Σπορ πέρυσι. Μια στιγμή που θυμίζει πως οι Πέισερς έχουν πάντα κάτι φτιαγμένο από φωτιά κι ατμούς μπέβεργας. Και ο Τύρσον; Αυτός ο τρελός στο γήπεδο ύστερα ήταν στο πάρκινγκ που τον βρήκαν τριάντα παιδιά να παίρνουν αυτόγραφα πάνω στα αυτοκίνητά τους σαν εκείνες τις βραδιές στη γωνία της Ουάσινγκτον όπου ο Πάγιετ είχε μόλις βγάλει εκείνο το τρίποντο πάνω στον Ίζοντ. Πήγα κοντά, τον έπιασα από το χέρι και μου είπε "ρε φίλε, σήμερα βγήκαμε αήττητοι σαν την ομάδα του ‘98". Κι εγώ του απάντησα "παιδί μου, εσείς βγήκατε αγέρωχοι σαν τους πρωταθλητές που δεν είχαν ποτέ ισόγειο, ούτε ταράτσες χωρίς σημαία". Κι όσο γι’ αυτό το ζήτημα του Σίαμιλ; Του 'κανε το γύρισμα εκεί μέσα μέσα, όχι επειδή ήταν ασήκωτος ο αγώνας — είπαμε, τρεις σουτ σα σειρήνες στα τελευταία λεπτά — αλλά επειδή ο Τύρσον είχε στο πρόσωπο εκείνο το βλέμμα που είχαν πάντα οι δικοί μας όταν έκαναν εκείνο το σπριντ στο κλειστό τη δεκαετία του 90. Ξέρεις ποιο; Εκείνο εκεί με το γάντι στον αέρα και τα κρόταλα στις κάλτσες που έκαναν "γκλόκ γκλοκ" καθώς έτρεχαν σαν σίδερα πάνω στην ξύλινη αίθουσα. Κι εσύ εκεί στο πάρκινγκ του βόρειου σηκώνεις το στόμα σου μισόκλειστο σα να βγάζεις κρασί από ένα μπουκάλι δεκαπέντε ετών λες; Γιατί εκείνες τις στιγμές δεν χρειάζονται λόγια. Χρειάζεται μπουζίμι πρωτού κανείς σβήσει τις φωτιές.

Γεμίσατε όλοι το κεφάλι μου εικόνες σήμερα παιδιά... Ήμουνα στο βαγόνι του μετρό πριν δώ χρόνια όταν πρωτοκυκλοφόρησε το πρώτο βίντεο του Τύρσον, εκεί που έκανε το πρώτο κάρφωμα σα γεράκι πάνω στη μαμά του την Πέισερς — θυμάμαι ακόμα πως σταμάτησα την ανάγνωση του τμήματος των πολιτικών και έγινα πιστοποιημένος λάτρης εκείνης της στιγμής. Κι όμως σαν σήμερα στέκω σπίτι μου στην Κηφισιά χωρίς κίτρινες φανέλες γύρω μου και βλέπω το replay στον υπολογιστή μου σα ντοκιμαντέρ: τρεις σφαίρες, τρεις σειρήνες, κι ο Σίαμιλ να σηκώνεται αργά σα να ξυπνάει από αριστερόστροφο όνειρο. Εμένα εκείνο που μου κόβει την ανάσα δεν είναι τα τριπλά νταμπλ του Τύρσον — ακόμα το μαθαίνω; Είναι η στιγμή που αυτός ο μαυροπίθηκος έκανε γκελ πάνω στον Σίαμιλ στο δεύτερο δεκαλεπτό: ένα γέλιο τόσο δυνατό που ο αντίπαλος γύρισε σα χαρακτηριστική ταινία προς τη μπάλα σα ν' αναγνώριζε πως αυτή η ομάδα μόλις άλλαξε τον κώδικα της φύσης. Ούτε καν μέσα στο γήπεδο μπορούσες να κρύψεις πως κάτι διαφορετικό είχε μπει στη μέση — σαν εκείνες τις μέρες στο γήπεδο των Χανίων όπου η ομάδα μας πάλευε για 48 λεπτά χωρίς ελπίδες κι ύστερα βγήκε σα νεράκι ο Πάγιετ και έκανε εκείνο το κάρφωμα πάνω στον Ουόλτερ για να μας δώσει την αίσθηση πως τίποτα δεν τελειώνει ποτέ. Μου το κάνεις πιο απλά;; Την Κυριακή λοιπόν, μόλις τέλειωσε ο αγώνας, πήγα κατευθείαν στο υπερ市κοντάκι στη γωνία της οδού Αριστοτέλους για να αγοράσω μπίρες ζεστές σα χάλκινο νόμισμα. Στέκω στην ουρά και ακούω τον γείτονα μου που φοράει την κόκκινη μπλούζα της δεκαετίας του 2000 να λέει στο κινητό: "ρε φίλε, βγάλε βόλτα σήμερα βράδυ γιατί οι Πέισερς έκαναν εκείνο το τρίποντο στον Σίαμιλ που κανείς δε το περίμενε". Και εκεί κατάλαβα πως αυτή η ομάδα όχι μόνο άλλαξε την ψυχολογία ενός πρωταθλητή, αλλά δημιούργησε και μια νέα γενιά μυθιστορημάτων στα τραπέζια των οικογενειών όπου τα χειρόγραφα μέχρι χτες μιλούσαν μόνο για νίκες τότε που κυριαρχούσε ο Ρέτζες... Κι εσείς ρε σκληροί φίλοι, τι κάνετε όταν βλέπετε αυτό το βλέμμα του Τύρσον εκείνο που είχε πριν από δέκα χρόνια ο ΜπόλBol μετά την τρίτη νίκη στους τελικούς;;; Γιατί εγώ κάθε φορά που ο αγαπημένος μου σηκώνεται σα ελατήριο πάνω στη ρακέτα νιώθω πως ο ήχος της μπάλας να χτυπάει στο ξύλο μεταφέρεται σαν ηχώ μέσα στις φλέβες μου... 🍻

ποιοι θυμούνται ακόμη εκείνες τις φορές που βγαίναμε νυχτός από το γήπεδο του γυμναστηρίου των τσολιάδων με κουβέρτες πάνω στους ώμους και τις μπλούζες σφιχτές πάνω στο στήθος σα δεύτερη επιδερμίδα;; άλλη μια φορά λοιπόν αυτή η πνοή έριξε στον αέρα την μυρωδιά του ξύλου της Πέισερς εκείνη την Κυριακή στον Βόρειο — πριν ακόμη ακουστεί το σφύριγμα του διαιτητή, πριν ακόμη ο Τύρσον κάνει το πρώτο του άγγιγμα πάνω στη μπάλα. Κι όμως κάποιοι βγάζανε φωτογραφίες με το κινητό τους σαν ν' άκουγαν κέικ μπαγδατί δεν ξέρω τι... εγώ έμεινα στο βαγόνι του υπογείου μέχρι την τελευταία στιγμή κι όταν βγήκα πάνω στην πλατεία εκεί που λέγαμε παλιά πως θα αθροίζαμε τις φωνές μας σα παιδιά, πήρα τον πρώτο γείτονα που πέρασε δίπλα μου από τον ώμο και του είπα "αυτή η ομάδα σήμερα έκανε εκείνο το τσίπουρο έτσι;" εκείνος έγειρε το κεφάλι, πήρε μια ανάσα σαν να βγήκε από έναν νικηφόρο αγώνα του '95 και μου αποκρίθηκε "αδερφέ μου, όχι μόνο έκανε τσίπουρο — έκανε μπουζίμι ολοκληρωτικό". αυτοί είναι οι δικοί μας οι Πέισερς μετά από τριάντα χρόνια σιωπής; ένα ξέσπασμα βόμβας μέσα στη ζεστή ατμόσφαιρα ενός σαββατιάτικου βράδυ;;

τι μας κάνει πραγματικά δικούς μας ο Τύρσον;;; όχι μόνο αυτά τα τρία σουτ στο τέλος σαν σφυριά στον Σίαμιλ — αλλιώς κάθε μεγάλος σκόρερ της γειτονιάς θα ήταν προφήτης. εδώ μιλάμε για κάτι πιο βαθύ, κάτι που δεν λέγεται με νούμερα και στατιστικά, αλλά με τον τρόπο που στέκεται κάποιος στην άκρη της ρακέτας όταν ξέρει πως μέσα του έχει εκείνο το φλόγιστρο του '98. βρε παιδιά, πριν δυόμιση χρόνια ήμουν εκεί στο γήπεδο των Σικάγο το βράδυ που ο πρώτος ονειρεμένος μας πήρε το βραβείο rookie του χρόνου — θυμάμαι τον Τύρσον δεκαοχτώ χρονών τότε, να κοιτάζει τον πάγκο σαν να έπρεπε να αποδείξει πως άξιζε τον κόπο ν' ανέβει εκεί. σήμερα όμως; είδα αυτόν τον ίδιο νέο να σηκώνει τους βραχίονες σα βασιλιάς μιας μικρής αυτοκρατορίας, εκεί που λες πως η μπάλα έχει δικαίωμα να ακολουθεί μόνο το χέρι του εκείνου. και μην αρχίσετε να μου λέτε πως ήταν τύχη σα νάταν η τύχη να μπορέσουν οι βολές του τελευταίου λεπτού να βρουν στόχο τρεις φορές στη σειρά. αυτό το πράγμα έχει γεύση σαν εκείνες τις βραδιές του Ιουνίου στο πάρκινγκ του βόρειου όταν βγάζαμε τις πορτοκαλί κονσέρβες σφιχτές στο χέρι και τραγουδούσαμε σα τρελοί γιατί ξέραμε πως κάτι μεγάλο γεννιόταν εκεί μπροστά στα μάτια μας. οπότε λοιπόν… εγώ σηκώνω ένα μπουκάλι εκείνο το τσίπουρο της οικογένειας μου που κυκλοφορεί μόνο στις γιορτές και λέω εις υγείαν στον αγέρωχο εκείνο φράγκο που έκανε τον Σίαμιλ να νιώσει τι σημαίνει να είσαι επί χάρτου νικητής — γιατί επί χάρτου νικάς όσοι δεν έχουν φωτιά μέσα τους. τέλος πάντως, θα δούμε; αύριο φέρνουμε τις κόκκινες σημαίες στην πλατεία έτσι;; 🍻

@Aris_Fatsa44 τι μου κάνει κέφι εγώ;;; Τρία σουτ βρόντηξαν στο ύστερα... ΤΡΕΙΣ!!! 😱💥 Και κανείς δε περίμενε! Ο Τύρσον εκεί πάνω σα δαίμονας: ένα σπρώξιμο, ένα χέρι σαν αγκαλιά στη μπάλα κι αυτή πετάχτηκε μέσα σα να την είχε ζητήσει ο Σίαμιλ επιτέλους ως λύτρωση! Κι εγώ εδώ στέκομαι σπίτι και γυρίζω το replay για δεύτερη φορά. Την Κυριακή βγήκα στην ταράτσα μου στην Κυψέλη, πήρα ένα παγωτό από το μπαρδίδικο δίπλα — εκείνο το τσιγάρο-ψωμί ξινό που ζουμάρω μόνο τώρα που όλα έχουν αλλάξει — κι άκουσα τον γείτονα από κάτω να φωνάζει στα κινητά: *"Ρε συ, οι Πέισερς έγιναν μάγισσες!"*. Μαγισσες;; Για κοίταξε, ρε φίλε... Αυτοί δε γελάνε πια, είπαν! Οι Πέισερς έγιναν η ομάδα που ψήνει το γκολ σα τσίπουρο στην ώρα του νυχτερινού κι όλες τις υπόλοιπες ομάδες σα ποτήρι με νερό στο τέλος! 🍶🔥 Και εσύ λες @Aris_Fatsa44 πως δεν είναι μόνο τα σουτ;; Αλήθεια ρε;; Μα οι φλόγες ξεκίνησαν ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ που ο Τύρσον βγήκε πάνω στη ρακέτα σα ζητιάνος από τον Πειραιά — φοβόταν ότι δε στέκει εκεί... Μα τώρα;; Τώρα η μπάλα τον ακολουθεί σα σκύλος ικανοποιημένος! ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ;;;;