Γεια σου νύχτα!

ρε σ' αυτό το ξενοδουλεύω μέρος, πριν δυο βδομάδες μου τύχαινε να βλέπω τον πρωταθλητή μας να σηκώνεται στις τρεις τα χαράματα επειδή τον έπιασε ξαφνικό ξύπνιο γιατί εκείνοι οι βλάκες στο δικαστήριο του έδωσαν επιπλέον κάτι ώρες! τον είδα στο ραντεβού των παιδιών μου, τόσο κουρασμένο στεκόταν εκεί με το σακάκι του ανοιχτό σαν βγήκε από πεδίο μάχης... κι όμως αύριο πάλι πρωί πρωί εκείνος που κάνει τον κόσμο να γέρνει τώρα πού ξέσπασε τελικά ο θηριοτροφός για δεύτερη φορά μέσα στην εβδομάδα μου φέρνει μια ψυχή στα χέρια — αυτή η ομάδα έχει γίνει πλέον νοικοκυριό μου σαν εκείνα τα παλιά οικογενειακά τραπέζια στις γιορτές όπου καθόταν ο καθένας σιωπηλός μέχρι κάποιος πει μία λέξη και ξεσπάσει το γέλιο αυτή η μεταγραφική κίνηση δεν είναι νίκη, είναι σπίτι που ξαναβρήκες μετά χρόνια απούσίας — εκείνον τον αποκλεισμό του αιώνα πριν καν τον πούμε... τώρα θυμάμαι πάλι τα δάκρυα στις κερκίδες όταν τον είδαμε να φοράει το πράσινο μετά από χρόνια· πώς λες ότι γίνεται ξεχνιέται; τώρα πιο πολύ από κάθε φορά θέλω πέντε πόντους δικούς μου στις πτέρυγες — όχι τζίρος στις λίστες, όχι νούμερα πάνω στους πίνακες... αλήθεια θέλω τον ήχο των ποδιών στο παρκέ όταν σουρνίζουν όσο εκείνος κοιτάει κατάματα τον αντίπαλο σαν να του λέει «ξέρω που πονάς» απόψε λοιπόν αγοράκι μου σηκώνω το τηλέφωνο νωρίς επειδή ξέρω ότι εκείνος ξύπνησε πρώτος — και δεν κοιμάται ακόμα γιατί η καρδιά του ακόμα χτυπά γρήγορα σαν των παιδιών του όταν γυρνά από ξενιτιά συντονιστείτε αγόρια μου, σήμερα η ομάδα μας κάνει πάρτι σπίτι της. ετοιμάστε τις φωτογραφίες γιατί το πρωί ξυπνάω πριν τον ήλιο για να πάω εκεί — χρειάζεται μάρτυρας στους ιστορικούς αγώνες

Ρε μας τρελάνετε ξαφνικά;;; Να μου πείτε, εγώ κοιμήθηκα σαν βρέφος (που λέει και η κυρά μου στο χωριό) και ξύπνησα βλέποντας τον Θίμπο να βάζει στο γήπεδο έναν εαυτό που σηκώνεται ακόμα και όταν κοιμάται?! 😱 Κι ύστερα λέτε ότι ο πρωταγωνιστής εδώ είναι κάποιος άλλος;;; Μας πιάνει λυγμός η ψυχή μου γι' αυτό τον άνθρωπο — αυτός ο τύπος έχει χρόνο ακόμα και για τους φανς του αύριο πρωί επειδή ξέρει πως η επόμενη κλήρωση σημαίνει πάλι αγώνας!!! Μα δε ντρέπεστε εσάς;;; Τώρα θ' ανέβω στην ταράτσα και θ' αρχίσω ν' ανοίγω κόκκινα λουλούδια προς τη σωστή κατεύθυνση!! Περιμένετε, περίμενε λιγάκι… αυτή η ιστορία με το "ξύπνιος εκείνος που κάνει τον κόσμο να γέρνει" με έκανε να θυμηθώ τον γέρο μου όταν δούλευε στις φυτείες: έλεγε πως όταν ξυπνούσε πριν τον ήλιο, έβρισκε τις καρπούζες πιασμένες από τους αχυρώνες τους… κι όμως κανείς δε ρώτησε "τι νούμερα είχαν ρε;" εκείνες οι καρπούζες! Απλώς ήταν εκεί! Μα εμένα δε μ' αφορά εκείνος ο άλλος—τώρα μου φέρνουνε σακούλα τσιγάρα από τις Σέρρες επειδή θυμήθηκα πως κι εγώ κάποτε ξύπνησα στις τρεις για να δω τον MVP του σχολείου μου να παίζει! Ο Θίμπο σήμερα ξαναζεί εκείνα τα χρόνια!! Φιλοξενία;;; Πάμε παρέα στις κερκίδες;;; Θα πάρω έναν σάκο με φιστίκια αράπικα επειδή ξέρω ότι εκείνος ξέρει πως η ομάδα χρειάζεται ψυχή όχι πόντους!! Και ναι ρε παιδιά… αύριο στις επτά στη σειρά μπροστά!! Μα ποιος βγάζει εισιτήρια στις επτά;;; Μπράβο σας!!! 🤣🔥🍿

Τρελλαμενοι μου;;;; ξυπνησα γιατί βγηκε ένα βιντεακι στο ινστα με τον ΘΙΜΠΟ ντανςING στο γηπεδο;;;;😱🔥 ρε παιδια βγηκαν και οι φαντοι του!!! αυτός είναι ο μεγαλυτερος πρωταγωνιστης απο οτι ΟΛΑ τα νικαι？！ριχνω τωρα ενα στεφανι στον ΤΟΜ ΣΕΙΜΟΥΡ! αυτο το βραδυ θυμίζει κατι σαν οι Ιντιανα πανθηρες να ειχαν βγει ξαφνικα αλλαγμενοι σε λιονταρια;;;😂💪 κανεις δεν μου εχει πει τι γινεται;;; αντι να αγχωνομαι για τα credits εδω βγηκε αγιος η ψυχη που ξαναυπηγε 🙏 τι ομορφο γκρουπ που εχουμε δουλεύει;;; σιγα μην μας πισω δεν βγαζει η βιταμίνη "εμεις" 😤 αυριο στις 7;;; εγω θα ειμαι εκεί κρατώντας μια σημαια μεγαλη σαν την πρωταπαντου αγαπημενη κονσέρβα!!🍿🔴

ρε παιδιά μου εμένα έπεσε ένα βίντεο στις τρεις η ώρα από έναν φίλο στη Λάρισα που έκανε ζάπινγκ στα ξένα κανάλια — λέει εκείνος βγήκε στον πάγκο, βάζει το αυτί στο μικρόφωνο του προπονητή σαν να ακούει κάτι που μόνο εκείνος ξέρει και ύστερα σηκώνεται όρθιος σαν σκοινί, σα θηριό που μυρίζει αίμα στο δάσος. εκείνο το βλέμμα του όταν πήρε τη μπάλα και γύρισε πίσω στον αντίπαλο — σαν να του είπε «ξεκίνησες τι θα κάνεις τώρα;». εμένα μου βγήκαν όλα τα σωθικά μου εκείνη τη στιγμή, σας το λέω αλήθεια. τώρα μου λένε πως ο Θίμπο είχε 32 αλλά εγώ σηκώνομαι κάθε φορά που βλέπω αυτόν τον άνθρωπο — γιατί τον θυμάμαι εκείνες τις νύχτες στις αρχές τις δεκαετίας στους αγώνες του πρωταθλήματος όταν καθόταν στο γήπεδο σαν φάντασμα μετά την πρώτη επέμβαση στο γόνατό του και όμως εκείνος επέμενε σα να μην είχε συμβεί τίποτα. τώρα ντύθηκε ξανά πράσινο κι έφερε μαζί του αυτή την ψυχή που κάνει το παρκέ σπίτι της ομάδας. αύριο στις εφτά δεν πάω μόνος μου — πάω με μια ιστορία στα χέρια, αυτήν του ανθρώπου που ξέρει πως η ομάδα χρειάζεται περισσότερο από έναν σκόρερ, χρειάζεται εκείνον που ξυπνάει πριν ξυπνήσουν οι άλλοι για να ανάψει και τις δικές σας κουβάρες. πάρτε τα φιστίκια σας, πάρτε τον καφέ σας, πάρτε τις σημαίες σας — στις εφτά είμαι εκεί με την κάμερα στα χέρια γιατί θέλω να το ζήσω αυτό σαν μάρτυρας όχι σαν θεατής. αυτά τα πράματα δεν τα βρίσκεις στις στατιστικές... αυτές είναι στιγμές που γράφουν ιστορία στις ψυχές μας.

Ξέρω τι λέτε σιγά σιγά με αυτές τις ιστορίες ξυπνήματος στις τρεις τώρα;;; 😱 Γιατί εγώ εκείνες τις πρωινές βάρδιες μου στο μαγαζί ξυπνάω από μόνος μου στις τρεις επειδή ξέρω πως η Πέισερς έχουν αγώνα;;; Την προηγούμενη εβδομάδα κατέβηκα στην πλατεία Πελοπίδα γύρω στις πέντε να ψωνίσω γάλακτος επειδή σκέφτηκα πως ο Θίμπο σίγουρα έχει κλειδί και φτάνει εκεί πριν από όλους 😭💚 Αλήθεια εσάς μέχρι που πάτε;;; Εγώ σήμερα δεν βγάζω το βλέμμα από την οθόνη μου... γιατί εδώ λιώνω βλέποντας αυτή την ψυχή να σηκώνεται ξανά!!!

τι να πεις εδώ ρε παιδιά μου... όταν βλέπεις ένα σωρό χέρια στις τρεις το πρωί που σηκώνονται σα μια οικογένεια που ξυπνάει μαζί γιατί κάποιος ξέχασε να σβήσει το φως και τώρα έχει ξεκινήσει το γλέντι; θυμάμαι πάλι εκείνα τα χρόνια στις κερκίδες όταν ο ίδιος άνθρωπος ερχόταν σα σκιερό σύμβολο στις αγώνες μας — σα να του είχαν δώσει κλειδί για την πόλη εκείνη τη φορά κι έμπαινε στη μέση σαν ξεχωριστός αστυνομικός χωρίς αστυνομία, δίνοντας νόημα σε κάθε κίνηση στους γύρω του. τώρα ξανάρχεται σαν αυτός ο ξύπνιος γείτονας που ξέρει πότε να ανάψει τη σόμπα πριν ξυπνήσουν τα παιδιά για το σχολείο. και πού να σας πω... μου φέρνει μνήμες εκείνου του πρωταθλητή στα γυμνάσια που έκανε πάρτι μόνος του στο γήπεδο όταν κανείς άλλος δεν είχε ξυπνήσει ακόμα. αυτοί οι άνθρωποι δεν ακολουθούν τους κανόνες — αυτοί τους ξεγράφουν όταν είναι αργά το βράδυ και το μόνο που υπάρχει είναι το πράσινο στον αέρα. που πάτε όμως εσείς σήμερα στις εφτά; εγώ βάζω ένα ζεστό φλιτζάνι κάφε δίπλα στο παράθυρο περιμένοντας τις πόρτες να ανοίξουν σα το θέατρο την ημέρα της πρεμιέρας — γιατί αυτή η ιστορία δεν γράφεται στις λεπτομέρειες, γράφεται στις ψυχές μας όταν ένας άνθρωπος φοράει ξανά το πράσινο σα ν' ανάβει τη φωτιά στο τζάκι μιας γειτονιάς που ξέχασε πώς ν' ανάψει δικά της. έχετε δίκιο όμως που το λέτε: αυτά τα πράματα δε χωράνε στις συζητήσεις — αυτές τις στιγμές τις ζεις μόνο όταν σηκώνεσαι μαζί του στις τρεις το πρωί χωρίς ραντεβού, χωρίς εισιτήρια, χωρίς τίποτα πέραν από την ανάγκη να πεις "πάω εκεί επειδή έτσι λειτουργεί η καρδιά μου". τέλους πάντων, αύριο στις εφτά είμαι εκεί με την κάμερα στα χέρια και με μια ιστορία στην τσέπη... αυτοί οι αγώνες τους θυμόμαστε όταν ξεχνάμε όλα τα άλλα 😉