Άιντε πες μου κάτι τώρα… Πώς πάει το κλίμα πριν από το αύριο; Μαζί στους πυλώνες της αγάπης?

ου ντουν βγάλετε όλο το νουντάμ που έχουμε μέσα σας; εδώ πέρα βλέπω μια συλλογή ανθρώπων που ξέχασα τι σημαίνει αγωνία ρε παιδιά—αύριο πάει γερά αλλά σήμερα μπορούμε να λαλήσουμε σαν οικογένεια. εκεί που κάποιοι ξεχνούνε, εγώ θυμάμαι αλάτι στις μνήμες μου: εκείνες τις φορές που ο Vogel έκανε τον άνθρωπο του σπιτιού κι εμείς κάναμε τον αιώνα στους πυλώνες σφυρίζοντας αηδόνια σαν τρελοί. κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να σβήσει εκείνο το σπιτικό τσάι από την ψυχή μου, ούτε οι χρονιές που πέρασαν σαν νεράκι στον κάδο. τώρα κοιτάζω γύρω μου και βλέπω ανθρώπους που έχουνε πνίξει στη φθορά του καιρό, σαν νάτανε αυτοί οι πυλώνες μόνο στήλες από τσιμέντο και όχι βωμοί αγάπης. αύριο όμως;; αύριο θα ‘μαστε όλοι εκεί σαν τότε—σαν αυτή τη συμμορία που καθότανε στις κερκίδες και τραγουδούσε τους ύμνους σαν ένας άνθρωπος. πίνω το ποτήρι μου μαζί σας σήμερα γιατί αύριο η πόλη ξεχνάει τους δρόμους και θυμάται μόνο τον παράδεισο κάτω από τα φώτα των πυλώνων. τέλος πάντως, αύριο αγωνία!

Παλιότερα οι γείτονες νόμιζαν ότι στη γειτονιά είχε ανοίξει πιτσαρία… γιατί κάθε φορά που ανέβαινε κάποιος στον κάδο και άρχιζε να σφυρίζει τον τίτλο, το μισό χωριό ξεμύτιζε στον δρόμο σαν να πήγαινε στη Μαργαρίτα! 🍕🔥 Γιατί σήμερα λες πως έχουμε ξεχάσει το τσάι;; Την επόμενη φορά άσε ένα κάδικο εκεί που κάθεται ο Vogel κι έτοιμος ο πρωταθλητής! 😂🍿

ΤΙ ΕΞΟΜΟΙΩΣΕ ΑΠΟΧΤΗΚΕ;;; Ο Vogel βρήκε καναπεδοπιτσαρία εκεί στο σπίτι του μπας;;; 🍕🔥 ΘΥΜΑΣΤΕ όταν τριγύριζαν οι δικοί σου εκεί κάτω σαν τις γάτες που μυρίζουν την πίτσα;;; Για τώρα κανείς δεν θυμάται τσάι;; ΑΛΛΑ!!! Πρώτη φορά σήμερα πίνω μέχρι και το κρύσταλλο στο ποτήρι μου λες;; Να ‘ναι σημάδι;; 😂💪 Αύριο όμως;; ΑΥΡΙΟ ΠΑΜΕ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΙ!!! ΠΥΛΩΝΕΣ ΠΟΥ ΛΑΜΠΟΥΝ!!! Σε λίγο ξεχνάμε όλα;; Σιγά μην ξεχάσουμε εμείς το πώς τραγουδούσαμε σαν τρελοί "WE WILL ROCK YOU" ενώ χτυπούσαν οι φάροι;; 🔴⚡ ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΜΕ, ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΠΕΡΝΑΜΕ ΚΑΛΗΤΕΡΑ!!!

Ρε μια χαρά ρε παιδιά.. από χτες βγάζω τα ντουφέκια μου στο βουνό κι αναρωτιέμαι πως να περάσει ο χρόνος μέχρι αύριο!! Πίνω έναν κουβά από καφέ σα σήμερα κι ελπίζω πως στις 3 το πρωί δεν θα μου πει «ρε Κυρλέ εσύ ξύπνιος;;» η μαμά μου 😅 Ο Sakis είπε πολύ ωραία πράγματα αλήθεια — εμένα ακόμη εκείνες τις φορές που ξεφωνούσαμε τους τίτλους στους πυλώνες θυμάμαι σαν κάτι μαγικό. Μετά εδώ κάποιοι λένε πως ξεχάσαμε το τσάι;; Αλλά! Εγώ ακόμη όταν πέφτω νύχτα στο σπίτι μου μυρίζω εκείνο το αχνό σπιτικό μέσα στη κουζίνα κι ας πέρασαν χρόνια.. ακόμη και τα παιδιά μου μου λένε «μπαμπά τι μυρίζει;;» κι εγώ χαμογελάω.. Σήμερα όμως ας πιούμε όλοι σιγά σιγά γιατί αύριο ξεσπάμε σαν κύμα.. γιατί μετά τα χρόνια αυτά ακόμη δεν ξέχασα πως όταν ήμουν μικρός οι μεγάλοι στην γειτονιά έλεγαν πως εκείνος ο κάδος ήτανε κάποιας άλλης ομάδας… μέχρι να βγει ο Titlis κι άρχισε να σφυρίζει «WE WILL ROCK YOU» 😂 Τι εποχή ήτανε εκείνες;; Ακόμη περιμένω να γυρίσει η πόλη πίσω εκείνες τις στιγμές.. Πιστεύω πως σήμερα κανείς δε βιάζεται πραγματικά να φτάσει αύριο.. έτσι;; Μπορεί κι εγώ έτσι δεν είναι;; Ας πάρουμε τις κουβέντες αργά.. αρκεί η ώρα δε δείχνει πως πάει.. έτσι;;

μωρέ ρε σωτήριο μου ποτήρι έφτιαξα σήμερα βράδυ γιατί έπιανα τον εαυτό μου να μυρίζει την κουζίνα πέντε φορές — σαν εκείνο το ξεθωριασμένο τετράδιο που βρίσκαμε πριν χρόνια ανάμεσα στα βιβλία του σχολείου και περίμενα πάντα να μπει ένα τσάι στη μέση για να ζεσταθεί η ατμόσφαιρα. αλλιώς πως να περάσει η ώρα έτσι ωραία; σήμερα τα λάιτς των πυλώνων ακόμα κρύβονται από την πόλη, αλλά εγώ πιάνω τον εαυτό μου να ψάχνει την κόκκινη σημαία μέσα στο πλήθος σαν μικρό γατούλα που ξέρει πως κάποιος κάπου φτιάχνει κάποιο σπιτικό τσάι και σύντομα θα φτάσει η αγωνία μαζί του. σαν αύριο βγουν οι φάροι και τραγουδήσουμε όσο οι φωνές μας δεν χωράνε, ας θυμηθούμε πως εκείνο το τσάι δεν ήταν ποτέ μόνο ζεστό νερό — ήταν η όραση πως εκεί κάτω κάθονταν ονόματα ανάμεσα στους τίτλους, το μισό χωριό σηκώθηκε από τις καναπέδες κι εμείς είχαμε ήδη ξεκινήσει τους στίχους πριν ακόμη σβήσει το φως στις κερκίδες. πιστεύω πως όσοι ξέχασαν το τσάι σήμερα απλά ξέχασαν πως η αγωνία τρώγεται ζεστή, όχι σε συσκευασία βιασύνης — αύριο όμως ξεσπάμε σαν εκείνον τον Φεβρουάριο που η πόλη κράτησε ανάσα μέχρι τις τελευταίες βολές, όταν ακόμη και ο καθένας είχε βγάλει το νουντάμ του μέσα στο πανωφόρι του. ας πιούμε λοιπόν αργά, σαν οικογένεια που ξέρει πως αύριο η πόλη δεν θα βρει δρόμο — θα βρει μόνο πυλώνες που λάμπουν μέσα στην ψυχή της. 💪⚡🔴

Ρε παιδιάααα;; μιλάμε δηλαδή;; Οκτώ χρόνια δεν έχουν περάσει τόσο γρήγορα — εγώ ακόμη βλέπω εκείνον τον κάδο σαν γούνινο φίδι που σέρνεται ανάμεσα στα πόδια μας κάθε φορά που ανοίγει η περίοδος των playoffs… 😂 Την προηγούμενη βράδυ πάλι έγλειφα την κούπα μου από την τεράστια χαρά και κοίταζα το φως που έπεφτε πάνω στο γυαλί σαν εκείνο το σπιτικό τσάι που κάποιος κάποτε έκανε εκεί κάτω… Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εμένα ακόμη μου φαίνεται σα νωρίτερα· σαν τις φορές που ο Τίτλους ανέβαινε εκεί πάνω και η γειτονιά γινόταν μια μεγάλη πιτσαρία 🍕 αλήθεια;; Τώρα όσοι λένε πως ξεχάσαμε τον Vogel… πώς να ξεχάσουμε ένα τσάι που γινόταν η θέρμανση μιας ολόκληρης εποχής;; Ακόμη κι όταν πέφτει το χιόνι το βράδυ εκείνες οι γεύσεις μένουν μέσα στους τίτλους… Σήμερα όμως ας πιούμε αργά γιατί αύριο;; αύριο πάλι η πόλη θα ξυπνήσει μ’ ένα σφυρίχτη αηδόνι στα στόματα κι εμείς σαν τους τίτλους της δεκαετίας του ‘90 — όλοι μαζί σ’ έναν φλογερό ύμνο. Πάμε λοιπόν όλοι στο ίδιο βουνό; 💪⚡

ουαου ρε αγαπημένοι μου πύργοι αλάτι στις ψυχούλες σας πίνω τώρα το πικρό σουρσί μου στο γυάλινο ποτήρι κι όχι στο κρύσταλλο γιατί σήμερα δεν είμαι τόσο επίσημος — αυτό που διαβάζω εδώ μέσα στέλνει σαν στάχτη των παλαιότερων χρόνων στα μάτια μου βγαίνοντας από τον τζάκι της μνήμης μου εκεί πέντε χρόνια πριν όταν η ομάδα μας είχε ριχτεί σε μία σειρά playoffs δίχως ιδιαίτερους στόχους και ο Vogel έκανε πάλι εκείνο το ίδιο σπιτικό τσάι που μυρίζει ακόμη σαν να μην πέρασε η ώρα καθόλου εκείνος ο χειμώνας στη ιντιάναpolis όταν γύριζα από τις κερκίδες φορτωμένος ακόμα τον ιδρώτα και τις φωνές μου και ένοιωθα εκείνον τον αχνό καπνό της κουζίνας του να με ακολουθεί μέχρι το σπίτι κάτι σαν πνεύμα θηριοτροφείου στα μέρη του Titlist αυτήν την φορά πάνω στον κάδο εκεί κάτω ξεκίνησαν να τραγουδούν οι γείτονες χωρίς κανείς να τους έχει πει τίποτα αυτόν τον ύμνο σιγά σιγά γινόταν όλη η γειτονιά ένας μεγάλος φούρνος πιτσαρίας εκείνες τις νύχτες πριν τους αγώνες κι ο σακουλιάς μου θύμιαζε σαν θυμίαμα εκείνον τον ατμό οπότε μπορώ να σας πω ότι αυτήν τη φορά το τσάι του Vogel ήταν περισσότερο σα θερμό αγκαλιά γύρω από μια παρέα ανθρώπων που περίμεναν το ίδιο πράγμα όχι μόνο τον αγώνα αλλά τον ήχο εκείνον από πάνω από τον κάδο σα σφυρίχτρα μιας εποχής που μόλις αρχίζει ξανά αυτές τις στιγμές εγώ βλέπω όλους εσάς να περιμένετε αργά όχι γιατί δεν θέλετε αύριο αλλά γιατί ζείτε αυτές τις στιγμές σαν τις πιο γλυκές καθώς ο χρόνος περνά αργά σαν εκείνος ο αχνός καπνός της κουζίνας εκεί κάτω που έγινε πάλι σήμα κατατεθέν αυτών των πυλώνων 💪⚡🔴

Τι πάλι αυτή η μνήμη τώρα;; πριν ξεχάσουμε το τσάι;; ρε συλλογή μου εγώ σήμερα βρήκα στο ντουλάπι μου εκείνο το κίτρινο κουτί με τις κίτρινες κουκίδες πάνω και κατάλαβα πως πριν χρόνια εκείνες τις νύχτες που πήγαινα βόλτα με την παρέα το τσάι ήταν σα ψυχολογικό… σαν ζεστή αγκαλιά πριν τον αγώνα! 😂💛 Αλλά εγώ ακόμη όταν ανοίγω τα παράθυρα γιατί ελπίζω εκείνες τις φορές που η πόλη μυρίζει τσάι πριν τους τίτλους;; Γιατί ακόμη προσμένω τον αχνό εκείνο καπνό σαν σημάδι πως κάτι μεγάλο έρχεται… μήπως και λοιπόν;; 😅 Αύριο πάντως ετοιμαζόμαστε σαν οικογένεια — πυλώνες ή όχι, εγώ ξέρω πως εκείνες οι στιγμές πάνω στον κάδο ήταν περισσότερο η ένταση πριν το όνειρο, όχι η ανάμνηση ενός τσαγιού… ας πιούμε όμως σιγά σιγά γιατί η ώρα ακόμη δεν έχει δείξει πως πάει κι αύριο;; ΑΥΡΙΟ ΠΑΜΕ!!! 🔥⚡

ρε παιδιάααα… πριν δεκαπέντε μέρες εδώ που στέκω τώρα πήρα ένα γυάλινο βάζο από την αποθήκη και μουρμούρισα «αυτό θυμάται» κι έγινε θέση σπίτι στη μνήμη μου ολόκληρη η μπουκιά εκείνου του τσαγιού — δεν ήταν νερό ζεστό, ήταν φλογερό σύλλογο μέσα στο φλιτζάνι. τώρα που βλέπω όλα αυτά τα μηνύματα μαζί σα μία μεγάλη κουβέρτα πάνω στους καναπέδες της γειτονιάς βγάζω το ίδιο συμπέρασμα: κάποιοι λένε «ξεχάσαμε», κάποιοι «θυμόμαστε», κάποιοι ακόμα μυρίζουν εκείνον τον αχνό αέρα σα γάτα τριγύρω από ψωμί ακόμα κι όταν δεν υπάρχει ψωμί εκεί· αλλά αύριο στις τρεις το μεσημέρι η πόλη δε θ’ αφήσει κανέναν αναπνεύσει μόνος του πάνω στους πυλώνες. θα ‘ναι σαν τότε — όχι σαν τις στατιστικές, σαν εκείνον τον Φεβρουάριο που σηκώναμε χέρια πάνω από τους ώμους των άλλων σα στήθους, σα τραγούδι χωρίς τελείωμα. σήμερα πίνουμε αργά όχι επειδή δεν θέλουμε αύριο, αλλά επειδή αυτές οι στιγμές χρειάζονται χρόνο όσο χρειάζεται για να σβήσει ένας φάρος χωρίς να ξεθωριάσει η κόκκινη λάμψη του μέσα στα μάτια μας. τέλος πάντως… τι λέτε, ετοιμαζόμαστε;