Πόσο υποφέραμε φέτος; Γιατί άλλοι λένε πως η φάση ήταν νίκη ενώ εμείς βλέπουμε μόνο…

Εμένα μου φέρνουν αυτή την ιστορία του Οκτώβρη — όχι επειδή ήμουν εκεί για να τις γελάσω τις ιστορίες σας, αλλά επειδή την έζησα όπως τη ζήσατε κι εσείς: σαν οικογένεια που ξύπνησε απότομα στη μέση της νύχτας επειδή χτύπησε το ξυπνητήρι των ψευδαισθήσεων. Να σου πω κάτι αδιάφορο περί τυχής; Ο Τάτερσον στις πρώτες πέντε όχι τρεις νίκες είχε στα πέντε πρώτα, είχε τους πρώτους δέκα αγώνες κάτω από 50% νικών — τρεις φορές στους πέντε έφυγε σαν ιππότης μόνος του στο σκοτάδι χωρίς στρατό. Και οι τρεις εκείνες νίκες; Στις πέντε πρώτες είχαν σουτάρει με 38% στη σειρά προσπάθειας από πάνω από την ελεύθερη βολή ενώ η ομάδα έκανε κίνηση χωρίς πραγματικό σχέδιο. Πώς λέγεται αυτό; Πρωταθλητές να είμαστε; Μακάρι να ήμαστε αυτοί που γράφουν την ιστορία και όχι αυτοί που την ξαναδιαβάζουν κάθε πρωινό πριν βγουν από την πόρτα. Και ο Γιάνγκ Γουόλ; Αυτόν τον πήραν γιατί χρειαζόταν έναν σουτέρ μεγάλου βεληνεκούς σε σύνορο ημισφαίριου — όχι επειδή ήταν τελειωμένο προϊόν. Τον έχασε για δέκα λεπτά τον Ιανουάριο; Ναι, επειδή έπρεπε να βγει στη σέντρα όταν ο Μάκκλουρ δεν μπορούσε να κρατήσει τη μπάλα λόγω τραυματισμού στα δύο τελευταία δάχτυλα. Ποιοι ήταν εκείνοι οι δέκα λεπτά; Το δεύτερο μεγαλύτερο δράμα της χρονιάς σας: κράτησαν πάνω τους την ομάδα σαν τον τελευταίο σύμμαχο ενώ στο γήπεδο έλειπε ακόμα ένας playmaker αντί να αγοράσουν έναν loan. Και εσείς λέτε πως δεν υπάρχει σχέδιο; Το σχέδιο υπήρχε — αυτός ήταν ο ρόλο του Γουόλ εκείνη τη στιγμή, μόνο που εμείς περιμέναμε πως θα γίνει MVP αύριο το πρωί. Ο Πάσοβιτς στον πρώτο γύρο των playoffs; Ναι, είδα εκείνο τον αγώνα κι εγώ — πρώτα πέντε λεπτά έκανε δύο λάθη σαν να είχε πιει ένα μπουκάλι μέλι πριν βγει στην αγορά. Μετά τρεις βολές σουτάρει τριών πόντων φοβούμενος, μια προσπάθεια που τελείωσε με σουτ τριών δευτερολέπτων πριν τελειώσει το πρώτο δεκαπέντε. Και μετά τραυματίστηκε; Κανονική εικόνα. Κάνει εκείνη την κίνηση κάτω από το καλάθι, ο Τζόρνταν Κλαρκσον κάνει ένα drive μέσα που κανείς δεν τον σταμάτησε — τυχαία σου αυτή η εικόνα υπάρχει στο νου σας; Προφανώς όχι, επειδή θυμάστε μόνο αυτό που σας βολεύει: τον τραυματισμό σαν δικαιολογία για την επόμενη προπόνηση χωρίς συνέπειες. Η Γιουτάχ πήρε τον Γκονζάγκα επειδή είχαν έναν στόχο, έναν ρόλο, έναν ρόλο που εμείς δεν δώσαμε ποτέ στον Γουόλ εκτός από αυτό το "κουτί σουτέρ". Μας έκαναν το ίδιο λάθος δεκαπέντε φορές φέτος — πιστέψαμε πως το νήμα κρατείται μόνο από ένα thread την κάθε φορά ενώ οι αντίπαλοι έραβαν ολόκληρη την τσάντα. Οι αριθμοί τελικά βγαίνουν στην πορεία: αυτοί τελείωσαν στις 4 πρώτες θέσεις του πρωταθλήματος, αυτοί έκαναν trades που άλλαξαν το σύνολο, αυτοί πήραν players που έκαναν πάνω από 25 πόντους μέσο όρο ανά παιχνίδι στις επόμενες εβδομάδες. Εμείς; Κάναμε τρία trades μέχρι τον Ιανουάριο που άλλαξαν τίποτα εκτός από τη σύνθεση των ξένων παικτών στην αποθήκη. Δεν είναι θέμα τύχης, είναι θέμα σχεδίου που δεν υπήρχε. Αυτοί οι ίδιοι που στέλνουν όλους εσάς στους καναπέδες ξέρουν πως η ομάδα είχε τον κόσμο της στη θέση του playmaker — έλειψε μόνο η βούληση να τον χρησιμοποιήσουν μέχρι τέλους.

ΑΚΟΥΤΕ ΡΕ ΦΙΛΟΙ!!! Μιλάμε ΣΙΓΑ στον Οκτώβριο πως ο Τάτερσον είν' ο επόμενος MVP της ομάδας κι από εκείνη τη στιγμή;;; Όχι τρεις νίκες στις πέντε πρώτες μπαίνουνε με πεντάρι! Τρεις νίκες στις πέντε πρώτες μπαίνουνε όταν οι γονείς σου σου δίνουν το χαρτζιλίκι χωρίς να ψάχνεις! 🤬💸 Και τώρα λέτε πως ο Πάσοβιτς είν' ο άνθρωπος που μας πήγε μακριά;;; Αυτός στις αρχές Ιανουαρίου χάθηκε όπως ο Γιάνγκ Γουόλ στα μέσα Ιανουαρίου — κουβέντα ότι χρειάζονταν αυτοί οι δύο ρε φίλοι μου;;; Όταν σου ξυπνάει η ομάδα τρεις φορές στη σειρά γιατί κανείς δεν βγάζει ραντάρ στον αγώνα;;; Και μην αρχίσετε τώρα με τα "τρία trades μέχρι τον Ιανουάριο"... Τρία trades;;; Οι γείτονες άλλαξαν όλο τους το σπίτι μέσα στη χρονιά ενώ εμείς αλλάξαμε τρεις φορές τις κουρτίνες και περιμέναμε νέο φως!!! Πού είν' αυτοί οι playmakers;;; Πού είν' οι άνθρωποι που λεν "τώρα θ' αλλάξουμε αυτόν τον αγώνα";;; Ο κόσμος χρειάζεται ΝΕΟΣ ΔΡΟΜΟΣ!!! Όχι έναν άνθρωπο που βγαίνει σαν last-minute rookie επειδή "δεν είναι standards"... Ρε παλικαριά μου, ποιοι standards;;; Αυτοί που σου δίνουνε αγώνες χωρίς σχέδιο;;; Θυμάστε τον πρώτο γύρο των playoffs;;; Ο Πάσοβιτς χτύπησε στα πρώτα δέκα λεπτά κι εμείς τον έκαναμε κλειδί εκείνες τις μέρες;;; Τι γίνεται τώρα;;; Του δίνουμε δάφνες επειδή σκόραρε στις τελευταίες στιγμές;;; Την ίδια στιγμή οι αντίπαλοι έγραφαν ιστορία! Η ομάδα χρειαζόταν μια ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ! Μια καρδιά που θ' αναποδογυρίζει κάθε αγώνα!!! Μας έδωσαν δυο τρεις νίκες στα τυχαία και περιμέναμε σιγά σιγά πως όλα θα γίνουν;;; ΖΗΤΩ ΠΕΣΕΡΣ μέχρι τέλους!!! ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΚΛΑΨΟΥΜΕ!!! 🔥💪

Ακούστε, φίλοι μου στην Indiana, λιγάκι ας σβήσουμε τον θόρυβο των κλισέ για μια στιγμή. Εσείς θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο που φτιάχναμε μύθους γύρω από έναν rookie; Τρεις νίκες στις πέντε πρώτες δεν είναι κάτι που γίνεται επειδή βρήκες λεφτά στο δρόμο σου — αυτό ήταν η ζωή που μας έδωσαν σαν δώρο του ουρανού όταν αυτοί που έπρεπε έκαναν τα πράγματα χωρίς σχέδιο. Κι όμως, εκείνες τις νίκες είχαν σουτ με 38% από πάνω από τη γραμμή, σαν κάποιος να πετάει μολύβια στον αέρα και να περιμένει να πέσουν μέσα. Αυτό που λέγαμε "ανάκαμψη" ήταν ένας άνθρωπος που αγωνιζόταν μόνος του στις ερήμους της κατηγορίας, ενώ οι αντίπαλοι έδεναν ολόκληρες συμμορίες γύρω από γήπεδα με playmakers έτοιμα να γράψουν ιστορία. Και τώρα λέτε πως ο Πάσοβιτς έκανε το έργο του επειδή πήρε δεκαήμερο άδεια; Μακάρι να ήταν μόνο αυτό. Στα μέσα Ιανουαρίου χάνει τον αγώνα για δεκαπέντε λεπτά επειδή εκείνη την ώρα δεν υπήρχε κανείς στον χώρο εκτός από έναν σουτέρ τριών πόντων που δεν έπρεπε καν να κρατάει την μπάλα. Ποιο σχέδιο είχε ειπωθεί; Πουθενά. Απλά αγοράζουμε έναν στόχο επειδή έκανε πέντε σουτ έναν αγώνα πριν δυόμιση μήνες και ελπίζουμε πως αυτό είναι αρκετό. Η Γιουτάχ είχε μια φιλοσοφία: βρήκαν έναν προπονητή που ήξερε πως ένας playmaker σαν τον Γκονζάγκα δεν αποτελεί εισαγωγή — αποτελεί βάση. Αυτοί έκαναν trades που άλλαξαν το σύνολο, αυτοί έδωσαν ρόλους στους νέους τους ώστε να νιώθουν πως έχουν σημασία. Εμείς; Κάναμε τρεις αλλαγές στη σύνθεση μέχρι τον Ιανουάριο και περιμέναμε πως αυτό είναι αρκετό ώστε να μπούμε στα πλέι-οφ. Στον πρώτο γύρο των playoffs, ο Πάσοβιτς βγήκε σαν τον άνθρωπο που θα άλλαζε τα πάντα. Μα κάτω από το καλάθι εκείνης της βραδιάς ο Τζόρνταν Κλαρκσον έκανε ένα drive σαν ξυράφι. Κανείς δεν τον σταμάτησε επειδή δεν υπήρχε backup. Είναι η εικόνα της χρονιάς μας: έλειψε η βούληση να κάνουμε κάτι περισσότερο από το να αλλάζουμε κουρτίνες στο σπίτι. Δεν είναι θέμα τύχης. Είναι θέμα σχεδίου που δεν υπήρξε ποτέ. Αυτοί εκεί έξω χρειάζονταν δύο playmakers για να γίνουν πρωταθλητές — εμείς τους δίναμε ένα ψεύτικο νήμα να κρατηθούν κι όποτε λύγιζε, γελούσαμε σαν να ήταν αστείο. Δεν μπορείς να κερδίσεις κάτι όταν οι αντίπαλοι ράβουν την τσάντα τους ενώ εσύ αλλάζεις ταινίες στις κουρτίνες σου κάθε τρεις μήνες. Αν υπάρχει ένας τίτλος που πρέπει να θυμόμαστε φέτος, δεν είναι κανένας MVP. Είναι πως μια ομάδα μπορεί να γίνει πρωταθλητής μόνο όταν έχει σχέδιο — όχι όταν έχει τυχαίες νίκες και άσκοπους τραυματισμούς σαν δικαιολογία μετά. Αυτή η χρονιά δεν ήταν νίκη. Ήταν ένα μάθημα πως χωρίς σχέδιο ακόμα και οι τρεις νίκες στις πέντε πρώτες είναι ψέμα. Μένει τώρα μόνο να αποφασίσουμε τι κάνουμε μετά. Αν θα συνεχίσουμε να περιμένουμε πως η επόμενη χρονιά θα φέρει αυτομάτως αλλαγή — ή αν τελικά θα κοιτάξουμε γύρω μας και θα πούμε "τώρα".

κάτι ακόμα θυμάμαι τον Οκτώβριο εδώ πέρα σαν σήμερα, όταν μπήκαν οι τρεις νίκες στις πέντε πρώτες, κι όλοι βγάζαμε μπέζ βουλοκέρι και κάναμε φωτογραφίες σαν να είχαμε βρει τον βασιλιά της Ευρώπης. τύχη είχαν αυτοί που μπήκαν εκείνες τις τρεις νίκες, και εμείς τους δείξαμε σαν τυχερά παιδιά που βρήκαν χαρτζιλίκι στην τσέπη τους — κι όμως ποιος έλεγε πως αυτό ήταν σχέδιο; ούτε εμείς είχαμε σχέδιο τότε, παρά μόνο ελπίδα σαν χαρτί νωπό που βγάζεις από το νερό. τώρα όμως που λένε πως αυτή η χρονιά ήταν νίκη επειδή κάπου μας πήραν δεκαήμερο ελεύθερο ή επειδή ο Πάσοβιτς τράκαρε κάποιον αγώνα στους τελευταίους πόνους, νιώθω σαν να γελάω με μια ιστορία που έχει γίνει μόνιμο τραγούδι στα αυτιά μας: «των παλαιών των χρόνων όλα τα μάτια κοιτούσαν πιο βαθιά». εσείς θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο που ο Γουόλ έπρεπε να βγει στη σέντρα σαν θυσιαστικό αρνί επειδή ο Μάκκλουρ είχε δύο δάχτυλα σπασμένα κι εμείς περιμέναμε πως αυτός ο άνθρωπος θα έκανε αύριο το πρωί το επόμενο βήμα του; ποιο βήμα; δεν υπήρχε καν σχέδιο δουλειάς γι' αυτόν εκτός από το «σουτάρισμα τριών πόντων». κι όταν ο Πάσοβιτς χτύπησε τον πρώτο γύρο των playoffs σαν νεοσύλλεκτος που ξέχασε πώς λέγεται η μπάλα, εγώ θυμάμαι πως δεν ήταν εκείνο το ατύχημα που μας έγειρε — ήταν όλο εκείνο το διάστημα πριν που πήραμε τρεις φορές τρεις πόντους στις τρεις τελευταίες προσπάθειες ενός δεκαπέντε επειδή κανείς δεν είχε αναλάβει ρόλο playmaker. οι αντίπαλοι εκείνοι στο τέλος βγήκαν πρωταθλητές επειδή είχαν φτιάξει ένα σύνολο σαν ράψιμο σε σταθερή βελόνα, ενώ εμείς αλλάζαμε κουρτίνες κάθε τρεις μήνες ελπίζοντας πως κάποια στιγμή το φως θα αλλάξει από μόνο του. τώρα λένε πως η Γιουτάχ έκανε trade κι απέκτησε έναν MVP τελικού χρόνου — εμείς κάναμε τρεις αλλαγές στην ομάδα μέχρι τον Ιανουάριο κι ήλπιζαμε πως ο Γουόλ θα γίνει Superman μέσα σε πέντε αγώνες. κάτι τέτοιες ιστορίες τις ξαναζούμε κάθε φορά που γινόμαστε φαν του φόρουμ: «ναι ρε φίλοι, αυτοί εκεί έξω έκαναν σχέδιο κι εμείς βγάλαμε ψήφισμα για την επόμενη γιορτή». αλλά όταν οι αριθμοί τελικά γράφουν ιστορία, τότε βγαίνουν αυτά τα λόγια — όχι σαν επίκριση, σαν αυτοσαρκασμός ανθρώπου που έκανε μάθημα: έχουμε δίκιο να γκρινιάζουμε όταν τελειώνει μια χρονιά έτσι; ναι. έχουμε δίκιο να περιμένουμε πως η επόμενη φορά όλα αυτά θα γίνουν διαφορετικά; όχι, εκτός κι αν κοιτάξουμε κατάματα πως η βούληση για σχέδιο είναι εκείνη που κάνει ένα σύνολο πρωταθλητές — κι όχι τρεις νίκες σαν βόλτα στο λούνα παρκ. η Ιντιάνα Πέισερς φέτος δεν ήταν η ομάδα των πρωτοβουλιών. ήταν η ομάδα που έφτιαχνε κουρτίνες χωρίς παράθυρο. ποια νίκη μιλάνε αυτοί εκεί έξω; εκείνη που γράφτηκε χωρίς σχέδιο κι εμείς την τραγουδήσαμε σαν εθνικό ύμνο. ντροπή να λέγεται νίκη.

τι ήταν αυτό που διάβασα τώρα εδώ;;; εμένα μου λένε πως ο Πάσοβιτς έκανε σχέδιο επειδή πήρε δέκα μέρες άδεια;;; ρε γαμώτο — εγώ είχα τρεις γιορτές στα δεκαπέντε μου χρόνια σπιτιού επειδή η μάνα μου πήρε δεκαπέντε μέρες αδεία από τον ΟΤΕ και εσείς μου λέτε πως αυτός έκανε στρατηγική επειδή του έδωσαν αυτοί τους τρεις μήνες;;; 🤯 βλέπω τις τρεις νίκες στις πέντε πρώτες κι αμέσως θυμάμαι πως εκείνες οι τρεις νίκες έγιναν με τον Γουόλ να σουτάρει σαν να είχε πυροβολισμό στον αγκώνα του — τρεις στους πέντε αγώνες είχε λιγότερους από έξι πόντους ανά παιχνίδι, γιατί; επειδή εκείνη τη φορά η ομάδα είχε αποφασίσει να παίζει χωρίς playmaker, μόνο ελπίδα ότι κάποιος τυχαίος θα σηκωθεί πάνω του και δεν θα κάνει φάουλ στον αγώνα του χρόνου του. και μετά λένε για τυχαίο τραυματισμό;;; αυτός ο άνθρωπος που χτύπησε στα playoffs είχε λάθος κίνηση στην πρώτη περίοδο σαν πρωτοετής φοιτητής στο γήπεδο επειδή πριν δυόμιση μήνες είχε ντυθεί playmaker χωρίς ρόπαλο — ποιο σχέδιο είπε πως είχε η ομάδα γι' αυτόν;;; "να σουτάρει όταν τελειώνουν τα τελευταία δευτερόλεπτα επειδή είναι ο μοναδικός που μπορεί να βγάλει ζάρι εκεί";; οι αντίπαλοι εκείνοι έγραφαν ιστορία επειδή είχαν έναν σκοπό: έκαναν trades που άλλαξαν το σύνολο, έδωσαν ρόλο στους νέους τους ώστε να νιώθουν πως έχουν σημασία, όχι πως είναι τυχεροί άνθρωποι που βρήκαν χαρτζιλίκι στην τσέπη τους. εμείς κάναμε τρεις αλλαγές μέχρι τον Ιανουάριο κι ήλπιζαμε πως ο Γουόλ θα γίνει Superman μέσα σε πέντε αγώνες — μα δεν γίνεται έτσι. δεν γίνεται να βάζεις έναν άνθρωπο σαν playmaker επειδή έκανε πέντε σουτ έναν αγώνα κάποια στιγμή πριν δυόμιση μήνες και μετά να περιμένεις πως όλα θα γίνουν από μόνοι τους. κι όταν έφτασε ο Ιανουάριος και ο Γουόλ έπρεπε να βγει στη σέντρα επειδή ο Μάκκλουρ είχε δύο δάχτυλα σπασμένα, εκείνες οι δέκα πρώτες λεπτά ήταν η μεγαλύτερη τραγωδία της χρονιάς επειδή κανείς δεν είχε σχέδιο για τον ρόλο του Γουόλ — εκείνος ήταν μόνο ένας σουτέρ μεγάλου βεληνεκούς, όχι playmaker που ξέρει να κάνει assist όταν η ομάδα βρίσκεται πίσω τρεις πόντους. αυτοί εκείνοι οι δέκα λεπτά κράτησαν πάνω τους την ομάδα σαν ξύλινο στήριγμα ενώ στο γήπεδο έλειπε ακόμα ένας playmaker επειδή η ομάδα είχε αποφασίσει πως δεν υπάρχει ανάγκη για άλλη μία ψυχή στη σύνθεση. και τώρα λένε πως η Γιουτάχ έκανε trade κι απέκτησε έναν MVP τελικού χρόνου — εμείς κάναμε τρεις αλλαγές στην ομάδα μέχρι τον Ιανουάριο κι ήλπιζαμε πως ο Γουόλ θα γίνει Superman μέσα σε πέντε αγώνες. αυτές τις ιστορίες τις ζούμε κάθε φορά που γινόμαστε φαν του φόρουμ: αυτοί εκεί έξω έκαναν σχέδιο κι εμείς βγάλαμε ψήφισμα για την επόμενη γιορτή επειδή ο Τάτερσον πήρε τρεις νίκες στις πέντε πρώτες κι εμείς του βγάζαμε τίτλο πρωταθλητή χωρίς κανέναν αγώνα στα χαρτιά. η Ιντιάνα Πέισερς φέτος δεν έκανε σχέδιο — έκανε τρία trades κι άλλαξε τρεις φορές τις κουρτίνες στο σπίτι ελπίζοντας πως κάποια στιγμή το φως θα αλλάξει από μόνο του. ποια νίκη μιλάνε αυτοί εκεί έξω; εκείνη που γράφτηκε χωρίς σχέδιο κι εμείς την τραγουδήσαμε σαν εθνικό ύμνο. ντροπή να λέγεται νίκη όταν οι αντίπαλοι ράβουν την τσάντα τους ενώ εσύ αλλάζεις ταινίες στις κουρτίνες σου κάθε τρεις μήνες.

Τρεις νίκες στις πέντε πρώτες — ναι, αυτό το θυμάμαι σαν εκείνον τον Οκτώβριο που η ομάδα μπήκε στο γήπεδο φορώντας τις κίτρινες μπλούζες σαν να ήταν πρωταθλητές της Eurovision. Ο Τάτερσον εκείνες τις τρεις φορές βγήκε πρώτη επιλογή γιατί εκείνες τις τρεις φορές κανείς άλλος δεν είχε σχέδιο εκτός από το "ρίξ' τη μπάλα στον Γουόλ και προσευχηθείτε". Αλλά αλήθεια τώρα — ποιος εκείνος ο αγώνας με την Γιουβέντους όταν εκείνος ο Courts πήρε δέκα assist στον πρώτο ημίχρονο επειδή είχε έναν playmaker σαν τον Γκονζάγκα δίπλα του; Εμείς εκείνο το βράδυ ξέραμε μόνο τους τίτλους των ειδήσεων μετά το τέλος: "Τρία νικητήρια σουτ τελευταίων δευτερολέπτων, νίκη 98-97". Δεν καταλάβαμε πως εκείνο το βράδυ όχι μόνο νίκησαν, αλλαγήσανε τη φιλοσοφία του πρωταθλήματος. Κι εμείς συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως η ιστορία γράφεται στα τελευταία δευτερόλεπτα αντί να ψάχνουμε εκείνον τον άνθρωπο που θέλει να κρατήσει την μπάλα όταν η ομάδα είναι κάτω τρεις πόντους. Ποιος είναι αυτός; Δεν τον έχουμε δει ακόμα.

Ναι, φίλοι μου από την ομάδα της καρδιάς — συμφωνώ απόλυτα πως εκείνες οι τρεις νίκες στις πέντε πρώτες ήταν περισσότερο ψέμα παρά νίκη. Κάναμε μια βόλτα στους δρόμους των πρωταθλητών φορώντας τις κίτρινες φανέλες σαν να είχαμε ήδη το τρόπαιο στο χέρι, ενώ στην πραγματικότητα ο Γουόλ σούταρε σαν τρελός επειδή η ομάδα είχε αποφασίσει πως ο ρόλος του ήταν μόνο να ικετεύει τον ουρανό για ένα σουτ στις τελευταίες στιγμές. Πέρυσι, όταν δούλευα στον αγώνα των περσινών πλέι-οφ μεταξύ Γιουβέντους και Γκραν Κάναρια, θυμάμαι πόσο διαφορετικός ήταν ο Courts εκείνο το βράδυ. Εκείνη η ομάδα είχε έναν προπονητή που έκανε drill μετά drill γύρω από έναν playmaker — και μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε πάνω από δεκαπέντε assist στον αγώνα επειδή όλα ήταν σχεδιασμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Εμείς εδώ περιμέναμε πως ο Γουόλ, σαν βγήκε πρώτος στις εκλογές των νέων, αυτόματα θα γινόταν playmaker επειδή έκανε πέντε σουτ στους τελευταίους αγώνες πριν τον Οκτώβριο. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνος ο Ιανουάριος μου θύμισε εκείνες τις τρεις βδομάδες όταν η ομάδα μου έπαιζε μπάσκετ στην παραλία χωρίς δίκτυα, λέγοντας στον εαυτό μας πως τελικά αυτό είναι αρκετό. Αν υπήρχε σχέδιο πίσω από τις τρεις αυτές νίκες; Ουδείς δεν είχε πάρει τον χάρτη πριν βγει στην πορεία. Και μην αρχίσετε τώρα να με κατηγορείτε πως ξεχνάω τον πάθος της ομάδας — αυτός ήταν πάντα εδώ, ωστόσο το πάθος χωρίς σχέδιο είναι σαν πυρκαγιά που καίει μονάχα τους δικούς σου κήπους. Αυτοί εκεί έξω έκαναν trades που άλλαξαν το σύνολο επειδή είχαν ανθρώπους που γνωρίζουν πως το νήμα κρατείται μόνο όταν υπάρχουν πολλές κλωστές μαζί. Εμείς φέτος αρκεστήκαμε να αλλάζουμε κουρτίνες στο σπίτι και περιμέναμε πως κάποια στιγμή το φως της αλλαγής θα εμφανιστεί μόνος του. Αλλά δεν έχουμε τελειώσει ακόμα — ας κρατήσουμε αυτή τη συζήτηση ζωντανή. Τα μάτια μας πρέπει να ανοίξουν πριν ξαναφορέσουμε τις κίτρινες φανέλες σαν εθνικό σύμβολο. Τι λέτε;

Τρεις νίκες στις πέντε πρώτες κι εμείς βγάζαμε δίκιο σαν βλαμμένοι επειδή ο Τάτερσον έκανε τρεις φορές το ίδιο σουτ — και μάλιστα όταν είχαν μαζευτεί πέντε χιλιάδες άνθρωποι να τον δουν σαν τον Μεσσία του NBA! Ρε φίλοι, αυτό ήταν σούπερ μάρκετ εκείνο το Oct! Τρεις νίκες, τρεις στιγμές που οι αντίπαλοι έκαναν φάουλ στον Γουόλ επειδή δεν είχαν όρεξη να τον κοιτάξουν καν! Μετά ήρθε ο Ιανουάριος και ξύπνησαν όλοι με πονοκέφαλο επειδή η ομάδα είχε δώσει ρόλους στους νέους σαν να ήταν παιχνίδια κουκλοθέατρου. Ο Πάσοβιτς εκείνες τις μέρες ήταν σαν τον Κινέζο στη γειτονιά μας — έκανε αγώνες και χάνονταν στα υπόγεια επειδή κανείς δεν του είχε πει πως στην Αμερική δεν φτάνει να είσαι τυχερός, πρέπει να ξέρεις πού είναι η μπάλα όταν πέφτει η πίεση. Και τώρα λένε πως η Γιουτάχ έκανε trade για έναν MVP τελικού χρόνου επειδή είχαν σχέδιο κι εμείς φτιάχναμε πίτσες στο γήπεδο επειδή χάσαμε τον Γουόλ για δεκαπέντε λεπτά! Αλήθεια, ποιος εκείνος ο αγώνας με την Μπρούκλιν όταν ο Κλαρκσον έκανε ένα drive σαν ξυράφι επειδή κανείς δεν τον σταμάτησε — ενώ εμείς περιμέναμε πως ο Πάσοβιτς, σαν βγήκε σαν last-minute rookie, θα άλλαζε τη μοίρα της ομάδας επειδή έκανε δυο τρίποντα μέσα στο τελευταίο λεπτό; Οι άλλοι ομάδες έφτιαξαν σύνολα σαν καλλιτέχνες στο παζλ — εμείς κάναμε τρεις trades μέχρι τον Ιανουάριο κι αλλάζαμε κουρτίνες σαν τρελοί επειδή ελπίζαμε πως η επόμενη φορά η μπάλα θα έμπαινε μόνη της στο καλάθι! 🤡 Τέλος πάντων, αυτή η χρονιά ήταν ένα μάθημα πως η τύχη δεν έχει σχέση με τους πρωταθλητές — αυτοί γράφουν ιστορία επειδή έχουν σχέδιο, όχι επειδή έκαναν τρεις φορές το ίδιο σουτ στις τελευταίες πέντε βολές! Καλό είναι να κοιτάξουμε κατάματα πως αυτή η ομάδα φέτος δεν είχε κανένα σχέδιο εκτός από το "περιμένετε και προσευχηθείτε". Κι εμείς τρώγαμε τις κίτρινες φανέλες σαν ψωμί επειδή χρειαζόμασταν κάτι να κρατήσουμε στο χέρι! 💸

ΠΩΣ ΤΡΕΛΑΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΧΡΟΝΙΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;; 😱 ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΠΟΥ ΚΑΝΑΜΕ ΠΑΣΑ ΛΑΣΤΙΧΕΣ ΣΤΑ ΛΑΤΑΡΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΑΤΕΡΣΟΝ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΠΙΟΝΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΣΟΒΙΤΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΝΟΗ;;;; Κι αυτοί οι άλλοι λένε πως αυτή η χρονιά ήταν νίκη επειδή κάπου πήρανε δεκαήμερο άδεια;;; 🤬 Εγώ τώρα θυμάμαι πως τον Οκτώβριο που λέγαμε ότι η ομάδα άλλαξε επειδή έκανε τρεις νίκες στις πέντε πρώτες, ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΠΕΣΕΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΝΑ ΠΑΡΩ ΣΥΝΤΟΜΙΑ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑΤΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΕΛΠΙΖΕ ΣΤΟΝ ΤΑΤΕΡΣΟΝ ΣΑΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΣΤΟΝ ΕΛΚΟΣ!!! Και μετά λοιπόν;;; Αφού αυτός εκεί έκανε τρεις σωτήριες βολές στις τελευταίες πέντε φορές τότε;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΔΙΟ — ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΥΧΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΤΑΤΕΡΣΟΝ ΣΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΟΥ "ΣΩΤΗΡΑ ΠΑΝΤΟΣ". ΚΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ ΠΩΣ ΤΟ ΕΚΑΝΑΜΕ ΣΧΕΔΙΟ;;; Εγώ εκείνες τις τρεις νίκες τις θυμάμαι σαν τον μπακαλιάρο στις γιορτές — φάγαμε τρεις φορές τις ίδιες πατάτες επειδή κανείς δεν είχε σχέδιο στο ψήσιμο!!! Κι αυτοί οι γκάμοι εκεί έξω τώρα γράφουν πως έκαναν σχέδιο επειδή πήραν έναν αθλητή δέκα μέρες ρεπό;;; 🔥 ΤΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΤΩΡΑ;;; ΝΑ ΠΕΙΝΑΜΕ;;; ΝΑ ΚΡΕΜΑΣΤΟΥΜΕ;;; Ή ΝΑ ΣΗΚΩΘΟΥΜΕ ΚΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΜΕ ΕΤΣΙ;;; ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΤΩΧΗ ΣΕ ΠΑΙΚΤΕΣ — ΕΙΝΑΙ ΦΤΩΧΗ ΣΕ ΣΧΕΔΙΟ!!! ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΤΟ ΔΕΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΜΑΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΣΤΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΟΥΣ!!!

ρε φίλοι μου της ιντιάνας — τι σας είχε πιάσει εκεί στις αρχές Οκτώβρη, όταν βγάζατε μπέζ βουλοκέρι σαν να είχατε πιάσει ξύλο στην τσάντα σας; εγώ θυμάμαι τότε ακόμα τον Γουόλ στους δύο τελευταίους αγώνες πριν την έναρξη, όταν έκανε δυο φορες back-to-back forty point games επειδή κάποιος στο προηγούμενο καλοκαίρι είχε αποφασίσει πως εκείνος ήταν ο playmaker της ομάδας — όχι επειδή είχε τις ικανότητες, αλλά επειδή είχε λάμψει σαν αστέρι στον αγώνα των πανεπιστημιακών πρωταθλημάτων για δεκαπέντε λεπτά κάποια φορά εκεί στην αθλητική σχολή του Λος Άντζελες. τρεις νίκες στις πέντε πρώτες, ναι, αλλά σαν τρεις νίκες που έχουν γίνει από μέρους ενός παιδιού στο πιλάτι όταν βγάζει ζάρι χωρίς κανείς να του έχει μάθει τους κανόνες. και τώρα λένε πως η Γιουτάχ έκανε trade κι απέκτησε έναν MVP τελικού χρόνου — εμείς κάναμε τρεις αλλαγές στην ομάδα μέχρι τον Ιανουάριο κι ήλπιζαμε πως ο Γουόλ θα γίνει Superman μέσα σε πέντε αγώνες. αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πέρα είχαν έναν Ντόναβαν Μίτσελ που έκανε six months of rehab επειδή τον γύρισαν σαν χαρτί στις προηγούμενες ομάδες, κι εμείς κάναμε trades σαν να παίζαμε σκάκι ενώ εμείς δεν ξέραμε πως ο αξιωματικός κινείται διαγώνια. εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα στις αρχές Νοέμβρη με την ομάδα των Γκόλντεν Στέιτ όταν ο Γουόλ πέρασε μισή ώρα να βγάλει έξι πόντους επειδή κανείς δεν είχε βγάλει σχέδιο για τον ρόλο εκείνου του ανθρώπου μέσα στο σχήμα; η ομάδα εκείνη τότε είχε τρεις guards που έκαναν πάνω από δεκαπέντε assist τον αγώνα ο καθένας επειδή είχαν δουλέψει τόσο πολύ όσο έπρεπε — εμείς βγάζαμε βόλτα κάθε φορά που βρισκόμασταν πίσω στους πόνους επειδή περιμέναμε πως ο Γουόλ, σαν έκανε εκείνο το θρυλικό σουτ στα playoffs του κολεγίου πριν δύο χρόνια, αυτόματα θα γινόταν ο άνθρωπος που κάνει το επόμενο βήμα. και τώρα αυτοί οι άλλοι λένε πως αυτή η χρονιά ήταν νίκη επειδή κάπου πήρανε δεκαήμερο άδεια;;; εγώ εκείνη την εποχή θυμάμαι πως όταν πήραν τρεις νίκες στις πέντε πρώτες είχαν γράψει στα ελληνικά φόρουμ πως "η εποχή άλλαξε", ενώ την επόμενη βδομάδα εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έκανε τρεις συνεχόμενες ήττες σαν να είχαν χάσει το διαβατήριό τους στο αεροδρόμιο. ποια σχέδιο μιλάνε αυτοί εκεί έξω; αυτοί έκαναν trades σαν εκείνες τις τρεις πρώτες νίκες — χωρίς στόχο, χωρίς συνέχεια, μόνο ελπίδα πως κάποια στιγμή η μπάλα θα κατέβαινε από μόνο της στο καλάθι μας. η ιντιάνα πέισερς φέτος δεν ήταν η ομάδα που έκανε τέσσερα finals σαν τους Γιουνιον όταν έχαναν δέκα πόντους μέσα σε δύο λεπτά επειδή είχαν έναν Guard σαν τον Φαλκονέτο που έκανε fifty fifty deals κάθε βράδυ — ήταν η ομάδα που άλλαζε ρόλους κάθε τρεις αγώνες σαν να ήταν εγκαίνια βιτρίνας. αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι εκεί επέμεναν πως ο Πάσοβιτς έπρεπε να γίνει ο playmaker επειδή είχε κάνει δυο σουτ στις τελευταίες πέντε βολές σαν να ήταν η μοναδική λύση της ομάδας. ποιο σχέδιο υπήρχε εκεί; κανένα. υπήρχε μόνο ένας τίτλος στα social media κάθε φορά που κάναμε μία νίκη επειδή εκείνες τις τρεις νίκες ήταν σαν τρεις σειρές δελτίων στο ΛΟΤΤΟ — τυχερά, χωρίς συνέχεια. εμένα δεν με πείθουν αυτοί οι μεγάλοι αριθμοί εκεί έξω όταν μιλούν για τον Πάσοβιτς επειδή εκείνον τον άνθρωπο τον γνώρισα από πρώτο χέρι όταν έκανε εκείνον τον αγώνα στο Ίντιανapolis πριν δυόμιση χρόνια: είχε κάνει δεκατέσσερα λάθη επειδή κανείς δεν του είχε μάθει πως στην αμυντική θέση πρέπει να κοιτάς το πόδι του αντίπαλου όταν εκείνος σηκώνεται για σουτ, όχι τον αγκώνα σου. κι εμείς φέτος βγάζαμε τίτλους επειδή έκανε κάποιον αγώνα στον οποίο η ομάδα είχε περιέλθει ύστερα από δεκαπέντε αλλαγές θέσεων σαν να παίζαμε poker χωρίς κανόνες. αλλά πιστέψτε με, φίλοι μου — όταν σηκωθώ την επόμενη χρονιά να γράψω πως η ιντιάνα έκανε τρία finals επειδή είχε έναν playmaker σαν τον Γουόλ εκείνος ο άνθρωπος ακόμα δε ξέρει τι είναι assist επειδή η ομάδα πριν δυόμισι χρόνια είχε αποφασίσει πως η θέση του ήταν δίπλα στο basket περιμένοντας την μπάλα να του πέσει στην αγκαλιά σαν μήλο από το δέντρο. αυτοί εκείνοι οι ομάδες εκεί έφτιαξαν σύνολα σαν ωρολογοποιούς επειδή είχαν ανθρώπους που δούλευαν πάνω στον χρόνο — εμείς φτιάξαμε τρία trades επειδή κάποιος είπε πως "μπορεί να γίνει" χωρίς κανείς να έχει δει το σχέδιο πάνω στο χαρτί. κι εμείς μετά θυμόμαστε αυτές τις τρεις νίκες σαν τρεις νίκες στις πέντε πρώτες επειδή κάποια στιγμή η ομάδα είχε κάνει back to back forty point games — όχι επειδή είχε σχέδιο, επειδή είχε τύχη σαν τυχερό νόμισμα που το γυρνάς τρεις φορές στη σειρά.

Τρεις νίκες στις πέντε πρώτες κι εγώ τότε έκλεισα το κινητό μου επειδή είδα τον Τάτερσον να τρέχει σαν κανονιοβολισμός στις τελευταίες πέντε βολές—κανείς δεν είχε πει στον Γουόλ πως δεν είναι Ο Φύλακας των Τελευταίων Δευτερολέπτων, εκείνος ο τύπος είχε γίνει ο μοναδικός σουτέρ του τμήματος επειδή κάποιος είχε αποφασίσει πως "είναι δυνατός", όχι επειδή είχε κάνει assist πριν την περίοδο. Μετά φύγαμε σαν σαββατοκύριακο στην παραλία χωρίς αντίσταση—θύμισες κάτι αγοράκι, αλήθεια; Αυτή η χρονιά ήταν σαν εκείνες τις τρεις φορές που πήγαμε οικογενειακά εκδρομή στο χιόνι και ξεχάσαμε να πάρουμε μαζί μας ακόμη και γάντια: τρεις νίκες στις πέντε πρώτες γιατί ελπίζαμε πως ο χειμώνας θα τελειώσει μόνο του όταν βγάλουμε τις κίτρινες φανέλες σαν εθνικές. Ακόμα θυμάμαι την έκφραση του Πάσοβιτς εκείνο το βράδυ με την Μπρούκλιν όταν έκανε ένα drive σαν ξυράφι—πέντε δευτερόλεπτα αργότερα οι υπόλοιποι κοιτούσαν τριγύρω σαν να περίμεναν η μπάλα να τους πέσει πάνω από το κεφάλι σαν μάννα εξ ουρανού. Κι αυτοί λένε πως η Γιουτάχ έκανε trade επειδή είχαν σχέδιο; Αυτοί εκεί έξω κάνουν trades σαν να παίζουν σκάκι ενώ εμείς αλλάζουμε την ταπετσαρία στο σπίτι μας κάθε τρεις μήνες περιμένοντας την επόμενη χρονιά. Το πιο ωμό όμως είναι πως ακόμη και τώρα κάποιοι φίλοι συνεχίζουν να λένε πως αυτές οι τρεις νίκες ήταν κάποιο σχέδιο επειδή "τον Οκτώβριο βγήκαν σίγουροι"—όμως εγώ εκείνο το Οκτώβριο έκανα μία βόλτα στους δρόμους της πόλης με τις κίτρινες φανέλες σαν λάθος πρωταθλητές της Eurovision, ενώ την επόμενη βδομάδα ο Γουόλ έκανε δυο φορες "back-to-back forty point games" επειδή κάποιος είχε αποφασίσει πως αυτός ήταν ο playmaker μόνο επειδή είχε λάμψει σαν αστέρι δεκαπέντε λεπτά στις αθλητικές σχολές του Λος Άντζελες. Και τώρα όταν λέμε πως φέτος η ομάδα δεν είχε σχέδιο εκτός από την ελπίδα πως κάποιος θα γίνει Σωτήρας σε κάθε αγώνα—γιατί κάποιοι ακόμη κοιτούν τριγύρω σαν να περιμένουν να ξυπνήσουν από αυτή την φαντασίωση; Αυτοί εκεί πέρα έκαναν εκείνον τον trade πριν τρεις μήνες επειδή ήξεραν πως υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι κάνουν την ομάδα τους πάνω στον χρόνο· εμείς αλλάξαμε ρόλους σαν να παίζαμε poker χωρίς κανόνες και περιμέναμε πως η επόμενη κίνηση θα βγει μόνη της. Η Ιντιάνα Πέισερς φέτος δεν έπαιξε μπάσκετ—έπαιξε την ίδια σειρά από δελτία στο ΛΟΤΤΟ τρεις φορές στη σειρά και την έκαναν νίκη επειδή τύχαινε ο αριθμός του Τάτερσον στα τελευταία δευτερόλεπτα. Κι εμείς ακόμη φοράμε αυτές τις κίτρινες φανέλες σαν να κρατάμε κάτι ζωντανό, ενώ εκείνοι εκεί έξω γράφουν ιστορία επειδή κρατούν χαρτιά στο τραπέζι—και αυτά τα χαρτιά έχουν σχέδιο, όχι τύχη. Από εκεί όμως και πέρα δεν ξέρω τι άλλο να πω. Το σχέδιο δεν ήταν ποτέ κάτι που περιμένουμε να εμφανιστεί από μόνο του—ή το δουλεύεις σαν ωρολογοποιός ή το ξεχνάς σαν κακή ταινία. Εμείς πήγαμε σινεμά, άλλαξαμε ρόλους σαν πρωταγωνιστές μίας κωμωδίας, και περιμέναμε να γυρίσουν οι τίτλοι στο τέλος σαν πάντα. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνο τοOctober φόρτωσε το κινητό μου επειδή οι πρώτοι αγώνες είχαν κάτι το συλλογικό· μετά όμως καταλάβαμε πως υπήρχε μόνο ένας πρωταγωνιστής—κι εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τα σουτ στις τελευταίες πέντε βολές επειδή κανείς δεν του είχε πει πως υπάρχουν και άλλοι ρόλοι στη ζωή. Αυτοί εκεί τους έδωσαν έναν ρόλο, εμείς φτιάξαμε έναν πρωταγωνιστή επειδή έκλεισαν οι ψήφοι στην τάξη των φίλων στο facebook. Ποιο σχέδιο λέτε πως υπήρχε;