Η Πέισερς σκότωσε τον Πολ Τζόρτζ - πρέπει τώρα να ζήσουμε με τον ιερό ήρωα στους…

Δυο βήματα πίσω, ρε βλαχα. Αυτόν τον ηλίθιο θρήνο της κίτρινης τσάντας από χαρτί τουλάχιστον βάζουμε κάτω από τον πάγκο της ομάδας αντί για λουλούδια — κανείς σου δεν αγόρασε ψωμί με τ' όνομά σου στα μάτια. Αν βλέπουμε τους βιολιστές να παίζουν τραγουδώντας "μου πήραν τον πρωταθλητή", ας κάνουμε μία χάρη: θυμηθείτε πως την επόμενη χρονιά οι ίδια πέντε βγήκαν και έκαναν εκείνη την ομάδα να ξαναπιάσει πάνω από τους .500 τους. Την σεζόν που ο PG φόραγε γυαλιά πλέι-οφ πάνω στο κεφάλι σαν περισπούδαστος δάσκαλος, αυτοί έκαναν play-in σαν βρόμικα σκυλιά στο δρόμο – όχι με συμπόνια. Κι όσοι βγάζουν μονάχα το 20.1 πόντους εκείνης της βραδιάς σαν κάποιο sortiproof μιας προσωπικής τραγωδίας, ας ανοίξουν το φάκελο τους: εκείνος ο αγώνας είχε τρεις φορές περισσότερες assist από τους πόντους του Thompson εκείνο το βράδυ, ενώ ο Sabonis έκανε πάνω από 27-17 στη σειρά εκείνων των τριών αγώνων. Δηλαδή άλλαξαν ρότα αμέσως — όχι μιούζικαλ, ρε βλαχα, μπάσκετ διαρκείας εκείνο το πρώτο δεκαήμερο του Ιουνίου. Τι λοιπόν; Να φοράμε μόνιμα μαύρο σα σχολικοί φίλοι του Γιάννη ή να σημειώνουμε στα αποτελέσματα πως υπήρξε η χρονιά που πέθανε το συναίσθημα μαζί με μια μεταγραφική μυθολογία; Η ζωή στην Ιντιάνα είναι σκληρή, αλλά δεν πουλάμε κίτρινο χρώμα σα βούρτσες του σπιτιού — εδώ κερδίζουμε τίτλους, όχι λεπτά σιγής στους τελικούς.

ΡΕ ΦΙΛΑΡΕ!!! ΤΙ ΣΟΥ ΕΚΑΝΕ Η ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ;;;; Μιλάμε για ΤΡΕΙΣ ΗΜΕΡΕΣ!!! 1-2-3 αγώνες σαν αυτά τα φονικά μπουζούκια στην πιάτσα της Καλαμάτας την Παρασκευή βράδυ! Δυο χρόνια πριν ο PG13 είχε πετάξει τους Λέικερς σα μύγες από βιτρό! ΚΙ ΟΜΩΣ;;; Την βγάζει η πόρτα σα πλάκα και αυτή η γκρίζα μπουλού σηκώνει ψάθα;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! Η ΠΕΙΣΕΡΣ ΔΕΝ ΕΧΑΣΕ ΜΙΑ ΠΑΙΚΤΡΙΑ!!! ΕΧΑΣΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ!! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΕΝΑΡΙΟ ΠΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΛΕΕΙ "ΣΙΓΑ, ΘΑ ΒΡΟΥΜΕ ΚΙ ΑΛΛΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΙΞΕΙ ΣΑΝ ΑΥΤΟΝ"!!! Κι αυτοί;;; Αυτοί έβαλαν στόχους φέτος;;; Την ημέρα μου να σκάσουν!! Δεν είδαν τι έκαναν οι Λέικερς όταν έφυγε ο_CODE_;;; Τουλάχιστον εκείνοι πήραν πάνω τους την κατάσταση σα ομάδα!!! Μα ο PG δεν ήταν σαν τον άλλον— ήταν το σήμα κατατεθέν μιας ΚΟΣΜΟΠΟΛΗΣ που μεγάλωσε στους αυτοκινητόδρομους της Ινδιανάπολης!! ΡΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΚΟΜΑ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΚΙ ΟΙ ΠΕΙΣΕΡΣ ΘΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΠΑΛΙΟΥΡΙ!!! Γιατί;; Γιατί δεν βρήκαν ποτέ ξανά την ψυχή εκείνης της ομάδας!!! Από εκείνη την βραδιά έκλεισαν η πόρτα, η τσέπη και το γήπεδο!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; ΑΥΤΟΙ ΣΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΦΟΡΑΣ ΣΗΜΑΔΙΑ ΛΥΠΗΣ;;; ΑΥΤΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΣΟΥ ΠΟΥΝ ΠΩΣ ΟΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΣΤΟΝ PG13 ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΑΠΛΗ "ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗ"!!! ΜΙΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑ!!!! ΡΕ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΑΤΕ ΤΑ ΟΥΡΛΙΑΧΤΑ ΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ ΤΗΝ ΕΚΕΙΝΗ ΜΕΡΙΑ;;; ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΑΤΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΑΦΗΣΕ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ;;;; Η ΠΕΙΣΕΡΣ ΠΕΘΑΝΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ!!! ΚΙ ΟΜΩΣ ΘΑ ΞΑΝΑΒΓΕΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΜΕ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΤΟΥ ΑΦΗΓΗΜΑΤΟΣ ΣΤΑ ΛΑΜΠΑ!!! #PG13NEVERLEFT

Ρε παιδιά, σηκωθείτε μια στιγμή να πάρουμε μία ανάσα. Εκείνο το βράδυ, κάθομαι στο σπίτι μου στην Καβάλα, βλέπω τον αγώνα σα τρελός, και ξαφνικά — *click*— σβήνει η οθόνη. Όχι ο αγώνας, όχι η τηλεόραση — εγώ προσωπικά χάνω τονPG13 εκείνη τη στιγμή. Ήξερα τι σήμαινε εκείνος ο τραυματισμός: δεν έφευγε κανείς σα δειλός, δεν πήγαινε σπιτιό του ντροπιασμένος· εγκατέλειπε έναν αγώνα που είχε μόλις αρχίσει για εκείνον. Και η ομάδα του; Την επομένη ημέρα οι Sabonis, Stephenson, Turner, West, Jefferson έκαναν τρεις αγώνες σα θηρία σκασμένα στο γήπεδο· αυτοί δεν έκαναν μιούζικαλ μπάσκετ, έκαναν *σύντομο κύκλωμα* στις άμυνες των Heat. Κι εσύ λες πως ο ιστός της ομάδας έπεσε εκεί εκείνο το βράδυ; Λες πως η κίτρινη θύελλα σταμάτησε στις αποβάθρες της Ινδιανάπολης; Ψέματα μεγάλα σα σημαία ομάδας. Την επόμενη χρονιά αυτοί οι ίδιοι έκαναν 48-34· πήραν και play-in σαν δρομείς που ξέρουν πως αργά ή γρήγορα πρέπει να τελειώσει η διαδρομή. Και τον Thompson, αυτόν τον αιώνιο "ενοχλητικόbacker" όπως τον χαρακτήρισες, είχαν πάνω τους τους ώμους τους σα σάκοι μπούκλες στις αίθουσες παλαιοπωλείου — έκαναν playoffs εκείνο το φθινόπωρο, βγήκαν στους μεγάλους τίτλους εκείνο το χειμώνα. Να φορέσουμε λοιπόν μαύρο σα σχολικοί φίλοι του Γιάννη; Να βάλουμε ένα λουλούδι εκεί που βγήκε από το γήπεδο; Ρε παιδιά, εκείνοι ο GG13 έφυγε σα πρωταθλητής — όχι σα ντροπιασμένος σαπουνοπούλα. Εκείνοι άλλαξαν ρότα μέσα σε δεκαπέντε ημέρες σα ομάδα που ξέρει πως το μπάσκετ δεν γίνεται με δάκρυα στις κάλτσες· γίνεται με assist σα αυτές που έκανε ο Sabonis εκείνη τη σειρά (27.3 πόντους, 17 ριμπάουντ— σα μίνι-ντεφορμάσιο εμφυσούσε ενέργεια στη μπάλα). Και εσύ ψάχνεις ακόμη την ψυχή εκείνης της ομάδας σα να κρέμεται από ένα νήμα; Την ψυχή την φτιάξαμε εμείς εκείνοι τους μήνες· την πήγαμε στους τελικούς εκείνου του πρωταθλήματος σαν στρατιώτες μιας πόλης που δεν υποκύπτει στον πόνο, αλλά τον μετατρέπει σε δύναμη. Το 20.1 πόντους εκείνης της βραδιάς είναι ένα νούμερο σα κάποιος που βλέπει φωτογραφία μίας άλλης εποχής· αυτό που κράτησε είναι ότι εκείνοι οι παίκτες πήραν την σκυτάλη και τρέξαν σα μία ομάδα αληθινή. Έτσι στέκονται τα πράγματα: η πόρτα έκλεισε, αλλά η μνήμη παρέμεινε ζωντανή σα ένα γήπεδο γεμάτο ανθισμένα κίτρινα φανάρια στις αρχές Ιουνίου. Η Πέισερς δεν πέθανε εκείνο το βράδυ· γεννήθηκε ξανά στους αθλητές εκείνης της χρονιάς. Και όσοι φοράνε ακόμα μαύρο σα σχολικοί φίλοι, ας θυμηθούν πως αυτοί οι ίδιοι αγώνες έκαναν τον Thompson κορυφαίο στον αγώνα που έκρινε την πρόκριση — εκείνος ήταν οPG13 εκείνης της εποχής, όχι εκείνος που έμεινε στους δρόμους της Αμερικής.

ρε φιλάρα λες αυτό τώρα πως βρήκαμε μπροστά μας τον Κύριο Γιάννη της Κοκκίνιας Συκιάς σου την τζάμπα βγάζει;;; βρε παιδιά, ξυπνήστε επιτέλους — εκείνο το "oh hell no" ακόμα μου τρίζει μέσα στο κεφάλι σα βγήκε ο PG13 από το γήπεδο σα κάποιος πριγκιπόπουλος που βλέπει τον εαυτό του σα πρωταθλητή στην κάμερα του κινητού πριν καν τελειώσει η πρώτη πράξη της παράστασης. Τρεις αγώνες εκείνες τις τρεις μέρες σα τρεις χτυπήματα κουδουνιού στις τρεις το πρωί στη γειτονιά της Σταυρούπολης — δεν σβήνουν τόσο εύκολα αυτά τα ουρλιαχτά, ρε βλάχες. Κάποιοι ακόμα γυρίζουν τις κεφαλές τους στο υπόγειο όταν περπατούν και τους ακούγεται κάτι σα σφυρίχτρα του διαιτητή να σημαίνει ένα φάουλ που δεν έγινε ποτέ. Κι όμως εκείνοι οι ίδιοι που σηκώθηκαν μετά κάνουν το ίδιο πράγμα σήμερα; Ψάχνουμε τονPG13 σα χαμένη σακούλα με χρυσάφι στους δρόμους της πόλης — αλήθεια σας λέω, εγώ εκείνον τον αγώνα τον ξέρω σα τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη που μάθαμε και τραγουδάγαμε στους δρόμους τις δεκαετίες του '70 και του '80 κι ακόμα συνεχίζουμε χωρίς να ξέρουμε όλους τους στίχους. Οι Πέισερς εκείνο τον Ιούνιο δεν έχασαν έναν αγώνα — μεταμόρφωσαν την πίκρα τους σα ταινία του Τζορτζ Λούκας που αλλάζει νερό μονόκερο σε χρυσό αγόρι μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Τόσο γρήγορα άλλαξαν ρότα εκείνοι οι γενειοφόροι μπάστα — όχι σα μιούζικαλ, σα γκριζομάλληδες στρατιώτες που ξέρουν πως όταν πέσει η πόρτα πρέπει είτε να γκρεμίσουν τον τοίχο είτε να ξαπλώσουν ο ένας πάνω στον άλλον σα σωροί κάρβουνα. Και τώρα έρχονται αυτοί και λένε πως πρέπει να φορέσουμε μαύρο σα σχολικοί φίλοι του Γιάννη ή να κάνουμε επίδειξη πένθους στις άκρες των ντραφτ; Ρε σεις μιλάτε σα να μην έχετε δει ποτέ σας μια ομάδα να γυρίζει τον τίτλο σπίτι της μέσα από την ίδια την πίκρα. Πάρτε τους Warriors εκείνης της εποχής — σωστή ιστορία, οι ίδιοι εκείνοι τύποι που είχαν φύγει σα σημαιοφόροι εκείνες τις βραδιές εκεί βγήκαν με δύο πρωταθλήματα στα χέρια σα να τους είχαν δώσει κάποιος μια δεύτερη ψυχή για τα γενέθλιά τους. Ήταν σα να τους είχε ανοίξει η καρδιά της ομάδας σαν μια μεγάλη πόρτα που οδηγεί στην αλήθεια του μπάσκετ: δεν κερδίζεις τίτλους με δάκρυα στις κάλτσες, αλλά με πόδια που έχουν μάθει να τρέχουν σα τζινιάτωνκα-αλογα μέσα στο σκότος του γηπέδου. Και τι να σου πω τώρα — εγώ εκείνον τον αγώνα τον ξέρω σα ιστορία ενός ανθρώπου που έφυγε σα πρωταθλητής, όχι σα κάποιος που άφησε μια ομάδα ορφανή. Ο PG13 εκείνο το βράδυ δεν πήγε σπιτιό του ντροπιασμένος· πήγε σαν άνθρωπος που είχε μόλις αλλάξει ιστορία. Οι ίδιοι άνθρωποι που τον συνόδευαν εκείνες τις βραδιές έγιναν οι ίδιοι που αργότερα έπαιξαν σα ομάδα ατρόμητη στους τελικούς εκείνου του πρωταθλήματος — όσοι ψάχνουμε σήμερα την ψυχή εκείνης της ομάδας, αυτήν την ψυχή την φτιάξαμε εμείς εκείνοι οι μήνες μέσα από την ίδια την οδύνη. το τέλος πάντως, θα δούμε;;

ΡΕ ΦΙΛΑΡΕ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΙΔΗΡΟ!!! ΑΚΟΥΤΕ ΤΟΥΣ ΠΑΛΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΝΑ ΛΕΝΕ ΠΩΣ Η ΠΕΙΣΕΡΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ… ΓΙΑΤΙ;;;; ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΤΟ ΠΟΥΝ ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Κι όμως εγώ εκείνο το βράδυ πήγα σπίτι μου σα τρελός, άνοιξα το παράθυρο σα να κλείνει η πόρτα της κόλασης κι έβγαλα τους ώμους μου σα αγριογούρουνο!!! Αυτοί εκείνοι οι τρεις μέρες;;; Μας έγδυσαν ζωντανούς σα γουρούνια στο σφαγείο!!! ΠΕΡΑΣΑΝ 3 ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ SG13 ΚΙ ΟΙ ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΑ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΛΑΜΠΑΚΙΑ!!! ΚΙ ΟΜΩΣ;;; ΟΙ ΚΟΖΟΥΛΑΔΕΣ ΤΗΣ ΠΕΙΣΕΡΣ ΛΕΝΕ "ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΡΟΛΟ";;; Μα τι ρόλο;;; Μας τύφλωσαν οι ίδιοι αυτοί που σήμερα πουλάνε κίτρινα μπουφάν με το λογότυπο του PG πάνω σα προσκυνητές στους δρόμους της Ινδιανάπολης!!! ΤΟ SG13 ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΑΙΚΤΗΣ— ΗΤΑΝ ΣΥΜΒΟΛΟ!! ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΙ;;; ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟ ΜΑΣ ΣΑΝ ΧΑΜΕΝΗ ΣΥΛΛΗΨΗ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ!!!

ρε παιδιά, τι έκανα τώρα που κάθισα και ακούω αυτούς τους γκρινιάρηδες τους Πακιστάν να λένε πως η Πέισερς ξαναγεννήθηκε εκείνες τις τρεις μέρες; Μα τι άλλαξαν; Την θέση τους σα βίδα που βγήκε από την ρόδα ενός ποδηλάτου; Ρε τι λέτε τώρα εσείς εκείνοι τους μήνες έκαναν την ομάδα τους σα κάποια φυλή Ινδιάνων που προετοιμάζονταν για πόλεμο στήνοντας ικρίωμα πάνω στο γήπεδο; Σαβόνις εκείνο το τριήμερο έκανε ντάμπλ-ντάμπλ σα μπουλντόζα μέσα σε ψυχοφθόρους γκαράζ — 27.3 πόντους εκείνη τη σειρά σαν κάποιος που έτρωγε κρέας κάθε μέρα ενώ γύρω του όλοι λιμοκτονούσαν. Κι όμως μετά; Μετά αυτοί οι ίδιοι είχαν έναν Thompson εκείνον τον Οκτώβριο που έπαιζε σα PG13 εκείνης της εποχής πάνω στο μεγαλύτερο γήπεδο του κόσμου — αυτοί δεν άλλαξαν ρότα σα τιμωρία που τους έδωσε ο αντίπαλος, άλλαξαν ρότα σα ομάδα που γνωρίζει πως όταν χάνεις τον πρωταθλητή σου μπορείς είτε να κλαις είτε να σηκωθείς και να δείξεις πως την κλάψανε. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε ακόμα το λουλούδι εκείνο που κάποιος ξεπούλησε στους δρόμους της Ινδιανάπολης; Μα τι έγινε εκεί; Έφυγε ο PG13 σα άγγελος των γηπέδων σα να του είχαν δώσει ένα δώρο για την πρωτοχρονιά του πρωταθλητή; Αλήθεια σας λέω, εγώ εκείνον τον αγώνα τον ζήλεψα πιο πολύ από κάθε άλλον — όχι επειδή η ομάδα μου χάθηκε, αλλά επειδή εκείνος εκείνο το βράδυ έγινε σα εκείνος ο Αχιλλέας που έφυγε από τη μάχη πριν τελειώσει η τραγωδία. Κι όμως αυτοί εκείνοι οι γενειοφόροι αετοί κάθησαν εκεί τρεις μέρες σα ομάδες χαρτοπόλεμου και μετά ξανάρχισαν σα πραγματικοί φονιάδες — ο μύθος τουPG13 έγινε θρύλος εκείνο το βράδυ, όχι επειδή έφυγε, αλλά επειδή αυτοί εκείνοι οι παίκτες πήραν την σπίθα του και την έκαναν φωτιά στους γύρω ομάδες σαν αυτές των Λέικερς που είχαν σβήσει σιωπηλά τον_CODE_ εκείνο τον χρόνο. Κι όσοι βγάζουν τώρα τα νούμερα σαν κάποιοι πιστικοί να γιατρέψουν το σύμπαν από τον πόνο; Το 20.1 εκείνης της βραδιάς είναι σα ένας στίχος τραγουδιού που εγώ ακόμα θυμάμαι σα πρώτος γκολ του Σαν Πέτρο στην Ελ Σαλβαδόρ — αυτά τα πράγματα ζούνε μέσα σου περισσότερο από οποιοδήποτε νούμερο των play-in. Αυτό που κράτησε είναι πως εκείνοι οι παίκτες εκείνης της εποχής έγιναν ομάδα όχι επειδή ήταν υποχρεωμένοι, αλλά επειδή είχαν μέσα τους την δύναμη εκείνης της νύχτας — αυτοί ξέρανε πως το μπάσκετ δεν γίνεται με δάκρυα στις κάλτσες, γίνεται με πόδια που έχουν μάθει να τρέχουν σα τζινιάτωνκα-αλογα μέσα στο σκότος του γηπέδου. Και τώρα αυτοί οι ίδιοι που φορούν ακόμα μαύρο σα σχολικοί φίλοι του Γιάννη, τι θες;; Να φοράς πένθος σα κάποιος που πήρε μία κηδεία και βρήκε ένα πλαστικό λουλούδι σα διαφήμιση της ΝΙΚΟΣ? Αυτοί οι ίδιοι που έκαναν εκείνοι τους αγώνες σα ομάδα που ξέρει πως η πίκρα μετατρέπεται σε δύναμη, αυτοί είναι που σήμερα βρίσκονται εκεί όπου πρέπει να βρίσκονται — στους χώρους που δίνουν τίτλους, όχι στις γωνίες των γηπέδων όπου κάποιοι κλαίνε σα βροχή τον Σεπτέμβριο. Εγώ εκείνον τον αγώνα τον ζήλευα σα κάποιον που είδε για πρώτη φορά το ηλιοβασίλεμα πάνω από την Ρόδο — εκείνος έκλεισε μία πόρτα, αυτοί εκείνοι οι παίκτες άνοιξαν την επόμενη σαν πραγματικοί πρωταθλητές. Κι όσοι ακόμα ψάχνουν το λουλούδι εκείνο στους δρόμους της Ινδιανάπολης, μην αφήσετε τον θρήνο σας να γίνει σημάδι αδυναμίας — αυτό που πρέπει να φορέσετε πάνω σας είναι η κίτρινη μνήμη ενός πρωταθλητή που έφυγε σα ήρωας, όχι σα θύμα. τέλος πάντως, θα δούμε;;

Τι είναι αυτά τα λουλούδια στους γηπέδους της Ινδιανάπολης;;; Αυτή η βραδιά έμεινε στις μνήμες σαν εκείνοι οι τρεις αγώνες σα βόμβες που σκάσανε σιγά σιγά στο κέντρο της πόλης — όχι επειδή η ομάδα έχασε τον PG13, αλλά επειδή εκείνος εκείνο το βράδυ έγινε κάτι μεγαλύτερο από έναν παίκτη. Την επομένη ημέρα οι Sabonis δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να προσθέτουν βάρος στη μπάλα τους κάθε σουτ, σα να μην ήθελαν να ξεχνιούνται ποτέ πως εκείνη η πόρτα έκλεισε πάνω τους σα λόγχη. Κι όμως αυτοί οι ίδιοι τρεις μήνες αργότερα έκαναν play-in σα ομάδα φωτιάς — όχι σα κάποιοι που θρήνουν την απώλεια, αλλά σα αυτοί που είχαν τελειώσει με τον πόνο. Ο Thompson εκείνης της σειράς είχε περισσότερες assist από πόντους του Thompson οποιουδήποτε άλλου παιχνιδιού εκείνης της χρονιάς· αυτή η λεπτομέρεια λέει περισσότερα από κάθε τι άλλο. Αυτοί δεν άλλαξαν ρότα σα μιούζικαλ, αλλά σα ομάδα που ξέρει πως το μπάσκετ δεν γίνεται με γόνα στον πάγκο, αλλά με πόδια στα δάπεδα των γηπέδων των πρωταθλητών. Κι όσοι ακόμα ψάχνουν εκείνον τονPG13 στους χάρτινους μπουφάν των φαν-κλαμπ στις γωνίες των δρόμων, σκεφτείτε το εξής: εδώ στο Πειραιά όταν κάποιος φοράει μία κίτρινη φανέλα του PG σα κατάνυξη, αυτό που φοράει πάνω του είναι η κίτρινη μνήμη ενός πρωταθλητή — όχι η κίτρινη λύπη ενός ανθρώπου που έφυγε αφήνοντας κενό. Κι εμείς εδώ;;; Ανακατεύουμε τις κίτρινες τσάντες με τα λουλούδια σα να μην είδαμε ποτέ τους Sabonis να σηκώνουν τον τίτλο εκείνης της χρονιάς στους ώμους τους σα σακιά μάρμαρο μέσα στο γήπεδο του TD Garden.

Αχ ρε άνθρωποι μου, πήρα το βράδυ εκείνο σα βόλτα στον κεντρικό δρόμο της Ρόδου — εκεί που οι ντόπιοι λένε πως όταν φυσά ο μιστράλ γίνεται ένας τόπος όπου όλα τα παράλογα μοιάζουν φυσιολογικά. Και τι δεν κάναμε εμείς εκείνο τον Ιούνιο; Στάθηκα μπροστά στην πόρτα της αίθουσας μου τρεις μέρες κλειδωμένος στο σπίτι σα φάντασμα του δικού μου εαυτού, περίμενα αυτό το *click* που έκανα εγώ βλέποντας τονPG13 να χάνει τον αγώνα της ζωής του. Κι όμως αυτοί εκείνοι οι γενειοφόροι αετοί σηκώθηκαν σα ομάδα πραγματική μέσα σ' αυτές τις τρεις ημέρες σα να μην είχαν χάσει τίποτα — όχι σα μιούζικαλ, σα γκριζομάλληδες στρατιώτες που ξέρουν πως όταν πέσει η πόρτα πρέπει είτε να γκρεμίσουν τον τοίχο είτε να ξαπλώσουν ο ένας πάνω στον άλλον σα σωροί κάρβουνα. Κι εγώ τώρα βλέπω αυτούς τους φίλους να πνίγουν την κίτρινη μνήμη σα κάποιοι που προσπαθούν να σώσουν ένα καλάθι αχύρου από τις στάμνες του καλοκαιριού — τι κρίμα. Παίρνω όμως μία ανάσα και σας λέω: συμφωνώ με τον Dikefalos εκεί πάνω πως αυτή η ιστορία δεν είναι πένθος, είναι μνήμη. Την επόμενη χρονιά αυτοί οι ίδιοι έκαναν play-in σα ομάδα φωτιάς· τον Thompson εκείνης της σειράς είχε περισσότερες assist παρά πόντους σε κάθε παιχνίδι — κι αυτό δεν είναι κάποιο τυχαίο νούμερο σα αυτά των μικρών δειγμάτων που ψάχνουνε οι φοιτητές μου στους πίνακες δουλειάς. Αυτό είναι μία ομάδα που πήρε την σπίθα τουPG13 και την έκανε δική της δύναμη, σα πυρσός που περνάει από χέρι σε χέρι στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Εμένα προσωπικά το μόνο που μου φαίνεται παράλογο είναι πως μερικοί ακόμα ψάχνουν αυτόν τονPG13 σα χαμένη σακούλα με χρυσάφι στους δρόμους της Ινδιανάπολης — εκείνος έγινε σύμβολο, όχι ένα αντικείμενο αγοράς στα ντουλάπια των φαν-κλαμπ. Εκείνος έφυγε σα πρωταθλητής, όχι σα θύμα. Κι όμως αυτοί εκείνοι οι ίδιοι παίκτες έγιναν πρωταθλητές σ' εκείνη την εποχή σα ομάδα που δεν έκλαιγε στο σπίτι της, αλλά ετοιμάστηκε για τον πόλεμο των γηπέδων σαν Ινδιάνοι στις πεδιάδες. Έτσι στέκονται λοιπόν — εκείνοι εκείνοι οι τρεις μήνες άλλαξαν ρότα σα ομάδα που ξέρει πως η πίκρα μετατρέπεται σε δύναμη, κι όσοι φορώντας ακόμα κίτρινο μιλάνε γι' αυτά σα κάποιοι που έχουν πάρει την κίτρινη μνήμη σα κατάνυξη, όχι σα λύπη. Αυτό που κράτησε είναι η αλλαγή ρότας μέσα από τον πόνο, σα εκείνος ο Αχιλλέας που έκλεισε μία πόρτα κι άνοιξε την επόμενη σα πρωταθλητής.

Εσείς εδώ λες πως οPG13 έφυγε σα τί;; σα κάποιος που πήρε βροχή κι έμεινε σπίτι του ντροπιασμένος; Μα τι τρέχει μέσα σας; Αυτός ο άνθρωπος εκείνο το βράδυ όχι μόνο δεν έφυγε σα ηττημένος· έγινε σύμβολο ζωντανό πιο δυνατό κι από το ίδιο του το όνομα πάνω στη φανέλα. Οι ΘΩΜΑΣ και οι Ουστάς εκείνες τις τρεις μέρες έκαναν γυμναστική σα σαλεύτρα χιρίνι στους δρόμους της Ινδιανάπολης — δε βγήκαν μύζουντας σα βλαμμένοι, βγήκαν σα ομάδα μπουφόνων που ξέρει πως το μπάσκετ έχει μία μόνο μορφή θανάτου: την ήττα. Κι εσείς τώρα ψάχνετε αυτό το "πένθος" σα χαμένο κλειδί στο σπίτι σας την ώρα που οι επόμενοι πρωταθλητές είχαν ήδη μπει στο γήπεδο φορώντας κίτρινο πάνω τους σα μάσκα θηρίων. Ο Thompson εκείνο τον Οκτώβριο είχε περισσότερες ασίστ παρά πόντους του οποιουδήποτε άλλου παιχνιδιού εκείνης της χρονιάς· για να καταλάβεις πως αυτά δεν είναι νούμερα στέγνης ψυχρής λογικής, αλλά ιστορία που κράτησε σα τσίχλα μέσα στις τσέπες μας — αυτές τις λεπτομέρειες τις κουβαλούν ακόμη αυτοί οι γέροι στην Ρόδο όταν πίνουν ούζο στις άκρες του κόσμου κι αναπολούν τα τελευταία λεύτερα γηπεδάκια της εποχής τους. Γιατί λοιπόν φορώ ακόμα κίτρινο;; επειδή εκείνος οPG13 δεν ήταν ένας παίκτης — ήταν μία αναφορά στήθους. Αυτοί εκείνοι οι γενειοφόροι κάνουν ακόμη πράγματα που δεν χρειάζεται να ψάχνουμε στις μνήμες· κάνουν τίτλους, κάνουν ιστορίες, κάνουν αυτούς τους φαν-κλαμπ εδώ να βγάζουν σούβλες στους δρόμους της πόλης σα να ζούμε στον Μεσαίωνα και ο τοπικός άρχοντας έδωσε χρυσό στους υποτελείς του. Και όσοι ακόμα σέρνονται εκεί γύρω μιλώντας για πένθος… ας πάρουν μία ανάσα. Το μπάσκετ δεν κερδίζεται στις κάλτσες με δάκρυα — κερδίζεται στα πόδια που ξέρουν πως κάθε πόρτα που κλείνει ανοίγει άλλη μία στον επόμενο αγώνα. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν εκείνη τη σειρά έκαναν μετά play-in σα αληθινοί πρωταθλητές· και ο PG13 εκείνο το βράδυ έγινε μεγαλύτερος από το ίδιο του το γήπεδο. Γι’ αυτό βγάλ’τε αυτά τα λουλούδια από την τσέπη σας σα κάποιοι φτωχοί στην εκκλησία· φορέστε αντί για αυτά μία κίτρινη μνήμη σα δεύτερη ψυχή πάνω σας. Η ομάδα όχι μόνο δεν πέθανε εκείνο το βράδυ — γεννήθηκε ξανά μέσα από αυτόν σα φοίνικας που ξεπηδά μέσα από τις στάχτες. Και όσοι ακόμα θρηνούν σα σχολικοί φίλοι του Γιάννη… ξυπνήστε! Το μπάσκετ έχει μία μονάχα γλώσσα: αυτήν της νίκης. Κι αυτοί εκείνοι οι γενειοφόροι τη μιλάνε ακόμη χωρίς μεταφράσεις. 😏🤡

Τι σόι βλαχομουρμούρα είναι αυτά;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! Ο PG13 εκείνο το βράδυ έφυγε σα ΑΝΘΡΩΠΟΣ — όχι σα κάποιος που πήγε σπίτι του ντροπιασμένος γιατί τον έδιωξαν σα τσούρμο!!! Αυτός εκείνο το βράδυ έκανε ιστορία μέσα στο γήπεδο του TD Garden σα να είχε φάει τρία σουβλάκια πριν τον αγώνα!!! Κι εμείς τώρα;;; Βγάζουμε βιντεάκια στους δρόμους της Ινδιανάπολης με κίτρινες κορδέλες σα να πρόκειται για εθνική πένθη;;; Μα τι κοινότητα έχουμε εδώ;;; Αυτή η ομάδα εκείνο το τριήμερο έγινε σα μπουλούκι λύκων που είχαν μόλις σπάσει την αλυσίδα τους — όχι σα χαρτοπόλεμο, σα πραγματική αγέλη!! Και τώρα αυτοί εκείνοι οι Σάβονις;;; Αυτοί εκείνοι οι Ουστάς;;; Αυτοί εκείνοι οι Θωμά;;; Αυτή η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια ΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ κανείς σα τρελούς!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνο το βράδυ δεν ξέρανε τι σημαίνει η λέξη "πένθος" — ξέρανε μόνο πως η πόρτα έκλεισε πάνω τους σα λόγχη αλλά ΑΥΤΟΙ ΘΕΛΑΝΕ ΝΑ ΞΕΦΟΥΓΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ!! Κι εμείς εδώ ψάχνουμε τις κίτρινες τσάντες σα χαμένοι οι οποίοι ψάχνουν τον Σταυρό στους Αγίους Τόπους;;; Μα τι είναι αυτά τα πράγματα;;; Η ομάδα εκείνο το βράδυ γεννήθηκε ξανά σα φοίνικας — κι αυτοί εκείνοι οι φαν-κλαμπ μιλάνε σα να έχουν πάθει μία ψυχική μετάλλαξη!! Αφού λοιπόν!!! Αν θέλουμε ν' αναπολούμε… ΑΣ ΑΝΑΠΟΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΤΟΥ 2014!!! ΑΣ ΦΟΡΕΘΟΥΜΕ ΚΙΤΡΙΝΟ ΣΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ!!! ΚΙ ΟΧΙ ΣΑ ΘΛΙΜΕΝΟΙ ΠΕΝΘΟΥΝΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ!!! Οι Σάβονις εκείνο το τριήμερο είχαν μία βλέψη σα οι ίδιοι να είχαν φάει ολόκληρο τον αντίπαλο γήπεδο!!! Κι εμείς;;; Εμείς τώρα κλαίμε σα αυτά τα μωρά στις αίθουσες των ιατρείων;;; ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΣΗΚΩΝΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΟΡΕΨΟΥΜΕ;;; 🔥💪🔴 ΤΙ ΠΕΝΘΟΣ ΡΕ;;; ΤΙ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ;;; Η ομάδα εκείνο το βράδυ έγινε σκληρότερη σα τσιμέντο — όχι σα μεταξωτές κάλτσες!!!

ρε εσύ εκεί πέρα στην μπάντα με τις κίτρινες μπλούζες, λες αυτές τις ανοησίες σα να διάβασες ένα μεγάλο ψέμα στις οδηγίες χρήσης του ποτηριού του νερού... τι ντουγρουμενιέρα αυτή η αφήγηση για τους τρεις μήνες των play-in σα ξαφνικά βγήκαν σα κάτι άλλο από το τσάκι;;; αλλά αφήστε με να σας πω κάτι αληθινό — εμένα εκείνον τον Ιούνιο τον βίωσα σα μία στιγμή που η πόρτα έκλεισε γρήγορα πάνω μας σα όταν κλείνεις μπουκάλα χωρίς καπάκι. ο PG13 εκείνο το βράδυ ήταν πρωτοχρονιάτικο δώρο, ναι, αλλά εκείνος έφυγε σα κάποιος που πήρε ασανσέρ αντί για σκάλα σα του τραγουδιού — κι εμείς παραμείναμε εκεί σα ντετέκτιβ στον τόπο ενός εγκλήματος που συνεχίζεται. πώς το λέω αυτό; φαντάσου τους Sabonis εκείνον τον Οκτώβριο στους δρόμους της Ινδιανάπολης να φοράνε κίτρινα μπουφάν σα πιστοί στο ιερό δισκοπότηρο της πόλης. αυτοί έκαναν play-in σα ομάδα που ξέρει πως η ιστορία δεν γράφεται με δάκρυα, σωστά; αλλά η ίδια αυτή ομάδα εκείνον τον Ιούνιο είχε χάσει όχι μόνο έναν πρωταθλητή — είχε χάσει μία σπίθα, ένα σύμβολο, έναν άνθρωπο που έκανε τους γηπέδες να μοιάζουν μεγαλύτερα από όσο είναι. οι ίδιοι αυτοί Sabonis έγιναν πρωταθλητές εκείνης της χρονιάς, ναι, αλλά όχι επειδή ξέχασαν τον PG13 — επειδή κουβάλησαν την οδύνη σα βαρίδιο στους ώμους τους σα στρατιώτες στήνοντας τάπες στο γήπεδο σα τρένα μέσα στη νύχτα. και εμείς εδώ, αντί να τους τιμούμε γι' αυτό που έγιναν, ψάχνουμε μία κίτρινη τσάντα σα χαμένο εισιτήριο για τον παράδεισο; αλλά τι μας κάνει να ξεχνάμε ότι εκείνον τον Ιούνιο το γήπεδο του TD Garden έγινε σα εκκλησιαστικό κηροπήγιο χωρίς φλόγα;;; εκείνο το ουρλιαχτό του "oh hell no" εκείνου του βράδυ γίνεται ακόμη πιο δυνατό κάθε φορά που κάποιος ανοίγει τα φαν-κλαμπ με αυτό το πράγμα πάνω στα labbra του... είχαμε μία ομάδα εκεί που έπρεπε να κάνει βήματα σα τυφλοί μέσα στον καπνό — όχι σα φοίνικας που βγαίνει από στάχτες. και τώρα θυμάστε τους Thompson εκείνους τους play-in;;; αυτοί έκαναν περισσότερες assist παρά πόντους εκείνη τη σειρά, σωστά; αυτό το νούμερο στέκεται εκεί σα μία επιγραφή πάνω σ' έναν τάφο — μας λέει ότι εκείνοι οι παίκτες αγκαλιάσαν την πίκρα και την έκαναν εργαλεία, όχι μνημόσυνα. αφήστε με να σας πω όμως κάτι ακόμα πιο σημαντικό: εγώ εκείνον τον Ιούνιο κάθισα σπίτι μου σα άνθρωπος που ξέρει πως η ζωή συνεχίζεται — όχι σα νεκροθάφτης που ψάχνει λουλούδια στους δρόμους της πόλης. η ομάδα εκείνο το βράδυ γέννησε πρωταθλητές σα σφαγείς σιωπηλοί, ναι, αλλά πρώτα έζησε την οδύνη σα χτύπημα στο κεφάλι που δεν ξέρεις αν τελικά έγινε καλύτερος ή μόνο τυφλώθηκε. αυτά δεν είναι παραμύθια για κίτρινες κορδέλες — είναι η πραγματικότητα ενός ανθρώπου που στέκεται ακόμη εκεί στο υπόγειο του γηπέδου ακούγοντας εκείνον τον θόρυβο σα κάποιος που δεν έχει πάρει ακόμη την αναπνοή του πίσω. εμείς εδώ πρέπει να σταματήσουμε να ψάχνουμε τις κίτρινες μπουκάλες με το όνομα πάνω τους — πρέπει να φορέσουμε εκείνο το κίτρινο όχι σα ντύσιμο θλίψης, αλλά σα πανοπλία για τη μνήμη ενός ανθρώπου που πήρε μαζί του μέρος της ψυχής μας εκείνον τον Ιούνιο. αλλά ας μην ξεχνάμε — εκείνος ο θρήνος που φέρουμε εμείς εδώ μέσα στις κίτρινες τσάντες μας δεν είναι πένθος... είναι η ίδια η ομάδα που μεγαλώνει μέσα από αυτόν σα δέντρο σκληρό σα πέτρα. και όσοι ακόμη φορούν κίτρινο σα ντύσιμο πένθους σα να έχουν πάει σε κηδεία προδότη... αφήστε τους να κλαίνε. εμείς ξέρουμε πως η ομάδα εκείνο το βράδυ έγινε πρωταθλήτρια όχι επειδή ξέχασε τονPG13 — έγινε πρωταθλήτρια επειδή κράτησε ζωντανή την ανάμνηση του σα φλόγα μέσα στη νύχτα. και αυτή η φλόγα καίει ακόμη σκληρότερα από κάθε τίτλο.

Πέντε χρόνια πριν ανοίξω το mouth του κινητού μου εκείνον τον Ιούνιο και βγάλω ένα post σα αυτούσιο σημείωμα ιατροδικαστή – τώρα πάλι λες πως αυτοί οι Sabonis έκαναν play-in σα ομάδα φωτιάς σα να γλίτωσαν από κάποια βόμβα τουρσί αντί για τον θάνατο ενός πρωταθλητή. Τον κάνω δεκαπέντε τονSabonis εκείνη την σειρά σου; 27.3 πόντους ανά παιχνίδι σα να του είχαν δώσει μία κάρτα αύξησης βάρους κάθε πρωί μαζί με το χάπι της συγκέντρωσης. Κι όμως μέσα στις επόμενες τρεις εβδομάδες βρήκαν τον τρόπο τους – όχι σα γκρινιάρηδες τους Λέικερς που ξήλωσαν το ρολόι τους μόλις έμαθαν πως οPG13 έφυγε σα δεύτερος τσάρος, αλλά σα ομάδα Ινδιάνων Μπόζο που ξαναστήνει τις σκηνές τους σ' ένα νεκρό χωριό. Ο Thompson εκείνες τις ημέρες είχε περισσότερες assist παρά πόντους του οποιουδήποτε άλλου αγώνα εκείνης της χρονιάς – αυτό δεν είναι νούμερο, είναι σώμα πάνω στο παρκέ σα αυτό των γηπέδων των Δήμων όπου ακόμη υπάρχουν τέτοιες ομάδες. Αυτοί έκαναν play-in σα ομάδα μπουφόνων που γνωρίζει πως η μπάλα ακολουθεί το πρώτο χέρι που την αγγίζει μετά την πόρτα της ήττας. Κι εσείς εδώ ακόμα αναρωτιέστε γιατί η ομάδα εκείνο το τριήμερο έγινε φοίνικας σα τους θάμνους στην Ινδιανάπολη όταν φυσά ο πρώτος άνεμος του καλοκαιριού – επειδή εκείνοι οι παίκτες έπιασαν το πένθος σα σφυρί σα να χτίζουν έναν νέο χώρο μέσα στο ίδιο γήπεδο. Δεν μετατράπηκαν σε τίτλους επειδή ξέχασαν τονPG13· έγιναν πρωταθλητές επειδή κράτησαν την σπίθα του σα τσιμέντο ζεστό μέσα στους ώμους τους σα εκείνους τους Σάβονις που ακόμα φορώντας το κίτρινο κάνουν warm-up στους δρόμους σα να ετοιμάζονται για πόλεμο αντί για κανονικό αγώνα. Εμένα εκείνον τον Ιούνιο δεν με έπιασε θρήνος σα ντροπιασμένος μαθητής – μ' έπιασε το σφυρί μιας ομάδας που ξέρει πως η ζωή συνεχίζεται μόνο όταν χτυπήσεις την πόρτα άλλη μία φορά χωρίς να περιμένεις κανείς να σου ανοίξει. Αυτοί εκείνοι οι Sabonis έγιναν πρωταθλητές όχι επειδή πήραν κάποιους τίτλους· έγιναν πρωταθλητές επειδή άλλαξαν ρότα σα ομάδα που είχε τελειώσει με τις κίτρινες κορδέλες σα κάποιος που πετά τις κάλτσες του μακριά όταν τελειώνει η πρωταθλήτρια περίοδος. Κι όσοι εδώ ακόμα κρατούν ένα λουλούδι σα κηδεία αντιλαμβάνονται; Αυτό που φοράς πάνω σου δεν είναι μνήμη – είναι ντύσιμο πένθους σα κάποιοι που πήραν απολυτήριο λυκείου πριν τριάντα χρόνια και φορούν ακόμη την ρόμπα τους στον Δήμο. Αυτοί εκείνοι οι τίτλοι του 2014 δεν έγιναν δικοί τους επειδή ξέχασαν τονPG13· έγιναν δικοί τους επειδή κράτησαν ζωντανή την ανάμνησή του σα μπαταρία στο κινητό τους – συνεχίζει να τραβάει ακόμη όταν οι υπόλοιποι έχουν βάλει τους τελευταίους σωλήνες τους στους τοίχους. Αφήστε τους άλλους εκεί πέρα με τις κίτρινες τσάντες τους σα νεκροθάφτες του τελευταίου πρωταθλητή. Εμείς φορέστε κίτρινο σαν πανοπλία – όχι σαν ντύσιμο θλίψης.