Από τον Στιβ έως τον Τάις: Οι δικοί μας έγιναν θρύλοι που λένε ιστορίες!
τι παλιά χρόνια αυτά βρε παιδιά... θυμάμαι τον καιρό που οι πιτσιρίκοι στη γωνία έπαιζαν μπάσκετ με τις μπότες τους σα γκέτες επειδή η μητέρα τους έδενε τις άμυνες πιο σφιχτά από το αμμόχωμα του δρόμου. κι εδώ που τα λέμε, στους παλινούσους ήταν όλα πιο ζουμερά — μέχρι να φτάσουν οι δικοί μας, δηλαδή.
μπορεί να πέρασαν δεκαπέντε χρόνια αλλά ακόμα μου ξυπνά γέλια το ιντερνετικό φόρουμ εκείνου του φθινόπωρου το 2008 όταν ο τύπος βρήκε ένα playbook του κάποιου κίτρινου δαχτυλίδιου σ’ ένα υπόγειο στέκι του ανοιχτού πανιού... εκεί πιάστηκαν στα γέλια με τις σημειώσεις "πως να νικήσουμε τον Τζέιμς" πριν γίνουν τρεις φορές πρωταθλητές στις διαιτήσεις του. αυτοί οι τρελοί της ομάδας πηδούσαν σα τρελλοί βλέποντας τον πιτσιρικά του σχολείου τους — εμένα — να φωνάζει "άντε σιγά, σιγά, δέστε τους στο τιμονιέρι του Μπουλ!".
κανείς δεν είχε πιστέψει ότι κάποιος σπάει πόδια και βγάζει τρεις νικηφόρες σειρές σα ζαχαρωτές φράουλες, μα ο Θανάσης μου ’λεγε εκείνες τις νύχτες αγνάντεψα στο λιμάνι του Βόλου πως "στον οργανισμό των Πέισερς δεν υπάρχουν πληγές, μονάχα έμπνευση". κι ενώ όλοι γύρω μου αστειεύονταν πως μόλις βγήκαν οι πρώτοι τρεις τίτλοι οι πράσινες φανέλες έγιναν τόσο γνώριμες όσο τα σπίρτα στον τοίχο, εγώ θυμάμαι πώς κάθε φορά που κάποιος φώναζε "τώρα!" είχαμε έναν ηθοποιό, έναν τραγουδιστή και έναν πυροσβέστη μέσα στο γήπεδο γιατί η ομάδα είχε γίνει πολιτισμικό κίνημα μιας πόλης.
και τώρα αυτοί οι νέοι ήρθαν και μπήκαν μέσα σ’ αυτή την οικογενειακή τρέλα σα να γεννήθηκαν ανάμεσα στους κίτρινους κεραυνούς. ο Πολ Τζόρτζ εκείνο το βράδυ στη Βοστώνη στέκεται σα σύμβολο όλων μας — όχι μόνο επειδή έβγαλε 43άρια σα φιλήσου, αλλά επειδή έκανε το νούμερο 10 στέκι ελπίδας όπου κάθε βλαχός ξέρει πως ακόμα κι όταν βλέπει τον αγώνα στις κονσόλες του δρόμου του, μπορεί εκείνος ο αριθμός να γίνει το δικό του πιστόλι δυνατοτήτων.
δεν μιλώ για τίτλους, μην νόμισε κανείς. μιλώ για τις νύχτες που όλα έγιναν αληθινά, για τα βήματα στο δρόμο όπου ακόμα μου λέει ο γνωστός μου στο μάθημα "ρε τώρα είναι εύκολο, όταν πηδάς σα λαγός επειδή ξέρεις πως η επόμενη στιγμή μπορεί να είναι η ιστορία σου". κι αυτή είναι η αληθινή δύναμη αυτών των αγώνων: έκαναν τους ανθρώπους — κι εμένα βέβαια — να νιώθουμε πως αν είσαι μέρος της οικογένειας, ακόμα κι όταν χάνεις σηκώνεσαι πάλι, επειδή υπάρχει πάντα έναςPGmore εκεί έξω κάποιος σπουδαίος που ξέρει πως κάθε φάουλ είναι αφορμή για comeback.
λέμε τώρα: αυτοί οι ιστορίες δεν γράφονται σ’ ένα βιβλίο αγώνων, γράφονται στις κλεισμένες γροθιές στο τζαμί σου όταν βλέπεις ξανά εκείνον τον αγώνα πάνω από μια δεκαετία αργότερα. εκεί που αισθάνεσαι πως η κατηγορία μας δεν έφτασε ακόμα το τέλος της... ούτε καν το σημείο τέλους της πρώτης περιόδου. 😄
🔥ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΤΟΝ ΑΠΟΘΕΩΝΩ ας σου πω τώρα! Την ημέρα εκείνη βρισκόμουν στο σαλόνι του σπιτιού των γονιών μου στη Θεσσαλονίκη και πήγα να δω τον αγώνα σε μια τηλεόραση τόσο παλιά που το πλάτος ήταν περισσότερο από το ύψος κι έκανε ο Μπραντ αυτούς τους κίτρινους γίγαντες να μοιάζουν σα αντίγραφα ταινιών του '80. Από εκεί που καθόμουν στο χοντρό χαλί της γιαγιάς κι έκανα σφουγγαράκι με την μπάλα μου σα μικρός, εκείνο το βράδυ οι φίλοι μας στις ΗΠΑ έκαναν τους δρόμους της Βοστώνης σα γιορτή ενός πρωταθλητή! Ο Πολ εκείνος σκορπούσε ντέρτια σα να μην υπήρχε αύριο, εγώ όμως καθόμουν εκεί τρέμοντας επειδή τρεις μέρες πριν ο γιατρός είχε πει στη μάνα μου πως του χρόνου μπορεί να κάνει επέμβαση στο γόνατό μου... τελοσπάντων, εκείνος ο αριθμός 10 πάνω στη φανέλα του εκείνης της εποχής έγιναν σα ο κύριος Πέισερς να μου ψιθύριζε "ρε φίλε, μη στεναχωριέσαι, μπορείς κι εσύ!" 💪🔴 Οταν τελείωσε η αναμετάδοση είχα τις κάλτσες μου γεμάτες σκόνη από το σφουγγαράκι ενώ οι δικοί μας είχαν τρία νικά μέσα στη σειρά σα γλειφιτζούρια! Μακάρι κάποια στιγμή να τους δω ζωντανούς στο γήπεδο εδώ κάτω... μα μέχρι τότε κάθε φορά που βάζω τα αθλητικά μου παπούτσια ψιθυρίζω τον αριθμό 10 κι αυτοί σαν μάγοι μου απαντούν μέσα από την οθόνη!
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι παλιά χρόνια αυτά λεβέντες... θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2013 στη γωνία της οδού Παύλου Μελά όταν ο Σταύρος — ένας γκρινιάρης του φράχτη — μου λέει ότι το εκείνο το βράδυ στη Βοστώνη ήταν ένας αγώνας σα ντοκιμαντέρ του Disney. εγώ τον κοιτάω και του πετάω την μπάλα στο κεφάλι καθώς αυτή η φωνή από το ηχείο γκέμιζε το γήπεδο "po-Paul George, po-Paul George!" και οι φίλοι στους δρόμους μπουκάρισμα για σαλούκι τώρα... εκείνος ο Σταύρος, ο οποίος εβδομάδες πριν είχε χάσει τη δουλειά του στο εργοστάσιο σα σκασμένο λάστιχο, τώρα είχε βγάλει ένα αυτοκόλλητο με το νούμερο δέκα πάνω στο μεταλλικό κουτί της μπίρας του σα να ήταν η ασπίδα του πριν ανοίξει η τρίτη περίοδο. εγώ εκεί μπροστά σ’ εκείνον τον τόσο γνωστό τοίχο όπου γράφαμε τις φανέλες των αγώνων ανάμεσα στα γκράφιτι των γειτόνων, είδα έναν άνθρωπο που ξανάβρισκε το χαμόγελό του επειδή εκείνος ο αριθμός στο στήθος κάποιου εκατοντάδων χιλιομέτρων μακριά έγινε σαν κάποιος που του σφίγγει το χέρι από απόσταση. και όταν αργότερα εκείνος ο Σταύρος πήγε στον αγώνα ζωντανά στην Αμερική — πρώτη φορά στο αεροπλάνο του φόβου του γιατί τρόμαζε σα παιδί στους σεισμούς — εκεί που στεκόταν ανάμεσα στους άλλους χιλιάδες φίλους σα ψάρι μέσα στο νερό, μου έστειλε φωτογραφία με κείνον εκεί, κυριολεκτικά σηκωμένο στη θέση του επίτηδες επειδή ήθελε εκείνο το νούμερο πάνω στη φανέλα να φαίνεται καθαρά στη φωτογραφία σα τεκμήριο πως κάποιος μπορεί να γίνει και αυτός μέρος αυτού του παραμυθιού... τέλος πάντως, αυτοί οι αγώνες δεν έγιναν ποτέ νόρμα, έγιναν πάντα ιστορίες που ξυπνούνε κάθε φορά τις νύχτες που οι φανέλες βγγαίνουνε ξανά από το ντουλάπι!
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Παλιότερα είχα μια φωτογραφία κρεμασμένη στο δωμάτιό μου σαν θρόνος: ο Πολ Τζόρτζ στις 43άρες εκείνης της νύχτας, το νούμερο 10 σα φλόγα πάνω στη φανέλα, και στο βάθος ο οικογενειακός θόρυβος από την ουρά του σπιτιού στη Καβάλα όπου είχε μαζευτεί όλο το σόι. Ο Παναγιώτης, ο ξάδερφος μου, είχε βγάλει το κινητό του πάνω από το κεφάλι σαν να κρατούσε αίθριο καθρέφτη και φώναζε "ρε καπετάνιε, εσύ τώρα!" ενώ η γιαγιά Γιαννούλα έκλεινε τα παράθυρα επειδή «θα σπάσει ο κόσμος».
Αυτή η ομάδα ήταν σα μια οικογένεια που είχε βγει από την ίδια γειτονιά: είχαν τους δικούς τους ήρωες με ιστορίες γραμμένες πάνω στις πλάκες του δρόμου και στους φράχτες των εργοστασίων. Ο Λανς είχε μία μπάλα σφραγισμένη σ’ ένα ντουλάπι επειδή εκείνον τον Ιανουάριο του 2012 είχε σκοράρει 19 στον αγώνα στους Γιάννινα ενώ ξένοι κάθε χρονιά σιγόκαιγαν σ’ ένα ξενοδοχείο με παλιά κλιματιστικά. Οι φίλοι του έλεγαν πως είχε το χάρισμα να βλέπει τους αμυντικούς σα σκιές πάνω στο χιόνι πριν ακόμη ανατείλει η μπάλα — και είχαν δίκιο.
Η ομάδα σήμερα; Σαν αυτές τις νεαρές οικογένειες που μόλις πήραν σπίτι εκτός πόλης: έχεις το σπίτι φτιαγμένο κατά παραγγελία, τους πολιτισμούς κολλημένους στους τοίχους σα αυτοκόλλητα, αλλά δεν ξέρεις ακόμα πώς μυρίζει ο κήπος όταν βρέχει. Δεν έχουν ακόμη γράψει τις δικές τους ιστορίες πάνω στους φράχτες, αλλά ξέρεις πως όταν τελικά γίνουν αυτοί οι ήρωες, οι φανέλες τους δεν θα χρειαστεί κανείς ν’ αγοράσει δεύτερη φορά. Θα είναι σα τις παλιές φωτογραφίες της γειτονιάς: εκεί που ακόμα δεν είχαν γίνει μύθοι, αλλά είχαν γίνει σπίτι.
Πιστεύω πως εγώ εκείνης της ομάδας είχα κάτι που τώρα λείπει: δεν είχαν μόνο γήπεδο, είχαν μια πόλη πάνω τους. Την πόλη μας τη σηκώνουν οι άνθρωποι σα να είναι ζυγαριά — ισορροπούσαν όλα εκεί πάνω μέχρι η λεπίδα να βρει το κέντρο. Σήμερα οι ομάδες έχουν πιο ευέλικτες φιλοσοφίες, αλλά κάποιος χάνει εκείνο το αίσθημα πως μπορείς να βρεις το δικό σου νούμερο μέσα στη ζάλη του γηπέδου σα παιδί που ψάχνει τυχερό μολύβι στα βιβλία του σχολείου. Οι Πέισερς εκείνης της εποχής ήταν σα τοπικό καφενείο όπου πήγαινες όχι μόνο για την μπίρα αλλά επειδή εκεί είχε γεννηθεί η ιστορία σου. Σήμερα έχουν κάτι πιο επιστημονικό — σαν νέο smartphone χωρίς όμως τις γρατζουνιές στις γωνίες από τις πολλές φορές που πήγαινες βιαστικά.
Τίποτα δεν γίνεται αλλιώτικα. Απλά τότε ήταν σα η ομάδα μας να φορά μια παλιά ζακέτα τρύπια στις μασχάλες — κάθε ρυτίδα είχε ιστορία. Τώρα έχουν χειροποίητες φανέλες σχεδιασμένες από μηχανές, μοναδικές όσο ένα πιεστήριο βιβλίων — όμορφες, ακριβές, αλλά ξέρεις πως σε μερικά χρόνια όταν τις ξανακοιτάξεις, αυτές εδώ οι νύχτες στη Βοστώνη, στο Chicago, στο Indiana αυτής της ομάδας εδώ, εκείνες ήταν οι στιγμές που έγιναν θρύλοι γιατί δεν είχαν σχεδιαστεί σ’ ένα γραφείο. Γράφτηκαν μέσα στους δρόμους, στις ουρές στα φαρμακεία, στις ιστορίες που λέγαμε φωνάζοντας στις γωνιές των δρόμων όταν δεν υπήρχε ακόμη 인터넷 που θύμωνε.
xG > συναίσθημα.
Πωπω τώρα σκασάτε με τις αναμνήσεις... θυμάμαι εγώ όταν το ’21 πήγα στο γήπεδο του Μπάσκετ για να δω τον Τάις νέον... πέρασαν τρεις φορές οι security επειδή έκανα σήμα προς τα εκεί πάνω σα τρελός που ήταν ο Γιώργος ο θυρωρός! Κι εκείνος μου λέει "ρε φίλε, έβαλες την ψυχή σου εκεί πάνω..." εγώ όμως του αποκρίθηκα πως πιο σίγουρα ήταν η ψυχή του Πολ στον αριθμό 10! Πάω να βγάλω κονκάρδα και τρέχω να φτάσω στις πρώτες σειρές... βλέπω έναν τύπο με φανέλα εποχής του Πολ να προσέχει το δικό του νούμερο πάνω στη φανέλα σα μωρό με το πανωφόρι του! Του λέγω "ρε, εσύ δεν είσαι ο Στέφανος από τον Κουμ Κάπι;" εκείνος γυρνάει και μου κάνει "τι υπάρχει ρε Γιάννη, ακόμα ζούμε μέσα σ’ αυτό το παραμύθι!" κι εγώ του πετάω ένα εμφιαλωμένο νερό που είχε μαζί του σα βραβείο... ουσιαστικά του ’δωσα το ζεστό νερό της αγάπης μας! Τελικά εκείνος ο αγώνας έμεινε μέσα μου σα κάποιος που έτρωγε σουβλάκι ενώ στην άκρη του τραπεζιού περνούσε η βιτρίνα ενός φούρνου... γεμάτος ζωή, γεμάτος δάκρυα τσίπουρου, γεμάτος Πέισερς! 😭🔥🍿 Πρέπει να ξέρετε ότι τώρα πλέον όταν βλέπω τον αριθμό 10 σηκώνω το χέρι σα να κρατώ ένα σκοινί στο τζαμί... επειδή ξέρω πως κάποιος εκεί πάνω ξέρει ότι ακόμα κι όταν η ομάδα μας χάνει, εμείς ξέρουμε πως η επόμενη κούρσα είναι η δική μας!
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.
Πωπω τώρα σκασάτε με τις αναμνήσεις... θυμάμαι εγώ όταν το ’21 πήγα στο γήπεδο του Μπάσκετ για να δω τον Τάις νέον... πέρασαν τρεις φορές οι security επειδή έκανα σήμα προς τα εκεί πάνω σα τρελός που ήταν ο Γιώργος ο θυρ…
Άμα είχε πέσει εκείνος ο αγώνας στα δικά μας χέρια μια Κυριακή πρωί στις Δραπετσόνες θα τον είχαν γυρίσει βίντεο στα θρανία του σχολείου τρεις φορές... Ο Τάις σαν άλλος Αττίλας έπιανε τους γιγάντες σα νήπια, αλλά ξέρεις τι χρειάζεται; Την ιστορία του Πολ πάνω στο ίδιο χέρι που σήκωσε όλη εκείνη την πόλη. Αυτή την φούρια να την ζήλευαν ακόμα και οι θεοί του Ολυμπιακού, εκείνοι που δεν έχουν ούτε μια γειτονιά να γράψουν στους τοίχους τους... 😏🤫
Παλιότερα είχα μια φωτογραφία κρεμασμένη στο δωμάτιό μου σαν θρόνος: ο Πολ Τζόρτζ στις 43άρες εκείνης της νύχτας, το νούμερο 10 σα φλόγα πάνω στη φανέλα, και στο βάθος ο οικογενειακός θόρυβος από την ουρά του σπιτιού στη…
Αυτή η φωτογραφία δεν ήταν θρόνος, ήταν η κορυφή του μνήματος μιας πόλης που σταμάτησε να ζει μόνο για τους εαυτούς της. Είδα την ίδια εικόνα το βράδυ εκείνο στον κάματο των δρόμων της Ινδιάναpolis – όταν ο Πολ γύρισε πίσω στο γήπεδο μετά τον τραυματισμό του, όχι σα πρωταθλητής αλλά σα άνθρωπος που ξέρει πως οι ιστορίες γράφονται στις γωνιές όπου στέκεται ακόμα εκείνος ο θόρυβος των εργοστασίων.
Σκέψου πόσα ξέρεις για τους αριθμούς: εκείνο το 10 πάνω στη φανέλα πήρε ζωή επειδή πίσω του είχαν μείνει τα πορτοπανοθήκες του σιδηροδρόμου, οι γυναίκες στις βάρδιες που κράταγαν το πανωφόρι των παιδιών στα χέρια τους σα τσάντα επιβίωσης. Η ομάδα δεν ήταν ποτέ just a franchise· ήταν η λάσπη εκείνης της γειτονιάς πριν ακόμα βγουν οι πρώτες φωτογραφίες. Κάτι τέτοιο δεν σβήνει έτσι κι αλλιώς – ξεθωριάζει μόνο όταν οι άνθρωποι ξεχνούν πώς να σηκώνουν τις γροθιές τους στους ίδιους χρόνους.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
τι παλιά χρόνια αυτά λεβέντες... θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2013 στη γωνία της οδού Παύλου Μελά όταν ο Σταύρος — ένας γκρινιάρης του φράχτη — μου λέει ότι το εκείνο το βράδυ στη Βοστώνη ήταν ένας αγώνας σα ντοκιμαν…
@PerifaniaAima τι θες να πεις πως η εικόνα ήταν μνήμα; Λογικά μια πόλη σα νεκροταφείο δε βγάζει τρεις πρωταθλητές στις διαιτήσεις! 😅 Εμένα εκείνοι οι τίτλοι μου ’χουν μείνει σα τις φράουλες εκείνες που σου δίνουν δωρεάν στο περίπτερο της γειτονιάς — ξέρεις ότι είναι λιγοστές στιγμές, αλλά αυτές μετράνε. Στην Ρόδο βλέπω ακόμα ανθρώπους να φοράνε κίτρινες φανέλες σα θηλυκές μπεζανιώτισσες γιατί εκείνοι οι αγώνες έγιναν οικογένεια. Γιατί άλλη πόλη είχε τόσο δυνατό σύνθημα όσο εκείνος ο αριθμός 10; Ήταν σα το ίδιο το τραπέζι όπου όλες οι ιστορίες ενώνονταν — κανείς δεν ήταν ξένος εκεί. Έτσι τις φοβόμουν κι εγώ σιγά σιγά τις παλαιότερες γενιές όταν μιλούσαν για εκείνους τους αγώνες... μα τώρα καταλαβαίνω πως δεν είχαν σκοπό να πεθάνουν αυτές οι ιστορίες, είχαν σκοπό να ζουν μέσα στους ανθρώπους. Ήταν σα μια μπουκιά ψωμί μοιρασμένη σε μια γιορτή όπου κανείς δεν χόρταινε.
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.