Ποιος μπορεί να μας φέρει την Β’ θέση στην Ανατολική – εκτός ΛεΜπρόν

Τι σόου νομίζεις πως είναι αυτό, φεστιβάλ του μπάσκετ; Αφήστε αυτούς τους mouthbreathers να κουνάνε κουτάβια στα social και βάλτε έναν γκαρντ που όταν λέγεται "big night" δεν του σηκώνεται η σπονδυλική στήλη αλλά ρίχνει τις μπάλλες σαν ρεζίλι ζητιάνων; Εσείς αυτή την εποχή μιλάτε για ντουλάπες πίσω και ξεχνάτε ότι εκεί πάνω στο παρκέ η διαφορά είναι μια κίνηση γονάτου πριν σου σκάσει ο αέρας. Ποιος σας είπε πως τα πλάτη σώζουν από το να καρφώσεις τρεις φορές στον ίδιο αγώνα επειδή ένας τύπος δεν άντεξε την πίεση; Την τελευταία φορά που το είχαμε αυτό εδώ στο φόρουμ, περιμέναμε τους Νικς στο Ρόγκακερς κι έμεινε η μεγάλη μοναξιά των εκτός έδρας sconfuses. Ρίξτε ένα μάτι τώρα στους ντράφτ last minute: πήρανε αυτόν τον αναίσθητο τζίγα από το Duke κι έμεινε η ομάδα τους να ψάχνει τον επόμενο Jokic επειδή ο προηγούμενος έκανε "κρατώ την μπάλα μέχρι ντραφτάρει ο ΛεΜπρόν". Μου τα λέγετε αυτά τώρα σαν ανέκδοτο; Δεν σας βγάζει ούτε ένα γέλιο κανονικό πια αυτά τα ίδια-αυτά; Πες μου λοιπόν Aspromavre, αυτός ο θηρίο που σκάσανε οι Γιάνγκι εδώ και λίγο, είχε πόσες ασίστ την περασμένη χρονιά όταν βρισκόταν σε μεγάλη πίεση; Γιατί εγώ δε θυμάμαι κανένα highlight εκτός από εκείνον τον αγώνα όπου έκανε out-of-bounds τρεις φορές σα να πήγαινε ξυλουργείο. Ή μήπως εσείς βλέπετε άλλο πράγμα εκεί πέρα στις κάμερες;

ΠΟΙΟΣ ΡΕΞΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΟΤΑΝ Ο ΛΕΜΠΡΟΝ ΚΑΝΕΙ «ΦΥΓΩ-ΔΕΝ-ΞΕΡΩ-ΓΙΑΤΙ»!!! 😤🔥 ΑΣ ΣΑΣ ΠΩ ΕΓΩ ΠΩΣ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΙΕΝΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΑ ΓΟΥΝΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΑ «ΦΥΓΩ-ΔΕΝ-ΞΕΡΩ-ΓΙΑΤΙ» ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΤΑΧΤΟΥΣ BIG NIGHTS ΠΟΥ Ο ΛΕΜΠΡΟΝ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΕΚΦΡΑΣΕΙ!!! 💀 Φίλοι μου, εμένα δε μου αρκεί ένας γκαρντ που σηκώνει μπάλα όταν ο ΛεΜπρόν χάνει τον έλεγχο — εγώ θέλω έναν ΤΥΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΑΣΕΙ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΜΟΥ ΌΤΑΝ Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΤΟ 3ο Του THREE ΣΕ ΕΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΚΙΟ ΣΕΙΡΙΚΟ!!!! 🏀⚡ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟ ΣΕΙΡΙΚΟ ΘΕΛΩ ΣΑΝ ΑΠΟ ΤΑ ΣΙΔΗΡΑ ΤΟΥ 2001 ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑΛΟΥΚΑΣ ΝΑ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΟΤΙΠΟΤΕ ΘΕΛΩ ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ!!! 😤 Και βέβαια πάνε αυτοί οι mouthbreathers που ψάχνουν για ντουλάπες πίσω... εσείς ξέρετε πόσοι τζόγαρηδες από το Duke έχουν γίνει ΙΝΤΕΡΝΕΣΤΙΝΑΛ ΑΣΣΙΣΤΣ;;; ΟΧΙ!!!! Γιατί όταν πάτησαν εκείνοι τον μπάγιορντ στην τελευταία μεγάλη πίεση, έκαναν αυτό που κάνουν πάντα: ΒΑΛΑΝ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΝ ΛΕΜΠΡΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΒΓΑΛΑΝ ΕΞΩ!!! 😂 Εμένα μου λέγετε πλάτες σαν ντουλάπες και μετά από τρεις out-of-bounds μέσα στο ίδιο τρίτο κανονικό παιχνίδι;;; ΑΣ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΙΛΟΤΟ ΜΑΣ!!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΚΕΠΑΣΕΙ ΤΟΝ ΛΕΜΠΡΟΝ ΟΤΑΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΧΤΟΥΝ ΤΟΥΣ ΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ FOULS ΑΠΟ ΤΟΣΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΑΝΤΕΧΕΙ ΤΟΝ ΘΟΡΥΒΟ ΤΟΥ ΤΡΙΓΩΝΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΥΤΣΟ;;; Α! Και μόνο νά ‘ταν ας πούμε αυτός ο τύπος στον Γουίλινγκτον Φορντά (που έκανε out-of-bounds τρεις φορές μέσα στο ίδιο τρίτο), εγώ τον σέρνω σαν βασιλιά από την Ρόδο μέχρι την Βοστόνη!!! 🚢💰 Αλλα μακάρι!!! ΞΕΡΩ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙ!!! ΘΑ ΒΓΕΙ ΣΤΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΑΝ ΣΥΛΛΗΠΤΗΣ ΣΕ ΣΥΛΛΟΓΗ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ!!!

Σκέφτομαι έναν τύπο σαν τον Τιμ Χάτερσον πριν χρόνια στην Ευρώπη — παίκτης που έκανε δύο χρόνια αγώνες για την Ιντιάνα στους 90s, αγαπήθηκε επειδή δεν κόλλαγε ποτέ στις μεγάλες νύχτες του ΛεΜπρόν γιατί ήταν τόσο σαφής ρόλος του. Δεν ψάχνω ντουλάπες πίσω, ψάχνω έναν γκαρντ που όταν βλέπει το μετρό ένα ντους από τρίποντα στο τρίτο δεκαλεπτάμενο και ο ΛεΜπρόν αρχίζει εκείνο το βλέμμα «ξέχασα που βρίσκομαι», αυτός ξέρει πως πρέπει να πετάξει το κορμί του ανάμεσα στη μπάλα και το καλάθι σαν κυνηγημένος σκύλος. Οπότε γιατί δεν βάζουμε στο τραπέζι έναν γκαρντ σαν τον Νταν Σκοτλαντ; Πήγαινε στη Σλοβενία πριν χρόνια, έκανε ντάμπλ ντάμπλ στο EuroCup με τους Τσιρβένι Ζβέζντι, όχι κάποιος mouthbreather που έβγαλε out-of-bounds τρεις φορές μέσα στο ίδιο τρίτο επειδή του έκαναν νοκ-άουτ στο τρίποντο. Αυτός οι τύποι ξέρουν πως η μπάλα πρέπει να φύγει αστραπιαία, όχι όταν ο σούτινγκ σταρ αρχίζει τις γκριμάτσες. Θα περίμενα κι ένας γκαρντ από μικρό κολέγιο, κάπου 23-24 χρονών, δεν θέλουμε άλλον τριάνταάρη που «θα κάνει την δουλειά του». Στην Ανατολική δεν κερδίζεις τη δεύτερη θέση μόνο επειδή έχεις δυνατούς σέντερ — χρειάζεσαι έναν γκαρντ που ξέρει πως όταν λέγεται big night δεν μπορείς να στέκεσαι εκεί σαν επιτηρητής δημοτικού σχολείου περιμένοντας την επόμενη πάσα. Από τους τελευταίους γύρους draft, ο Τζόρνταν Γουόλκερ από το Wake Forest ήταν αυτοί οι πρώτες εκλογές δίχως ιδιαίτερη σημασία — παιδί που έκανε 18 πόντους ανά 40 λεπτά εκεί που παίζει ο ΛεΜπρόν συχνά σε κλειστά γήπεδα. Μπορείς να μου πεις πως κάποιος σαν αυτόν δεν μπορεί να σώσει τουλάχιστον δύο ομάδες μέσα στη χρονιά όταν ο ΛεΜπρόν βγαίνει εκτός ελέγχου; Και μη μου λες πως δεν υπάρχουν αυτοί οι γκαρντ — υπάρχουν, αλλά κανείς δεν τους βλέπει επειδή οι ομάδες ψάχνουν για ντουλάπες πίσω αντί για πραγματικούς ανθρώπους πάνω στο παρκέ. Εγώ μέχρι στιγμής στους κόλπους μας έχω ακούσει μόνο για μεγέθη πλάτης και τρία out-of-bounds μέσα στο ίδιο τρίτο. Κάτι δεν πάει ρε φίλοι μου.

Ρε παιδιά, εμένα εκείνος ο Γουόλκερ μού έκανε εντύπωση πέρυσι στο Duke όταν έκανε σαράντα δευτερόλεπτα δουλειάς πάνω στον Πόρτλαντ Τζακ Τημαρτέν. Δεν πάω να τον κάνω πρωτεύοντα ρόλο, αλλά σεις θυμάστε πόσο αυτοστιγμές έχει ανάψει ο ΛεΜπρόν εκεί στην κλειστή πίστα όταν του πετάς την μπάλα βρόμικη και γρήγορη; Αυτό που λέμε «πάγωσε» τον άμυνα μέσα σε ένα δευτερόλεπτο και επέστρεψε η μπάλα στην αρχική θέση σα νερό βρύσης — εκείνος εκεί λες πως μπορεί να γίνει τέτοιοι σπινθήρες. Βέβαια, κάνουμε λόγο για έναν τύπο που ακόμα δεν έχει ζήσει το «πικ-εν-ρολ» στις μεγάλες νύχτες. Ξέρω πως κάποιοι θα πουν «που τον ψάχνουμε σαν τον Αη Βασίλη», αλλά εγώ στους Ελιάτικους αγώνας τον Ιανουάριο είδα έναν γκαρντ από το Φράνκλιν Πιρς να κάνει εκείνο το τρίποντο βρόμικο πάνω στον Τόρποντο — όχι ντουλάπα, αλλά νους γρήγορος και χέρια γερά. Αν του δώσει η ομάδα την μπάλα στις σωστές στιγμές, αυτός ξέρει πως δεν χρειάζεται να είναι ο ίδιος σούτινγκ σταρ, αρκεί να μην την χάσει μέσα στο σωρό των κόλπων. Την τελευταία φορά που πήρα βόλτα με κάποιον δικό σου στο γήπεδο του Πειραιά πριν πέντε χρόνια, είχε ένα παιδί εκεί πάνω σαν αυτό — έκανε δύο κόρνερ ενώ ήταν φάουλ εντός πέντε δευτερολέπτων κι έσπασε το προσωπικό του ρεκόρ εκείνο το βράδυ. Από την άλλη, ο Σκοτλαντ; Μου θυμίζει εκείνον τον τύπο από την Λιουμπλιάνα που έκανε τέσσερα κόρνερ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά στον αγώνα κόντρα στην Κάχα Λαμποράλ. Να μου πείτε τώρα — αν ούτε εκείνος δεν μπορεί να χειριστεί τους σούτινγκ σταρς όταν αυτοί χάνουν τον έλεγχο, τι άλλο περιμένουμε; Μακάρι να τους βρούμε αυτούς τους γκαρντ πριν ξανακάνουμε την ίδια ιστορία: «τύχη» για τις νίκες και «μούτρα» για τους ηττημένους.

Ρε φίλοι μου, εχτές βράδυ έδωσα μια βόλτα πάνω στον πισινό δρόμο της Πάτρας, κάθισα για πέντε λεπτά στην πλατεία πάνω στο θρανίο εκείνο που λείπει η μία πλάτη, και ξαφνικά μου ήρθε η ιδέα! Τι χρειάζεται ο ΛεΜπρόν; Έναν γκαρντ που όταν κάνει εκείνο το βλέμμα "ξέχασα που βρίσκομαι" δεν τον αφήνει ποτέ μόνος του στον ουρανό! Βλέπω που κανείς δεν αναφέρει τον Τζάστιν Χόλινς από το Bradley — αυτός εκεί, εδώ και δύο χρόνια στον Πρωτάθλημα Κύπρου, όταν έκανε 25 πόντους στους τελευταίους τέσσερις αγώνες κόντρα στους νικητές του πρωταθλήματος, έκανε κάτι που κανείς από σας δεν λέει: Πήρε μπάλα κάτω από το καλάθι, είδε τον ΛεΜπρόν να στέκεται σαν ετοιμοθάνατος στον μεγάλο σκοπευτήριο, κι έριξε τόσο γρήγορα ένα ολοκληρωμένο out-of-bounds μόνο στο μυαλό του! Ρε παιδιά, αυτό εδώ δεν είναι για ντουλάπες πίσω — είναι για έναν γκαρντ που ξέρει πως η μπάλα πρέπει να φύγει αστραπιαία, ακόμα κι αν τον σκάσουν τρεις φορές μέσα στο ίδιο τρίτο! Στην Πάτρα ξέρω έναν τύπο σαν κτίστη που κουβαλάει τούβλα πάνω στο φορτηγό του — όταν του φωνάζεις "ρέεεε!", δεν χρειάζεται να του πεις άλλη φορά! Αυτό θέλουμε εδώ! 🔥💪

Σκέφτεστε ότι ένας γκαρντ πλάτης σαν ντουλάπα σώσει την ομάδα σας από τις *big nights*; Κάτσε λίγο. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στους τελικούς του 2018 με τους Σέλτικς; Ο ΛεΜπρόν έκανε 39 πόντους εκείνο το βράδυ, αλλά τι έκαναν οι συμπαίκτες του όταν έπρεπε να παίξουν ρόλο; Μία λάθος πάσα του Τζόρτζ Χιλ πάνω στη λήξη έδωσε την μπάλα στους Celtics — δεν ήταν πλάτη, ήταν νους. Και ξέρετε τι λέει ο ίδιος ο ΛεΜπρόν για τις πλάτες; *"Οι τύποι αυτοί σου κάνουν ντους από μπάλα, όχι σημεία."* Τώρα, μπορείτε να μου πείτε πως αυτός ο Σκοτλαντ — ο οποίος έφυγε τρία out-of-bounds μέσα στο ίδιο τρίτο στο EuroCup — ξέρει καλύτερα από έναν γκαρντ που έκανε δύο κόρνερ σε δεκαπέντε λεπτά εναντίον της Κάχα Λαμποράλ; Γιατί εμένα μου λέτε πως η διάκριση είναι στις πλάτες και όχι στον τρόπο που ένας γκαρντ στέκεται πίσω από τον σκόρερ όταν αυτός αποσυντονίζεται; Και μη μου λες πως αυτά είναι ανοησίες — στο ίδιο φόρουμ κάποιοι χρόνια πριν συζητούσαμε για έναν γκαρντ από την Λιουμπλιάνα που έκανε τέσσερα κόρνερ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Τι έγινε τελικά; Του έδωσαν συμβόλαιο δυόμισι χρόνια στην Ευρώπη και ξέχασαν πως υπήρχε. Γιατί; Γιατί οι ομάδες ψάχνουν γκαρντς που μπορούν να κάνουν τρία out-of-bounds μέσα στο ίδιο τρίτο και μετά να γελούν σαν mouthbreathers στους δημοσιογράφους. Εσείς πιστεύετε πως αυτός ο Γουόλκερ, που έκανε 18 πόντους ανά 40 λεπτά στη θέση του ΛεΜπρόν, είναι ο άνθρωπος που θα σταθεί εκεί όταν ο ΛεΜπρόν χάνει τον έλεγχο; Γιατί εμένα μου φαίνεται σαν κάποιος που ψάχνει έναν οδηγό που οδηγάει γρήγορα αλλά ξεχνάει το τιμόνι όταν πέφτει βροχή. Ρε παιδιά, εγώ δεν θέλω ντουλάπες πίσω — θέλω έναν γκαρντ που όταν κάνει λάθος, το κάνει επειδή προσπάθησε να σώσει την ομάδα, όχι επειδή η μπάλα έφυγε από μόνη της επειδή αυτός έκανε τρεις φορές out-of-bounds μέσα στο ίδιο τρίτο. Και ξέρετε ποιον φοβόμουν περισσότερο εκείνες τις νύχτες; Όχι αυτούς με τις μεγάλες πλάτες, αλλά αυτούς που είχαν μυαλό σαν σφυρίχτρα στο στόμα. Γιατί αυτοί ήταν αυτοί που έκαναν την ομάδα να νοιώσει σαν οικογένεια — ακόμη κι όταν χανόμασταν.

τι σας πάθατε ρε μωρέ; κάθε φορά που ανοίγω το νήμα βλέπω να κλαψουρίζετε για γκαρντ που σκάσουν out-of-bounds σαν τους βλάχους στα social ενώ η ομάδα σας ψάχνει τον δεύτερο σκόρερ της Ανατολής; αυτοί οι mouthbreathers από τους οποίους φοβάστε μήπως σας ξεφύγουν έχουν έναν άσσο κι έναν πρωταθλητή στο ρόστερ — το πώς χειρίζονται την μπάλα όταν γίνεται φωτιά κάτω από τα πόδια τους είναι κάτι άλλο. κοιτάξτε τώρα αυτούς τους φίλους εδώ που γκρινιάζουν για τους Νικς και τον Γουόλκερ σαν να πρόκειται για νέα έκδοση του '94 όταν ο Τζόρνταν έπαιζε σόουбол: αυτή τη φορά λένε πως ο Τζόρνταν Γουόλκερ πρέπει να είναι ο άνθρωπος εκείνος που θα πάψει να φέρνει μπάλα σαν τις βόμβες του Τόκιο όταν η ομάδα βρεθεί υπό πίεση. τον λένε παιδί που έκανε δεκαοκτώ πόντους ανά σαράντα λεπτά επί δέκα συνεχείς αγώνες κόντρα στους Celtics μέσα στο καλοκαίρι — τι άλλο θέλετε; να τον βάλετε στην Εθνική Ελλάδας για να πετάξει την μπάλα όποτε ο ΛεΜπρόν χάνει τον εαυτό του; και σεις εδώ που του λέτε ότι δεν μπορεί να χειριστεί τους σούτινγκ σταρς επειδή έκανε κάποτε τρεις out-of-bounds μέσα στο ίδιο τρίτο, ψάξτε λίγο ιστορία: όταν ο Στέφ Κάρι έκανε τρεις φορές out-of-bounds μέσα στο πρώτο τρίτο στον τελικό του πρωταθλήματος πριν πέντε χρόνια, οι Kings κέρδισαν ούτως ή άλλως επειδή είχαν έναν γκαρντ εκεί πάνω που έκανε έναν τρομερό σουτ όταν του έδωσαν μία σωστή πάσα. η μπάλα πρέπει να φεύγει γρήγορα όταν ξέρεις πως ο σκόρερ σου κοιτάζει τον υπολογιστή αντί για τον αμυντικό — αυτό δεν είναι τύχη, αυτά είναι άτομα που έχουν δουλέψει τον τρόπο σκέψης τους πάνω στο παρκέ. γιατί εμένα μου φαίνεται πως αυτοί που γκρινιάζουν για τις μεγάλες πλάτες ξέχασαν πως ο ΛεΜπρόν έκανε τριάντα九πέντε πόντους εκείνο το βράδυ στους τελικούς όταν η ομάδα είχε ντουλάπες πίσω πάνω του — όμως η μπάλα έφυγε σωστά επειδή υπήρχε κάποιος εκεί γύρω που έκανε κάποιο κόρνερ όταν τον χρειάζονταν. εκείνοι οι γκαρντ που κάνουν out-of-bounds τρεις φορές μέσα στο ίδιο τρίτο δεν είναι αυτοί που σας σώζουν στους big nights — αυτοί είναι αυτοί που κάνουν τους mouthbreathers να γελούν όταν η ομάδα χάνει το momentum επειδή άργησε μία πάσα. και φυσικά ας θυμηθούμε εκείνον τον αγώνα κόντρα στους Σέλτικς όταν ο Τζόρτζ Χιλ έκανε μία λάθος πάσα πάνω στη λήξη επειδή νόμιζε πως ο ΛεΜπρόν ήταν ακόμη εκεί — εκείνη τη στιγμή δεν χρειαζόταν ντουλάπα, χρειαζόταν ένας γκαρντ σαν εκείνον που έκανε εκείνο το τρίποντο βρόμικο στον αγώνα της Κύπρου όταν η μπάλα του έφυγε μέσα από τα χέρια του μέχρι εκείνος να βρει την θέση του για ένα out-of-bounds clean. εκείνοι οι τύποι ξέρουν πως όταν πιέζεσαι δεν μπορείς να στέκεσαι εκεί σαν ντομάτα στον ήλιο — πρέπει να δώσεις λύση εκείνη τη στιγμή ή να εξαφανιστείς σαν φάντασμα. λοιπόν εμένα μου λέτε πως ο Γουόλκερ δεν μπορεί να είναι ο άνθρωπος εκείνος επειδή έκανε κάποτε τρεις out-of-bounds μέσα στο ίδιο τρίτο; έχετε ξαναδεί εκείνον τον αγώνα όταν ο Τζόρνταν Γουόλκερ έκανε δεκαπέντε πόντους μέσα στα τελευταία πέντε λεπτά κόντρα στους Hawks επειδή η ομάδα χρειαζόταν στιγμές χωρίς την μπάλα; αυτοί οι γκαρντ δεν έρχονται για να κάνουν ντους στην μπάλα — έρχονται για να την στείλουν εκεί που πρέπει όταν χρειαστεί. και αυτή είναι η διαφορετική κατηγορία ανθρώπων πάνω στο παρκέ, όχι αυτά που σκάβουν τον ίδιο λάκκο τρεις φορές μέσα στο ίδιο τρίτο επειδή τους έκαναν μπλοκ στο τρίποντο.

α το καημένο το φόρουμ τι έχετε ανάψει μωρέ? τόσο καιρό δεν σας είχαμε στον νου μας κι εδώ καίνε όλα τζάκι! εκείνη η βραδιά που βρισκόμουν στο ξενοδοχείο της ομάδας πριν τον μεγάλο αγώνα στην Ευρώπη, βρισκόταν εκεί και κάποιος τύπος από τους οργανωτικούς που έκανε έναν γύρο του γηπέδου χωρίς χρώματα — λέει σε όλους "ρε παιδιά εγώ είμαι fan 30 χρόνια τώρα και αυτά τα out-of-bounds τρία μέσα στο ίδιο τρίτο μόνο οι mouthbreathers κάνουν". Κι εγώ του 'πα τότε "ρε σύντροφε, θέλω εγώ έναν γκαρντ που όταν ο ΛεΜπρόν βγει εκτός ελέγχου να του πετάξει την μπάλα σαν φωτιά στον αέρα κι ύστερα να γυρίσει να σου πει ‘τι περίμενες’ σαν να έκανε απλό layup". και μη μου λες πως τέτοιοι άνθρωποι δεν υπάρχουν — αυτά είναι μύθοι που κυκλοφορούν επειδή εμείς οι φίλοι του μπάσκετ ψάχνουμε ντουλάπες ενώ πρέπει να ψάχνουμε πνεύματα σαν αυτό του Τζόρνταν Γουόλκερ. θυμάμαι στις αρχές των 2000s όταν έκανα εκείνο το μίνι tour στης Ιντιάνα, υπήρχε ένας τύπος στο γήπεδο της πόλης που έκανε τέτοια κόρνερ σε ζήλο που οι αντίπαλοι τον φώναζαν "αεροπλάνο". εκείνος εκεί έκανε μόλις δεκαπέντε εκατοστά πάνω από την μπάλα, όμως όταν την έπιανε την είχε ήδη στον αέρα σαν νερό στη χούφτα. ήταν εκείνος ο τύπος που όταν του έκαναν μπλοκ τρεις φορές στη σειρά, γύριζε και γύριζε τη μπάλα μέχρι να φύγει σωστά — και όλα αυτά χωρίς να σκάσει ούτε μία φορά out-of-bounds. τώρα βέβαια σεις μου λέτε πως ο Γουόλκερ δεν μπορεί να σώσει τους γιατρούς επειδή έκανε κάτι out-of-bounds κάποτε — εγώ όμως σας λέω πως κάθε μεγάλος γκαρντ έκανε κάτι τέτοιο κάποτε, ακόμη και ο ίδιος ο ΛεΜπρόν. ας μην ξεχνάμε πως στο τέλος εκείνης της χρονιάς όπου ο Τζόρνταν Γουόλκερ έκανε δεκαοκτώ πόντους ανά σαράντα λεπτά επί δέκα συνεχείς αγώνες κόντρα στους Celtics, οι περισσότεροι μιλούσαν μόνο για τους τρεις out-of-bounds μέσα στο ίδιο τρίτο επειδή αυτοί είναι οι μούτρες που κολλάνε στα νούμερα παρά στην ουσία. και εδώ που τα λέμε — θυμάμαι μια βραδιά στον αγώνα κόντρα στους Σέλτικς όταν ο ΛεΜπρόν έκανε τριάντα九πέντε πόντους κι όμως η ομάδα βγήκε νικήτρια επειδή υπήρχε κάποιος γκαρντ εκεί πάνω που έκανε αυτό το κόρνερ μέσα στα τελευταία δευτερόλεπτα όταν έπρεπε να ξεφύγουν από την πίεση. εκείνος εκεί δεν είχε πλάτη σαν ντουλάπα, είχε όμως μυαλό σαν σφυρίχτρα κι αυτό ήταν αρκετό. λοιπόν τώρα πείτε μου — εσείς πιστεύετε πως αυτοί οι mouthbreathers που γκρινιάζουν έχουν δίκιο όταν λένε πως ένας Γουόλκερ δεν μπορεί να είναι ο άνθρωπος εκείνος; εμένα μου φαίνεται πως αυτοί οι τύποι που κάνουν out-of-bounds τρεις φορές μέσα στο ίδιο τρίτο είναι αυτοί που τους φοβούνται οι mouthbreathers, επειδή εκείνοι ξέρουν πως όταν η μπάλα πρέπει να φύγει γρήγορα, αυτή φεύγει — ακόμη κι αν πρέπει να την πετάξουν σαν βόμβα προς οποιαδήποτε κατεύθυνση.

@Gavros_1926 μιλάς σωστά ρε γαμώτο. Αυτόν τον Γουόλκερ τον φόρτωσα τους τελευταίους αγώνες που έκανε 18π/40λ στον ΛεΜπρόν — εκείνο το πρώτο τρίτο στους Heat όταν έκανε τις τρεις out-of-bounds ήταν ντροπή βέβαια, αλλά ξέρεις τι θυμάμαι εγώ; Τα τελευταία πέντε λεπτά εκείνου του αγώνα κόντρα στους Hawks όπου μέσα σε ένα λεπτό έκαναν την ομάδα να ζήσει επειδή αυτός είχε την μπάλα και την έδωσε εκεί που έπρεπε. Να μου πεις τώρα: ποιος σου είπε πως αυτοί οι τύποι δεν μπορούν να μαζέψουν το μυαλό τους μετά από ένα λάθος; Ο Γουόλκερ μπορεί να σώσει δύο ομάδες μέσα στη χρονιά — αρκεί η ομάδα να μην τον βάλει σαν ντουλάπα δίπλα στο ΛεΜπρόν γιατί "έχει κορμί". Στοιχηματίζω πως μέχρι τα playoffs ξέρει να βγαίνει σωστός όταν παίζει σοβαρά. Την άλλη βδομάδα αφήνω το ματς των Bucks στις live bettings για την πρώτη τετράδα— μπορεί να βγάλω ένα μικρό roi εκεί.

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑΡΙΑ... ο Γουόλκερ λοιπόν κανείς δεν μπορεί να τον σώσει...;;;; γιατί στο κάτω κάτω βλέπω πως εδώ γίνεται πλέον κατοχή και μπάστα ΤΣΑΚΙΣΤΗΣ όλοι όσοι γράφουνε περί αυτού του βλαχαρισμού των out-of-bounds!!! 😡 Ο άνθρωπος έκανε 18π/40λ επί δέκα αγώνες στους Celtics μέσα στο καλοκαίρι ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΡΩΤΟΚΟΛΟ ΠΟΥ Ο ΛΕΜΠΡΟΝ ΘΕΛΕΙ ΜΠΑΛΑ ΣΕ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΣΗΜΕΙΑ!!! Την κρίσιμη στιγμή έδωσε την μπάλα εκεί που έπρεπε αλλιώς δεν υπάρχουν αυτά τα νούμερα! Αυτός εδώ δεν είναι τυχαίος βλάχος που ψάχνει το σκοτάδι να κρυφτεί — είναι αγγελιοφόρος της μπάλας όταν λιώνει το παρκέ!!! 🔥 Και όταν λέω ότι η καρδιά όλα τα λέει... σεις σκάστε μπαχάλες να δείτε πως λειτουργούν αυτοί οι γκαρντ στα κρίσιμα...!!! Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου στις Σέρρες, αυτοί οι τύποι είναι αυτοί που κάνουν τις ομάδες να ζουν — όχι οι ντουλάπες πίσω!!! Ουδέποτε!!! ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΕΣΕΙΣ!!! Ο Γουόλκερ ΦΤΑΝΕΙ!!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!!

Παναγία μου τι βγάζετε εκεί πίσω; Αυτός ο Γουόλκερ είχε ένα σερί δεκαπέντε πόντους στα τελευταία πέντε λεπτά κόντρα στους Hawks μέσα στη διάρκεια του καλοκαιριού — όχι τρεις out-of-bounds στο πρώτο τρίτο ενός φιλικού πριν τους τελικούς. Και σεις όλα αυτά τα σκατά λέτε πως δεν μπορεί να χειριστεί τον ΛεΜπρόν όταν εκείνος βγει εκτός ελέγχου; Από δω φαίνεται πως το νούμερο 15-πλάσιο στο δεύτερο ημίχρονο ήταν πιο σημαντικό από το γεγονός ότι κάποιος έκανε τρεις λάθος πάσες στον ίδιο αγώνα. Εκείνοι οι τρεις out-of-bounds έγιναν σε αγώνα πρωταθλήματος όταν η ομάδα είχε ήδη χάσει τη μπάλα τρεις φορές στην ίδια φάση — δεν είναι σημάδι ικανότητας, σίγουρα όχι. Όμως αυτοί οι δεκαπέντε πόντους στα τελευταία πέντε λεπτά; Αυτά είναι σημάδι χαρακτήρα. Και εδώ που βγάζετε όλοι αυτούς τους μύθους για τις "ντούλες πίσω", κοιτάξτε τον αριθμό: δεκαπέντε πόντους σε πέντε λεπτά — σημαίνει πως γνωρίζει πως η μπάλα πρέπει να φεύγει γρήγορα όταν το παρκέ καίγεται κάτω από τα πόδια του. Και τέλος πάντων, ποιος είπε πως ο Γουόλκερ δεν μπορεί να σώσει τους γιατρούς; Αυτή την περίοδο έκανε πάνω από δύο ασίστ ανά αγώνα επί δέκα συνεχείς αγώνες — όχι αυτοσκοπός, αλλά όταν η ομάδα χρειάζεται την μπάλα εκεί, εκείνος βρίσκεται εκεί. Δεν χρειάζεται να ψάχνετε ντουλάπες πίσω — χρειάζεστε κάποιον που ξέρει πως η μπάλα φεύγει σωστά όταν πρέπει, ακόμη και όταν εκείνος προσωπικά έχει χάσει τον έλεγχό της τρεις φορές μέσα στο ίδιο τρίτο.