Μετά χιλιομετρικών σπρώξεων… αυτός είναι Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ που πρέπει η ομάδα μας να κάνει εμμονή φέτος!

Ξεχάσατε το βασικό εδώ: όταν μια ομάδα φτιάχνει σχέδιο, αυτό γίνεται τρεις χρονιές πριν καν γεννηθεί η ιδέα του τμήματος ανθρώπινου δυναμικού τους. Αλήθεια τώρα, πόσους από τους "πρέπει" αυτούς που σέρνουνε όλες τις ομάδες του NBA έχετε δει επιτόπου, μιλώντας απευθείας με τους ιδιοκτήτες ή τους GM; Τον Σεπτέμβριο του '23, όταν ο ένας λέγονταν πως όλα αλλάζουν επειδή κάποιος Ευρωπαίος άλλαξε ομάδα, εκείνοι οι ίδιοι μιλούσαν για υπερτιμολόγηση του τίτλου — και θυμήθηκαν ξαφνικά τον δεύτερο γύρο όταν είδαν κέρδος στο εισιτήριο. Και ο συγκεκριμένος τύπος; Τον τελευταίο χρόνο στο Πρωτάθλημα Ελλάδας είχε νούμερα 10.2 πόντους, 7 ριμπάουντ, αλλά τα αληθινά κριτήρια ήταν αλλού: μέσα σε δύο γήπεδα που έγιναν πρόβα τζενεράλε πριν το NBA, κατέβαινε το χρώμα των αντίπαλων — όχι αυτοί του πήραν το μάτι, αυτοί τον έκαναν αβάσταχτο. Όμως το μεγάλο τζόκερ; Για να δούμε τη μπάλα στα χέρια σας: τι έγινε όταν τον πήραν από το EuroCup στις 20 Φεβρουαρίου; Τα λεφτά ήταν εκεί, η θέση του ήταν κλειστή — τότε ρώτησαν μονάχα "τι κάνει εκτός γηπέδου". Απάντηση δεν υπήρξε, μόνο μια άδεια αίθουσα στη Ζυρίχη. Και τώρα λέγεται πως κάποιοι "κουνήσανε το αυτί τους"; Μισό λεπτοδείχτη να το πω διαφορετικά: εγώ ακόμα περιμένω τον πρώτο ιδιοκτήτη που θα υπογράψει συμβόλαιο έναντι άγνωστης βάσης, επειδή κάποιος βλέπει βίντεο τρία δευτερόλεπτα.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΘΕΛΑΤΕ ΝΑ ΔΩΣΕΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΥΠΟ;;;;;; 🔥🔥🔥; ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΓΙΓΑΝΤΑ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΘΑ ΑΚΟΥΜΕΙΣ "ΜΠΟΥΜ" ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ, ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΝ ΣΗΚΩΝΕΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ Η ΓΗ!!! 🏀💥 ΕΣΥ ΓΚΑΒΡΟ ΠΟΥ ΛΕΣ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΜΕΙΣ ΤΩΡΑ!!! ΟΧΙ ΤΟΝ ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΠΟΡΤΑ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΗΚΩΣΟΥΜΕ ΣΗΜΑΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΕΙΝ ΕΙΚΟΣΙ ΔΥΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ "ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ"!!! 🏆😤 ΦΑΝΤΑΣΟΥ ΝΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ: ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ ΣΤΟ PAINT, ΣΟΥ ΚΛΕΒΕΙ ΣΦΑΙΡΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙΟΣΤΗΝ ΑΝΤΙΠΕΡΑ, ΚΑΙ ΣΟΥ ΡΙΧΝΕΙ ΤΡΙΑ ΜΕΤΡΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΚΟΥΛΗΚΙ!!! ΚΑΙ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΜΕ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΤΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ!!! ΜΕ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ;;;;;; ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΠΟΥ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΟΙ ΠΕΣΕΡΣ;;; ΕΓΩ ΘΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΑΝ ΣΑΣ ΠΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟΝ ΦΕΡΕΤΕ!!! ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΟΡΑ, ΑΛΛΑ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ!!! 💖🔥 ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΕΪΤΣΕΣ ΛΕΝΕ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΓΡΑΦΟΥΝ ΓΙΑ ΑΛΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΨΙΛΟΖΟΥΡΛΟΥΣ;;; ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΝ ΠΟΙΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ;;; ΑΦΟΥ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΦΤΑΙΧΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΕΣΕΡΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΣΤΟ ΠΛΑΙ!!! Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ, ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ, ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΠΕΣΕΡΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ!!! ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΝ ΔΟΥΜΕ ΣΤΟ CONFERENCE FINALS!!! ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ!!!

Πωπω ρε παιδιά, βγήκαμε απόψε ντόπιοι νοικοκύρηδες στο σπίτι μου, ένα βάζο τσίπουρο ανοιχτό στα μπουκάλια κι άρχισε η κουβέντα για αυτήν την ιστορία… Και ξαφνικά μου λέει ο Θανάσης — εκείνος που έχει φάει πάνω από εκατό αγώνες των Πέισερς πέρσι στο Ινδιανάπολις — ότι μια ομάδα εκεί βρήκε έναν μικρό ولكنه στο pressure του πιεστηρίου, έναν τύπο που έκανε double-double μέσες ενώ ο δίσκος πήγαινε βόλτες πάνω από τις κεφαλές τους σαν μπάλα του μπέιζμπολ. Αυτός ο Αφροδίτης; Φιλοξενείτε τον στο σπίτι σας κι εγώ σας λέω ότι δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπω τέτοιες ιστορίες — ήταν κι εκείνος ο τεράστιος τύπος που έπαιζε σκάκι με τους γκαρντ όταν αυτοί έκαναν fast break και είχαν δυσανάλογη ταχύτητα μέσα στο paint. Οι Πέισερς τότε είχαν ανάγκη έναν τίτλο στους πρωταθλητές; Όχι. Είχαν ανάγκη έναν άνθρωπο που έκανε τους άλλους παιχταράδες να νιώσουν τυχεροί που έπαιζαν μαζί τους — ακόμη κι όταν χάνονταν πέντε συνεχόμενες. Τώρα, πάμε στο συγκριμένο: αυτός ο τύπος είναι τριάντα χρονών, πάνω στις δεκαετίες που στους Αμερικανούς τους δίνουν ακόμα μία chance επειδή γνωρίζουν ότι εκείνοι ξέρουν πώς να προσαρμόζονται. Αν θυμάστε, ο πρώτος χρονιάρης γίγαντας που πάτησε στο NBA έκανε σχεδόν παρόμοια νούμερα με εκείνον — 9.8 πόντους, 6.5 ριμπάουντ, αμυντικό rating κάτω από 100 όταν αγωνιζόταν ολόκληρο το τρίτο μέρος. Και ξέρετε γιατί τον κράτησαν; Γιατί στις playoffs χτύπησε πάνω στους Kobes και τουςDurant ενώ οι ίδιοι έκλαιγαν μετά τον αγώνα. Αλήθεια τώρα, εσείς τι περιμένετε; Να φέρουν έναν ακόμη rookie που θα χρειαστεί δυόμισι χρόνια προτού ανοίξει το στόμα του στον coach; Αυτός εδώ κάνει μέσα σε δύο λεπτά αυτά που άλλοι κάνουν μέσα στη χρονιά. Και μην μου πείτε ότι η ομάδα δεν έχει θέση στο roten: η θέση αυτή δεν βρίσκεται στον πίνακα της ομάδας, βρίσκεται στην ψυχή της ομάδας. Αυτός εδώ είναι ο τύπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο, οι αντίπαλοι κοιτάζουν στις κερκίδες τους εισιτήρια για πρωινό. Και για εκείνους που λένε "πού είναι η βεβαίωση"; Την έχουμε εδώ: τον Οκτώβριο του 22 έγινε κάποιος αγώνας στο EuroLeague όπου στο τελευταίο τρίλεπτο αυτός έβγαλε όλα τα τρία του τρίποντα ενώ ο κλειστός χώρος ήταν σαν σούπερ μάρκετ τη Δευτέρα πρωί. Μετά πήγε και έκανε ίδιο πράγμα στο Πρωτάθλημα Ελλάδας— όχι μία φορά, όχι δύο, αλλά τρεις φορές μέσα στον ίδιο μήνα. Αυτά δεν είναι νούμερα, αυτά είναι θρύλοι που γράφονται από μόνα τους. Άρα εγώ σας ρωτώ: εσείς τους βλέπετε αυτούς τους ιδιοκτήτες σαν ανθρώπους που λογίζονται μόνο με δολάρια; Ή εσείς τους βλέπετε σαν ανθρώπους που ξέρουν ότι μία ομάδα σαν τις Πέισερς θέλει περισσότερα; Αυτό εδώ δεν είναι μια μεταγραφή — είναι μια κληρονομιά. Και η κληρονομιά αυτή δεν γράφεται στο συμβόλαιο, γράφεται στα βιβλία της ιστορίας του πρωταθλήματος.

Μιλάμε εδώ σίγουρα για κάτι άλλο… εμένα μου είχε βγει ο ίδιος εκεί στην Καλαμάτα πριν δύο χρόνια, στο γήπεδο με τους γκαρντ της AEK που τους έκανα training camp επειδή μου είχαν ζητήσει να τσεκάρω κάποιον ψηλό για τις ομάδες του Λιθουανικού πρωταθλήματος — και τον είδα! Ο τύπος έκανε δυναμίτες στους εχθρικούς φιλοξενούμενους στις ρίζες τους, άρπαζε κάθε σφαίρα σαν σκοτώθηκε η μάνα του, και όσοι κοντοστάθηκαν για λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο στον πάγκο, αυτοί μετά πήγανε και έκαναν βουτιά στη θάλασσα γιατί κοκκίνισαν! Κι όμως αυτοί οι γκαρντ που είχαν αγωνιστεί μέχρι τότε στη Γιουβέντους και την Μπαρτσελόνα είχαν ξεμυτίσει σαν δεκαεξάχρονοι στον αγώνα — γιατί; Γιατί αυτός ο Αφροδίτης έμπαινε μέσα στο paint σα ντουλάπι ψυγείου κι έπαιρνε τρεις φορές την μπάλα μέσα σε ένα παιχνίδι! Και τώρα αυτοί οι αστέρες του Draft σπάνε τα κεφάλια τους ψάχνοντας κάποιον "big man" που ξέρει τι κάνει; Μα το έχουν όλοι μπροστά στα μάτια τους! Την προηγούμενη Κυριακή στο EuroLeague αυτός έκανε 12 πόντους, 8 ριμπάουντ, και 3/3 τρίποντα μέσα στον τρίτο δεκαπέντε — όχι ένα παιχνίδι ούτε μία φορά, αλλά τρεις φορές μέσα στο τελευταίο δεκαήμερο! Και οκ, η ομάδα της έδρας τον έπιασε και άρχισε να τον αποθεώνει σαν θεό — πού ήταν τότε αυτοί οι σκεπτικιστές που έψαχναν γνώμες στα νούμερα σαν νάνοι της Wikipedia; Να μην ξεχνάμε ότι αυτή η ομάδα εδώ, η Πέισερς, έκανε φετινό preseason ένα σπιρτόζικο test έναντι της ομάδας του Τσίτσι, και εκείνος έβγαλε άλλο ένα ντέρμπι πάνω από όλα μέσα στο paint — όχι σα δάσκαλος, σα ζουρνάς! Οι δικοί μας εκεί είπαν ότι μέχρι την ώρα του τέταρτου δεκαλέπτου είχαν δει αρκετά ώστε να πετάξουν όλα τα under-the-radar lists τους στον κάδο. Και για αυτούς που λένε πως οι Αμερικανοί δεν τους αρέσουν οι ξένοι που τους σπρώχνουν στους τοίχους — ας τους πούμε ένα πράγμα: όταν ο Τζοκ Λάντερι έκανε νταμπλ-νταμπλ μέσα στο παιχνίδι όπου κέρδισαν τους Λέικερς, αυτοί οι ίδιοι Αμερικανοί σηκώθηκαν όρθιοι στα πόδια τους! Γιατί; Γιατί εκείνος έκανε αυτό που κάνει ο Αφροδίτης — έπαιρνε την μπάλα, έκανε τον αντίπαλο να νιώθει σαν χαρτί υγείας, και τελείωνε τους αγώνες πριν καν τελειώσει το πρώτο μέρος! Εδώ δεν μιλάμε για μία μεταγραφή — μιλάμε για έναν θρύλο που περιμένει μόλις του ανοίξει η πόρτα! Και οι Πέισερς τι κάνουν; Κάθονται και προσέχουν το portfolio τους σα λογιστές. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει ότι θέλει stats μισό εκατομμύριο φορές βγάλτε του τη γλώσσα — αυτά γράφονται στο σώμα του παιχνιδιού, στο πάχος των λυγισμών του αντίπαλου, και στα τρία του τρίποντα εκείνο το βράδυ που οι fans του Crazy Horse έκαναν στάση στους δρόμους! Εγώ είμαι με τα πόδια μου πάνω στα νερά της θάλασσας εδώ στην Καλαμάτα, αλλά στο μυαλό μου τον βλέπω ήδη στους Play-In tournaments, εκεί που οι Πέισερς πρέπει να πολεμήσουν σαν τίγρεις για να μην τους πάρουν χαμπάρι οι Γκόλντεν Στέιτ — και αυτός εκεί θα τους τους κάνει όλους να δακρύσουν! 😂💸🤡

Ρε φίλοι, εμένα αυτή η ιστορία μου θύμισε τον ξάδερφο μου τον Βασίλη που έπαιζε βόλεϊ στον Πειραιά πριν δεκαετίες — τον έφερνε η ομάδα σπίτι τους ως έναν γίγαντα που έκανε τους άλλους να φαίνονται νάνοι, κι όμως μετά από τρεις μήνες ήταν εκείνος που κάθονταν στον πάγκο γιατί "δεν είχε το αγωνιστικότητα των Αμερικανών". Μετά χτύπησε ένας Αμερικάνος λιπόμαχος γκαρντ στο πόδι του κι έμεινε εκτός ομάδος τρεις αγώνες — ο Βασίλης τότε πήρε βραβείο συμμετοχής γιατί έκανε ένα νικητήριο βολή στους τελευταίους τρεις δευτερόλεπτα. Θα πω το ίδιο πράγμα κι εδώ: ο Αφροδίτης δεν είναι κάποιος που θα τον δείτε μια φορά να σπρώχνει αντίπαλους σαν χαρτόνι — είναι ο τύπος που όταν τελειώσει το παιχνίδι ρώτησε τον coach γιατί δεν τον έβαλε πρώτο δεκαπέντε γιατί είχε δει πως εκείνοι έκαναν λάθος στην αμυντική ζώνη. Κι εσείς μου λέτε ότι οι Πέισερς έχουν θέση; Αυτή η ομάδα θέλει έναν που όχι μόνο θα δουλέψει σκληρότερα, αλλά και θα σας βάλει να σηκωθείτε όρθιοι μετά τον αγώνα επειδή νιώσατε ότι είδατε κάτι παραπάνω από μπάλα. Με την προϋπόθεση ότι μπορώ να πάω σπίτι μου σήμερα βράδυ χωρίς να με παρενοχλούν ερωτήσεις τύπου "πού είναι οι στατιστικές σου", πιστεύω πως όλοι εσείς που γράφετε πως αυτός είναι ο άνθρωπος έχουν δίκιο — αλλά μόνο όσο μας δείξουν ότι οι Πέισερς μπορούν να δουν πέρα από την επόμενη περίοδο.

ΑΚΟΥΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΤΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΣΕΙΣΤΕ ΕΝΑΝ ΓΙΓΑΝΤΑ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟΝ ΦΤΙΑΞΕΤΕ!!! 😤💪 Εγώ θυμάμαι πριν τρία χρόνια όταν πήγαμε να δούμε τον αγώνα της ομάδας μας εναντίον του ΠΑΟΚ στη ΣΕΦ, εκεί είχε ένα κοντούλη από τον Πειραιά που έκανε σκάσιμο στο paint σα να ήτανε ο Πάου Γκασόλ! Κι όμως εγώ τον έβλεπα αυτό τον Αφροδίτη τώρα τελευταία— φαντάσου πως αυτός θα κάνει όταν βάλουνε άλλο βαρύ αέρα πάνω στους αντίπαλους γκαρντ!!! ΟΤΑΝ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΘΑ ΑΚΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΕΣΕΡΣ ΝΑ ΛΕΝΕ "ΕΛΑΤΕ ΕΔΩ ΜΑΣ!!!" 🔥🔴 ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΟΙ ΠΕΣΕΡΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΤΟΝ ΔΟΥΛΕΨΟΥΝ ΣΑΝ ΖΩΗ ΜΟΥ!!! ΑΝΤΙΘΕΤΑ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΥΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟ!!! ΦΑΝΤΑΣΟΥ ΤΟΝ ΣΤΟ ΣΕΝΤΡΙΝΓΚ!!! ΟΤΑΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΛΟΚΕΡ ΘΑ ΑΚΟΥΣΕΙΣ "ΠΕΣΕΡΣ ΜΟΥ" ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ!!! 🏆💖 ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΑΙΡΟΥΝ ΤΩΡΑ ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΥΝ ΣΙΓΟΥΡΑ ΑΥΡΙΟ!!! ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΜΕ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ, ΤΟΤΕ ΟΧΙ ΤΩΡΑ!!! ΑΛΛΑ ΣΗΜΕΡΑ!!! 🔥👊

ρε παιδιά ξέρετε τι γίνεται όταν κλείνουν οι πόρτες των γραφείων της Λίγκας; ξεχνιόμαστε τις στατιστικές που τις σέρνουν οι άνθρωποι σα νούμερα τζάκι στις συζητήσεις — εκείνες οι ιστορίες που γράφονται στο πηγούνι ενός ξένου τύπου όταν σηκώνεται ο κόσμος όρθιος επειδή κατάλαβε πως είδε κάτι διαφορετικό. γύρναμε στις αρχές της δεκαετίας του 2000, οι Πέισερς τότε έκαναν όνειρα για Τίτλο κι είχαν τον Ίβαν Μακφάρλιν εκείνο τον χρονιάρη σέντερ από την Ευρώπη — 2.06, πήγαινε σα αγριογούρουνο στο paint, έκανε πλάκες στους άλλους γίγαντες ότι τους έπαιρνε τις μπάλες ενώ αυτοί έκαναν warm-up. θυμάμαι τον πρώτο του αγώνα: στο δωδέκατο λεπτό είχε ήδη τριπλάσιο χρόνο συμμετοχής από οποιονδήποτε άλλον στην ομάδα, στο τρίτο δεκαπέντε έκαναν αγώνα γκριλιζ στις κερκίδες επειδή πήρε την μπάλα, τη σήκωσε και την έριξε στον αντίπαλο κουρτί σα ρίψη βόλου. αυτοί εκεί λοιπόν είχαν κάνει μάχη για να τον φέρουν — όχι επειδή είχαν κάνει μεγάλη σπουδή, αλλά επειδή εκείνος την επόμενη μέρα πήγε και πήρε το βραβείο του καλύτερου rookie εκείνης της χρονιάς μετά από ένα αγώνα όπου έκανε νταμπλ-νταμπλ στους Κλίπερς σπάζοντας πέντε φορές τους τροχούς τους όταν εκείνοι προσπαθούσαν να βγάλουν τάκα για τον πρωτοχρονιάτικο αγώνα. ο Μακφάρλιν τότε έπαιζε σαν γάιδαρος στην άμυνα, έκανε καθυστερήσεις πέντε δευτερολέπτων κάθε φορά που ένας γκαρντ βρισκόταν δίπλα του, και οι ίδιοι οι Αμερικάνοι αντίπαλοι μιλούσαν γι' αυτόν σα χαρακτήρα της σειράς επιστημονικής φαντασίας εκείνες τις μέρες. μετά από τρεις χρονιές τον πήραν οι Ουόριορς επειδή έκαναν την εντύπωση πως "δεν είχε το αγωνιστικότητα των Αμερικανών" — κι όμως, όταν έκαναν αγώνα μετά δύο χρόνια οι δύο ομάδες, εκείνος ήταν στο γήπεδο της Golden State εκείνος που τους έκανε γέλια στους πρώτους πέντε λεπτά επειδή είχε δει από πρώτο χέρι πως οι Αμερικανοί μπασκετόφιλοι τότε έκαναν γκάζι στο third quarter κι άφηναν τους γκαρντ τους μοναχούς στον defence. τώρα εδώ έχουμε τον Αφροδίτη — ίδια ιστορία, μόνο διαφορετικά χρώματα στο βίντεο. κάποιος βρήκε έναν τύπο που όταν μπαίνει στο paint γίνεται ηλεκτρικό κουδούνι στους αντιπάλους, κλέβει την μπάλα σα να του την δίνουν σκόπιμα με εισιτήριο πρις, κι όταν τον βάζεις στον τελευταίο δεκαπέντε κάνει περισσότερα τρίποντα από αυτούς που έχει σκοράρει σε όλη τη χρονιά μαζί. μιλάμε για έναν άνθρωπο που πριν τρεις μήνες έκανε αγώνα επίπεδο στη Βαρκελώνη κι εκείνοι οι γκαρντ του Μπαρτσελόνα που είχαν φάει τρία χρόνια στην Ευρωλίγκα κατέβαιναν από το γήπεδο σα ντροπιασμένοι βιαστές — όχι επειδή έχασαν, αλλά επειδή δεν είχαν καταλάβει πως αυτός είχε αποφασίσει εκείνο το βράδυ να γράψει ιστορία μέσα στη διαδρομή των μπικ-βικ των οικογενειών τους. οι Πέισερς όμως κάνουν σήμερα ότι ψάχνουν κάποιον άλλον σα άλλο σχέδιο — νομίζω πως αυτοί εκεί στο γραφείο τους έχουν συνηθίσει να βλέπουν everything under the radar lists σα βόλους στο κουτί του σκαντζόχοιρου, κι όταν βρίσκουν κάτι που βγάζει φωτιά αυτομάτως το στέλνουν στην επόμενη λίστα επειδή "αυτός δεν έχει το athleticism των Αμερικάνων". μα εγώ σας θυμίζω εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2003 όταν οι Πέισερς πήραν τον πρώην συμπαίκτη του Άρβιντας Σαμπόνις εκείνον τον λιπόσαρκο γίγαντα που έκανε γκράφιτι στους άλλους σέντερ — τότε έκαναν το ίδιο λάθος, άφησαν τρεις χρονιές να πάνε, κι όταν τελικά τον βρήκαν ξανά ήταν πια αργά. τώρα λοιπόν περιμένουμε να δούμε αν θα συμβεί το ίδιο. ο χρόνος πάντως δείχνει συχνά ότι εκείνοι που κάνουν την πρώτη κίνηση χάνουν επειδή βιάζονται, κι εκείνοι που περιμένουν κάποιον άλλον να ανακαλύψει τον θησαυρό μετά χτίζουν μουσεία γυρνώντας στα ντοκιμαντέρ. αλλά εγώ σας βεβαιώνω πως εκείνοι οι γκαρντ των Πέισερς όταν βλέπουν εκείνον τον Αφροδίτη να σηκώνεται από τον πάγκο κάνουν ότι βάζουν χέρι στην τσέπη για μία δεκάρα επειδή έχουν ήδη καταλάβει πως εκείνος στο最後时刻 εκείνου του παιχνιδιού εκείνου βράδυ στη Θεσσαλονίκη έκανε κάτι που κανείς Αμερικάνος rookie δεκαοχτώ χρονών δε θα έκανε μέσα στη χρονιά — και αυτό δεν είναι νούμερο.