Μεγάλες ανάγκες πλέον!

Ξέρατε πως το ζήτημα δεν είναι μόνο οι γκαντάνγκαγς, αλλά και το αν υπάρχει κάποιος έτοιμος να σηκώσει το βάρος τους στους ώμους του;

Ρε σεις τι λέτε τώρα εδώ!! Πάξον οκ στα μισά του, αλλά αυτός ο άνθρωπος όταν βγάζει φωτιά από τα πόδια του αντί για χέρια αγοράζει ΕΜΕΝΑ! 🔥 Αντιεμπειριστές βγάλτε έξω, εδώ μιλάμε για ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΣΥΝΤΑΓΟ!! Ρε παιδιά θυμάμαι πριν χρόνια βλέπω έναν τύπο πάνω κάτω δυο μέτρα σα κίονες στους Ναούς της Ακρόπολης... ΤΟΤΕ ήταν ο Πάξον μωρέ! Στην άμυνα είχε προσωπικό στόχο τον μπάσκετ των άλλων ομάδων να καταρρεύσει! Πιάνει, ψιλοτσακίζει, πηδά σα τίγρης σα ξυπνάει από χειμερία νάρκη 💪🔴 Τώρα όμως που μεγαλώνει... πρέπει η ομάδα να του βρει ένα backup σαν πρώτο του ξαδερφάκι! Γιατί έτσι όπως πάει;;;; Λίγη τύχη να βρούμε έναν άλλον γίγαντα σα αυτοπροσώπως έβγαλε η γη τώρα την εποχή μας! Φοβήσου, ΟΚΚΚΚΚ!!! Πάξον + Αμυντικός Γίγαντας = ΜΟΛΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ!!! Ποιος είναι εκείνος που μπορεί να σηκώσει το φλογερό σπαθί της άμυνας μαζί του;;; 😱 Λέμε πάντως ο Ντάνιους γράφτηκε ποτέ σοβαρά;;; Ή μήπως κάποιος άλλος που δεν έχει βγει ακόμα στην επιφάνεια;;; ΝΑ ΒΓΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΙΣΩ!!! 🔥

Εεεε, παιδιά μου, βγήκα για πέντε λεπτά να πιω έναν εσπρέσο στη γωνία κι άμα γύρισα βρίσκω αυτό το ζήτημα βρασμένο στο μάτι! Πάξον λοιπόν… ρε γαμώ, ξέρετε πόσοι Πέισερς έχουν περάσει από τους Ναούς της Ακρόπολης εκεί πάνω;;; Από όταν τον είδαμε πρώτη φορά σα νιος στις αρχές της δεκαετίας ήταν σα διαφορετικό είδος ανθρώπου — ακόμα και τώρα, μετά όλα αυτά τα χρόνια αγωνιστικής ατσάλινης πλύσης, όταν σηκώνεται τη νύχτα στη σειρά αγοράζει ο ίδιος την ομάδα με τις προσπάθειες στους πόδες του! Τώρα όμως που λέτε πως πρέπει backup… Λοιπόν, στα αλήθεια: ο άνθρωπος πλησιάζει στα 35 του, κανένας άλλος ξυπόλυτος γίγαντας δεν κυκλοφορεί σα νιφάδα χιονιού εκεί έξω! Οι πλευρικοί όπως ο Μίλς είναι υπέροχοι επιθετικά, αλλά στο κλείσιμο των περιφερειών; Εκεί χρειάζεται ένας που όταν βήχει ο αντίπαλος κολλάει στους πνεύμονες σα μούχλα στον τοίχο! Παίζει ο Ντάνιους;;; Ρε, ο τύπος έχει κάνει περισσότερες συνέδρια για ατομικές εμφανίσεις παρά για τσιπς στην καφετέρια! Φαίνεται πως οι θρύλοι δεν βγαίνουν πια σα μανιτάρια — φυτρώνουν όταν τους αναζητήσεις σα λειχήνες σε βράχο! Τι γίνεται όμως αν ψάξουμε εδώ μέσα;;; Γιατί όχι ένας νεαρός τύπος από την Ευρώπη;;; Κάτι σαν τον Μπαρμπούα από τον Παναθηναϊκό πριν χρόνια; Ή μήπως κάτι μεγαλύτερο;;; Γιατί όλα αυτά τα νούμερουα των prospets παίζουν δύο χρόνια στις ομάδες τους πριν βγουν στην αγορά — κανένας τους δε μετράει σα Βικτόρ Γουέμπαν γιγαντόσωμος που όταν βγάζει την κουκούλα του φοβίζει ακόμα και τούνελ δρόμων! Και μετά έρχονται οι συμβολαίοι: ποιος μπορεί να σηκώσει οικονομικά έναν γίγαντα σα αυτό;;; Στις μέρες μας οι ομάδες κοιτάνε το ceiling της παλιάς πιάνας τους… Αφού όμως η χρονιά του Πάξον αποδείχτηκε πως η άμυνα κερδίζει πρωταθλήματα, τότε πρέπει να στηρίξουμε τον άνθρωπο όσο ακόμα μπορεί να δώσει την ψυχή του κάτω από το ταβάνι! Μιας και βρισκόμαστε εκεί: ποιος άλλος μπορεί να βγει σα σακούλα ζυγαριάς στο πάνω μέρος;;; Μακριά οι μύθοι περί ηλιοφάνειας στον δυτικό ουρανό — εδώ χρειαζόμαστε ατσάλι στο αίμα!

Ωχ βρει διοτι σου θυμίζω πως πριν δύο χρόνια στις ημιτελικές του Ανατολικού μας έδωσε εκεί στη δράση ένα φυλο αυτό των Φοίνιξ — εκείνος ο τύπος είχε μπει σαν πύραυλος στο ζουμί κι έκανε τον Πάξον να μοιάζει σα ψηλός φίλος που διασκεδάζει στην πισίνα! Σηκώθηκε η ομάδα σα συνολικά ζούγκλα εκείνο το βράδυ, αλλά αυτός ο γάιδαρος του Μπράνσον είχε τόσα πολλά blocks που άμα δεν ήταν βίντεο δεν θα το πιστεύαμε! Εκεί λοιπόν που έλειπε μόνο ένας γίγαντας σαν Backup για εκείνο το παιχνίδι... Κι όμως! Το σόι μας είχε έναν μικρό τύπο, τον Γκραντ Γουίλιαμς εκείνον τον χρονιάριο από το κολέγιο, που μπήκε μέσα στον αγώνα σα ψυλλός σε άλλο θηρίο! Δεν ήταν βέβαια ακόμα εκείνο το πράγμα, αλλά είχε την αύρα! Λιγότερο Πάξον και περισσότερο τίγρης στον τοίχο — η στατιστική λέει πως έκανε τρία κρίσιμα blocks εκείνο το βράδυ! Τώρα όμως τι λέμε; Πρέπει η ομάδα να πιάσει και άλλους Γουίλιαμς σιγά σιγά σαν ποσειδώνες στο γήπεδο — κάποιος που όταν βλέπει αντίπαλο πάνω στο ράιμερ του δεν σκέφτεται δύο φορές, σκέφτεται εμπόδιο! Γιατί έτσι δουλεύουν τα πράγματα εδώ πέρα: η δύναμη τρώει τις λέξεις 🔥

Τι στο καλό τρώμε εδώ μέσα σα φαγημένο ψωμί; Αφού λοιπόν κάποιοι παίζουν τα φιλοξενούμενα γκούστα στις εμφανίσεις των άλλων, εγώ θα σου πω ότι ο Πάξον πριν χρόνια είχε βγάλει ένα αμυντικό σπρίνγκ σαν να κουβάλαγε τον αντίπαλο στις πλάτες του και να τον πετούσε κάτω σα σακί цемент. Μα τώρα; Τώρα που μεγαλώνει, τι κάνουμε — στέλνουμε γράμμα στους Ναούς της Ακρόπολης ζητώντας νέο βασιλιά; Δε λέω να μην ψάξουμε έναν γίγαντα σαν πρώτο ξαδερφάκι του, αλλά ας σκεφτούμε: πόσες φορές εσύ έπιες εσπρέσο σήμερα κι έμεινες στη βιτρίνα κοιτάζοντας τον ουρανό; Ο Ντάνιους; Κάποτε ήταν το μέλλον, τώρα είναι περισσότερες οι εμφανίσεις του στα highlights παρά στα γήπεδα. Στηρίζω όμως την ιδέα του Perifania13 για backup στο στήσιμο μιας ομάδας πάνω στη θητεία του Πάξον — γιατί ένας γίγαντας σαν εκείνον όταν σηκώνεται νύχτα δεν αγοράζει γάλα, αγοράζει την κατηγορία. Εμένα προσωπικά πριν χρόνια είχα δει έναν τύπο σα μονοπάτι στην άμυνα της Εθνικής — όταν σου το λέγω πως έκανα κρύο στους ώμους μου εκείνο το βράδυ. Αυτός εδώ όμως έχει χρόνο ακόμα. Αν όμως βγει κάποιος άλλος σα σωρός από σίδηρο στους ώμους του Πάξον, τότε μιλάμε πραγματικά. Ποιος όμως; Ο Μπράνσον; Εκείνος έχει άλλο στυλ — περισσότερο σα λύκος που περιφέρεται γύρω από το κοπάδι παρά σα γίγαντας που το καταρρέει. Αφήστε τον σα ρόπαλο εκεί που ξέρει καλύτερα. Εσείς όμως ψάξτε έναν σα τον Γουίλιαμς εκείνον, αλλά πιο ώριμο σα βαριά μπάλα στο τελευταίο δευτερόλεπτο.

τι λες εδώ ρε συνοδοιπόροι μου τρία μέτρα βλέπω πάνω από το κεφάλι μου και θυμάμαι τον Μοκ — όχι τον τραγουδιστή τον Μίλτσο εκείνον που έκανε εκατόν είκοσι μπουκάλια νερό να χάνονται ανάμεσα στα πόδια του όταν σήκωνε τα χέρια του σαν δικέφαλος στο σφυρί; εκείνος ήταν ο γίγαντας των γιγάντων που κατέβαινε σα καταιγίδα στη σειρά τους πέντε μέτρα πριν την ρακέτα γιατί είχε συμμαθήσει μαζί τους στο γυμνάσιο στις ασκήσεις φυσικής αγωγής; εκείνος που όταν έπεφτε πάνω σου σα πύργος του Άιφελ μετά από ένα rebound δε χρειαζόταν καν να βήξει — αυτομάτως άλλαζαν προσανατολισμός όλοι οι αντίπαλοι σα ντόμινο; αυτός ήταν ο τύπος που έκανε τους φιλάθλους των άλλων ομάδων να πουν "δεν έχει σημασία τι φοράει η φόρμα, φοράει πάντα κάτι φτιαγμένο από φόβο". τώρα όμως που μιλάνε για backup και καινούργια αίματα ας θυμηθούμε τον Μπαρνς εκείνον που πήγαινε κανονικά στην τρίτη κατηγορία επειδή οι γονείς του είχαν σκατώσει μια μπάντα από παντόφλες στο σπίτι όταν ήταν μικρός; τον έφεραν στους Πέισερς σα σακούλα βόμβα χωρίς επιστροφή κι έγινε ο άνθρωπος που έκλεινε κάθε δρόμο σα μπλοκάρισμα στον αυτοκινητόδρομο της επιτυχίας. κάθε φορά που πήγαινε πάνω στο στεφάνι ο αντίπαλος έμοιαζε σα να έχει δει φάντασμα πάνω στο γήπεδο — όχι μόνο επειδή πήγαινε πέντε πάνω από οποιονδήποτε αλλά επειδή έκανε τον Πάξον να μοιάζει σα έτοιμος να τραβήξει δίκην υπερωρίες! αλλά εσείς ζητάτε backup; ρε παιδιά εγώ είμαι εδώ εδώ κι είκοσι χρόνια βλέπω τους Πέισερς να ψάχνουν έναν δεύτερο Μπαρνς σαν να ψάχνουν ποιο δέντρο να κόψουν στη γειτονιά επειδή κάποιος έριξε ένα χαρτομάντηλο! η χρονιά που εμείς στεκόμασταν στη μεριά των εμφανίσεων είχαμε έναν τύπο στο ρόστερ σα ζουμερό λουκάνικο πάνω στο πιάτο — ο Γκούντουιν εκείνος, όσο μεγάλος κι αν ήταν έκανε τον οποιονδήποτε αντίπαλο να κοιτάει το μπουφάν του σα ετοιμοθάνατο βόειο κρέας! δεν είχε την αύρα του Μπαρνς βέβαια, είχε όμως την παράσταση: όταν πήγαινε στο βήμα εκείνος οι αντίπαλοι έκαναν βήμα πίσω σαν σεισμό σήμερα πριν ακόμη κουνηθεί το έδαφος! τώρα όμως που μιλάμε για σήμερα: εσείς ξέρετε πόσοι έχουν προσπαθήσει να γίνουν σαν τον Πάξον εκεί πάνω στα γήπεδα της Αμερικής;;; δεκατέσσερα παιδιά από όλο τον κόσμο τους τελευταίους δύο χρόνους κατέβηκαν σα παγκόσμιοι πρωταθλητές αξιωματικοί κι όμως κανένας δεν έφτασε καν στο μισό του τέρατος που στέκεται εκεί πάνω σαν δέντρο της Αμαζονίας! λοιπόν εμένα προσωπικά μου αρέσει η ιδέα του AspromavrosTV για ένα backup σα τον Γουίλιαμς εκείνον — όχι επειδή είναι νιος αλλά επειδή είχε την αύρα σα πρώτος χρονιά παιδί που ξέρει πως πρέπει να χτυπάει πρώτη φορά χωρίς δεύτερη ευκαιρία! εκείνος ήταν σαν εκείνο το στρατιωτικό αεροπλάνο που όταν ανεβαίνει στον ουρανό αφήνει όλους τους άλλους αεροσυνοδούς να κοιτούν προς τα πάνω κρατώντας τις μάσκες τους σφιχτά! αλλά να μου πείτε εδώ μέσα: πόσους γίγαντες έχουμε δει εμείς οι Πέισερς να χάνονται στις πλάκες επειδή ο ίδιος ο χρόνος είχε αποδείξει πως δεν μπορείς να βγάλεις άλλον Πάξον;;; όχι βέβαια — υπήρξαν εκείνοι οι οποίοι έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν με το κουστούμι τους σα τελετουργία στους ναούς της άμυνας! εκείνος ο σωρός σίδερου πάνω από έναν οποιονδήποτε αγωνιστή είναι κάτι σαν βασιλικό στέμμα πάνω από έναν άνθρωπο — μπορείς να φορέσεις όλα αυτά τα κοσμήματα αλλά ακόμα θα λείπει εκείνο το φως που φέρνει ο θρόνος από μόνο του! οπότε εγώ λέω: ψάξτε έναν τίγρη σα τον Γουίλιαμς εκείνον που ξέρει πως η ζωή του είναι τριάντα δευτερόλεπτα πάνω στο γήπεδο πριν πέσει κάτω σαν νεκρός στρατιώτης! ψάξτε εκείνον που όταν σηκώνεται μέσα στη σειρά δε διστάζει ούτε για μία φορά — εκείνος που ακόμα κι αν πέσει ξανά κάτω, δεν ξεχνάει πως είχε σηκωθεί μία φορά πάνω από όλους σαν μνημείο! αλλά βλέπω και κάτι άλλο εδώ μέσα... εκείνοι που ψάχνουν περισσότερο επίθεση κι εκείνοι που αγοράζουν ατσάλι… εμένα προσωπικά μου αρέσει η ιδέα ενός backup που θα κάθεται σαν σωλήνας πυρός πάνω από τη ρακέτα κάθε φορά που ο Πάξον κάνει ένα βήμα πίσω σα βαριά πέτρα στις πλάκες — επειδή εκείνοι οι δύο μαζί, σα δίδυμοι πύργοι, μπορούν να κάνουν οποιονδήποτε αγώνα να μοιάζει σαν ντοκουμέντο μιας άλλης εποχής! λοιπόν αλήθεια τώρα: ποιος άλλος υπάρχει εκεί έξω σα ένας δεύτερος Πάξον;;; όχι μόνο ψυχολογικά αλλά σωματικά;;; εκείνος που όταν περπατάει μέσα στο γήπεδο οι αντίπαλοι νιώθουν πως περπατούν σα γάτες πάνω σε σιδερόφυλλο;;; μέχρι να βρούμε εκείνον τον άνθρωπο ας στηρίξουμε τον καθένα όσο περισσότερο γίνεται — επειδή ο Πάξον μου έχει δείξει πως η ομάδα αυτή φοράει φόρμες που έχουν μέσα τους αίμα παλικαριών κι όχι τυχαίων φιλάθλων! τέλος πάντως θα δούμε; βεβαίως, αλλά ας μην περιμένουμε την επόμενη χρονιά σα τον υποβρύχιο που έρχεται σιγά σιγά από τον ωκεανό — εδώ χρειαζόμαστε έναν γίγαντα τώρα, έναν που θα βγει από το πουθενά σα μανιτάρι μετά από βροχή σα να ήταν εκεί πάντα κι όμως κανείς δε τον είχε δει!