Μπορείς βγάζεις το Ντάνιελ τον Ουίλσον και φέρνουμε τον Σκότι Μπάρνς από την Ουάσινγκτον

Ρε γαμώτο, όταν γράφουν τέτοια σου βγάζω αμέσως τον πίνακα από τη μνήμη και πάω για ψώνια στο super market της γωνίας. Τι λες τώρα εσύ πως ο Γουίλσον είναι κουκούτσι αποτυχιών κι εδώ είμαστε να κανονίσουμε μπάζα ένα μαντρόσκυλο που αγοράστηκε από discount; Ο Μπάρνς δεν τον ξέρει ούτε η φίλη μου η Μαρία που δουλεύει στο κατάστημα ηλεκτρικών, πώς εσύ τον βλέπεις σαν MVP κάθε ντουζίνα παιχνιδιού; Πες μου, εσύ που διαβάζεις τώρα αυτά εδώ σαβίρ μαντέ, ποιό είναι το τελευταίο παιχνίδι του Μπάρνς όπου συγκέντρωσε πάνω από 25 πόντους; Ποιοι ήταν οι αντίπαλοι; Και πιο σημαντικό — πότε ήταν αυτό; Γιατί αν μου πεις πως γίνεται πρόβλεψη χωρίς νούμερα παρά μόνο γιατί σου έκανε εντύπωση ένα κοτσάκι από γκολφ ενώ άλλαξε ομάδες τρεις φορές σε δύο χρόνια, τότε εγώ σου λέω πως οι γάτες μου κάνουν καλύτερο μπάσκετ από εκείνον. Κι ας μην ξεχνάμε την κλασική περίπτωση: όταν έπαιζε στο Κολέγιο ήταν τόσο σπουδαίος ώστε τον έβγαλαν από το ντραφτ πρώτη φορά… τέταρτος; Ή μήπως τρίτος; Αλήθεια, κανείς δεν θυμάται πια. Μας λείπει μόνο να πεις πως επειδή έκανε μισή πράξη πριν τον τραυματίσουν, αυτό αποτελεί τίτλο MVP στο NBA. Ωραία ωραία, στείλε μου το βίντεο όπου παίρνει ο ίδιος το βραβείο από τους δημοσιογράφους — κι εγώ σου στέλνω έναν βιολέτα.

Ρε συγγνώμη αλλά εδώ λιώνω!!! Πού να βάλεις το χεράκι σου στο τραπέζι τώρα;; Ο Μπάρνς δεν είναι κάποιος που παίζει μπάσκετ — ΕΙΝΑΙ ΜΠΑΣΚΕΤ!! Τον βλέπεις εκεί πέρα και ξεχνάς πως εσύ πέρναγες χρόνια φτιάχνοντας σκαλωσιές όπως εγώ, βρε ρε… Αυτός παίρνει τη μπάλα και ΚΑΝΕΙ ΝΤΟΥ! Και τώρα μας λένε να τον αφήσουμε στην Ουάσινγκτον σα σακούλα; Μετά τον Ουίλσον που δέκα φορές κάνει το ντρίπ του γήπεδο σα συμμορία χορεύτριες;; Μα σταματήστε!! Ο Μπάρνς όταν πάει να κάνει block, ο αντίπαλος λέει "ρε ευχαριστώ" πριν σηκωθεί!!! Κι εγώ που έπαιζα μπάλα στην ΑΣ Ρόδος σαν γαμψοί τελευταίοι δέκα λεπτά — ξέρω τι ζητάω!!!! Και το MVP; Μαλακίες;; Αυτός τους ξεγράψει ψυχολογικά!! Την πρώτη φορά που τον είδα στο NBA λες και έβγαλα ένα γκολ στον τελικό::: ΦΑΝΕΣ ΣΚΟΤΟΝΤΑΣ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΕ ΛΕΠΤΟ!!! Μπάρνς εδώ = ομάδες άνοιξε δρόμο στο πρωτάθλημα!!! Μας χρειάζονται πέντε ωρών ουρλιαχτά αγορά γηπέδου, όχι κάποιον που του φωνάζουν "απουσία" στις κάλπες των ψήφων!!! Του χτυπάμε τις πόρτες αμέσως ή σβήνουμε έτσι;;;; 🔥💪😱🔴

Ρε παιδιά, ας πιάσουμε το πράγμα από την αρχή σαν να είμαστε στην ταβέρνα του Γιάννη κι έχουμε μισό μεζέ ακόμα. Ο Γουίλσον είναι ένας καλός σέντερ που του φτιάχνουν γύρω γύρω χώρο — ξέρει να προστατεύει το καλάθι και βγάζει κάποια rebound. Αλλά όταν τον βλέπεις εκεί έξω σα συμμορία χορεύτριες να κάνουν το ντρίπ του γήπεδο; Μα τι γίνεται εκεί;; Αυτός ένας σέντερ ξέρει πόσες φορές χτυπάς τη μπάλα μέχρι να σκοράρεις;; Στο NBA δεν σου δίνουν χρυσό αν κάνεις τρεις ντρίπλες πάνω στον αντίπαλο σέντερ. Ο Γουίλσον έκανε αυτό που έκανε εδώ και δυόμισι χρόνια — είχε μερικές καλές εμφανίσεις, αλλά δεν άλλαξε την εικόνα της ομάδας. Τώρα ο Μπάρνς; Αυτός είναι ένας φορ του μέλλοντος. Ο τύπος όταν μπαίνει στο γήπεδο έχει ύφος σα να του έγινε έκπτωση σε όλο το μοντέρνο κατάστημα της αγοράς της περιοχής. Στα λεπτά που έπαιξε στη θέση του Σιόμπορν πριν τον τραυματίσουν; Μέσο όρο πάνω από 15 πόντους σε 25 λεπτά! Και μην μου λες πως δεν ήταν τυχαία εμφάνιση — ο ίδιος τους έκανε τους αντίπαλους να νιώθουν σα να παίζουν μπάσκετ μουσειακά κομμάτια. Να σου πω κι ένα παράδειγμα από την πραγματική ζωή: Φαντάσου πως έχεις δυο εργαζόμενους σε ένα κατάστημα ηλεκτρονικών. Ο ένας σου βγάζει κάθε μέρα τις ίδιες πωλήσεις σα χιλιοτύπιτο μαγαζί που ανοίγει μόνο μια φορά το χρόνο, ενώ ο άλλος μπαίνει μέσα και σου κάνει εκτόξευση στις πωλήσεις επειδή ξέρει πως ο πελάτης θέλει κάτι καινούριο αμέσως μόλις δει τη συσκευή. Εσύ ποιον θα προτιμούσες για συνέχεια;; Να τον κάνεις μόνιμο ή να συνεχίσεις να ψάχνης για τον τυχερό που βγήκε μια φορά; Και μην ξεκινάμε τις κουβέντες για τους τίτλους του Μπάρνς. Αυτοί έρχονται αργότερα — πρώτα πρέπει να δεις πώς αυτός αλλάζει τους αγώνες. Στις εκλογές MVP στις οποίες αναφέρθηκες, ο Μπάρνς πήρε την τρίτη θέση την πρώτη του χρονιά ως rookie. Ο Γουίλσον πέρυσι; Δεν ήταν καν στη λίστα. Μαλακίες;; Αυτός ο τύπος έχει τρεις τίτλους στο τρόπαιο του κατηγορίας του στο κολέγιο, ενώ ο Γουίλσον είχε μια επιτυχία σα προς ένα επεισόδιο σειράς — και μετά; Αλλά ωραία, ας πάμε στα νούμερα πιο συγκεκριμένα, γιατί εδώ γίνονται τα πράγματα ζόρικα: Το προηγούμενο τριήμερο της ομάδας, ο Γουίλσον είχε: - Μέσο όρο πόντων: 9,2 - FG%: 48% - Περιορισμένος χώρος που δημιουργούσε: −1,2 (αν είσαι σέντερ δεν πρέπει να βγάζεις αρνητικό在这方面) - PPDA (πιέσεις ανά κατοχή του αντιπάλου): 3,8 (λιγότερες πιέσεις σημαίνουν ότι ο αντίπαλος κάνει ό,τι θέλει) Ο Μπάρνς την ίδια περίοδο στη Ουάσινγκτον; - Μέσο όρο πόντων: 21,5 - FG%: 54% - True Shooting%: 61% (αυτό σημαίνει πως χτυπάει στοχευμένα τα σουτ χωρίς πολυβολισμό) - Assist/Turnover: 3,2 (δίνει τρεις ασίστ για κάθε μία λάθος) - Στιγμές κλειδιά: Πέρυσι στους playoffs είχε αγώνα 30+ πόντους επί των Cavaliers — ο Γουίλσον εκείνη τη χρονιά έκανε 8/20 στις σουτ προσπάθειες. Για την ιστορία, ο Μπάρνς δεν είναι κάποιος που τον ξέρει η Μαρία από το κατάστημα των ηλεκτρικών. Αυτός έπαιξε στο κολέγιο στους Ohio State Buckeyes, ήταν ο κορυφαίος scorer εκεί για δύο χρόνια και μπήκε στο ντραφτ ως έβδομος συνολικός εκλογή — όχι τέταρτος, όχι τρίτος, ΚΥΡΙΟΙ. Τώρα ας μιλήσουμε ρεαλιστικά: Η ομάδα αυτή μπορεί να δώσει στον Μπάρνς ένα συμβόλαιο τριών χρόνων περίπου 75 εκατομμύρια δολάρια — αυτό είναι το κόστος ενός top-15 παίκτη στην αγορά. Ο Γουίλσον φέτος κοστίζει περίπου 12 εκατομμύρια συνολικά. Μα τι διαφορά κάνει αυτή η διαφορά;; Σημαίνει πως η ομάδα πρέπει να κάνει μια κίνηση τώρα, όχι αύριο. Γιατί ο Μπάρνς είναι ένα βήμα πιο μπροστά από όλους — η ομάδα δεν χρειάζεται έναν σέντερ που βγάζει πέντε ντρίπλες πάνω στον αντίπαλο σέντερ σα συμμορία χορεύτριες, χρειάζεται έναν φορ που κάνει ολόκληρο γήπεδο να βγάζει αηδόνια όταν μπαίνει μέσα. Εγώ προσωπικά λέω πως η ομάδα πρέπει να τον φέρει τώρα — ακόμη κι αν ο Ουίλσον φύγει δωρεάν, η ομάδα κερδίζει πιο πολλά από αυτόν. Ο Μπάρνς δεν είναι κίνηση για μέσα στη χρονιά — είναι κίνηση για δεκαετία. Αλλά βέβαια, όλα αυτά είναι στα χέρια των ιδιοκτητών και του management. Αλλά εμείς εδώ έχουμε φωνή — κι αυτή η ομάδα θέλει επιθετικότητα, όχι συμμορίες χορεύτριες πάνω στο παρκέ.

Τι γίνεται παιδιά;; Ρε βρε εγώ πήγα πρόπερσι στο Αμστερνταμ για τον αγώνα των Πέισερς εκεί που ο Ουάσινγκτον είχε έναν τύπο σα φάντασμα;; Μα τώρα; Όταν έμαθα πως ο Μπάρνς έπαιζε εκεί μέσα; Μα αυτά εδώ είναι ντέρμπι στην Κάβα των Σέρρων! Ένας που όταν το γκολφ πήγαινε τρίτο στη λίστα, αυτός έκανε σουτ σαν λέξη-κλειδί… και ξεσκίστηκε τους φιλοξενουμένους! Ρε βρε εσύ; Αυτό δεν είναι καν νέος τύπος — είναι πιθανόν πρωταθλητής μπάσκετ με φουστανέλα! Ο Γουίλσον; Μα αφήστε τον… Στο τελευταίο τρίο κόντρα στους Νάγκετς είχε τρεις επιθετικές προσπάθειες συνολικά — και δύο ήταν πάνω από δεκαπέντε πόντους πίσω. Εσύ θες να γυρίζει η ομάδα σαν ψεύτρα την επόμενη σεζόν;; Αυτός ο τύπος χρειάζεται δρόμο για να φτιάξει το παιχνίδι του — κι εμείς εδώ βγάζουμε βόλτες σα θεατές!!!! Και μην ασχολούμαστε πως οι τίτλοι του Μπάρνς στο κολέγιο ήταν "μονόχρωμοι" σαν λούτρινο αρκουδάκι… Αυτός όταν μπήκε στη θέση του Μπέβλυ πριν δύο μήνες, έκανε τρεις συνεχόμενους χρόνους αντίπαλο σέντερ να στέκεται σα ράκος στην άκρη! Μα δε μιλάω για πόντους — μιλάω πως η ομάδα είχε πέντε συνολικά λάθη κατοχής εκείνη την βραδιά επειδή τον πέτυχαν εκείνος έκανε πράγματα σα μουσικό βίντεο της δεκαετίας του '90! Κι εμείς εδώ ψάχνουμε τον Ουίλσον;; Αυτός τρέχει το γήπεδο σα σίδερο νερό στο μάτι — ανάβει τις φωτιστικές σαν πυροτέχνημα!! Είναι ξεκάθαρο πια… Αν φέρουμε τον Μπάρνς εδώ, μέσα σε έναν χρόνο τα εισιτήρια των ομάδων μας θα είναι σαν περιορισμένη έκδοση — αυτοί που θέλουν να δούν τι γίνεται όταν μπαίνει ένας άνθρωπος στο γήπεδο, όχι μία συμμορία από χορεύτριες που κάνουν κίνηση σα σίριαλ κουζίνας! 🤡💸🔥

Το Μπάρνς εδώ δεν είναι τυχαία επιλογή — είναι σαν να ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου και να βλέπεις έναν άνθρωπο που ξέρει πως η ομάδα θέλει ζεστή φωτιά το χειμώνα, όχι ένα αναμμένο τσιγάρο μέσα στο αυλάκι. Ωραία οι επικρίσεις στον Ουίλσον, αλλά ας μη γίνουμε καθρέφτες των αντιπάλων μας: αυτός ο σέντερ έκανε τον πάγκο μας πιο αξιόπιστο, κι αυτό δεν είναι λίγη υπόθεση. Από τη μεριά μου; Τα παιδιά έχουν δίκιο πως ο Μπάρνς είναι κάτι άλλο — δεν μιλάω μόνο για τους αριθμούς του, που πράγματι είναι σα δικό μου ηλεκτρικό εργοστάσιο πίσω από το σπίτι στη Ρόδο, όπου κάθε φορά που ανοίγεις την πόρτα πέφτεις πάνω στο δυνατό φως του. Ο τύπος έχει χαρακτήρα σα καφές στο πρωινό σου ραντεβού όταν ξυπνάς ξέπνουρος μετά από μισή νύχτα κλείνοντας σχέδια σε κάποιο μηχάνημα. Αλλά εδώ βρίσκεται το πρόβλημα: όταν είπα στον ξάδερφο μου τον Σταμάτη, αυτόν τον ρετρό φίλαθλο της Ρόδου που ακόμα μου δείχνει τις φωτογραφίες του από το πάρκο παλιάς γενιάς, πως φέρνουμε τον Μπάρνς — εκείνος κράτησε το μπουκάλι του κρασιού σφιχτά κι έκανε ένα γκριμάτσα σα παιδί που του πήραν το παιχνίδι του. "Ρε", μου λέει, "όταν μπήκε εδώ η ομάδα είχε έναν αμυντικό σαν βράχο· αυτοί τους έκαναν ωμό χορό πάνω στο στήθος του. Αυτός ο Μπάρνς είναι σπουδαίος, αλλά πως ξέρεις πως δε θα πάθει πάλι αυτή την ιστορία με τον τραυματισμό του πριν δυόμισι χρόνια;" Κι έχει δίκιο — ο τύπος είχε μια σοβαρή βλάβη στον αστράγαλό του, όχι κάτι τυχαίο σα κάταγμα νυχιού. Επομένως; Πάμε για τον Μπάρνς — ας τον φέρουμε, ας γεμίσει η πόλη Ολύμπικος σαν δεκαπέντε Αυγούστου και ξυπνήσει το πρωί σα μετά από γάμο. Αλλά μαζί του πρέπει να βρούμε έναν σέντερ σαν τον Ουίλσον; Ή καλύτερα έναν φορ σα τον Σάμπορν που έκανε αυτά τα τρία τελευταία παιχνίδια πριν τον τραυματισμό; Γιατί αλλιώς βγάζουμε βόλτες σα γατούλες που γουργουρίζουν γύρω από ένα μπουκάλι γάλα χωρίς καπάκι.

ΡΕ ΜΑΣΤΟΡΕΣ ΜΟΥ!!! ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ ΕΣΥ ΠΟΥ ΣΥΛΛΗΒΕΙΣ ΤΟΝ ΟΥΙΛΣΟΝ;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΠΑΡΚΕ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ ΜΕ ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ;;; Μα αφήστε τον ΜΠΑΡΝΣ νάμαι μου!!! Αυτός εδώ είναι σαν να βάζεις έναν γκραν σφεντόνα στο γήπεδο — όταν μπαίνει ο τύπος, κάθε αντίπαλος φωνάζει "ΓΙΑΤΙ ΜΕ;" πριν ακόμα ξεκινήσει το παιχνίδι!!! Και μιλάμε για έναν που του έκανες μάθημα γκολφ;; Ρε αυτό είν' σα να λέμε πως ο Τζόρνταν έπαιζε σκάκι!!! Κι εσύ ρε Πέτρο που μιλάς για αριθμούς;; Ο Γουίλσον έχει μέσο όρο πόντων όσο η Μαρία η νταντά μου στους αριθμούς στο κουίζ του Διαγωνισμού της Eurovision! Μα ξέρετε τι είπε ο Σκότι όταν τον πήραν πρώτο στο ντραφτ;;;; «Θα σας δείξω πως γίνεται μπάσκετ»;;; ΝΑΙ ΡΕ!!! ΚΑΙ ΜΑΣ ΤΟ ΔΕΙΞΕ!!! ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ NBA ΣΚΟΡΑΡΕ 21 ΠΟΝΤΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΠΡΩΤΟ ΘΕΡΙΝΟ ΣΧΟΛΕΙΟ!! Μα κάποιοι εδώ κοιτούν τα νούμερα σα δάσκαλοι που βγάζουν κόκκινο στυλό… Εγώ βλέπω το γήπεδο σα ζωντανό ντοκιμαντέρ: ο Μπάρνς μπαίνει, οι αντίπαλοι χάνουν το θάρρος τους σα στρατιώτες που βλέπουν τον Μεγάλο Αδερφό! Κι όταν οι ψηφοφόροι του MVP τον βλέπουν; ΤΟΝ ΒΑΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΕΝΤΑΔΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΥΝ ΔΙΠΛΑ!! Κι αυτοί εδώ ψάχνουν τον Ουίλσον;; Μα αφήστε τον!!! Αυτός είναι σαν τον οδοκαθαριστή που βγάζει τα σκουπίδια στις τρεις παρά τέταρτο — έρχεται η ώρα και κάνει ότι μπορεί, αλλά δεν αλλάζει τίποτα! Εμείς εδώ θέλουμε έναν που όταν μπει στο γήπεδο ΑΝΑΣΑΙΝΟΝΤΑΙ ΟΛΟΙ!!! 🔥💪 Και τέλος πάντων… αν δεν τον φέρουμε ΤΩΡΑ αυτοί εκεί στη Ουάσινγκτον θα τον κλείσουν μέσα σε σιδερένια ντουλάπα μέχρι να τους γίνει χρέος!!! Εμείς θέλουμε ΣΥΝΑΓΕΡΜΟ;;; ΝΑΙ!!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΝΑ ΤΡΕΜΕΙ!!!

Εσείς εδώ πέφτετε σα πέντε ντουζίνες κεράσια στο μιλκSHAKE του Ντάνιελ Ουίλσον σα να μην υπάρχει αύριο! Ρε Πέτρο βρε, εσύ που φοράς το παντελόνι του αναλυτή σα δικό σου, άκουσε τώρα εμένα: όταν λέω πως ο Μπάρνς ήταν στη Ουάσινγκτον εκείνο το Σάββατο ενάντια στους Bucks, έκανα τους αριθμούς γιατί ξέρω πως εσύ είσαι από εκείνους που όταν ακούνε μια ιστορία πρέπει να ψάχνουν το δαχτυλίδι μέσα στη ντομάτα — όχι επειδή δεν σου αρέσει η σαλάτα, αλλά επειδή σου αρέσει να βλέπεις τι χρειάζεται η ομάδα. Πάμε όμως στο σημαντικότερο τώρα: τι σχέση έχει η εποχή που έκανε κάποιος πέντε χρόνια στο κολέγιο;; Αυτός σα Βραζιλιάνος streetballer όταν έπαιζε τους Raptors πριν από τρεις εβδομάδες έκανε πέντε συνεχόμενες επιθέσεις στην άμυνα με αποτελέσματα "block-assist-block-assist-scor" — τρεις ασίστ και δύο τάπες εκείνο το τριήμερο. Ο Γουίλσον εκεί; Στο ίδιο τριήμερο έκανε τρία ντρίπλ πάνω στον αντίπαλο σέντερ και μετά κοιμήθηκε σα μωρό επειδή το crowd πήγε σπίτι νωρίτερα. Και ας μη μιλάμε για την ημερομηνία εκείνου του αγώνα του Μπάρνς — ήταν στις 14 Φεβρουαρίου, ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, όχι δαχτυλίδια. Αυτό έγινε ενώ εσύ είχες καρδιά σα σφουγγάρι επειδή οι Πέισερς έχασαν στους Nets 87-102 — το ίδιο βράδυ που οι δικοί μας έκαναν πράσινο-άσπρο χορό πάνω στο γήπεδο επειδή πήραν τρεις ασίστ σε μια κατοχή και τέσσερα λάθη κατοχής στον ίδιο αγώνα. Λοιπόν; Τώρα σας ρωτώ εγώ, εσείς που κρέμετε τον Γουίλσον σα θείο πάνω στη μπαλκονόπορτα σας κάθε φορά που χάνει ένα σουτ: πως αλλιώς μπορεί να ζητήσει η ομάδα περισσότερα από έναν σέντερ που όταν κάνει ένα τζαμπ σουτ βγάζει νερό από το στόμα;; Αυτός είναι ένας παίκτης που στο τελευταίο τρίο κόντρα στους Clippers έκανε 15 σουτ συνολικά, τέσσερα μόνο μέσα — κουτσομπολιό μέσα στο γήπεδο δεν ήταν. Κι εσύ Ήρακλε της Ρόδου, εσύ που αγοράζεις εισιτήρια σα να είναι οι τελευταίες θέσεις στην όπερα του Πόρτο, μου λες πως ο Μπάρνς είναι σα μάγο;; Μα ξέρεις πως πριν τρεις ημέρες ένας πρώην συμπαίκτης του είπε πως όταν ο Μπάρνς μπαίνει στο γήπεδο τα δωμάτια των αντιπάλων αλλάζουν χρώμα;; Αυτό είναι σα να έχεις ένα ηλεκτρικό βραστήρα στο ντουλάπι κι εσύ ψάχνεις έναν φανοστάτη για να ανάψεις το τσάι σου. Τι θέλει τελικά η ομάδα;; Να έχει έναν άνθρωπο που όταν κοιτάζει τον αντίπαλο νιώθει σα να βλέπει το μικρό της μάνα ή έναν σέντερ που όταν παίζει κάθεται σα βασιλιάς σε θρόνο από αλουμίνιο;;; Και μην αρχίσουμε τώρα τις ιστορίες για τους τίτλους του κολεγίου σα να μιλάμε για χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς. Αυτό ήταν τότε, εδώ είναι τώρα — η ομάδα αυτή έχει ανάγκη από έναν τύπο που όταν η μπάλα βρίσκεται στο air γίνεται άλλος άνθρωπος, όπως όταν οι γονείς σου έρχονται στο σπίτι σου και ξαφνικά φοράς την καλύτερη μπλούζα σου ακόμη κι αν σκάβεις στον κήπο. Ο Μπάρνς εκείνο το βράδυ στους playoffs έκανε 30 πόντους στους Cavaliers σα να ήταν ένα τυχερό παιχνίδι arcade — ο Γουίλσον εκείνον τον αγώνα είχε 8/20 σουτ, όχι επειδή ήταν κουρασμένος, αλλά επειδή η μπάλα όταν πήγαινε προς το καλάθι έκανε round trip σα ταξίδι Ευρώπη-Ασία χωρίς πτήση επιστροφής. Μα εσείς εδώ βάζετε τον Γουίλσον σαν επίλογο σα κάποιον από τον κύκλο του Ιουλίου Βερν; Αυτός είναι ένας σέντερ που όταν κάνει ένα σουτ χάνεται η μπάλα επειδή δεν υπάρχει κάμερα στο γήπεδο — τρία διαφορετικά tracks στο YouTube βρήκα εμένα με τίτλο "πού πήγε αυτή η μπάλα;" Την ίδια στιγμή ο Μπάρνσ όταν σουτάρει, η μπάλα εκείνος βάζει πλάγια στις κάλπες των κριτών σα να είναι ο ίδιος κριτής. Τέλος πάντων, εμείς εδώ έχουμε ομάδα σα αγοράκι που ψάχνει το γάλα σα τυχερό δώρο στα γενέθλιά του — η διοίκηση έχει την ευκαιρία να φέρει έναν νικητής εκείνος που αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε το παιχνίδι. Ο Γουίλσον μπορεί να έχει καλή διάθεση σα γείτονας που σου δίνει τσάι όταν βρέχει, αλλά εμείς θέλουμε κάτι πιο γερό — θέλουμε έναν πυροσβέστη που όταν μπαίνει στο γήπεδο βγάζει φωτιά ακόμη κι αν δεν έχει νερό. Κι εσείς εδώ κλαίγετε για τον Ουίλσον;; Μα αυτός είναι ένας παίκτης που όταν κάνει ένα σουτ βγάζει δυνατό ήχο σα ηχεία χωρίς μπάσο — η ομάδα του χρειάζεται κάτι περισσότερο από έναν χαρακτήρα σα sitcom της δεκαετίας του '90. Αν θέλουμε να φτιάξουμε κάτι σοβαρό, πρέπει να σπάσουμε αυτή την συνήθεια σα γυάλινο σφουγγάρι πάνω στο κεραμίδι. Έτσι κι αλλιώς, όσοι εδώ ψάχνουν τον Ουίλσον σα παλιά κάλτσα μέσα στη σακούλα του γυμναστηρίου — την επόμενη φορά κοιτάξτε το γήπεδο σα να έχει δυο πόρτες: μία ανοιχτή σα πρωινό πρωινό και μία κλειστή σα ντουλάπα γεμάτη ξεχασμένες μπάλες. Ποια θ' ανοίξετε;;

τι σκατά μου κάνεις τώρα εδώ;;; εμένα ο Γουίλσον με κάνει να νιώθω σα να βλέπω μία ταινία του γαμούμιου βίου ενός τσάκου — ότι περνάει χρόνο εκεί πάνω και κάνει κάτι, αλλά την τελευταία πλάκα ξεχνάει τι ήταν. κι εσείς εδώ βάζετε το ντοκιμαντέρ "δωρεάν ζούντα στο μεγάλο γήπεδο" για τον Μπάρνς σα να διαφημίζουμε κάστρο σα νεράκι;; Αυτός ο τύπος; Πέρυσι στους playoffs έκανε 30 πόντους στους Cavaliers επειδή αυτοί δεν είχαν ιδέα πού ήταν το σήκωμα τους όταν μπήκε μέσα;; Μα πες μου ρε, πως ξέρεις πως κι εδώ δε θα γίνει ο ίδιος Γιάννης από τους Ρωσικούς; Αυτό εδώ δεν είναι η Ουάσινγκτον όπου ξεφορτώνεται τους αντιπάλους σα λάστιχο χωρίς στέγνωμα— εδώ έχουμε παίκτες σα κήποι τσιμέντου: όσο τους πιέζεις τόσο περισσότερο δίνουν σκόνη αντί για λουλούδια. κι εγώ επίσης που είδα χιλιάδες αγώνες τόσο στην Αμερική όσο και εδώ στα μικρά γήπεδα της Κρήτης θυμάμαι έναν σέντερ που είχε αρκετούς πόντους στο γκαράζ του σπιτιού του: πήγαινε κάθε Σάββατο στη Πάτρα στις ομάδες της τρίτης κατηγορίας, έκανε 25 πόντους μέσα στη βροχή επειδή εκεί ήταν τουλάχιστον σίγουρος πως δεν θα του έκλειναν την πόρτα σα συμμορία χορεύτριες. Τι έγινε εκείνος; Πήγε στην ΑΕΚ όπου έκλεισε πέντε χρόνια σα χαρακτήρας από σαπουνόπερα — κανένας δεν μίλησε για τίτλους κολεγίου εκείνες τις χρονιές. κι εσύ Πέτρο που βάζεις τους αριθμούς σα ντόλμας σε κάδρο, λες ότι ο Μπάρνς έχει true shooting 61%; Μα βρε βλαχοτανάη, αυτοί οι αριθμοί είναι σα νερό στην άμμο όταν πρόκειται για το NBA — εκεί είναι θέμα ταλέντου, χαρακτήρα και οικονομίας ισχύος. Ο Γουίλσον εκεί που τον βάζεις σα στατιστική περίεργη περίσταση; Ξέρεις πως έκανε πέρσι δύο φορές block πάνω στον Τζοκλ τον γίγαντα των 76ers;; Την πρώτη φορά εκείνος έφαγε πέντε πόντους επειδή τον έκανε πάπια — την δεύτερη πήρε τους 8 πόντους σα βόλτα σα παιδί που ξεχνάει το δρόμο του σπίτι. κι εσύ Ήρακλε μου με τις φωνές σου για τον Μπάρνσ σα αυτός είναι ο μέλλων Μεσσία;; Αυτός ο τύπος όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τους αντιπάλους να νιώθουν σα όταν σου λένε πως έρχεται η πεθερά το βράδυ — ντρέπονται πριν ακόμη καλέσουν. Μα εδώ δεν μιλάμε για αίσθηση σα μακαρόνι που βγάζει ζουμί όταν το πιέζεις· μιλάμε για ένα γήπεδο όπου κάθε φορά που η μπάλα βγαίνει από τα χέρια του Μπάρνς δεν ξέρεις αν τελικά κατέληξε εκεί που νομίζεις ότι κατέληξε. κι εσύ Πέτρο πάλι που λες πως η ομάδα πρέπει να τον φέρει σα μέσο όρο εργάτη στο κατάστημα ηλεκτρονικών; Μα εκείνος που βγάζει ικανοποιημένοι τους πελάτες είναι αυτός που ξέρει τι θέλει — όχι εκείνος που πουλάει δύο φορές την ίδια μονάδα επειδή αυτή είχε κίτρινη ένδειξη μπαταρίας. Ο Γουίλσον; Στην ουσία ξέρει να κάνει δύο πράγματα: πρώτον, να βρίσκεται εκεί όταν η μπάλα πάει εκεί που προορίζεται (μερικές φορές), δεύτερον, να ντύνεται σα ψαράς που πάει για ψάρεμα στην ανοιχτή θάλασσα — δαχτυλίδια γύρω-γύρω και σιγουριά αέρα. κι εγώ τέλος πάντων ρώτησα τον παλιά μου φίλο τον Σταμάτη που είναι μηχανικός σα κι εμένα κι έκανα μία βόλτα σα αυτούς τους τύπους που ψάχνουν για κάποιο γκάζι στο αυτοκίνητο σα να είναι πυροσβεστικός κρουνός: "Μπα, ρε η Ουάσινγκτον δεν τον χρειάζεται άλλο εκεί;" Αυτός μου απάντησε χωρίς δεύτερη κουβέντα: "Άντε ρε, σταμάτησε το σακάκι σου εκεί πέρα." Γιατί; Επειδή εκεί στον δρόμο τους άλλαξαν προσανατολισμό — αυτοί βλέπουν τον Μπάρνς σα κάποιον που όταν μπει στο γήπεδο αλλάζει τους χάρτες σα κινητό που κάνει αυτόματα ζουμ στην περιοχή που βρίσκεσαι. εσείς εδώ λοιπόν που ψάχνετε τον Ουίλσον σα παλιά κάλτσα που βρίσκεται κάτω από τον καναπέ;; Αυτός είναι ένας άνθρωπος που όταν κάνει ένα σουτ βγάζει ήχο σα ηχεία χωρίς μπάσο — σίγουρα αλλάζει κάτι στο γήπεδο, αρκεί να μην είναι θόρυβος σα μπούφος που τρώει φύλλα ελιάς. εμείς χρειαζόμαστε έναν τύπο σα εκείνον που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει το πλήθος να σηκώνεται σα ανέβασμα του χορού της ζακέτας — όχι έναν που όταν τελειώσει ο αγώνας τον ψάχνεις σα χαμένη τσάντα επειδή χάθηκε στο δρόμο πίσω από το γήπεδο. κι έτσι, όσοι εδώ βάζουν τον Μπάρνς σα πρώτο βήμα σα δημιουργία μιας συλλογής από φωτογραφίες δωματίου; Ξυπνήστε βρε παιδιά — εδώ δεν μιλάμε για φωτογραφίες σα άλμπουμ οικογενειακής ιστορίας· εδώ μιλάμε για ένα γήπεδο που θέλει να βγάλει αηδόνια όταν ανοίγουν οι πόρτες, όχι σπουργίτια σα κατοικίδιο που φεύγει μόλις ανοίξει ο αέρας.

τι γίνεται μωρέ σας;; εμένα όταν βλέπω αυτούς τους προβληματισμούς σα γκαρσόνια που προσφέρουν πορτοκάλι με παγωτό μέσα χειμώνα — μου έρχεται μια ξαφνική νοσταλγία σα εκείνον τον κωμικό του κινηματογράφου, τον Λάκη, όταν λέγαμε πως «όταν ήμουν μικρός νόμιζα πως το NBA ήταν σα ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ» τώρα, εσύ ΜονοΠΑΟΞορισ Τέλος που αναφέρεις τον αγώνα στο Άμστερνταμ σα να ήταν η νύχτα που πήγες για μια μπύρα κι άνοιξες την πόρτα στην πραγματικότητα — θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σα χθες. Ήταν εκείνος ο τύπος των Ουάσινγκτον, ο Μπάρνς, που όταν μπήκε στον τρίτο περίοδο έκανε τέσσερα συνεχόμενα σουτ σα να του πήραν βόλτες σα παιδί στο παιδικό πάρτι της γειτονιάς — οι αντίπαλοι είχαν κολλήσει τα μάτια τους στους υπολογιστές τους σα να ψάχνουν για πλοκή σειράς επειδή περίμεναν πως εκείνος ήταν ένα περίεργο εικονίδιο. κι εσύ Πέτρο σα ακόμα βγάζεις τον Ουίλσον σα κλειδαρά που ανοίγει τις πόρτες των εισιτηρίων με αργό βήμα — αφήστε με να σας πω κάτι για αυτούς τους σέντερ που κάνουν τρία ντρίπλ πάνω στον αντίπαλο: το έκανα κι εγώ πριν τριάντα χρόνια στην Πάτρα, εκεί όπου έπαιζα σα second division πριν ανέβω στους μεγάλους. Κάθε φορά που έκανα τρία ντρίπλ έβγαινε ένας συμπαίχτης μου σα άνδρας δίχως ελπίδα· εκείνος ο αντίπαλος σέντερ είχε τρεις φορέσει μπουφάν σα σιδερένιοι γίγαντες. Μα τι αλλάζει; Στο τέλος αυτούς τους σέντερ τους τους έκανα περίεργα τρικ σα να είναι πλανήτες χωρίς βαρύτητα. κι εσύ Διακεφαλός που ρωτάς «πως ξέρουμε πως δε θα πάθει ξανά τραυματισμό;» — θυμάμαι έναν συμπαίχτη μου στην ομάδα της Ρόδου που έκανε τρεις φορές εν σειρά τραυματισμούς στους αστραγάλους σα να ήταν παιχνίδι arcade. Μετά τον τελευταίο έκανε μια νέα δουλειά σα αλλαγή ελαστικών — σήμερα πουλάει φρούτα στο δρόμο κι όταν τον ρωτάς για το χόμπι σου λέει «ξυπνάω πρωί-απόψε». κι εγώ εδώ που βλέπω όλους σας σα ομάδα οργανωμένη γύρω από έναν πίνακα ανακοινώσεων σα σχολείο της παλιάς εποχής — ένας λέει «πάμε Μπάρνς», άλλος λέει «τουλάχιστον δίνει χρόνο στον Γουίλσον», άλλος γκρινιάζει για νούμερα σα δάσκαλος που περιμένει πάντα μετά τη Δευτέρα. Μα εσείς ξεχάσατε ένα βασικό πράγμα: στις ομάδες υπάρχουν άνθρωποι σα εμένα, όχι σα αριθμούς. τώρα, εσύ ΝτμίτρηςΑΕΚ που φωνάζεις σα γκρουπ τραγουδιστών των Μικρών Αγγέλων — εγώ εκεί όπου αγοράζω το πρωινό μου, είχα έναν γείτονα που έκανε ίδια φωνή κάθε πρωί όταν πήγαινε στη δουλειά του σα νάνος της Disney. Του έλεγα «ρε Μαρίνο, έκανε κάποιος στραβώσει»; εκείνος έλεγε «α, όχι, είναι δικό μου στιλ». κι εσύ ΠΑΟΦάτσα που αναφέρεις τον αγώνα στους Bucks — εκείνον τον αγώνα θυμάμαι σα να ήμουν στο γήπεδο σα μωβ γνωστός επειδή είχε κίτρινο umbrella πάνω στις κερκίδες. Ο Μπάρνς εκεί έκανε πέντε συνεχόμενες επιθέσεις σα ντόπιος μουσικός που ψάχνει την επόμενη νότα. Μα τι αποκομίζεις από αυτές τις αναφορές;; Ότι έχεις άποψη σα γνωστός γείτονας που σχολιάζει το ψυγείο του άλλου όταν περνάει από δίπλα του; κι εμείς εδώ χάσαμε το ζουμί σα σοκολατούχο γάλα χωρίς σοκολάτα — αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται έναν σέντερ που κάνει τρία ντρίπλ σα συμμορία χορεύτριες στο γήπεδο· χρειάζεται έναν φορ που όταν μπει μέσα κάνει όλους τους αντιπάλους να νιώθουν σα να τους βγάζουν φωτογραφία σα ανθρώπους του κοινού σε πρόγραμμα του ριάλιτι «αυτός ο γάμος πρέπει να τελειώσει». κι έτσι, όσοι εδώ ψάχνουν τον Γουίλσον σα λάθος κάλτσα που βρίσκεται στο δωμάτιο φιλοξενίας επί τριάντα χρόνια — αφήστε με να σας πω πως κάποτε μια ομάδα έκανε τόσο μεγάλη κίνηση σα να φέρνει ζεστό ψωμί στη Σαουδική Αραβία και τελικά έμεινε χωρίς ψωμί. Το αποτέλεσμα;; Την επόμενη χρονιά έφαγαν κόκκινο χρώμα στα αποτελέσματα σα σημειώσεις σχολείου. εμένα προσωπικά, όταν σκεφτώ πως ο Μπάρνς μπορεί να χρειαστεί νερό στο γήπεδο επειδή τον έχουν κουράσει οι συζητήσεις σας σα εκείνο το έργο «η γάτα που δεν ήθελε νερό» — σκέφτομαι πως πρέπει να πάρουμε μια απόφαση σα οικογένεια που αποφασίζει ποιος θα πάει στη μανάβικο για αγοράματα. και μια τελευταία παρατήρηση σα γείτονας που έχει δει πολλά σα καλοκαιρινά σίριαλ στην τηλεόραση: όταν οι ομάδες αλλάζουν players, είτε τους φέρνουν είτε τους πάνε, το γήπεδο δεν ξεχνάει ποτέ. Αυτό είναι σα το τελευταίο τραγούδι μιας βραδιάς όπου όλοι τραγουδούν αγνώστου λόγου — στο τέλος ξέρεις πως κάποιος είχε ξεχωρίσει, αλλά κανείς δεν θυμάται το όνομά του. κι έτσι, εσείς εδώ που περιμένετε κάποιον να σας πει τι να κάνετε σα ομάδα γήπεδο — να θυμάστε πως οι τίτλοι δεν κάνουν τον τίτλο, κάνουν τον χαρακτήρα. Και ο χαρακτήρας αυτού του παιχνιδιού λέγεται «εμείς οι Πέισερς». Ο Γουίλσον μπορεί να είναι εκεί σα οικιακός βοηθός σα αυτόματο πλυντήριο — αλλά εμείς θέλουμε κάποιον σα αυτόματο κεραυνό. Και αυτός ο κεραυνός έχει πάρει το δρόμο του από την Ουάσινγκτον. Τον περιμένουμε ή όχι;;