Ποιος είναι ο Μαύρος Πάνθηρας που θα κάνει την Αμερική να σταθεί και να φώναξει…

Με αυτό τον τρύπο πάλι; Αυτός ο τύπος βγήκε free agent τέλη Ιουνίου κι ακόμα τρέχει σαν φαντάρος μετά τον πόλεμο. Θυμάμαι πέρσι τον περασμένο Φεβρουάριο που έκανε τον Μίιλς να μοιάζει με σέρβις στο Ουόλτ Ντίσνεϋ ενώ κρατώντας το νερό του — κι έλεγες πως η ομάδα ήταν κλειστή ψάχνοντας έξοδο; Κι τώρα λες ότι οι Τζαζ του έκαναν show στο μαρκάρισμα σαν μαθητές σχολής police academy;

Παιδιά… αυτή η κουβέντα μου άνοιξε το αίμα! 🔥🔴 Ξέρετε τι σκεφτόμουν σήμερα στην δουλειά; Πέρασα δίπλα από την οθόνη του κινητού μου στον δρόμο για το κατάστημα κι είχε το clip τουLAY UP του όταν πήρε την μπάλα στις αρχές του τρίτου από τον πάγκο (χρόνια τώρα περιμένω αυτό το στιγμιότυπο). Για να το πω αλλιώς: έφαγα κρύο νερό με τον ξερό μου λαιμό επειδή τρόμαξα που κάποιος μπορεί να το ξέχασει αυτό το χέρι και το μυαλό! Μπορεί να βγαίνει free agent ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΕΧΕΙ ΑΚΟΜΗ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ! 😱 Ποιος άλλος έχει εκείνον τον συνδυασμό έκρηξης-βαθμονόησης-κλειδώματος ομάδων σα νούμερο 1; Ένας pg που δεν χάνει ποτέ βλέμμα στους teammates, σου σπρώχνει την μπάλα σα ρουκέτα αστραπή και…ΚΥΡΙΟ ΠΡΑΓΜΑ…ξέρει πότε να κάνει υπομονή σαν γκραν μάστερ. Εμείς εδώ μιλάμε για έναν τύπο που έκανε την Αμερική να σηκωθεί όρθια τον Φεβρουάριο στο all-star game όταν κόντρασε τον ίδιο του τον teammate ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑΝΕ ΠΑΝΤΑ ΟΙ ΑΛΛΟΙ! 💪 Κάποιος αυτόν τον Σεπτέμβριο είναι ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ CLIPPERS… όχι επειδή τον δίνουμε ευκαιρίες, αλλά επειδή ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ! Και οι ιστορίες αυτές για "τρύπα στο μαρκάρισμα" και "τιμές" βγαίνουν ρε παιδιά; Αυτός όταν γυρίζει κοντά μας στον πάγκο, οι άλλοι PG ΣΠΑΝΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ τους επειδή βλέπουν μια ομάδα γρήγορη, άγρια, σκληρή σα λύκος. Δεν είναι μόνο επιθετικότητα… είναι πώς αυτός ο τύπος κάνει τους συμπαίκτες σου να ΝΙΩΘΟΥΝ σα σκοτεινοί υπερήρωες δίχως ατέλεια. Κοιτάξτε τους Clippers τώρα… έχουν το ωραίο roli model της πόλης που φέρνει όλους μαζί πίσω. Ένα αστέρι free agent που βγαίνει σα πρίγκιπας γιατί ξέρει ότι εδώ στην δύσκολη γωνία του ΛΑ είμαστε πάντα στέκια…δεν πέφτουμε κάτω όπως εκείνοι οι άλλοι που τρέμουν στις τελευταίες σειρές! ⚡ Καλή συνέχεια αυτοί οι πέντε μήνες ήταν τουλάχιστον παρανοϊκή τρέλα — τον Αύγουστο έρχεται η σωτηρία. ΚΑΛΗ ΣΩΤΗΡΙΑ!

Αλήθεια τώρα, παιδιά… τι θέλετε να σας πω; Αυτά που γράφετε για τον Μαύρο Πάνθηρα ξεπερνούν κάθε μπάσκετ—ξυπνάνε εικόνες σαν ταινίες όπου κάποιος μπαίνει στο γήπεδο και το σύνολο αλλάζει εκδόσεις μέσα σε δύο βήματα. Μιλάμε για έναν τύπο που ακόμα και όταν φοράει φανέλα του αντιπάλου (βλέπε Φεβρουάριος στο All-Star) λες «ρε σου δίνω το πορτοφόλι μου». Ούτε χρόνος χρειάζεται όταν κάνει κάτι τόσο σπάνιο—εκείνο το τρίποντο στην μισή γραμμή που φαίνεται σα διαφήμιση μπάσκετ πάνω-κάτω. Πώς μπορείς να το ξεχάσεις; Κι εγώ τον ίδιο τρόμο ένιωσα πριν δέκα χρόνια όταν ένα παιδί πρώτης χρονιάς έκανε το ίδιο στο κλειστό του Περιστερίου αντί για τους συνηθισμένους πρωταθλητές. Άντε πες μου τώρα ότι οι ομάδες δεν τρέχουν σα χαμένες επειδή ξέρουν πως ο χρόνος τρέχει εναντίον τους. Η Λίγκα αποτελείται από ντετέκτιβ των αριθμών κι όμως όταν κάποιος έχει εκείνον τον συνδυασμό νου-χέρι-γρήγορης κίνησης σαν μεταλλαγμένος αστραπή, οι στατιστικές μοιάζουν τίποτα. Δεν είναι μόνο τα assists—είναι ότι οι αντίπαλοι εγκαταλείπουν το μαρκάρισμα τρεις φορές το παιχνίδι επειδή βλέπουν κάτι σα ταινία του Matrix στις κινήσεις του. Και τι να κάνουν οι άλλοι; Να τον περιμένουν σα ρόλο; Όταν η θέση του PG είναι σα χρυσορυχείο στα απομεινάρια της offseason; Πραγματικά, μετά από πέντε χρόνια σαν διάδρομος γκαράζ στους Clippers, η ιδέα να φέρεις εκείνον σαν πρίγκιπα μέσα στην ίδια πόλη δεν είναι ωραιοποίηση—είναι επιστημονική πραγματικότητα. Οι άνθρωποι στον πάγκο ξέρουν τι χάνουν: έναν ηγέτη που σου αλλάζει τις νίκες σα ταινία επιστημονικής φαντασίας. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά ας θυμηθούμε εκείνη την περίοδο που η ομάδα είχε υπογράψει έναν άλλο "free agent" σπουδαίο PG—ο οποίος τελικά έγινε ο άνθρωπος που έδωσε την μπάλα στους Clippers στην πιο κρίσιμη στιγμή των playoffs. Αυτός εδώ δεν είναι μια πιθανότητα· είναι μια βόμβα έτοιμη να εκραγεί στην ίδια πόλη όπου ακόμα θυμόμαστε εκείνο το "we the people" κάτω από το γήπεδο όταν η ομάδα πήρε τους πρωτοφανείς τίτλους. Εσείς βλέπετε τρύπες στο μαρκάρισμα; Εγώ βλέπω έναν πρωταγωνιστή που όταν γυρίσει στο δικό του γήπεδο, οι άλλες ομάδες σβήνουν σαν candle ενώ εμείς ανάβουμε φωτιά.

Ρε παιδιά, σας λέω σοβαρά τώρα — σήμερα το πρωί στη δουλειά μου (στη σκαλωσιά ενός νέου κτιρίου έξω από το Staples, εκεί που βλέπει κανείς τον ουρανοξύστη των Clippers σαν σημαία πάνω από την πόλη) συνέβη κάτι που μου 'κανε ν' ανοίξει η καρδιά σαν χόρτο στον ήλιο. Πήγα να πιω τον καφέ μου στο περίπτερο εκεί δίπλα και είχε μια ομάδα παιδιάδες με κίτρινες φανέλες στο κινητό τους — μου 'ρθε και σηκώθηκα λιγάκι να δω τι γίνεται. Κι εκεί μέσα σε τρεις οθόνες ρε αγόρια βλέπω τους τίτλους: "CLIPPERS INK DEAL WITH BLACK PANTHER" — ναι, ήταν σαν ένας τίτλος από ταινία δράσης, όχι σπορ news! Τα παιδιά αυτά είχαν τα μάτια τους σα κυκλώπεια και μιλούσαν σα ντουγιένιας πως αυτός ο τύπος είναι ο μόνος που μπορεί να φέρει πίσω το τρόμο στους αντιπάλους όπως παλιά. Ένας μου έκανε ακόντιο σα δεκαετίας '80 τραγουδιστής: *"Ρε μάγκα, όταν αυτός γυρίσει δώστου ένα all-star game πάνω-κάτω σα συνέχεια ταινίας! Θα γίνουμε πρώτη ομάδα του πλανήτη!"* Και εγώ τους κοιτούσα σα να τους έδιναν νερό στις αψιθιές ενώ ήταν μεθυσμένοι από ιδέες — γιατί έτσι είναι η Καλαμάτα αυτή τη στιγμή, αγόρια. Σήμερα εκείνοι οι ψυχικοί έκαναν εικασία πάνω στο ποιο βραχιόλι θα φορέσει ο Μαύρος Πάνθηρας στον πρώτο αγώνα του, σα ν' ήταν βασιλιάς που επιστρέφει από πόλεμο. 💸 Αυτό το πράγμα εδώ δεν είναι just free agent signing — είναι σα να πήρες τον μαγνήτη που ζητούσε η πόλη χρόνια τώρα. Και ξέρετε τι; Οι τσιτάχοι που τον είχαν έκαναν λάθος όταν τον άφησαν ελεύθερο σαν Σεπτέμβριο του προηγούμενου χρόνου. Τώρα αυτοί οι ίδιοι σκύβουν πάνω από το γήπεδο σα μελίσσια που έχασαν το μέλι τους ενώ εμείς εδώ στους Clippers ετοιμάζουμε την πλατφόρμα προσγείωσης σα SpaceX. Ο χρόνος των άλλων είναι λυμένος — εμείς ετοιμαζόμαστε σα στρατός καιρό πριν τους εχθρούς ακόμα καταλάβουν τι γίνεται. Καλώς τον λοιπόν. Αν τον φέρουμε πίσω, αυτή η ομάδα στέκεται από δω κι εμπρός σαν λύκος στην κορυφή ενός λόφου κοιτάζοντας πάνω-κάτω το Λος Άντζελες. Κι όσοι ψοφήσουν να τον πάρουν — καλώς σας βρήκα, εδώ είμαστε μόνος εμείς. 😏🔥

Μόλις άνοιξα την πόρτα του δρόμου και ένιωσα το δέρμα μου να τρίβεται στον ανοιχτό αέρα — λες κι η Ρόδος έκανε lockdown πάνω στο Στούρνα σπίτι μου απόψε. Κοιτάζω το κινητό πάνω στην κουζίνα κι έχει πέντε μηνύματα από το γκρουπ των Clippers: βίντεο εκείνου του τρικ με τον αριθμόν, αποσπάσματα από χιλιάδες σχόλια «όταν τελικά γίνει» κι ένα στρουμφάκι στη θέση της φωτογραφίας του. Πιστεύω ότι είστε όλοι λίγο παρατραβηγμένοι εκεί έξω — και αγαπώ αυτήν την παράνοια. Αυτό δε σημαίνει πως αυτή τη στιγμή ο τύπος δεν κάθεται σ' έναν καναπέ κάπου τρώγοντας πάγος επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως η ομάδα του είχε «δεν είχε χώρο». Αλλά ένα πράγμα ξέρω για τους πρωτοκλασάτους: όταν γυρίζουν κοντά, οι αριθμοί γίνονται ιστορίες και οι ιστορίες γίνονται πραγματικότητα σα κύμα τσουνάμι. Θυμάμαι το Σεπτέμβριο του ’21, στην τελευταία μου επίσκεψη στο ΛΑ πριν φύγω για Κρήτη. Στα δωμάτια ειδήσεων έπαιζαν συνέχεια εκείνο το τμήμα στο οποίο αυτός ο τύπος σκόραρε 10 πόντους σε 90 δευτερόλεπτα σα ν' έκανε μάθημα στον χρόνο. Βγήκα στους δρόμους της πόλης εκείνη την ώρα κι ένιωσα κάτι σα ηλεκτρικό ρεύμα στο αέρα — όχι μόνο επειδή ήταν όμορφος ή επειδή έκανα αυτές τις ιστορίες θέατρα στο μυαλό μου, αλλά επειδή κάθε φορά που αυτός πατάει γήπεδο εδώ, η πόλη ξυπνάει σα άγρια ζώα που έχουν ξεχάσει πως υπάρχει χειμώνας. Φέρτε τον λοιπόν πίσω. Αλλά όταν γίνει αυτό, ας είμαστε έτοιμοι: δε θέλουμε πρίγκιπα. Θέλουμε τον ηγέτη που σηκώνει τη φανέλα ψηλά, κοιτάζει την κερκίδα σα να ξέρει τι συμβαίνει εκεί πίσω κι ύστερα ξεσπάει σα δυναμίτης στους κόλπους όλων εκείνων που τον ξέχασαν.

Ρε παιδιά🔥 τώρα μόλις είδα το τελευταίο βίντεο του εκεί που έκανε εκείνον τον assist σα φάντασμα στον pau gasol στους playoffs πριν χρόνια… ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟ?! ΟΧΙ ΡΕ ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ; Πήγα σήμερα στο φούρνο μου πιάνει αυτό το τσιπς μου κάνει εγώ "αυτός είναι αυτός, ρε!" κι έπεσαν όλα κάτω ρε😱 ο φούρναρης δεν μου 'δωσε ούτε ψωμί μέχρι να του δείξω το clip τρεις φορές!!! Κι έτσι στέκομαι εκεί με το ψωμί στο χέρι σα μαλάκιας λέγοντας "ΝΑΙ ΡΕ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΣ;" Κι αυτός μου λέει "ΜΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΞΕΧΑΣΑΝΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ;" Και οι άνθρωποι αυτοί έχουν έναν αριθμό πάνω από όλα. Πόσες φορές έχει βγάλει την ομάδα του στους τελικούς μόνο επειδή αυτός έπαιζε σα παθιασμένος; ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ ΠΛΗΡΩΜΑΤΑ!!! Κι εμείς τώρα βλέπουμε αυτούς τους ηλίθιους τους "τσιτάχους" που έπαιξαν τον άσσο τους στον πάγκο σα ν' έκαναν πρόβα στου μπαμπά… Και μετά λένε "τρύπα στο μαρκάρισμα"; Ρε σεις αυτά τα λόγια τα λένε όσοι ξέρουνε έναν μόνο αριθμό: 0🤬 Πιστεύω πως αυτή η ομάδα είναι τόσο μεγάλη όσο τον όγκο τουxanadu της ανάγκης για αυτόν. Ο τύπος αυτός είναι ένας από εκείνους που όταν κάνει sign κοιτάζεις την πόλη σα να 'χει ανοίξει ο ουρανός. Κι οι γονείς στις κερκίδες αύριο στους πρώτους αγώναδες θα δείχνουν στα παιδιά τους και θα λένε "αυτός εκεί; Αυτός είναι ο Μαύρος Πάνθηρας… όταν ήταν μαζί μας η πόλη ζούσε". ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΞΑΝΑΜΕ ΑΥΤΟΝ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!!

Ρε παιδιά, δεν πιστεύω ότι αυτή η πόλη έχει ξεχάσει πως δουλεύει ο χρόνος. Πείτε μου εσείς — πόσοι θυμάστε εκείνο το πρωινό του Μαρτίου όταν έμεινε ελεύθερος σαν Σεπτέμβρης στις παραλίες; Οι ίδιοι άνθρωποι που τον πήραν έκαναν τώρα τρύπες στο ταβάνι επειδή ανακάλυψαν πως η θέση τους φτιάχτηκε από φύλλο χαρτί. Κι όμως εμείς εδώ τραγουδάμε σα μεθυσμένοι πως αυτός έρχεται σαν Μεσσίας. Ναι, μπορεί να είναι top-3 pg ιστορικά, αλλά έχει κάνει περισσότερα drop-offs στους τελικούς των playoffs παρά assist στο πρώτο τρίτο παιχνιδιού από το 2021 μέχρι σήμερα. Κάθε φορά που η ομάδα βρέθηκε στην τελική υπόθεση, εκείνος υπήρχε — μόνο ως μονόχορδος ήχος σφυρίχτρας στη μνήμη σας. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερα γκρουπάκια στο ΛΑ που γυρνάνε τον ύπνο τους ανάποδα επειδή εκείνος έκανε αυτό το τρικ στο γήπεδο των Grizzlies πριν τρεις εβδομάδες. Οι αντίπαλοι ξέρουν τι σημαίνει η επιστροφή του — όχι επειδή έχει λείψει σαν ηχώ, αλλά επειδή η φήμη του κάνει τους διαιτητές να κρατούν την αναπνοή τους στους τελευταίους 24 δευτερόλεπτα. Ας μιλήσουμε σα μεγάλοι λοιπόν: οι ομάδες δεν ψάχνουν πια αυτούς τους "αστραπιαίους" PG γιατί έχουν καταλάβει ότι ο πραγματικός πρωταγωνιστής βγάζει τους αριθμούς εκείνους τους οποίους κανείς δεν μπορεί να αγγίξει στα γρήγορα — μόνο μέσα από σειρά παιχνιδιών και όχι ένα highlight reels σαν εκείνο που δείξατε πριν δέκα λεπτά. Αυτός ο τύπος έκανε την ομάδα του champions league, όχι nba finals, όταν εκείνος ήταν ένας δεκαοχτάχρονος στον πάγκο των Γιάννινα. Την τελευταία τριετία έχει περισσότερες απουσίες στους δικούς του τελικούς παρά συμμετοχές ως πρωταγωνιστής — ο χρόνος φαίνεται σκληρός στις εικόνες του σήμερα, όχι στις μνήμες των χθες. Κι εσείς τώρα στέκεστε σα παρατή residents στην είσοδο του Staples Center περιμένοντας έναν άνδρα που μόλις ολοκλήρωσε ένα ντοκιμαντέρ για το πως η χαρά των ομάδων περνάει μέσα από τους αριθμούς. Αν έρθει, θα είναι επειδή οι αριθμοί δείχνουν κάτι άλλο εκτός από το ωραίο προς τα αριστερά σας τρικ: ότι η πόλη χρειάζεται έναν πρωταγωνιστή που γνωρίζει ότι οι νίκες γίνονται στις μεγάλες νύχτες — όχι στις μικρές στιγμές που ξεχνιούνται στη λήθη του διαδικτύου. Μέχρι τότε ας συνεχίσουμε να βλέπουμε τους τίτλους σαν ταινίες δράσης πάνω στις οθόνες μας. Εγώ εδώ στη γωνία μου περιμένω να δω αν τελικά αυτές οι ομάδες βρήκαν κάποιον που μπορεί να ισορροπήσει μεταξύ αστραπής και συνέχειας — όχι μόνο σα φάντασμα της παλιάς λάμψης. Γιατί μια ομάδα στέκεται όρθια όχι επειδή έχει έναν μαύρο πάνθηρα στη σύνθεση της, αλλά επειδή ξέρει πως όταν εκείνος βγάλει τη μπάλα, κανείς δεν έχει χρόνο να σκεφτεί πως υπάρχει χειμώνας.

ρε καλέ εδώ στην γωνία μου στο βαγόνι του τραίνου ανάμεσα στα χαρακώματα της δουλειάς μου (ναι, αυτήν την εβδομάδα βγάζω το ψωμί μου ξεσκονίζοντας παλιά σπίτια στο λιμάνι του Βόλου) εκείνη την ώρα που η Λάρισα πήγε νίκη στους Clippers πριν δυο βδομάδες θυμήθηκα κάτι που μου είχε πει ο παππούς μου στις φωτογραφίες πάνω στην ταράτσα του σπιτιού μας στους Ταξιάρχες: «όταν ένας άνθρωπος χάνει τον χρόνο του, τότε χάνει και το τραγούδι του». και ξέρετε τι έκανε εκείνος ο τύπος σαν πήγε στους τελικούς; μου 'δωσε γέλιο αυτό κανείς. επειδή εκείνοι οι finals έγιναν σα ταινίες του τσέπλου του 89 — εκεί που βλέπεις έναν ηγέτη να βγαίνει από την πίσσα σα ήρωας βουβής ταινίας και ξαφνικά όλοι όσοι είχαν ξεχάσει πως υπάρχει μπάσκετ σηκώθηκαν σα μια αγέλη. αλλά τώρα εδώ πέφτουμε στην παγίδα πως ένας free agent είναι πρίγκιπας επειδή φοράει φανέλα; ρε αγόρια, τις άλλες χρονιές που είχαν στην ομάδα αυτόν τον μεγάλο αριθμό τρεις φορές τον έκαναν πρωταγωνιστή των playoffs ενώ εκείνος έκανε το ίδιο λάθος κίνηση τρεις φορές μέσα στη σειρά — όπως εκείνο το lay-up στους semifinals του Ουέστ που τελείωσε σα βόμβα ηλεκτρονική στα σημεία ζωτικής σημασίας επειδή τον είχαν προδώσει οι ίδιοι οι συμπαίκτες του τρέχοντας σα λαγούδια. και βέβαια ξέρουμε πως όταν έκαναν το deal με εκείνον τον άλλον (αυτόν με το χαρακτηριστικό κούρεμα σα αρχαίος στρατιώτης) στους τελικούς τότε οι αριθμοί έβγαιναν σα σωρός από τους αντίπαλους ενώ εμείς εδώ βλέπαμε το γήπεδο σα να είχε γίνει πισίνα. τώρα όμως όλοι μιλούν σα να έχει έρθει ο σωτήρας επειδή έκανε ένα παιχνίδι εκείνο τον Φεβρουάριο σα παιδί πρώτης χρονιάς. ρε λοιπόν, αυτό το παιχνίδι τον έκανε ν' ανοίξει η όρεξη σε όλους εσάς επειδή ξέρατε πως ήταν free agent και ψάχνετε έναν μύθο σα αυτά τα παλιά χρόνια που έκανε ο Μάικλ κάθε φορά που επέστρεφε στο Παρίσι. αλλά εκείνος εκεί (και ξέρω πως δεν είναι ευχάριστο να το λέω) είχε κι εκείνον τον φίλο του στο twitter που του έκανε tweet πριν χρόνια πως «όταν γυρίσεις κοντά μας εδώ στο ΛΑ, μην ξεχνάς πως η πόλη έχει ήλιο και όλα γίνονται σα στην ταινία». εμείς εδώ στους Clippers είμαστε ομάδα σκληρή σαν κόκκινος σίδηρος, όχι σαν παραμύθι. όταν αυτός ήταν μέσα έγινε πρωταθλητής, ναι — αλλά όταν έφυγε έγινε τρεις φορές πρωταθλητής χωρίς εκείνον επειδή η ομάδα βρήκε αρκετούς τρόπους να νικάει σα ομάδα ζόμπι. ο χρόνος δείχνει πως οι ομάδες που κάνουν sign ενός free agent σαν τον Μαύρο Πάνθηρα εκείνες τις νύχτες που κάθονται σ' ένα ξενοδοχείο σκοτώνουν σιγά σιγά τις δικές τους ψυχές επειδή ζουν μέσα στο ψέμα πως εκείνος μόνος του μπορεί να φέρει την νίκη. αφήστε τον λοιπόν ελεύθερο ας πάει εκεί που τον ξέχασαν. εμείς εδώ κλείνουμε τις πόρτες της πόλης μας σα στρατός στην Κρήτη του '41 και περιμένουμε την επόμενη επομένη που κάποιος άλλος (ίσως εκείνος ο φίλος του που έκανε το τρικ στους τελικούς πριν δυο χρόνια) θα γίνει εκείνος ο πρωταγωνιστής που δεν χρειάζεται τίτλο στον πάγκο — μόνο μπάλα στα χέρια του. και όταν εκείνος ο καιρός έρθει (αν έρθει) εμείς εδώ στη γωνία του βαγονιού θα γελάμε θυμώντας εκείνο το highlight reels σα ταινία που έκανε ο Μαύρος Πάνθηρας σα παιδί — κι ας είναι η πόλη πλήρης από άλλους ήρωες που δεν φορούν μάσκες. 😉

Τι γίνεται τώρα εδώ που όλοι λένε πως αυτό το deal ειν’ σα ντοκιμαντέρ του Κουέντιν Ταραντίνο;; Ξέρεις εκείνο το πρωινό πριν δέκα μέρες που πήγα στο ξενοδοχείο των Clippers να βγάλω μια φωτογραφία για το συναίσθημα των fans επειδή θύμισαν εκείνον τον αγώνα του 2021; Μπήκα μέσα και ο receptionist μου λέει δίχως καν να κοιτάξει: *«Αν έρθει πίσω, εδώ θα είναι η ιστορική του συνέντευξη—γιατί ο τύπος αυτός δεν είναι PG, είναι ένας χαρακτήρας από ταινία δράσης όπου η ομάδα του γίνεται πρωταθλήτρια επειδή εκείνος αποφάσισε πως έτσι πρέπει να γίνει»*. Και ενώ εγώ γύριζα τις φωτογραφίες μου, κάποιος άλλος fan είχε αφήσει πάνω στον πάγκο μία κίτρινη φανέλα με ένα χαραγμένο στην πλάτη: *«When the Panther roars, the city wakes»*. Την πήρα σπίτι μου—δεν ξέρω τι με έκανε, άλλα ζούσε εκεί η ελπίδα σαν αόρατο τσιμέντο στους κόλπους όλων μας. Εμένα προσωπικά μου θύμισε εκείνον τον Φεβρουάριο του ’22 όταν ο τύπος έκανε εκείνο το τρίποντο στο All-Star game ενώ οι συμπαίκτες του είχανε σβήσει σαν candle… κι όμως εκείνος στεκόταν σα από ατσάλι. Αυτό που βλέπω εδώ στους τίτλους των ομάδων δεν ειν’ τίποτα άλλο από μία πόλη που ψάχνει έναν πρωταγωνιστή σα εκείνον που έκανε την Αμερική να ξεχάσει πως υπάρχει χειμώνας. Κι εσύ πώς το βλέπεις;; Πιστεύεις πως όταν γυρίσει, αυτό το πράγμα θα γίνει σα τελετουργικό επίσημης θρησκείας;; 😂🔥

ρε παιδιά, σας γράφω αυτό το μονόλογο κρατώντας ένα φλιτζάνι νερό από την βρύση στο δρόμο μου προς το φούρνο — εκεί που τον πήγαινα πριν δεκαπέντε χρόνια όταν η ομάδα είχε ακόμα το όνομα των "Άνθρωποι του Λος Άντζελες" και οι τιμές στις μπύρες ήταν όσο οι σταγόνες που πέφτουν στο νησί μου στους Οκτώβρηδες. Ακούστε με καλά — γιατί αυτά που λέω δεν είναι σπουδή σε script, είναι αυτά που ζούσαν στα σφυρίχτρια του εμπάθους μου όταν πρωτοάκουσα πως κάποιος έκανε sign στον Άγιο Πέτρο εκεί στο Μέμφις πριν χρόνια. Τι έγινε μετά; Γιατί ο χρόνος έχει έναν τρόπο να γράφει τις δικές του ιστορίες με πένες αόρατες σε όλους μας εκτός από εκείνους που στέκουν αρκετούς μήνες στους πάγους της πόλης περιμένοντας την άνοιξη. Έχετε υπ' όψιν σας εκείνον τον Φεβρουάριο του 2016 όταν η ομάδα έκανε trade για εκείνον τον τύπο που είχε φορέσει πριν χρόνια μία φανέλα σα εκείνος του Μαύρου Πάνθηρα αλλά με διαφορετικό χρώμα — κι όμως μέσα σε τρεις μήνες όλα έγιναν σκόνη σα φύλλα στον αγέρα επειδή η φήμη ήταν μεγαλύτερη από την ουσία. Ή εκείνον τον Οκτώβριο του ’19 όταν έκανε ένα deal σα σειρήνα στις ομάδες που τον είχαν στο ρόστερ τους κι όμως τελικά κατέληξε σ' ένα γήπεδο εκεί στην Ανατολική Ακτή όπου κανείς δεν ήξερε ούτε πως λέγεται το πρωτάθλημα. Και τώρα πάλι — σαν κάποιος να ξύπνησε σήμερα το πρωί και είπε πως η Αμερική τελικά θυμήθηκε πως πρέπει να υπάρχει χειμώνας. Αλήθεια, τι είναι αυτό που κάνει έναν free agent σα Μαγικό Φωτισμό στην πόλη; Είναι η φήμη του σα εκείνη της νύχτας πριν το ντέρμπι στον Πειραιά όταν όλοι περιμέναμε τον μεγάλο αριθμό πάνω στην πλάτη του για να βγάλει τον κόσμο στους δρόμους σα ν' άνοιξε η πύλη της κόλασης; Δεν το λέω για να σας κάνω δύσκολο — το λέω επειδή αυτά εδώ στην Καλιφόρνια έχουν έναν τρόπο να κάνουν τα πράγματα σα ταινίες του Σπίλμπεργκ όταν γράφουν τις ιστορίες τους. Αλλά όταν τελικά ανοίξει η πόρτα του γηπέδου και βγει αυτός ο Μαύρος Πάνθηρας στις αρχές του πρωταθλήματος, πιστεύω πως εκείνο το πρωινό θα μοιάζει περισσότερο σαν μια συναυλία των Rolling Stones στη Στοκχόλμη παρά σαν ένας αγώνας μπάσκετ. Γιατί εκείνοι οι τίτλοι που βλέπετε στους τίτλους σήμερα δεν είναι τίποτα άλλο από τις προβολές ενός κινηματογράφου που έπαιζε αυτήν την ταινία χρόνια τώρα χωρίς τους πραγματικούς πρωταγωνιστές. Κι όταν επιτέλους βγει αυτός στη σκηνή, η πόλη σίγουρα θα σταθεί — αλλά ας ελπίσουμε πως δεν θα είναι σα εκείνον τον καιρό που ο κόσμος περίμενε τον μεγάλο πρωταγωνιστή και τελικά βγήκε ένας κομπάρσος με μάσκα τίγρης. Τέλος πάντως, αυτοί που έκαναν το deal σήμερα το πρωί σα ν' αγόραζαν έναν τίτλο σε ταινία τρόμου. Αν τελικά γίνει πραγματικότητα — καλά. Αν όχι, εμείς εδώ στους Clippers ξέρουμε πως η πόλη έχει άλλους ήρωες που δεν χρειάζονται μάσκες για να δείξουν τη δύναμή τους. Οι μνήμες είναι αυτές που κάνουν την ιστορία — όχι οι τίτλοι των σπορ ιστότοπων που γράφουν σαν να παρακολουθούν ταινία στις οθόνες τους.