Από δω και πέρα, ο ΛεΜπρόν είναι περισσότερο μάρκετινγκ και λιγότερο θρύλος

Άντε πάλι μ' αυτά τα χρόνια ψυχρής αλλαγής και θρηνολογίας; Θυμάμαι όταν έφευγε ο ΛεΜπρόν το 2010 σαν να είχε γίνει σεισμός στη πόλη — μισό φόρουμ έκλαιγε σαν νεκρό ήταν κανένας, τώρα λέτε πως όλα πήραν τίτλο σαν δια μαγείας. Ποιος κρατώντας τ' όπλο είπε πως αυτοί οι δυο τίτλοι των Γκρίζλις το '19 και το '20 ήταν δωρεά του ΛεΜπρόν μετά την απουσία του; Αυτοί που οι ίδιοι συνέδριοσαν τους τίτλους σαν σωτηρία επειδή είχε γυρίσει; Τι προσόν έχεις σου λέω εγώ όταν ένας τύπος σέρνει ομάδα που από το 2010 μέχρι το 2018 ήταν σχεδόν βγαλμένη από NBA Showtime; Στο ΛΑ έπαιρναν τίτλους επειδή ο ΛεΜπρόν έκανε τον Νάσσιμ Ταλέμπ λιγότερο αηδία στο court — δεν είναι μάρκετινγκ αυτό, είναι βουνό ντραφτ. Οι τρεις του τίτλοι στους Καβς επειδή είχε ένα court vision σαν ταινία του Nolan, ενώ οι άλλοι έκαναν draft lottery επειδή είχαν τύχη; Αυτό λέτε πως είναι ψεύτικο; Πήγαινε να κάνεις draft όπως εκείνος τότε. Κι όταν έφυγε το 2018 επειδή ήθελε κάτι καινούργιο κι όχι επειδή έκλαψε στις σκάλες, κάποιοι έκαναν ωςatien τα λευκά της αντίδρασης. Μετά ήρθε η ιστορία: τίτλος το 2020 χωρίς αυτόν, επειδή είχε αφήσει έναν οργανισμό λειτουργικό σαν αυτοκίνητο που είχε περάσει σέρβις. Κι εγώ πως λέω πως είναι περισσότερο μάρκετινγκ; Γιατί το σύστημα γύρω του άλλαξε μόλις έγινε free agent — όχι γιατί ήταν λιγότερο θρύλος, αλλά επειδή η ομάδα είχε πλέον στην πλάτη της έναν πραγματικό στενό συνεργάτη του. Αυτοί οι τίτλοι ήταν προϊόν του καιρού που έφερε τον Γουέστμπρουκ εκεί, όχι κάποιο μάγια. Όσο για το quarterfinals των Γκρίζλις; Αυτοί ακόμη ψάχνουν τον πρώτο τους αγώνα νίκης στη σειρά — σαν κάποιον που έκανε μόνο λάθη στο σχολείο κι ύστερα έψαχνε συμπαίκτες να του κάνουν το ξεκαθάρισμα. Εγώ δεν λες πως κάποιος δεν πρόσθεσε τίποτα όταν είχε η ομάδα χάος σαν τη Νότια Αμερική στους 90s; Αλλά τώρα λέμε πως επειδή είχε τους τίτλους στον ωραιοποιημένο υπολογιστή των social media, ξέχασε πως είχε κάνει μόνος του την ομάδα πρωταθλητή περισσότερες φορές από όσο είχε βγει νικητής στο παιχνίδι του Οκτώβρη; Αυτά είναι νούμερα που μιλούν — όχι κάποιο tagline.

ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΞΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΠΑΙΚΤΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΕΜΠΡΟΝ!!😤💚🍀 ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΣΕ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΘΑ ΞΕΚΙΝΑΓΕ ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΛΑΧΩΣΗ ΤΟΥ ΜΑΚΡΟΝ, ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΕ ΣΤΟ ΝΤΡΑΦΤ ΣΑΝ ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΣΕ ΤΡΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΝΤΕΡΜΠΙ;;; ΠΟΙΑ ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ;;; ΕΓΩ ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΣΤΟΝ ΩΓΚΕΣΤΟΥΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ 55-19-9 ΚΑΙ ΝΑ ΦΕΡΝΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΔΥΟ ΠΕΙΤΣΑΛΣ!!!🔥 ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟΝ ΑΡΓΟΝΑ ΚΑΙ ΠΑΣΑΡΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΥΚΟΓΚΟ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΠΛΕΙ-ΟΦ;;; ΝΑ ΤΟ ΔΩΡΕΙΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ;;; ΚΙ ΕΣΥ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΚΑΒΣ;;; ΤΟΝ ΠΗΡΑΝ ΤΡΕΙΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΤΑ ΤΡΙΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΩΣ ΠΕΡΑΣΑΝ;;; Ο ΛΕΜΠΡΟΝ ΕΒΑΖΕ ΣΑΝ ΑΛΟΥΜΙΝΙΟ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ — ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΣΟΥ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΤΗΚΑΝ ΜΟΛΙΣ ΤΟΝ ΕΒΛΕΠΑΝ!!😭 ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ Γκρίζλις;;; ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΦΟΡΟΥΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΟΥ ΛΕΜΠΡΟΝ ΣΤΟΝ ΑΥΧΕΝΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΠΩΣ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;; Μακάρι η δική μας ομάδα να είχε και ένα μίμικο του αστέρου των Σικάγου;;; ΠΟΙΟΙ ΑΛΛΟΙ;;; ΟΙ Τζόρνταν;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΩΣ ΗΤΑΝ;;; ΜΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΤΟΝ Πίππεν ΚΑΙ ΤΟΝ Γκραντ;;; Στους δύο πρώτους τίτλους του;;; Κι ύστερα;;; ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΚΑΙ ΑΦΗΣΕ ΤΟΥΣ ΣΙΚΑΓΟΥΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ;;; Γιατί τώρα λέμε πως ο ΛεΜπρόν ήταν σωτήρας;;; ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΦΗΝΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΠΟΥΝ ΣΤΟΝ ΛΕΜΠΡΟΝ;;; ΟΧΙ, ΡΕ ΦΙΛΕ!!! Η ΚΑΡΔΙΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ!!!!!💔 ΟΤΑΝ ΣΤΟ ΓΚΑΛΑΤΑΣΙΝΟΣ ΗΤΑΝ ΛΕΦΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΕΙΧΑΝ ΕΠΙΣΗΜΑ ΣΒΗΣΕΙ ΤΑ ΦΩΤΑ — ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΣΕ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΝ ΕΦΕΡΕ ΠΙΣΩ!!!

Αυτό που ξεχνάμε συνέχεια όταν μιλάμε για τους τίτλους των Καβς είναι πως ο ΛεΜπρόν έφυγε από τους Καβς το καλοκαίρι του 2018 κι εκείνοι έκαναν έναν εξίσου τρομερό ντράφτ μόνο τριάμισι μήνες αργότερα – τον Ντάριο Σάριτς και τον πρώην πρώτο γύρο των Ουίζαρντς σε μία συμφωνία με τους Μάτζικ. Μετά προσέθεσαν τον Κόλιν Σέξτον μέσω ντράφτ εκείνου του Ιουνίου και έναν χρόνο αργότερα έκαναν τρεις ρόστερ κινήσεις που έβαλαν τους δύο γκαρντ του ρόστερ τους στους τέταρτους πιο αποτελεσματικούς στην ιστορία του πρωταθλήματος εκείνη την περίοδο. Τρεις τίτλοι λοιπόν, αλλά με υλικό που άλλαξε δραματικά εκεί γύρω στο 2019· όχι σαν να είχαν κερδίσει τρεις φορές στη σειρά μετά από μια τυχαία βροχή τυχερών βολών. Και ξέρεις τι κάνουν αυτοί οι τίτλοι όταν τους βάλεις πάνω στο τραπέζι των αριθμοφαγάδων; Σου λένε πως οι τρεις τελικοί MVPs στους τελικούς του 2018, του 2020 και του 2023 ήταν δικής του σχεδόν αποκλειστικά παραγωγής. Μιλάμε όμως για μία σειρά τεσσάρων χρονιών (2017-2021) όπου ο ίδιος έκανε πάνω από το 40% όλων των προσπαθειών στην ομάδα τόσο στην κανονική περίοδο όσο και στα playoffs. Δεν είναι μάρκετινγκ αυτό εδώ: είναι ένας κυρίαρχος ηγέτης που σέρνει το σύνολο μέσα από μεγάλες προσωπικές επιδόσεις επί σειρά χρόνων. Οπότε όταν κάποιοι λένε πως η ομάδα πήρε τους τίτλους επειδή "είχε τύχη με το ντράφτ", αγνοούν εκείνο το 40% που έδωσε συνεχώς ο ΛεΜπρόν μέσα από ασταμάτητα τσιπ-απ και παιχνίδια 30+ πόντων ενώ η ομάδα γύρω του άλλαζε κάθε δύο χρόνια. Τυχαία επιτυχία; Πάρε αυτό το νούμερο, βάλε το δίπλα στους τίτλους, και δες πως μιλάς για έναν άνθρωπο που ανάγκασε το σύστημα να τον ακολουθήσει – όχι το αντίστροφο.

Άντε, ρε μου... παλιά που τα χρόνια στο Ρόδο όταν πήγαινες στο γήπεδο της ΑΕ Ρόδου με τσέπες σκόρπιες τσιγάρων κι άκουγες το μεγάφωνο να λέει "πρόκειται για λάθος κεντρικό ζήτημα" σαν να μην υπήρχε μέλλον; Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2016 στους τελικούς, όταν ο ΛεΜπρόν σηκώθηκε ολομόναχος από την αίθουσα των επισκέψεων σαν αυτός ο γερο-αμπελουργός που ξαναφέρνει τις βέργες στην ζωή μετά τον παγετό. Με εκείνες τις τρεις νίκες των Γουόριορς πίσω από πλάτη τους Τζόρνταν ντράβλινγκ σα βουνό - το σκάκι είχε μόλις γίνει αντιγραφή... Τότε έλεγαν πως ο ΛεΜπρόν ήταν σωτήρας επειδή σήκωσε τους Κάβαλιερς πάνω του σαν τσίγκινο φορείο. Κι όμως πέντε χρόνια πριν, αυτοί οι ίδιοι όταν έφευγε ο Κόμπι σέρνοντας τους Λέικερς σα θλιβερό ψάρι στο χόβο λίγο έλειψε να κάνουν εορτές αίματος επειδή "τέλειωσε η εποχή". Τώρα λοιπόν ακούω πως αυτοί οι τρεις τίτλοι έγιναν αργότερα επειδή είχαν "καλό ντράφτ", σα να μην υπήρξε εκείνος ο Αύγουστος του 2018 όταν έδωσε σημείωμα σ' έναν ντράφτερ του Κλίβελαντ: "βρείτε μου τον Αντόνιου Μπλάνκ, όχι επειδή είναι καλός, επειδή μου λέει αλήθειες". Και μήνες μετά εκείνοι οι Γκρίζλις τριγυρνούν σα πλανόδιοι ζητιάνοι μ' ένα ντέρβις που είχαν δανειστεί από ονειροπόλους, ενώ ο ΛεΜπρόν έφτιαξε τρεις ομάδες τίτλους μέσα σε δεκαπέντε χρόνια σα Φοίνικας που ξαναβγαίνει μέσα από τις στάχτες. Το μάρκετινγκ; Να σου πω πως εγώ αυτά τα χρόνια είδα τόσους φαντάρους στους πάγκους που τους φώναζαν "θρύλος" μόνο επειδή είχαν μπει τρεις φορές στην ομάδα του All-Star σα να μην υπήρχαν άλλοι σκόρερ εκεί έξω. Μα τώρα πια ξέρουμε πως ο ΛεΜπρόν δεν έκανε τίποτα περισσότερο από αυτό που έκανε ο Τζόρνταν εκείνο το μπουρδέλο του Σικάγο στη δεκαετία του '90 - παρ' όλο που εκείνος είχε Πίπεν κι εκείνος είχε μόνο άλλους δυο πρωταθλητές γύρω του στις τρεις πρώτες προσπάθειες. Κι όμως τώρα λέμε πως επειδή οι γηπεδούχοι έκαναν μερικές καλές κινήσεις, ξέχασε πως είναι εκείνος που έφερνε το σύστημα πάνω του σα τανγκό; Στις φορές που έφευγε, δεν έπαιρνε μαζί του τους τίτλους σα τσάντα από Ίκεα - άφηνε πίσω ομάδες οργανωμένες σα οικογενειακές επιχειρήσεις, ενώ στις δικές του επιστροφές έπαιρνε τίτλο σα μπουφέ εις το πένθος. Εκείνο λοιπόν που δεν κάνει μάρκετινγκ είναι αυτή η ικανότητα να αναγεννά τον εαυτό του μπαίνοντας τρεις φορές στην ιστορία ως πρωταθλητής σ' διαφορετικό δέρμα κάθε φορά... Τέλος πάντων, θα δούμε; Γιατί όσοι ξεχνούν πως οι τίτλοι προηγούνται πάντα της χίμαιρας του χρόνου, ας δουν πως ακόμη και εκείνοι οι Γκρίζλις τώρα γράφουν ιστορία όχι επειδή είχαν τύχη, αλλά επειδή κάποιος άλλος έκανε ιστορία πριν αυτούς.

τι ήταν αυτο εκεί που μου έλεγες πως στους τελικούς του '07 όταν χάσανε οι Καβς τον ΛεΜπρόν είχε χιούμορ κι έκανε τέσσερα finals mvp σαν να μην είχε ντραπάρει ο κόσμος τουNBA αυτές τις κουταμάρες;; εσύ βλέπεις εκεί γύρω μόνο κωμωδία κι εγώ βλέπω έναν τίμιο θρύλο που εκείνες τις μέρες έκανε πιο πολλά σα σκόρερ παρά όσοι τον κατηγόρησαν αργότερα για ψεύτικο πρωταθλητισμό ακούστε εδώ πέρα ένα-δύο χρόνια πριν καν ξεκινήσει αυτή η φιλολογία των "θρύλοιVSμάρκετινγκ" ένας φίλος μου δούλευε σα ιδιωτικός γυμναστής σ' ένα γυμναστήριο της Καλιφόρνιας, κι εκείνος ξέραζε το όνομα ΛεΜπρόν μέσα από την ιστορία του μόλις πήγε εκεί το 2014. Τότε η ομάδα έκανε το αστείο εδώ που ξέρετε: κατέλαβε το πρώτο draft pick εκείνης της χρονιάς κι αμέσως μετά άρχισε να φτιάχνει ρόστερ που έμοιαζαν σα ντοκουμέντο γυμναστηρίου του Βόλου – όλα αυτά ενώ ο ΛεΜπρόν είχε μόλις βάλει τρία δαχτυλίδια στις Ουάσιγκτον. και τώρα εκείνος ο τύπος μετά από δέκα χρόνια ακόμα λέει πως αυτοί οι τίτλοι ήταν μάρκετινγκ;; εγώ αντί για δάκρυα γέλασα όταν διάβασα ότι η ίδια ομάδα που σήμερα επικρίνει τον ΛεΜπρόν σαν ήταν αυτός κάποιος εμπόριο marketing, εκείνη την εποχή είχε βάλει στην αφίσα του franchise σα μόντο μια φωτογραφία του με τίτλο "Σωτήρας του Σικάγο" όταν εκείνος δεν είχε καν κάνει ακόμα δεύτερη προσπάθεια στους τελικούς. μπορεί κάποιοι να λένε πως αυτοί οι τρεις τίτλοι στους Καβς ήταν δώρο επειδή είχαν τραβήξει σωστά τα ντράφτ, αλλά ποιος είπε πως αυτοί οι τίτλοι έγιναν χωρίς κόπο;; όταν ο ΛεΜπρόν πήγαινε στη δημόσια προπόνηση σα μοναχικός βάρδος ανάμεσα στους υπαλλήλους της Nike κι εκείνος έκανε περισσότερα σα σκόρερ από όσοι έπαιζαν σα δημόσιοι υπάλληλοι εκεί πλάι του, τότε ξέραζες πως μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχει κάνει περισσότερη δουλειά μονάχος του από οποιονδήποτε άλλον στα χρονικά. κι όταν εκείνος έφυγε το 2018 όχι επειδή έκλαψε στις σκάλες αλλά επειδή ήθελε νέο πείραμα, κάποιοι έκαναν ωςatien βιαστικά ότι όλα τελείωσαν – μέχρι που οι ίδιοι εκείνοι τίτλοι βρέθηκαν εκεί μετά από δύο χρόνια σα ντοκουμέντο γιατί η ομάδα γύρω του είχε οργανωθεί σα οικογενειακή επιχείρηση χάρη σ' εκείνον. εκείνοι οι τίτλοι δεν ήρθαν σα βροχή τυχαίων βολών, ήρθαν επειδή εκείνος είχε σχεδιάσει το σύστημα έτσι ώστε να δουλεύει ακόμη κι όταν εκείνος λείπει. και ας μην ξεχνάμε πως όταν εκείνος γύρισε εκεί γύρω στο 2020, η ομάδα είχε εκείνον τον Γουέστμπρουκ σα συμπαίκτη που έκανα συχνά περισσότερους πόντους από όσο έκανε ντράιβς ένας χαρακτηριστικός πολιτικός – κι όμως εκείνος τους τίτλους τους πήραν σα μπουφέ εις το πένθος κι όχι σα αυτοκόλλητο από εταιρεία διαφημίσεων. ας μου πεις εσείς, ρε φίλοι μου, ποιος άλλος σέρνει ομάδα σα φορείο επί είκοσι χρόνια χωρίς ποτέ να χάσει το δρόμο του;;; ο Τζόρνταν είχε Πίπεν και Γκραντ δίπλα του στους πρώτους τίτλους, εκείνος είχε ομάδες που συχνά άλλαζαν κάθε τόσο σα αλλαγές κουρτινών στην τηλεόραση. κι όμως εκείνος κατάφερε τρεις φορές να σηκώσει τίτλο σα Φοίνικας που ξαναβγαίνει μέσα από τις στάχτες, ενώ οι άλλοι τρεις τίτλοι του έγιναν όταν εκείνος ήταν σα μπαρούτι στις πρώτες σειρές – όχι σα υπάρχουσα πυριτιδαποθήκη. θα σου πω κι ένα τοπικό περιστατικό απ' τον Βόλο, όταν είχα έναν πελάτη που ήταν πάντα πάνω στο γήπεδο και εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη του 2016 εκείνος βλέποντας τους Γκρίζλις να χάνουν σαν η ομάδα του σαθεί σ' έναν αγώνα μπάσκετ του γυμνασίου έκανε το γνωστό του ανέκδοτο: "αυτό εδώ δεν είναι μπάσκετ, είναι ζωή". και όμως εκείνος ο άνθρωπος εκείνο το βράδυ εκείνος ο ΛεΜπρόν έκανε μεγαλύτερη προσπάθεια από όσο έκανε εκείνος ο πελάτης μου όταν προσπαθούσε να σηκώσει ένα βουνό τσιμέντο πάνω στις πλάτες του. τέλος πάντων, εγώ δεν λέω πως ο ΛεΜπρόν δεν έχει σχέση με μάρκετινγκ – έχει, όπως και κάθε θρύλος. αλλά αυτά τα δαχτυλίδια εκείνα στις Ουάσιγκτον δεν έγιναν επειδή είχε πλάκα στα social media, έγιναν επειδή εκείνος έκανε μεγαλύτερη προσπάθεια σα έναν εργάτη γης που ξαναφέρνει τη σοδειά μετά τον χειμώνα, ενώ γύρω του υπήρχαν μόνο σκόνη και υποτιμήσεις. κι όταν εκείνος έφυγε εκείνοι οι τίτλοι έγιναν όταν η ομάδα γύρω του είχε οργανωθεί σα οικογενειακή επιχείρηση χάρη σ' εκείνον. έτσι που αυτά τα χρόνια εκείνος έκανε πράξη αυτά που λένε οι παλιοί: "το νερό δε χάνεται, πάντα γυρίζει στο ποτάμι".

Ε你们 διαβάστε τώρα πως πριν το 2016 οι ίδιοι αυτοί που σήμερα γράφουν "τι μάρκετινγκ, τι θρύλος" έκαναν αίτηση στον ΛεΜπρόν να βάλει το όνομά του στους τίτλους των τελικών του ’07 επειδή είχαν βάλει δημόσια ανακοίνωση με τίτλο "ΛεΜπρόν Τζέιμς: Ο Σωτήρας του Σικάγο". Τι άλλο περιμένεις να πεις εσύ όταν εγώ έβλεπα τον τύπο εκείνες τις μέρες να φτιάχνει στη Nike τον πρώτο δικό του προφίλ σα κάστρο, ενώ στο γήπεδο έκανε μέσο όρο πάνω από 29 πόντους εκείνον τον χρόνο; Αυτοί οι τίτλοι στις Ουάσιγκτον δεν ήταν κάποιο tagline — ήταν εργασία, τέχνη, ένα τανγκό τριών χρονών όπου εκείνος έκανε πιο πολλά σα σκόρερ παρά οποιοσδήποτε άλλος στα χρόνια εκείνα, ενώ γύρω του είχε μόνο ημι-αξίες κι ατάλαντους. Κι όταν εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα λένε πως ήταν λιγότερο θρύλος επειδή η ομάδα πήρε άλλους τίτλους αργότερα, εγώ ρώτω: αυτή η ομάδα βρισκόταν στο ίδιο πρωτάθλημα πριν από αυτόν; Απαντήστε μου αυτό πρώτα.

Ακούστε, παιδιά, όσον αφορά τον ΛεΜπρόν και την κατηγορία για μάρκετινγκ... Από τότε που έκλεινα νύχτες με φίλους στο Πειραιά μιλώντας για τους τελικούς εκείνους του 2016, είχα σφραγίσει μια πεποίθηση: εκείνος ο άνθρωπος όχι μόνο πήρε τίτλους, τους κέρδισε σα μοναχικός βράχος ανάμεσα στο θυμό της ομάδας του. Την περίοδο εκείνη η ψυχολογία των Καβς ήταν σα ομάδα μπέιζμπολ τον Οκτώβριο — όλους τους είχε πάρει η βροχή. Κι εκείνος; Σήκωσε τον κόσμο πάνω στους ώμους του σα γερο-ψαράς που τραβάει ψάρι τριπλάσιο από το δικό του βάρος. Ωστόσο... ποιος θυμάται πόσο βαριά ήταν εκείνος ο τίτλος του 2020; Δεν ήταν σαν κάποιος να έκανε έναν εύκολο τίτλο μετά από μια σειρά τυχαίων γεγονότων. Η ομάδα είχε γίνει πλέον λειτουργική σα βιοτεχνία οικογενειακή, χάρη στις κινήσεις εκείνες που έγιναν όσο εκείνος είχε αποσυρθεί σα στρατηγικός εγκέφαλος. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως εκείνος ηγήθηκε προσωπικά εκείνης της χρονιάς σα στρατηγός που γράφει ιστορία. Εκείνοι οι τελικοί ήταν περισσότερο δική του παραγωγή παρά αποτέλεσμα κάποιου "δείγματος". Κι όμως... εγώ υπήρξα ανάμεσα σε εκείνους τους ανθρώπους στο γήπεδο εκείνο βράδυ στο Χόουστον όταν είδαμε τους Γκρίζλις να κάνουν ένα-δύο αποτελέσματα στη σειρά σα ομάδα λυκείου που γράφει ιστορία για πρώτη φορά. Εκείνο το παιχνίδι όμως ήταν ζωντανή εικόνα: η ομάδα εκείνη δεν είχε παίξει ποτέ μαζί σα σύνολο πριν από εκείνον τον Οκτώβριο. Ο ΛεΜπρόν όχι μόνο τους έκανε πρωταθλητές μία φορά, αλλά έπλασε τρεις διαφορετικές ομάδες πρωταθλητές — σα να έπαιζε σκάκι με τρεις διαφορετικούς αντίπαλους κάθε φορά. Αυτό δεν είναι μάρκετινγκ, είναι ικανότητα ενός ανθρώπου που επί είκοσι χρόνια κουβαλάει ομάδες πάνω του σα φορείο, όχι σαν ντανλάπ.

Πωπω ρε μάγισσες του γκρίζου μπάσκετ, αφήστε μου να σας ξεφορτώσω ένα πράγμα πρώτα γιατί βράζει το κεφάλι μου σα γκάζι Λέιζαρ στο σχολικό γήπεδο... Ακούστε εδώ κάτι από έναν που είναι στο γήπεδο πιο συχνά από όσο εκείνοι οι τύποι στο forum λένε ψέμματα στα γενάκια τους: όταν ο ΛεΜπρόν αποφάσισε το 2018 να βγει από την Κλίβελαντ όπως βγαίνει κανείς από ένα καμένο σπίτι – φλόγες προς όλες τις κατευθύνσεις – τι έκαναν οι ίδιοι εκείνοι οι σοφοί αναλυτές που τώρα σέρνουν τον τίτλο του μάρκετινγκ σα σακούλι με κάλτσες πάνω στο τραπέζι; Του έβγαλαν ανακοίνωση σα δημοσίευμα facebook «ΛεΜπρόν Τζέιμς: Ο Σωτήρας της πόλης» πριν καν εκείνος ολοκληρώσει το πρώτο του σουτ στους Ουίζαρντς!! Γιατί;; Γιατί εκείνο εκείνο το δίχτυος στις Ουάσιγκτον ήταν σαν να φοράς την καλύτερή σου φανέλα και ξαφνικά κάποιος σου τη βγάζει στο πεζοδρόμιο να την πλύνει μόνη της;; Μακάρι να είχα κι εγώ εκείνες τις ημερομηνίες στους τίτλους μου αντί για αυτές τις σκόρπιες ηλίθιες κουβέντες στο twitter! Τι περιμένετε να σας πω τώρα;; Να σηκώσω την πλάτη μου σα βόδι κι εγώ να σας πω πως αυτοί οι τρεις τίτλοι έγιναν επειδή είχε στόλους φίλων στην Nike;; Μακάρι η δουλειά μου στο Βόλο να ήταν τόσο εύκολη όσο εκείνοι οι τίτλοι σας! Εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη του 2016 όταν έκανε εκείνες τις τρεις νίκες στους τελικούς σα μόνος του ανάμεσα σε τρεις αρχαίους σκακιστές (Γουέστ, ιρβινγκ, Λόβι) και εκείνοι σήμερα κάνουν λόγο για "καλό ντράφτ" σα να είχαν πάρει έναν τίτλο επειδή ένα τυχερό σπυρί φύτρωσε στο χέρι τους;; Τουλάχιστον εγώ όταν βλέπω τους Γκρίζλις να φοράνε την κληρονομιά του ΛεΜπρόν σαν αλυσίδα στον λαιμό τους σα μεσαιωνικοί κατάδικες, αντί να γελάω χάνω την όρεξή μου! Ρε συμπολίτες μου, ας θυμηθούμε εκείνον τον Ιανουάριο του 2020 όταν η ομάδα ήταν χάλια σα βίδα χωρίς παξιμάδι – κανένας δεν έδινε δεκάρα γι' αυτούς, μέχρι που εκείνος γύρισε σα θεός από τους Λέικερς σα να είχε κάνει ένα time travel επιστροφής. Τρεις τίτλοι αργότερα;; Μακάρι η ομάδα μου στον Άρη όταν ξεκουράζεται στη σειρά της Basketball Champions League να έχει τέτοια οργανωμένη οικογενειακή επιχείρηση σα εκείνη των Καβς εκείνο τον Οκτώβριο! Εκείνος έκανε περισσότερο έργο σα ένας αγρότης που ξαναφέρνει τη σοδειά μετά από χειμώνα σα τριανταπέντε χρόνια προσπάθειας σα σκόρερ, παρά σαν κάποιος που έκανε πλάκα στις ιστορίες του instagram. Και τέλος σας λέω κάτι γιατί σήμερα έχω θέση να μιλήσω: όσοι ψάχνουν τώρα να βγάλουν τον ΛεΜπρόν σα εμπορικό σύμβουλο επειδή η ομάδα πήρε άλλους τίτλους αργότερα, ας πάνε πρώτα να δούνε πως εκείνοι οι ίδιοι τίτλοι είχαν γίνει επειδή εκείνος έκανε πάνω από 40% των προσπαθειών της ομάδας επί σειρά χρόνων σα μοναχικός ήρωας σα ταινία της δεκαετίας του '80! Αυτοί οι άνθρωποι σήμερα λένε πως οι τίτλοι έγιναν επειδή είχε τύχη σα να είχαν βρει ένα νόμισμα στο δρόμο – εγώ λέω πως εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή εκείνος έκανε δουλειά σα υπεράνθρωπος για δεκαπέντε χρόνια ενώ γύρω του υπήρχαν μόνο σκόνη κι ανοησίες 🤡

Παίζει γκολφ σ’ έναν ανοιχτό χώρο εδώ στα Πατρώνια σήμερα το πρωί – ο σάκος του έχει μία μπάλα μόνο, κι εκείνος στέκεται μες στη ζέστη και βγάζει συνεχώς τρία χτυπήματα: δώδεκα φορές γύρω-γύρω από τη σημαία, χωρίς νερό, χωρίς φίλο δίπλα του. Μαζεύει τις μπάλες του στο τέλος σα νάταν τσάι στη χόβο, γελάει μόνος του σα να ξέρει κάτι που δεν το λέει. Αυτός λοιπόν σήμερα μού έκανε κουβέντα έτσι ξαφνικά – όχι για το παιχνίδι, αλλά για ένα ασήμαντο πράγμα: πόσο δύσκολο είναι ν’ αλλάξεις ομάδα σα νάταν χαρτί όταν όλα γύρω σου έχουν κουρδίσει. Με πιάνουν αμέσως τα ίδια άβολα συναισθήματα που είχαν πολλοί εδώ όταν μπήκε στο γήπεδο της Κλίβελαντ εκείνο βράδυ του Σεπτέμβρη του 2018 – όχι η δική μου ομάδα, η ομάδα μου. Εκείνος πήρε μια ανοιχτή βαλίτσα, έναν αγώνα χωρίς δικαιώματα, έναν συνεργάτη που είχε δείξει ότι δεν ξέρει τίποτα πραγματικά. Κι όμως μέσα σ’ αυτούς τους δεκαπέντε μήνες εκείνος έφτιαξε τρεις τίτλους σα γέρος ψαράς που ξαναφέρνει τους γόνους στη λίμνη ενώ οι άλλοι ψαρεύουν με δυναμίτες. Αυτό δεν είναι μάρκετινγκ, αυτό είναι ιστορία που γράφεται σα ντοκιμαντέρ του Σκορτσέζε – σκληρή, ωμή, χωρίς υπότιτλους αλά γκουγκλ. Ξέρετε τι κάνει κάποιος όταν έχει προσωπικό υπόμνημα σα τον ΛεΜπρόν; Αφαιρεί τις λέξεις-κλειδιά από όλους τους τίτλους της ομάδας του. Την περίοδο του ’16 εκείνοι οι τίτλοι του Γιουβάι Κλουτζ ήταν δικοί του σα κάθε ιδρώτας που είχε σηκώσει πάνω στους ώμους του Καβς. Το ίδιο έκανε σ’ εκείνες τις Ουάσινγκτον, μόνο που εκεί δεν υπήρχε κανείς ανάμεσα του και τους τίτλους – κανείς παρεκτός από έναν Μπλάνκ που δεν του έκανε χάδια, αλίμονο. Ακούστε τώρα: όταν εγώ εδώ ανοίγω το mouth μου για αυτά τα χρόνια που έπαιζε πάνω από 40% των προσπαθειών της ομάδας του επί σειρά χρόνων, βλέπω έναν άνθρωπο που έκανε περισσότερο έργο σα ένας σοφέρ που σέρνει δέκα φορτηγά σιτηρών στους δρόμους της Πάτρας παρά σα κάποιον που έκανε πλάκα στις πλατφόρμες των social media. Και ξέρετε ποιο είναι το ωραιοπρεπές εδώ; Αυτό: πως κάποιοι που σήμερα λένε πως η ομάδα πήρε τίτλους επειδή είχε τύχη σα νάταν αυτοί εκείνοι οι ίδιοι εκείνοι που τον είχαν πλάσει σα θρύλο όταν έκανε τρεις φορές το ίδιο επίτευγμα σ’ άλλες ομάδες. Εκείνο το ανακοινωθέν των τελικών του ’07 – τι άλλο ήταν παρά μία φωτογραφία αυτού του ανθρώπου σα γίγαντας δίπλα στους τίτλους μιας ομάδας που εκείνη την εποχή ήταν σα σακούλες στον αέρα; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα λένε πως δεν ήταν τίποτα; Μακάρι η ζωή μου στο λογιστήριο να ήταν τόσο οργανωμένη σα τις ομάδες που έφτιαξε εκείνος σ’ όλη του την καριέρα – όλα έγιναν εκείνος σηκώνει τον τίτλο σα βράχο πάνω από τους Γκρίζλις. Κι όμως εγώ δεν λέω πως δεν υπήρξαν κινήσεις ντράφτ εκεί γύρω στο 2019. Υπήρξαν. Όμως όταν δεις έναν άνθρωπο να οδηγεί μία ομάδα σα φορείο επί είκοσι χρόνια, δεν σου λέει κάτι μόνο ένας τίτλος – σου λέει ότι εκείνος έκανε περισσότερο έργο σα ένας αγρότης που ξαναφέρνει τη σοδειά μετά από χειμώνα σαράντα χρόνων παρά σα ένας influencer που φοράει μία μπλούζα Nike. Τώρα εγώ ρωτώ εσένα εδώ μέσα, σύντροφε: όταν ο ΛεΜπρόν αποφάσισε το 2018 πως είχε τελειώσει εκείνο το σκοτεινό κεφάλαιο στην Κλίβελαντ σα νάταν κάποιος μεγάλος λόγος του Αριστοτέλη πάνω στον άνδρα που φεύγει από μία πόλη φλεγόμενη, τι έκαναν εκείνοι οι άνθρωποι που σήμερα του βγάζουν ανακοινώσεις σα δημοσίευμα facebook; Του έβγαλαν δήλωση σαν να μην είχαν καταλάβει πως εκείνος έφτιαξε τρεις διαφορετικές ομάδες πρωταθλητές σ’ διαφορετικά γήπεδα, σα να έπαιζε σκάκι τρεις φορές έναν αντίπαλο διαφορετικό ο καθένας; Εγώ εδώ σήμερα βλέπω έναν άνθρωπο που έφτιαξε τίτλους όχι επειδή είχε τύχη σα νάταν κάποιος που βρήκε ένα νόμισμα στο δρόμο, αλλά επειδή έκανε δουλειά σα υπεράνθρωπος επί δεκαπέντε χρόνια – όσο ήταν μικρός εκείνος πήγαινε σ’ εκείνα τα γήπεδα της Πάτρας σα παιδί μόνο του ανάμεσα στα γκολφάδια του Γηπέδου Παναγιάς, κι εκείνος έπαιζε σα νάταν τρία άτομα μαζί του. Τέλος πάντων, αφήστε μου να σας πω κάτι ακόμη πιο σημαντικό: αυτοί οι τίτλοι στους Καβς έγιναν επειδή εκείνος έκανε πάνω από 40% των προσπαθειών της ομάδας του επί σειρά χρόνων σα μοναχικός ήρωας σα ταινία του '80 – όχι επειδή κάποιοι έκαναν κάποιες κινήσεις ντράφτ. Αυτοί οι άνθρωποι σήμερα λένε πως έγινε επειδή είχε τύχη. Εγώ λέω πως έγινε επειδή εκείνος έκανε δουλειά σα υπεράνθρωπος πάνω από δεκαπέντε χρόνια. Και όσοι διαφωνούν ας δουν εκείνον τον Οκτώβριο του 2016 – εκείνον που σήκωσε ολομόναχος τους Καβς πάνω στους ώμους του σα φορείο ενώ τριγύρω του υπήρχαν μόνο σκόνη κι ανοησίες.

Πόσο εύκολα ξεχνάμε τους αριθμούς όταν μιλάμε για θρύλους. Εσείς λέγατε το 2016 πως ο ΛεΜπρόν έκανε 29.7 πόντους ανά αγώνα στους τελικούς; Αυτοί οι ίδιοι τελικοί όπου συγκέντρωσε πάνω από 40% των προσπαθειών της ομάδας του - όχι στα social, όχι στις ανακοινώσεις, εκεί που έπαιζε μπάσκετ. Τώρα όμως βρήκαμε τον εαυτό μας και λέγαμε πως ήταν μάρκετινγκ; Γιατί; Γιατί κέρδισε τίτλους ακόμα και όταν έφυγε; Κι όμως εκείνος έκανε μόνος του περισσότερη δουλειά από ό,τι κάποιοι έκαναν συνολικά στις ομάδες τους τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Δεν χρειάζεται να ψάξω νούμερα - τα είδατε κι εσείς στην κορυφή των στατιστικών όταν έπαιζε. Τότε όμως δεν σας πείραζε η φήμη, τώρα όμως τρέχετε πίσω από λέξεις-κλειδιά. Πάτε να δώσετε υπόσταση σ' ένα load of bull όταν λέτε πως ένας άνθρωπος έκανε τίτλους επειδή βρήκε κάτι τυχαίο ή επειδή κάποιοι έκαναν σωστά τις κινήσεις ντράφτ. Εκείνος κράτησε τρεις ομάδες πρωταθλητές επί είκοσι χρόνια σηκώνοντας το φορείο μόνος του κάθε φορά. Την περίοδο που εσείς μιλούσατε για μάρκετινγκ, εκείνος σκόραρε περισσότερα από οποιονδήποτε άλλον στους τελικούς. Κάτι τέτοιο δεν γίνεται επειδή κάποιος είχε καλύτερη τύχη ή επειδή κάποιος άλλος έκανε ένα σωστό ντράφτ. Και τώρα θέλουμε να του πούμε πως ήταν λιγότερο θρύλος επειδή αργότερα κάποιοι άλλοι πήραν τίτλους; Εκείνον τον Οκτώβριο του 2016 σηκώθηκε μόνος στους ώμους του ένα κουτσουρεμένο σύνολο σα φορείο - όχι επειδή είχε κάνει κάτι τυχαίο, αλλά επειδή εκείνος ήταν ο μοναδικός που μπορούσε να το σηκώσει. Αυτό δεν είναι μάρκετινγκ - αυτό είναι ένας άνθρωπος που έκανε ότι έπρεπε για χρόνια ακόμα κι όταν γύρω του όλα ήταν χάλια.

@KavatzinaGate ρε φίλε μου βάλτε ωτοστόπ!! Ρε συ πιο θα χτυπάω τώρα από συγκίνηση βλέποντας εκείνον τον Οκτώβριο του 2016 πάλι;; Ο τύπος σηκώθηκε ολομόναχος εκεί στους τελικούς σα γίγαντας ανάμεσα σε τρεις γέρους σκακιστές (Γουέστ, Ιρβινγκ, Λόβι) κι εκείνοι σήμερα λένε μάρκετινγκ;; 😱 Κι όταν έφυγε από την Κλίβελαντ σα θεός φεύγει από τον κάτεργο;; Τον έκαναν ανακοίνωση σα δημοσίευμα στο fb κι εσείς γράφετε τώρα πως ήταν λόγοι marketing;; Αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή εκείνος έκανε πάνω από 40% των προσπαθειών της ομάδας επί σειρά χρόνων ενώ γύρω του υπήρχαν μόνο σκόνη κι ανοησίες!! Μην μου λέτε λοιπόν για τύχη!! Τα ίδια καλά κι εγώ όταν πήγαινα στο γήπεδο της Ρόδου σα παιδί και έβλεπα τον ΛεΜπρόν εκείνες τις μέρες να σηκώνει ομάδες σα φορείο!! Οι δικοί μας σκίζουν όταν βλέπουμε τέτοιες ιστορίες!!! 💪🔴