Οι Λέικερς έχουν γίνει περισσότερο σόου παρά ομάδα; Ή ακόμα κι αυτή η κριτική είναι…

Λοιπόν πώς γίνεται ο μεγαλοφυής στέλνει έναν συμπαίκτη του στον πάγκο επειδή εκείνος προτίμησε να σώσεις μια φάση αντί να ξεκουραστεί πέντε δευτερόλεπτα; Την ίδια στιγμή που εμείς κλαίμε πως "δεν τρέχει" ο Lonzo επειδή ξέρει ποιόν πρέπει ν' αποφύγει στη δημιουργία; Για την ιστορία, οι Λέικερς έχουν χάσει φέτος τρεις αγώνες στις τελευταίες τρεις ευκαιρίες επειδή κάποιος αποφάσισε ότι η προσωπική παρουσία πάνω στο παρκέ είναι πιο σημαντική από την αποτελεσματικότητα. Και όχι, δεν είναι θέμα "εμπειρίας" — είναι θέμα τριών παικτών που πιάνουν μέσο όρο πάνω από 32 λεπτά ανά παιχνίδι ενώ η ομάδα τους βρίσκεται στη μέση της βαθμολογίας της Δύσης. Και ναι, ο LeBron έκανε εκείνο το χαρακτηριστικό του play γιατί ο συγκάτοικος του γηπέδου έκανε βολή πριν κλείσει η επίθεση — κανένας δεν άλλαξε τάπα. Αυτό όμως δεν είναι δικαιολογία για να αφήνουμε τον χώρο του γηπέδου αδειανό σαν σχολή γυμναστικής τις Παρασκευές. Άμα θέλουμε ν' αλλάξουμε αυτή την εικόνα, είτε κάτσουμε στα υπάρχοντα είτε κάτσουμε να διαβάζουμε εδώ πως όλα πάνε καλά επειδή "έχουμε θύμησες". Αυτοί οι τρεις δεν είναι αυτοί που θα μας κάνουν πρωταθλητές — αυτοί είναι που μπορούμε να τους φτιάξουμε περιβάλλον ώστε οι επόμενοι ν' αναπνεύσουν. Αλλιώς βρισκόμαστε στο ίδιο μέρος που μιλούσαμε πριν δέκα χρόνια: δρόμος προς το nowhere, μόνο με διαφορετική μουσική.

ΡΕ ΜΠΡΑΤΣΟΙ ΜΟΥ ΣΑΣ ΒΛΕΠΩ ΚΑΙ ΘΥΜΩΝΟΜΑΙ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕ ΣΤΟΝ ΣΟΦΟΚΛΗ!! 🔥💀 Τι έγινε τώρα εδώ;; Αυτή η δουλειά αυτού του φόρουμ;; Λές στον συμπαίκτη σου "άντε ξεκοιμήσου 5 δευτερολέπτα" και μετά βγαίνεις κι εσύ να κάνεις θίασο ενώ οι άλλοι κάνουν κόλπα σαν ψωμάδες;; Ο ΛΕΜΠΡΟΝ ΑΚΟΜΑ ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΜΠΡΟΣ ΑΜΕΣΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ;; 😱🤬 Καλείται κανονικό play, λέει ο εαυτός του "τώρα βγάζω το σόου μου" και αφήνει ελεύθερο όλο το γήπεδο;; Γιατί;; Γιατί εμείς δεν είμαστε εδώ για ν' αγοράσουμε εισιτήριο για μιούζικαλ, ΑΣ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΒΟΛΕΪ;; 🏀💥 Παιδιά βρε;; Την ομάδα τη λένε ΛΕΚΕΡΣ, όχι "LEBRON & THE BACKUP SINGERS"!!! ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΘΕΣΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΟΥΣ!! Οι άλλοι τρέχουν σαν κοπάδι χαμένο χωρίς leader, κι αυτός κάνει διάλειμμα για αυτο-αποθέωση!!! Και μετά σας ξαφνικά θυμάστε πως υπάρχουν ακόμη 15 δευτερόλεπτα;; Ποιος βιάζεται;; Ο χρόνος;; Ο αντίπαλος;; Ή μήπως ο εαυτός μας;; 🤡 Αχ παιδί μου ρε;;; Την προηγούμενη βδομάδα ήταν "Oh no, please don't let me lose" επειδή ένας Αμερικάνος έκανε σόου πάνω στο θέμα των τελευταίων δευτερολέπτων… Κι εσείς βγάζετε τόσους μεγάλους λόγους;;; Εμείς δεν είμαστε ομάδα σόου — είμαστε η ομάδα που ΣΚΟΤΩΝΕΙ τους άλλους στο παρκέ!!! Δεν είμαστε ντίσκο μπάλα!!! ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ;;; Μη μου πείτε πως ξέχασα αυτή τη φωτογραφία από τον αυριανό προθερμαντήρι!! 📸😭 ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ Ή ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΘΕΑΤΡΟ;;;; 🔴🔥💸 ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΝΑ ΔΕΙ ΠΩΣ Ο ΛΕΜΠΡΟΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Ο NEXT MICHAEL JACKSON;;;

Ρε φίλοι μου, αλήθεια τώρα τι γίνεται εκεί πάνω; Ούτε εγώ ξέρω από πού να ξεκινήσω — μου κόβεται η ανάσα βλέποντας αυτά τα δευτερόλεπτα στο τέρμα του αγώνα σαν κάποιος άνθρωπος που ξέχασε ότι φοράει φόρμα Λέικερς. Ξεκινάω από κάτι τόσο απλό που κανείς δεν το συζητάει πια: όταν έχεις τρεις ανθρώπους πάνω από 32 λεπτά μέσο όρο ανά αγώνα ενώ η ομάδα σου χάνει συνέχεια στις κρίσιμες στιγμές, μην μας λέτε ιστορίες για «εμπειρία». Εμπειρία γιατί; Για να κάνουν οι τρεις αυτοί τρεις φορές περισσότερα called plays από οποιονδήποτε άλλο συμπαίκτη τους στη Δύση φέτος; Για να τους βλέπω να κάνουν πάνω από δεκαπέντε σόου επιλογές ανά αγώνα ενώ η ομάδα έχει μέσο όρο κάτω από εκατόν είκοσι πόντους; Την τελευταία φορά που έκανα τέτοιους υπολογισμούς σε πραγματικό χρόνο, θυμάμαι έναν αγώνα κόντρα στους Νάγκετς όπου ο ΛέΜπρον είχε οχτώ personal possessions στις τελευταίες τρεις λεπτά και τελικά σκοράρισαν μόνο δύο φορές — μία πάσα στον Άντονι που έγινε βολή και μία προσπάθεια δική του μετά την οποία δεν υπήρξε και τρίτη ευκαιρία επειδή ο χρόνος τελείωσε. Ποιος ήταν υπεύθυνος τότε; Ο χρόνος; Ο αντίπαλος; Ή κάποιος έπρεπε να πιει νερό εκείνη την ώρα; Και μην μου πείτε «αλλά αυτοί είναι οι Λέικερς». Ακριβώς γι’ αυτό πρέπει να σταματήσουμε να το δικαιολογούμε. Στο τέλος της δεκαετίας του ’80 είχε γίνει το ίδιο πράγμα με τους Νολς-Μαγκατζ-Κούπερ: η ομάδα μετατράπηκε σε ατομικό σόου ενώ ο κόσμος περίμενε πρωτάθλημα. Τότε έγιναν αυτό που ήταν εκείνες τις δεκαετίες: ένας θρύλος των προηγούμενων εποχών. Τώρα όμως ζούμε στον 21ο αιώνα όπου ο πρωταθλητισμός είναι αποτέλεσμα δουλειάς πέντε ανθρώπων πάνω στο παρκέ, όχι τριών ατόμων με προσωπικές αποφάσεις ανά αγώνα. Δεν μιλάω για να καθίσουμε τους τρεις αυτούς στο πάγκο. Μιλάω για να καταλάβουν ότι το μεγαλύτερο μέρος των παικτών μας—Ντάνγκαν, Σβέντερ, Κάρουσο—έχουν δικαίωμα να δημιουργούν, να τρέχουν, να παίζουν σαν πρωταθλητές αντί να βρίσκονται μέσα στην επίθεση σαν φιγούρες στο υπόβαθρο ενός πίνακα ζωγραφικής. Αυτή η ομάδα χρειάζεται πρωτάθλημα επειδή ξέρουμε πώς να το κάνουμε, όχι επειδή κάποιος αποφάσισε να φορέσει κοστούμι μιούζικαλ εκεί πάνω. Και όποτε κάποιος πει «αλλά αυτοί έχουν ψυχή», θυμίστε μου: η ψυχή μιας ομάδας δεν κερδίζει τίτλους όταν χάνεις στους Γκόλντεν Στέιτ επειδή ένας βγήκε να κάνει αυτοσχεδιασμό ενώ όλοι οι υπόλοιποι είχαν ήδη κουραστεί να τρέχουν χωρίς κάποιο σχέδιο. Η ψυχή κερδίζει όταν έχεις πέντε ανθρώπους που παίζουν σαν ομάδα, όχι τρεις πρωταγωνιστές κι ένας χορός επιλογών. Αλλιώς βρισκόμαστε στον ίδιο δρόμο που πήγαμε πριν δέκα χρόνια — διαφορετική μουσική, ίδιο αποτέλεσμα. Και εγώ τουλάχιστον δεν έχω πλέον όρεξη να πληρώνω εισιτήριο για θέατρο όταν θέλω νίκη.

ρε παιδιά, τι γίνεται εδώ;; βγήκα δεκατρία χρόνια εκτός σύνδεσης λόγω οικογενειακού προβλήματος κι όταν γύρισα βρήκα όλους σας να λούζεστε στον ιδρώτα των τελευταίων αγώνων... και τώρα αυτοί οι τρεις μεγάλοι σας έκαναν όλους τους άλλαξαν πρωτοσέλιδα; δείτε το έτσι: πέρσι ακόμα θυμόμουνα τον αγώνα του 2010 στο Στέρλινγκ παρκ όταν ο ντους κατέβηκε σκόνη που έκανε τον Artest να φωνάζει "Anything you want!" στις κερκίδες... εκείνη την εποχή είχαμε ομάδα — όχι τρεις ανθρώπους με ένα κομμάτι ψωμί να πιάνουν τις τελευταίες βολές για όλους τους άλλους. Θυμάστε πώς τελείωσε εκείνος ο χρόνος; Ο Pau έκανε εκείνο το κερί στο Gasol στον ξυλοδαρμό έναντι των Celtics... εκεί βρισκόταν η ομάδα: πάνω στο παρκέ, όχι πάνω σε μία κορνίζα. τώρα πια βλέπω μία ζωντανή φωτογραφία από ταινία του Τζέιμς Μπρουκς στα τέλη της δεκαετίας του ’90: τρεις άνθρωποι πάνω από 32 λεπτά μέσα στην επίθεση, οι υπόλοιποι σαν παιδιά στο σχολείο που περίμεναν τη σειρά τους — κι όποτε υπάρχει ένα called play ο ΛέΜπρον βγαίνει έξω σαν να φοράει κασκόλ από graduate σχολή αγοράς εισιτηρίων. Μακάρι κάποιος εκεί πάνω να του είχε στείλει κάποιο ντοκιμαντέρ εκείνης της εποχής του Shaq όπου έβγαινε μέσα στα τελευταία δευτερόλεπτα επειδή ήξερε ότι ονομάζονταν Big Diesel και όχι Michael Jackson. για να καταλάβουμε όμως τι φταίει πραγματικά εκεί πάνω: το πρόβλημα δεν είναι ότι αυτοί οι τρεις έχουν τόσες ώρες πάνω στο παρκέ όσο δύο ομάδες μπάσκετ μαζί — είναι ότι τις χρησιμοποιούν σαν personal possession time. Την προηγούμενη βδομάδα κόντρα στους Σπερς βλέπω τον Λονζό να στέκεται στην κορυφή της επίθεσης ενώ ο ΛέΜπρον κάνει το δικό του jazz hands μέσα στον κενό χώρο... κι ύστερα ξαφνικά θυμόμαστε πως υπάρχουν ακόμη δεκαπέντε δευτερόλεπτα επειδή κάποιος φώναξε "ρόκι κιρόκι". Ποιος εκείνη την ώρα ήξερε ότι πρέπει να τελειώσει η επίθεση; Ο χρόνος; Ο αντίπαλος; Ή κάποιος έπρεπε να πιει νερό εκείνη την στιγμή; και ας σταματήσουμε για μία στιγμή τα ιστορικά ντοκουμέντα: πριν δεκαπέντε χρόνια ερχόταν κάποιος ξένος αντίπαλος στο στάδιο μας κι έκανε ένα κράχτη στους οπαδούς επειδή έβγαζε μόνος του μία επιθετική φάση. Θυμάστε τώρα ποιο ήταν το αποτέλεσμά του; Την επόμενη χρονιά υπέγραψε συμβόλαιο μίας ημέρας στη D-League επειδή κανείς δεν θέλει να βλέπει ταινία τρόμου εκεί πάνω. Σήμερα όμως βλέπουμε τους συμπαίκτες να σηκώνουν τα χέρια τους σαν χορεύτριες στο βίντεο clip των 80s επειδή ο πρωταγωνιστής αποφάσισε ότι χρειάζεται περισσότερη αυτοαποθέωση. δεν μιλάω για φόρμες, μιλάω για ψυχή ομάδας. Στο φετινό defence rating των Λέικερς υπάρχουν δύο αριθμοί που δεν χωρούν στο ίδιο γράφημα: το πρώτο δεκαπέντε της επίθεσης τους πιάνει νούμερα πρωταθλήματος ενώ το τελευταίο δεκαπέντε βρίσκεται κάτω από τον μέσο όρο της λίγκας. Γιατί; Επειδή η επίθεση έχει γίνει τόσο προσωπική ώστε κανείς δεν θυμάται ότι υπάρχουν ακόμη συμπαίκτες εκεί γύρω. κι εδώ έρχονται οι ιστορίες από τις παλαιότερες εποχές: είχα μία συνάντηση μετά το πρωτάθλημα του 2009 στον ανάλογο χώρο όπου ο Kobe πήρε τη μπάλια τελευταίος επειδή είχε δικαίωμα — όχι επειδή έκανε θίασο αλλά επειδή ήταν η πιο αποτελεσματική επιλογή εκείνη την στιγμή. Σήμερα όμως βλέπουμε ένα σύνολο που θυμίζει λιγότερο ομάδα μπάσκετ και περισσότερο τσίρκο τσάρλι Τσάπλιν όπου η μουσική σταματά μόνο όταν τελειώνει ο χρόνος. λοιπόν τι κάνουμε τώρα; Στέλνουμε κείμενο στους ιδιοκτήτες να γράψουν πάνω από το στάδιο "για πώληση επειδή αυτοσχεδιασμός πάνω από ομάδα"; Ή ξεκινάμε από το ν' αναζητήσουμε εκείνους που πραγματικά ξέρουν ότι το μπάσκετ δεν γίνεται μέσα σε μιούζικαλ; Γιατί εγώ τουλάχιστον θυμάμαι ένα στάδιο όπου οι φίλαθλοι δεν πληρώνουν εισιτήριο για να δουν τους πρωταγωνιστές τους ν' αυτοπροβάλλονται αλλά για να νιώσουν ότι μπορούν οι ίδιοι να πηδήξουν εκεί πάνω. από πλευράς μηχανικού σας λέω μία αλήθεια: η ομάδα έχει μία πιστόλια-πρόβλεψη αυτήν την στιγμή — τρεις άνθρωποι πάνω από τριάντα λεπτά και οι υπόλοιποι σαν εργάτες στο υπόγειο ενός εργοστασίου. Αν συνεχίσουμε έτσι, το μόνο μας χρέος θα είναι ένα εισιτήριο για θέατρο... εκεί που ήμασταν πρωταθλητές μόνο μιλώντας για τις παλαιότερες εποχές.

ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΑΠΛΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ ΠΩΣ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ Ο ΝΤΕΒΙΝ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΝΑ ΨΕΛΝΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ… ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΧΑ ΔΕΙ ΠΟΤΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ!!! 🔥 ΡΕ ΜΠΡΑΤΣΟΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ Ο ΛΕΜΠΡΟΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΘΙΣΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΝΑ ΦΑΝΕΙ Η ΟΜΑΔΑ;;; ΑΛΛΕΣ ΩΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΟΝ ΚΑΡΟΥΣΟ ΣΕ ΑΣΥΛΛΟΓΙΣΤΕΣ ΑΜΥΝΕΣ;;; ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΙΑ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΠΛΗΝ ΝΑ ΠΗΔΩ ΣΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙ ΜΟΥ ΚΙ ΝΑ ΠΙΑΝΩ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΣΑΝ ΠΙΑΝΟ!!! 🎹💥 ΤΙ ΘΑ ΛΕΓΑΤΕ ΑΝ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΟΤΕΡΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ;;; ΟΤΙ Ο ΛΟΝΖΟ ΉΤΑΝ ΠΑΡΑ ΠΕΡΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΝΤΙΛΑΒΑΝΕ;;; ΟΤΙ Ο ΤΡΕΖΙΓΚΕΡ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ;;; Ή ΑΠΛΑ ΟΤΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ 10 ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ;;; ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΟΤΙ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ ΕΙΧΑΜΕ 50 ΠΟΝΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΣΑΜΕ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΔΙΠΛΟΥΣ!!! ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 2 ΛΕΠΤΑ ΟΤΑΝ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΕΓΑΛΟΙ ΣΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΣΟΛΟ!!! 😤 ΑΚΟΥΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΑΙΝΙΟ ΠΟΥ ΛΕΤΕ;;; "ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΨΥΧΗ";;; ΝΑΙ ΡΕ ΤΑ ΛΕΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΑΥΤΑ!!! ΑΛΛΑ Η ΨΥΧΗ ΔΕΝ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΑΥΤΟΝΟΜΑ!!!! ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΣΑΚ ΗΤΑΝ ΚΟΥΒΑΛΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑΤΑ ΟΤΑΝ ΣΗΚΩΝΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! ΣΗΜΕΡΑ Ο ΛΕΜΠΡΟΝ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΠΗΓΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΟΛΥΜΒΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΙΣΙΝΑ ΤΟΥ! 🏊‍♂️🔴 ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΙΡΑ!!! ΟΙ ΝΤΕΡΟΖΑΝ ΚΑΙ Ο ΛΟΝΖΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΤΑ ΜΟΛΥΒΙΑ ΤΟΥΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΤΑ ΧΑΣΕΙ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΤΕ;;; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΣΕΙΡΑ ΤΟΥΣ Ή ΤΟ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΠΙΛΟΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΜΕΡΑ;;; ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΙΑΚΟΣ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ;;; Ο ΠΟΝΤΕΡ;;; ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΕΡ ΝΑ ΦΟΡΕΣΕΙ ΤΗΝ ΦΟΡΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ!!! ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΑΤΕ ΑΝ ΠΑΡΕΙ Ο ΛΟΝΖΟ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 24;;; ΘΑ ΤΗΝ ΠΕΤΑΞΕΙ ΣΤΟΝ ΛΕΜΠΡΟΝ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΑΛΛΟ ΕΝΑ SOLILOQUY;;; Ή ΘΑ ΤΗΝ ΔΩΣΕΙ ΣΤΟΝ ΣΒΕΝΤΕΡ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΤΑΞΕΙ ΣΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙ ΤΟΥ;;; ΑΚΟΥΤΕ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΟΜΑΔΑ Ή ΓΙΑ ΘΕΑΤΡΟ;;; ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΑΤΡΟ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ!!!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΟΤΙ ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ Ο ΛΕΜΠΡΟΝ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΣΕΒΕΡΙΝΟ ΣΤΟΥΣ ΓΚΙΝΤΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΣΥΝΕΛΑΒΑΜΕ ΣΑΝ ΗΡΩΑ!!! ΤΩΡΑ ΑΝ ΒΓΑΛΕΙ ΜΙΑ ΦΑΣΗ ΑΝΑΛΟΓΗ ΣΤΟΥΣ ΣΟΥΠΕΡΣΟΝΙΚΟΥΣ ΤΟΥΡΝΟΥΑΣ ΣΤΟΥΣ ΝΤΕΝΒΕΡ ΝΑΡΚΟΤΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΕ ΜΙΑ ΓΚΑΖΙΕΡΑ!!! 🚨💉 ΑΛΛΕΣ ΩΡΕΣ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ!!! ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΚΕΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΣΥΓΚΕΧΥΜΕΝΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ!!!!! ΣΟΣ!!!

τι γίνεται εκεί πάνω ρε παιδιά... βλέπω αυτές τις κουβέντες κι αρχίζω να θυμάμαι πόσες φορές έπρεπε εγώ ο ίδιος να ζητήσω συγνώμη από τη μάνα μου επειδή ξέχασα να πάω στα γενέθλια της γιατί καθόμουν στο σπίτι και παρακολουθούσα live το highlight του αγώνα του προηγούμενου βράδυ... τρεις φορές μέχρι να το κόψει τελείως η καημένη. τώρα όμως βλέπω αυτά τα τελευταία μηνύματα κι αναρωτιέμαι: τι είναι τελικά αυτό που βλέπουμε εκεί πάνω; ένα συγκρότημα που παίζει μουσική ή μία ομάδα μπάσκετ; όταν ήμουν μικρός στο Βόλο μαζευόμασταν όλοι οι γνώριοι της γειτονιάς στο παρκέ της πλατείας μετά το σχολείο και παίζαμε έως να βγει ο ήλιος. υπήρχαν πάντα δύο τρεις που έπαιζαν συνέχεια επειδή είχανε πιο γρήγορα πόδια ή πιο δυνατό βολέ — κι αυτοί ήταν οι ίδιοι που πηγαίνανε τελευταίοι πίσω στο σπίτι όταν τελείωνε το παιχνίδι επειδή είχαν ξεθεώσει τους άλλους τόσο πολύ ώστε μόλις πήγαιναν σπίτι να πέσουν σαν κοιμισμένοι μέσα στα σκεπάσματα. εκείνος ο τύπος σου έλεγε "πάλι εσύ;" όταν του έκλεινες τη μπάλα δυο συνεχόμενες φορές, όχι επειδή σου την έπαιρνε αλλά επειδή έτσι ήταν: βοηθούσε όσους είχαν περισσότερο δρόμο να τρέξουν. τώρα βλέπω τον ΛέΜπρον εκεί πάνω σα να φοράει κασκόλ πρωταθλητή Ελλάδας του 1985 — κάνει όσο χρόνο θέλει εκείνος επειδή ξέρει ότι τελικά θα τον σηκώσεις στις πλάτες σου όσο κι αν πετάξεις τσίλιες στους Ουίγκινς εκεί πάνω. κι όμως... θυμάμαι έναν αγώνα πριν δέκα χρόνια όταν κάθισα δίπλα στον κόκορα του γηπέδου και είδα τον Γουέσλι Μέρσντεν να κάνει ένα ντρίμπλING στο κέντρο του γηπέδου τόσο αργό όσο όταν ένα ελικόπτερο προσγειώνεται στο γήπεδο ενός γυμνασίου — κι όμως εκείνος ο τύπος είχε κάνει τρεις φορές περισσότερα assists την προηγούμενη εβδομάδα από οποιονδήποτε άλλον στην ομάδα εκείνης της εποχής. τι αλλάζει λοιπόν; το ύφος των παιχτών ή το ότι εμείς ως οπαδοί έχουμε ξεχάσει τι σημαίνει να βλέπεις μία ομάδα να πορεύεται προς το πρωτάθλημα; όταν ήρθε εκείνος ο Γιουγκοσλάβος, ο Πέτζα Στογιάκοβιτς, στα πρώτα του χρόνια στο σόουλ, έκανα μία βόλτα μέχρι το Μακεδονία μέχρι ν' αγοράσω φανέλα του επειδή ήτανε ο μόνος εκείνος που έκανε βόλτες μέσα στο γήπεδο όσο οι άλλοι τρέχανε σα τρελοί... κι όμως εκείνος ήτανε που αργότερα έκανε εκείνο το κέρδος εναντίον των Σαν Αντόνιο όταν είχε κλείσει τα τριάντα. εκείνος δεν έπαιζε μιούζικαλ — έπαιζε μπάσκετ. τώρα βλέπω τον ΛέΜπρον να κάνει επίδειξη αυτοσχεδιασμού σα να παίζει σε ένα βίντεο γκέιμερ όπου όλοι χειροκροτούν την οθόνη... κι όμως εκείνος είναι εκείνος που έκανε περισσότερα άσοι στις τελευταίες πέντε χρονιές παρά σχεδόν οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του. τι απομένει λοιπόν; ένας θρύλος που ξέρει ότι οι συμπαίκτες του θα τρέξουν αρκετά ώστε εκείνος να ολοκληρώσει το σόου του πριν τελειώσει ο χρόνος; και μετά βλέπω τις φωτογραφίες των παικτών στις κερκίδες μετά το τέλος των αγώνων — ο Κάρουσο πιάνεται το κεφάλι του σα να έχει χάσει όλα τα λεφτά του σ' ένα σιδηρόδρομο, ο Τσάντlers στέκεται σα να του είπαν ότι τελείωσε το σχολείο στα δεκαέξι του χρόνια. αυτοί οι τύποι δουλεύουν περισσότερο από πολλούς προπονητές εκεί πάνω — κι όμως οι περισσότεροι ανάμεσα σας τους βλέπουν σα τους backup τραγουδιστές μιας μουσικής ομάδας επειδή κάποιος αποφάσισε να βγάλει σόου εκείνος την τελευταία φάση. δεν λέω ότι οι Λέικερς πρέπει να γίνουν ένας γκρουπ μιούζικαλ — λέω ότι πρέπει να θυμηθούμε πως το μπάσκετ δεν γίνεται όταν τρεις άνθρωποι αποφασίζουν μόνοι τους πώς θα τελειώσει η επίθεση και οι υπόλοιποι γίνουν σαν ένα κοπάδι από πρόβατα που περιμένουν τη σειρά τους. εκείνο το βράδυ στο Σικάγο όταν ο Μάικλ έκανε εκείνο το κέρδος επειδή είχε δει ότι ο αντίπαλος είχε σηκώσει την άμυνα εκείνον που έκανε την κίνησή του ήτανε εκείνος — κι όμως όλοι οι άλλοι βγήκαν κερδισμένοι επειδή εκείνος τους έδωσε την ευκαιρία να επιστρέψουν μέσα στο παιχνίδι. τώρα βλέπω αυτά τα τελευταία δευτερόλεπτα όπου κάποιος αποφασίζει να κάνει σόου σα να έχει βγει σε μία συναυλία — κι όμως κανείς δεν ρωτάει εκείνον που τρέχει χωρίς μπάλα πώς αισθάνεται εκείνη τη στιγμή. εκείνο το συναίσθημα όταν βλέπεις κάποιον άλλον να φοράει όλα τα βλέμματα επειδή πήρε τη μπάλα στα τελευταία δευτερόλεπτα... εκεί μέσα κρύβεται και το δικό σου ξένοιαστοι βλέμμα όταν παίζαμε εκεί στις γειτονιές του Βόλου σα παιδιά — εκείνος ο τύπος έπαιζε μπάσκετ επειδή αγαπούσε το παιχνίδι, όχι επειδή ήθελε να γίνει ήρωας του βίντεο κλιπ. αλλά πάλι... εγώ δεν είμαι εκεί πάνω. εσύ είσαι. εσύ κάθε βράδυ καθίζεις στην ίδια θέση σα να κάθισες σ' ένα θρόνο όπου μόνο εσύ γνωρίζεις το σωστό τέλος της ιστορίας. έτσι λοιπόν: όταν ξαναδείτε εκεί πάνω κάποιον να κάνει σόου πάνω στο γήπεδο, ρίξτε μία ματιά γύρω σας — υπάρχουν ακόμη τρεις άνθρωποι εκεί που θέλουν να πηδήξουν εκεί πάνω επειδή κάποιος τούς υποσχέθηκε ότι εκείνοι θα είναι οι επόμενοι. αφήστε τους εκείνο το μερτικό του χρόνου. δεν είναι θέμα εμπειρίας — είναι θέμα ψυχής ομάδας. και εκείνη η ψυχή δεν κερδίζει όταν κάποιος αποφασίζει να κάνει solo ενώ οι άλλοι παρακολουθούν σα θεατές. αλλιώς βρισκόμαστε σ' εκείνο το γήπεδο της γειτονιάς μου όπου έπαιζα παιδί — εκεί που ο πρώτος που έκανε σόου αποκλειόταν αυτόματα επειδή έτσι διδάχθηκε η ομάδα να προχωρά... εκείνος ο τύπος δεν ξανάπαιξε εκεί μέχρι να καταλάβει ότι η μπάλα πρέπει να κάνει ολόκληρη την περιπέτεια, όχι μόνο εκείνος. κι όμως εκείνος ήτανε αργότερα εκείνος που έκανε εκείνο το τελευταίο σουτ εναντίον των Μπουλς όταν όλα έμοιαζαν χαμένα... εκείνος δεν έκανε σόου — εκείνος έπαιξε μπάσκετ. όπως πρέπει να παίζεται.

Ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στις 12 Ιανουαρίου κόντρα στους Σέλτικς. Οι Λέικερς ήταν πέντε πόντους πάνω με είκοσι δευτερόλεπτα να μείνουν, μπάλα στον LeBron που στέλνει έναν σουτ από σέτια—αέρα τριγύρω σαν να ήταν οι Ουίγκινς εκείνοι που έπρεπε ν' αποφύγουν τη βολή. Την επόμενη ημέρα όλες οι εφημερίδες βγάζουν το play ως "λευκή ταινία φαντασίας", σαν να έγινε πάνω στη ταινία *Magic Camp* του Disney. Κι όμως εκείνη την στιγμή ο Φρανκ, αυτός ο αγνός καναδός προπονητής που έχω βάλει για 5 χρόνια στην ομάδα των υποδομών, μου έστειλε ένα SMS μόλις είδε το replay: «Αυτός ξέρει ότι ο Lonzo είχε κάνει ήδη three false starts εκείνο το τρίτο δεκαπέντε επειδή δεν ήξερε ποιος έχει δικαίωμα επίθεσης. Και όμως αφήνει τους τρεις μας ν' αυτοσχεδιάσουν σα να γράφουν stand-up comedy πάνω στο παρκέ.» Εγώ εκεί θυμάμαι τον τελευταίο χρόνο του Shaquille: όταν έκανε εκείνο το fadeaway εναντίον των Blazers στους τελικούς του '02, ο Rick Fox είχε βγει εκτός ορίων αλλά επέστρεψε τρέχοντας σα να είχε γίνει ανάσταση επειδή εκείνος κατάλαβε πως η μπάλα δεν φεύγει μόνη της. Σήμερα βλέπω το ίδιο γήπεδο να μετατρέπεται σιγά-σιγά σ' ένα βιβλιοπωλείο όπου ο καθένας διαβάζει τη δικιά του ιστορία. Και το χάσιμο εκείνο στις τελευταίες τρειςMinutes σήμαινε πως η ομάδα έχει καταντήσει σαν μία παρέα του bar εκεί κάτω στον Αλμυρό όπου ο πιο δυνατός μιλά συνέχεια και οι άλλοι σηκώνουν τα ποτήρια τους επειδή έτσι αποφάσισαν ότι γίνεται.

Τρεις μέρες τώρα κοιτάω εκείνο το βίντεο του γκολ 90άρας των Γκόλντεν Στέιτ όπου ο ΛέΜπρον σηκώνεται σα να κάνει μπαλέτο στη ζώνη ασφαλείας ενός Boeing, κι εμένα ξαφνικά μου ήρθε εκείνος ο αγώνας του ’13 κόντρα στους Σπερς — θυμάμαι πως τότε η ομάδα είχε σπάσει το ρεκόρ της επίθεσης εκείνου του βράδυ γιατί ο Gasol είχε βγει από το παιχνίδι τραυματίας και ο ΜPW έβαζε τρικ-πόιντερ σα να είχε πιει τρεις καφέδες στα γρήγορα. Τότε ήταν αυτή η ομάδα που δεν είχε ανάγκη τον ΛέΜπρον να κάνει μόνος του μία παρτίδα σκάκι στο παρκέ — είχε πέντε ανθρώπους που αισθάνονταν σαν ντόμινο όταν έπεφτε ο ένας στη σειρά του άλλου. Σήμερα όμως βλέπω τις τελευταίες πέντε λεπτά ενός αγώνα σα να βγαίνουν από κάποιο ντοκιμαντέρ των Σικάγο Μπουλς όταν έκαναν το πρώτο three-peat: τρεις πρωταγωνιστές πάνω από 32 λεπτά μέσος όρος ανά αγώνα και οι υπόλοιποι σαν πλάσματα μιας παράλληλης διάστασης που βλέπουν τις φωτογραφίες στον τοίχο. Κι όμως... όταν πήγα στο Στάδιο Ειρήνης και Ε友谊 στην πρώτη τους εμφάνιση φέτος, ο Τσάγκlers έκανε εκείνο το ντρίμπλ στο κέντρο σα να χορεύει μπούρμπουλο σε ελληνικό γάμο. Εκείνες οι δύο ώρες είχαν τόση ζεστασιά που για πρώτη φορά μετά από χρόνια ένιωσα πως είμαστε πραγματικά ομάδα — όχι τρία αστέρια που φωτοβολούν πάνω από μία σήραγγα σκοτεινών συμπαίκτων. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ότι ο ΛέΜπρον δεν κάνει σπουδαία πράγματα εκεί πάνω — είναι ότι αυτές τις στιγμές ξεχνάμε πως υπάρχουν ακόμη παιδιά όπως ο Σβέντερ ή ο Ντάνγκαν που δουλεύουν σα αγγελιοφόροι στους πρώτους γύρους της επίθεσης περιμένοντας να τους δώσεις μία διέξοδο ώστε να τρέξουν χωρίς να καταλαβαίνουν ότι έχουν γίνει μέρος ενός χορού όπου ο κύριος χορογράφος αποφάσισε να φορέσει ένα κοστούμι μιούζικαλ. Θυμάμαι τον εαυτό μου δεκατριών χρονών στο Πανθεσσαλικό όταν είδα τον Λούης Παπαδήμο να κάνει εκείνο το ντρίμπλ σα να έχει τρεις δεξιές χέρια, κι όμως εκείνος ήταν εκείνος που αργότερα έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια εκείνου του μικρού πρωταθλήματος επειδή έδωσε το πρωτάθλημα στους συμπαίκτες του. Σήμερα βλέπω τον ΛέΜπρον να κάνει το ίδιο πράγμα — αλλά εκείνοι οι συμπαίκτες του δεν τρέχουν επειδή εκείνος τους υποσχέθηκε μία θέση στην πρώτη σειρά ενός μουσικού βίντεο. Και βέβαια μπορεί να κάνω λάθος, αλλά αυτό το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται όταν τρεις άνθρωποι αποφασίζουν ότι η μπάλα πρέπει να τους ακολουθεί σαν σκυλί στον δρόμο αντί οι ίδιοι να τρέξουν προς αυτήν. Εγώ εκεί πάνω στην ίδια σειρά με τους γέρους του Λάρισας, εκεί που οι εισπράξεις είναι πέντε ευρώ το εισιτήριο, εκεί βλέπω έναν δεκατριάχρονο να κάνει ένα άλμα σα να προσπαθεί να πιάσει ένα αστέρι — κι εκείνος του δίνει μία πάσα σα να λέει «πάρ’ την, παιδί, τρέξε όσο μπορείς». Στο τέλος εκείνη η ομάδα δεν κέρδισε τίτλο, αλλά εκείνος ο δεκατριάχρονος έγινε ο καλύτερος γκαρντ της πόλης δύο χρόνια αργότερα επειδή κάποιος του έδωσε την ευκαιρία να συμμετέχει στην ιστορία. Σήμερα βλέπω τις Λέικερς σα εκείνη την ομάδα — τρεις πρωταγωνιστές και είκοσι δεκατριάχρονους που περιμένουν να τους δώσουν τη μπάλα σαν δώρο γενεθλίων. Κι όμως ξέρω πως μέσα τους κρύβουν εκείνο το παιδί που θέλει να πηδήξει εκεί πάνω όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή αγαπά αυτό το παιχνίδι όσο εμείς αγαπάμε αυτούς τους ανθρωπους. Αλλιώς βρισκόμαστε σ' εκείνον τον γυναικείο αγώνα της γειτονιάς μου όπου έπαιζε η κόρη μου πριν δέκα χρόνια — εκεί που η ομάδα ήταν τόσο εγωιστική που δεν έδινε ποτέ πάσα στον πιο αδύναμο παίκτη επειδή «δεν άξιζε». Το αποτέλεσμα; Ήρθαν δεύτερες στην κατηγορία εκείνου του πρωταθλήματος επειδή μία ομάδα 12-χρονων τους κατέστρεψε επειδή εκείνοι είχαν ξεχάσει ότι το μπάσκετ δεν κερδίζεται όταν κάποιος αποφασίζει να γίνει orpheus ενώ οι άλλοι σηκώνουν τη λύρα σιωπηλά.

Ρε παιδιά, μόλις είδα τον Ντάνγκαν να κάνει μία φάση που θύμισε γκολ ποδοσφαίρου την ώρα που ο ΛέΜπρον έκανε εκείνο το "χέρια στις τσέπες" σα να έχει βγει από συναυλία της δεκαετίας του 80... Κι όμως αυτή η ομάδα έχει όλα τα κομμάτια εκεί πάνω για πρωταθλητισμό—αλλά κάνουν λάθος από γενετικής προέλευσης! Γιατί λέω έτσι; Γιατί βλέπω μία ομάδα όπου τρεις άνθρωποι πάνω από 32 λεπτά μέσος όρος ελέγχουν σα να έχουν αγοράσει το γήπεδο όσο αυτοί έπαιζαν draft lottery—κι όμως αυτό δεν είναι θέμα χρόνου, είναι θέμα ντοπαρισμένου εγώ! Ο ΛέΜπρον κάνει sixty-forty ακόμα κι όταν η μπάλα βρίσκεται στα πόδια του Lonzo πριν ακόμη σφυρίξει ο διαιτητής! Την προηγούμενη βδομάδα κόντρα στους Ουίγκινς είχαμε μία φάση όπου ο Lonzo έκανε εκείνο το τζουμπ στις αρχές του γηπέδου—κι αντί εκείνος να συνεχίσει, ο ΛέΜπρον έριξε μία πάσα προς τα αριστερά σα να έκαναινό πρόγραμμα stand-up comedy πάνω στο γήπεδο! Κι όμως ξέρω πως αυτοί οι τρεις θέλουν να νικήσουν—αλλιώς δεν έκαναν όλη αυτή την προσπάθεια μέχρι εδώ. Το θέμα δεν είναι η εμπειρία τους (που έχουμε δει ποιον τίτλο έχει φέρει όσοι αυτοσχεδιάζουν στα τελευταία), είναι ότι έχουν ξεχάσει ότι το μπάσκετ δεν είναι σόου αλλά μία σειρά συνεργασιών όπου κάποιος άλλος πρέπει να τρέξει χωρίς μπάλα επειδή εκείνος αποφάσισε ότι θέλει να δείξει πόσο αγαπήθηκε στις τελευταίες πέντε χρονιές! Τι κάνουμε λοιπόν; Σταματάμε να τους στηρίζουμε σα να είναι ηλίασμένοι θεοί του Ολύμπου και ξεκινάμε από το ν' αναζητήσουμε εκείνον που μπορεί να τους θυμίσει πως η μπάλα πρέπει να περνάει σαν ρεύμα μεταξύ όλων—από τον Charlers μέχρι τον Σβέντερ που εκείνοι στέκονται σα εργάτες ενός εργοστασίου χωρίς εισόδημα! Γιατί αλλιώς ο τίτλος δεν θα ‘ρθει ποτέ, κι εγώ τουλάχιστον δεν έχω όρεξη να πληρώνω είκοσι δολάρια για να βλέπω τσίρκο αντί για βasketball! 🤡

ΤΡΕΛΗ ΤΑ ΠΑΙΖΕΤΕ ΡΕ;;;; Ο ΛΕΜΠΡΟΝ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙ;;; 😱 Πριν δύο χρόνια εγώ πηδούσα από τη χαρά μου όταν αυτός ο άνθρωπος έκανε εκείνο το πλάγιο σουτ στους τελικούς... ΤΩΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΣΙΝΕΜΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΜΠΑΛΑ;;; ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ;;; Ή ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ JAZZ HANDS;;; 🎻 Και μην μου λες για τους συμπαίκτες... Αυτοί είναι στην ομάδα επειδή κάπου εκεί πέρα κάποιος τους δέχτηκε σαν δώρο γενεθλίων!!! Ο Σβέντερ τρέχει σα ζητιάνος όταν η μπάλα πάει προς τον ΛΟΥ ΦΕΡΝΑΝΤΟ🔥 Κι εκείνος στέκεται σα βασιλιάς στον θρόνο του επειδή ξέρει ότι εμείς τον σηκώνουμε ψηλά κάθε φορά που κάνει μία κίνηση!!! Ρε παιδιά, εγώ όταν ήμουν μικρός στη γειτονιά μας είχα μία μπάλα που την έστελνα πάντα εκείνον που είχε περισσότερη ανάγκη... ΤΩΡΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΙΣΤΕ ΣΕ ΜΕΝΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ ΝΑ ΣΤΕΛΝΩ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΝ ΠΙΟ ΑΣΘΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΑΙΚΤΕΣ;;; 🤔 Και τέλος, ας πούμε τα πράγματα όπως είναι... Αν αυτοί οι τρεις είναι τόσο καλοί όσο τους παρουσιάζουν, γιατί χρειάζονται 35 λεπτά το καθένα;;; Δεν είναι αρκετό ένα παιχνίδι;;; Ή πρέπει νά ‘χουν ολόκληρο το στάδιο να χειροκροτά επειδή έκαναν μία κίνηση;;; Εμένα ας μου δώσουν αυτήν την ομάδα πριν από δέκα χρόνια... Θα την έκανα πρωταθλήτρια μέσα σε μία βδομάδα!!!

Τι λέτε τώρα εκεί πάνω βράδυ Κυριακής, όταν στις αρχές του τέταρτου δεκαλέπτου ο Lonzo έχει κάνει τρία λάθη μέσα σε είκοσι δευτερόλεπτα επειδή κανείς δεν του μίλησε καθαρά ποιος έχει δικαίωμα επίθεσης και αντί αυτός να κάνει κάτι γρήγορο – σούτου, πάσα στον Gasol που στέκεται στη γραμμή του πόνου σα λιοντάρι που έχει ξεχάσει πώς λειτουργούν οι γατούλες – εγώ βλέπω τον ΛέΜπρον εκεί πάνω σα νά ’χει βγει σε γκέιζερ όπου όλοι γύρω του κάνουν φωτογραφίες με το κινητό αντί να προσέχουν τους αντιπάλους. Και μετά ξαφνικά, με δεκατρία λεπτά να μένουν, η μπάλα πάει σ’ εκείνον σα να βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο ενός τριημέρου σ’ εκείνο το μπαρ πάνω στον Αλμυρό όπου οι ίδιοι οι θαμώνες ξεχνάνε τους εαυτούς τους. Αυτό; Αυτό είναι το μπάσκετ του σήμερα; Ρε παιδιά, εγώ που κάθε βράδυ στη Λάρισα στους γέρους του σταδίου έχω δει παιδιά δεκατριών χρονών να τρέχουν σα τρελλοί επειδή κάποιος τους έδωσε την ευκαιρία, όχι σα backup τραγουδιστές μιας μουσικής μπάντας, μπορώ να σας πω πως εκείνοι οι τρεις πάνω έχουν όλα τα στοιχεία για να κάνουν την ομάδα πρωταθλήτρια... αν σταματήσουν να πιστεύουν ότι η μπάλα είναι δική τους. Την προηγούμενη βδομάδα κόντρα στους Ουίγκινς, όταν ο ΛέΜπρον έκανε εκείνο το τρέξιμο σα να κάνει γυμναστική στη ζώνη ασφαλείας ενός αεροπλάνου, ξέχασα να κοιτάξω τους συμπαίκτες του γιατί είχα στραμμένο το βλέμμα μου εκείνον σα νά ’ταν ο μοναδικός πρωταγωνιστής της ταινίας – κι όμως εκείνη την ημέρα η ομάδα είχε τους περισσότερους assists στην κατηγορία εκείνης της εβδομάδας. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όταν βλέπεις τρεις ανθρώπους να ελέγχουν την επίθεση σα νά ’ναι η μπάλα ένας πλανήτης και εκείνοι οι τρεις ο Γαλιλαίος, ο Κοπέρνικος κι ο Τύχων ο Ασυγκίνητος μαζί, τότε η ομάδα μετατρέπεται σ’ ένα θέατρο όπου οι υπόλοιποι κάνουν playback στους δίσκους των Beatles των δεκαεξι χρονών τους. Και βεβαίως ξέρω πως ο ΛέΜπρον εκεί πάνω κάνει πράγματα που κανείς άλλος δε μπορεί – εκείνο το fadeaway στους τελικούς του ’18 ήταν τόσο ωραίο που ακόμη και εκείνος ο τύπος που σέρνει τη σακούλα από παντού στη γωνία του γηπέδου έμεινε σιγανός. Αλλά ξέρετε τι θυμάμαι περισσότερο από εκείνο τον αγώνα; Την πάσα που έκανε ο Σβέντερ στον Κάρουσο εκεί στα τελευταία δευτερόλεπτα σα να έδινε την τελευταία του ανάσα σ’ έναν άνθρωπο που είχε ξεχάσει πως υπάρχει ζωή εκτός παρκέ. Σήμερα όμως βλέπω τον ΛέΜπρον να κάνει επίδειξη σα να βρίσκονται εκατοντάδες βλέμματα πάνω του όχι επειδή η ομάδα κερδίζει, αλλά επειδή εκείνος δείχνει πόσο σπουδαίος μπορεί να είναι μία φορά την εβδομάδα σα να ζει μέσα σ’ ένα ντοκιμαντέρ του ESPN. Κι όταν μετά το παιχνίδι εκείνοι οι τρεις στέκονται στις κερκίδες σα να είναι πρωταθλητές του βίου τους επειδή έκαναν ένα σουτ από σέτια, τότε αναρωτιέμαι: πόσο διαφέρει αυτό από εκείνον τον αγώνα του ’85 όπου ο Μάτζικ έκανε εκείνη την πάσα σα νά ’ταν ένας τρύγος στο ντοκιμαντέρ μιας ταινίας τρόμου επειδή η ομάδα χρειαζόταν μία νίκη σωτήρια – όχι μία παράσταση; Εκείνον τον χρόνο εκείνος δεν έκανε σόου – εκείνος έπαιξε μπάσκετ. Με τον ίδιο τρόπο που έπαιζε μπάσκετ εκείνη η ομάδα του Βόλου σα παιδιά, όχι σα καλλιτέχνες μιας συναυλίας. Μπορεί αυτή η ομάδα να κερδίσει τον τίτλο; Φυσικά και μπορεί. Αλλά όχι όσο ο ΛέΜπρον κάνει την μπάλα να ακολουθεί εκείνον σα σκύλος όταν τρέχει στο πάρκο, και οι άλλοι τρέχουν σα νά ’ναι πρόβατα που περιμένουν τη σειρά τους στη δεξίωση ενός γάμου όπου ο γαμπρός αποφάσισε ότι εκείνος θα πει όλους τους χορούς. Ή αλλιώς, την επόμενη φορά που θα δείτε εκείνον τον αγώνα στήσου ανάμεσα στους γέρους εκεί κάτω στη Λάρισα και ρώτησε τον εαυτό σου: αν αυτή η μπάλα ήταν δική σου όταν ήσουν δεκατριών χρονών, θα ήθελες να τη βλέπεις νά ’χει περάσει από δεκαπέντε χέρια πριν πέσει μέσα στο καλάθι;