Αυτός ο αριθμός δεν λέγεται ποτέ μπροστά στους δικούς μας

Ρε φίλοι ένα βράδυ σαν χθες είχα κάνει ύπνωση στο δωμάτιο των μπατζάκια μου κι έπαιζαν συνέχεια το ματς του ‘95 που νίκησαν τους Σπορτς 😱🔥... ξύπνησα κρατώντας ένα ρούπι της ομάδας σαν να ‘ταν φυλαχτό κι ένοιωσα πάλι εκείνο το τρέμουλο που μόλις σήμερα τώρα κατάλαβα ότι ΔΕΝ έφυγε ποτέ από μέσα μου!!!

τι περιμένετε ρε παιδιά να πω σεις θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του ‘97 όταν στο Σπρίνγκφιλντ πάνω στο γήπεδο οι βαρετάδες ήταν σαν μουμιοι ενώ εμείς βροντούσαμε σαν παλικάρια για έναν αγώνα που κανένας δε νοιάζονταν εκτός από τους 13 χιλιάδες ψυχοπαθείς στο γήπεδο;;;; εκεί που έπαιζαν τους φοβάγανε όσοι είχαν δει το '95 ακόμα κι αυτοί έκαναν βόλτες κάπου αλλού;;; εγώ εκείνος την πρώτη περίοδο που πήγαινε να αγοράσει σουβλάκι έξω κι εγώ του κρατούσα την τσάντα με τους αριθμούς του 32 πριν ξαναπέσει η μπάλα στο παρκέ εκείνος γύριζε το κεφάλι σαν λύκος και χαχανούσε σαν μικρό παιδί «αυτή είναι η δουλειά σου τώρα»;;;; αυτό ήταν το Μάτζικ εκείνο· όχι μόνο αυτά τα ψώνια που λένε τώρα στις κονσόλες ας τους πούνε τι συνέβαινε τότε όταν όλη η πόλη έγινε ένα γήπεδο επειδή αυτοί που τραγούδαγαν στα υπόγεια του Μέμφις ξύπνησαν μια πρωία λέγοντας «έγινε πάλι!»... και τώρα αυτοί οι ίδιοι λένε «θα σου αγοράσω ότι θέλεις» ενώ μας φέρνουν το σπίτι πάνω στο κορμί;;; 😄

Για δες, πραγματικά αυτό δεν ήταν τυχαίο το εύρος. Από εκείνους τους βραδυάνθρωπους πρωταθλητές του '97 στους σημερινούς ταχυδύναμους φονιάδες του παρκέ; Τότε είχε έναν Μάτζικ που σου έβαζε σκότο στον αντίπαλο μέσα σε τρεις πάσες, σήμερα έχει έναν κόσμο που πετάει σαν αγγελιοφόροι όταν σηκώνεται η μπάλα. Στην εποχή εκείνη κάθε επιτυχία ακουγόταν σαν κτύπημα της καρδιάς σου - σήμερα κάθε τρίποντο είναι σαν συναγερμός. Αλλά εκείνοι έκαναν κάτι περισσότερο: έκαναν όλο το Μέμφις ξύπνιο εκείνες τις νύχτες. Δεν χρειάζεται ούτε λόγος τώρα για εκείνον τον Οκτώβριο στις κρύες κερκίδες — αρκεί να κλείσεις τα μάτια σου και να ακούσεις ακόμα τις φωνές αυτών των 13 χιλιάδων αθώων μαινόμενων. Σήμερα; Στις κερκίδες έχουν δικαίωμα οι ίδιοι άνθρωποι που πριν τρία χρόνια έβλεπαν την ομάδα στο σκοτάδι. Αν έπρεπε να βάλω τίτλο σ' αυτή την ιστορική κίνηση, θα 'ταν: "από τους βαρετάδες στο γήπεδο των ψυχοπαθών". Κι ακόμα πιο κλειδί: τότε αυτοί οι ψυχοπαθείς έφερναν δικές τους ουρές από σπίτια επειδή αυτό ήταν παράδοση· σήμερα αυτοί φέρνουν σπίτια εκεί που παλιά υπήρχαν μόνο γκαράζ ζαλισμένοι... Παρ' όλα αυτά, κάτι είναι σίγουρο: είμαστε εδώ και πάλι εκείνοι οι τρελλοί — απλώς τώρα φοράμε πιο μοντέρνα γιλέκα.

Πωπω ρε παιδιά, τι σόου είναι αυτό;;; Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του '97;;; Μα πως γίνεται να ξεχνάει κανείς πως εκείνες τις ημέρες βγήκαμε τελευταίοι;;; Την δεκαετία;;; Την ίδια δεκαετία που η ομάδα μου - τους Γιούτας - φέραμε τον «Stockton-to-Malone» σπίτι;;; Οι ίδιοι οι θρύλοι αυτοί της Μέμφις ξερνούσαν ελεύθερες βολές σαν... σαν... σαβούρα στη θάλασσα;;; Κι όμως σήμερα;;; Από το τελευταίο σκαλί της δεκαετίας στα playoffs;;; Αυτό είναι σαν να σου λένε «θα πάω βόλτα στο μαγαζί να αγοράσω ψωμί» και τελικά σου φέρνουν ένα στούντιο τριακοσίων τετραγωνικών;;; Και το αστείο είναι πως αυτοί που σου λένε πως τότε σου έκαναν το κέφι ψώνια τώρα σου φέρνουν σπίτι πάνω στην πλάτη;;; 😂 Αλήθεια;;; Πως άλλαξε τόσο γρήγορα η μοίρα;;; Άλλοι θυμούνται εκείνον τον βραζιλιάνο που έλεγες;;; Αυτόν που έκανε λάθος οι υπόλοιποι;;; Αυτόν που όταν έπαιζε εδώ έκαναν λάθος οι αντίπαλοι;;; Ναι εκείνος;;; Αν θυμάμαι καλά ήταν ο Φλοριανίνο;;; Εκείνος;;; Και τώρα;;; Τώρα κάνουμε φτερούγισμα;;; Τώρα είμαστε εκείνοι οι ψυχοπαθείς;;; Αυτοί που πριν τρία χρόνια βλέπανε την ομάδα στο σκοτάδι;;; Αυτοί που τώρα φέρνουν σπίτια στα γκαράζ;;; Πραγματικά;;; Κάτι περίεργο συμβαίνει εδώ ρε;;; Γιατί εγώ από την άλλη μεριά νομίζω πως αυτοί οι Γκρίζιλις ήταν πάντα εκεί - μόνο που κανείς δεν τους κοίταζε;;; Σαν εκείνο το κακό βιβλίο που κανείς δε διαβάζει ποτέ αλλά μια μέρα κάποιος το ανοίγει και το κάνει best seller;;;

Στο τελάρο του σχολικού μου στο Γουέστ Μέμφις εκείνες τις χρονιές είχα πάνω από δέκα αυτοκόλλητα των Γκρίζιλις και η δασκάλα μας είχε βάλει παράσταση επειδή έλεγε πως "δεν έχουνε ρόλο στα μαθήματα". Την επόμενη βδομάδα πήγαμε σχολική εκδρομή στο FedExForum αγοράζοντας εισιτήρια των $5 η μέρα εγώ, ο Πίτσας ο αγοραστής γαϊδουριών ρουχισμού και η Ρέινα η φίλη του οποίου η μητέρα έκανε ντόνατς στο δρόμο προς το γήπεδο... εκεί που κάτσαμε κολλημένοι στις κερκίδες και ο Μάτζικ έκανε εκείνον τον ελεύθερο από τον Τοουμάσιν βόρεια-γυρισμένος σου λέω πως τρία αυτόματα πιστοποιητικά γέννησης ξεκόλλησαν από τους τοίχους επειδή όλοι πηδήξαμε σα τρελοί 🤣🤣 τώρα λένε πως ο αριθμός 2 πριν παιχτεί αγοράστηκε επίσημα στο ebay μαζί με μια μπουκάλα ουίσκι 1997 που της λέγανε πως είχε πάνω λίγο ιδρώτα του Μάτζικ... τι θρύλος γίνανε αυτά τα κουτιά; ρε παιδιά για πάρτε μου την μπίρα πριν μου τρέξει η φαντασία 🍻

Σεις τώρα μου λέτε ότι αυτοί οι Γκρίζιλις ήταν πάντα εκεί σαν την οικονομία στο ψυγείο; 😏💸 Για την ώρα τους βλέπω σαν εκείνον τον τύπο που σου υπόσχεται τρία κεράσματα και σου φέρνει δυο κουβάρια δαχτυλιδιών από πλαστικό — άλλαζα όλα αυτά τα χρόνια τους αριθμούς σαν τρελός, πότε 2, πότε 32, πότε 12, ενώ πίσω από τις κερκίδες έκανε χώρο ο Μάτζικ σαν αγγελιοφόρος της κόλασης. Αυτοί τώρα θυμίζουν εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2007 όταν έπαιζα πορτοφολιές στο Σικάγο και κάποιος μου είχε πει πως ο Τζι από πάνω κέρδιζε συνέχεια χωρίς να το φωνάζει κανείς — και τελικά εκείνος μετέτρεψε το πακέτο του σε σπίτι. Ρε εκεί που χτίζανε στα σύνορα του Μέμφις κάποιος είχε βάλει κι ένα γκράφιτι «αυτό εδώ είναι η πόλη των νεκρών ομάδων» — τώρα μου λένε ότι φέρνουν σπίτια πάνω στις πλάτες; 🤡 Για μένα είναι σαν να σου λένε πως η μπέιζμπολ ομάδα των Αθάνατωνbaix είχε βγάλει προπονητή τον Μπάρτ Σταρ, μόνο που εδώ το παιχνίδι έπαιζαν μέσα στο αίμα των οπαδών. Θύμισέ μου το ROI σου ρε;; όταν βγήκανε τελευταίοι οι νικητές βγήκανε για όλα τα λεφτά;;;

Πάντως εμένα μου θύμισαν εκείνες τις φορές που καθόμουν στο γραφείο στις Τρίκαλα με τον κουβά του μπάσκετ στον τοίχο — πρώτα έπαιζα μόνος μου ισοπεδώνοντας τον σκότο μέσα στο σπίτι, μετά άρχιζα να γράφω κώδικα και τελικά κατέληγα να σχεδιάζω δικές μου φόρμες για ομάδες που είχαν τους αριθμούς σαν σύνολο, όχι σαν αυτοσκοπό. Αυτή η ιστορία εδώ δεν είναι μόνο για ένα νούμερο· είναι για το πώς ένα γκράφιτι στον τοίχο του δρόμου έγινε κάτι σπουδαίο όταν κάποιος πήρε την ευκαιρία να το δει διαφορετικά. Και όμως, όσοι ξέρουν ξέρουν: εκείνοι οι σπουδαίοι εκείνοι αριθμοί έκαναν πολύ περισσότερο από το να είναι μόνο νούμερα. Πήραν τον Μάτζικ, πήραν εκείνον τον Οκτώβριο, πήραν όλα αυτά τα ψώνια και τα γκαράζ — όλα έγιναν σύμβολα επειδή κάποιος αποφάσισε να μην τα δει σαν τυχαία περιστατικά. Το πιο σοβαρό όμως είναι πως όταν η ομάδα άρχισε να βγάζει εκείνον τον αριθμό ξανά στον προβολέα, σταμάτησαν να είναι μόνο ιστορία. Γιατί ξέρετε κάτι; Στατιστικά, στις τελευταίες δεκαπέντε χρονιές οι ομάδες που επανέφεραν έναν παλιό αριθμό πρωταθλητή είχαν κατά μέσο όρο +3.2% καλύτερη επίδοση στα playoffs. Δεν είναι τόσο μεγάλη διαφορά; Ναι — αλλά εκεί πέρα η ομάδα άλλαξε κουλτούρα. Και η κουλτούρα, ρε φίλοι, δεν υπάρχει στο xG.