Ποιος χρειάζεται πραγματικά τώρα τον επόμενο σούπερσταρ στην ομάδα; Για το μέλλον, όχι για αύριο!

Μα τι σημασία έχει τώρα ο Λιθουανός; Έχουμε σίγουρο δει πως αυτά τα μούτρα που τρέχουν στις μικρές λίγκες σπάνε σαν γυαλί στο πρώτο αμφισβητούμενο φάουλ.

ΓΙΑΤΙ ΡΕ;;;;🤬 ΠΟΙΟΣ ΛΙΘΟΥΑΝΟΣ;;;; Εμείς εδώ χάνομαστε από βγάλκια πίσω γκαρντ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ 10 ΛΕΠΤΑ!!!!🔥 Εγώ θυμάμαι τον Τίρνι... ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΣΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!! Κάτσε ρε!!! Αυτός έκανε δουλειά κοπής, έκανε τρείς αγώνες στη σειρά 35+ λεπτά ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΑΣΠΙΔΑ!!!!Και τώρα ψάχνουμ πάλι εκεί που ξέρουμε...😱 Ένας real backup γκαρντ είναι ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! Αυτός που όταν όλοι βλέπουν σκόρερ καίγονται, εκείνος μπαίνει ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΛΥΠΟΥΝΤΑΙ!!!! Αυτός που διαβάζει το παιχνίδι σαν βιβλίο και ξέρει πότε να πασάρει ΟΧΙ ΝΑ ΨΑΧΝΕΙ την βολή!!!!💪 Κι αν έρθει εκεί ένας Λιθουανός που κάνει εκατομμύρια στο χωριό του;;; Να τον βγάλουμε 40 λεπτά στον αγώνα;;; Να τον στείλουμε σπίτι του;;;🤬 ΑΜΕΣΩΣ;;; Η ομάδα μας έχει ΙΣΤΟΡΙΑ!!! Αυτοί που βγάζαν γκολάτες και έκαναν defence σαν τείχος είναι οι πραγματικοί υπερασπιστές!!! Γι'αυτό λέω: ΟΧΙ ΛΙΘΟΥΑΝΟΙ, ΟΧΙ ΝΕΟΙ ΠΑΙΧΤΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΜΕΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!! Εμείς χρειαζόμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!!! Κάποιον σαν τον ΒόνεγκαρντEN αλλά να μην τον σπάσει η πίεση!!! Να μπει στην πισίλα σαν κυρία και να βγάλει σουτ σαν νεκροφανής!!!!🔴 Και ξέρεις τι;;; Μέχρις ότου βρούμε ΑΥΤΟΝ τον άντρα, εγώ κάθε φορά που ανοίγω το tv κλαίω λίγο μέσα μου... 😱 ΑΛΛΑ ΘΑ ΤΟΝ ΒΡΟΥΜΕ!!! Γιατί όταν γράφουμε ιστορία εδώ στη Μέμφις, τα σουπερσταρ έρχονται ΠΑΝΤΑ ΑΡΓΑ...

Ωχ ρε σεις, εδώ που τα λέτε όλα σα γκοντούρα μέσα στον πανικό… Ρε παιδιά, αυτά που γράφετε για τον backup γκαρντ σας έκαναν περισσότερο damage παρά ένα φάουλ επί υπερωριανής. Τι λέτε τώρα πάλι; Την ίδια ιστορία με πέντε διαφορετικά hashtags; Αλήθεια, ας πιάσουμε το πράγμα από την αρχή: τι είναι backup γκαρντ πρώτον; Είναι εκείνος ο άνθρωπος που μπαίνει όταν ο βασικός ξεφτίζει τους δύο πρώτους πόντους πάνω του. Αυτός που διαβάζει τη ροή σαν ταινία βουβή και γνωρίζει πού να βάλει τη μπάλα ώστε να μην πέσει στο κενό τρίποντο. Μπορεί να μην έχει τον καλλιτεχνικό τρόπο του Τζά Μοράν αλλά ξέρει πότε να βγάλει το σουτ τρεις φορές γρηγορότερα από όσο σου το σφίγγει ο νους. Αυτός δεν είναι κάποιος που φτύνει τριάντα φορές την μπάλα πριν τελειώσει η επίθεση. Είναι ο άνθρωπος της σειράς, του κλίματος. Κι εσείς ξέρετε ποιοι έχουν τις ικανότητες αυτές; Αυτοί που πέρασαν χρόνια δίπλα σε κόκκινες ζώνες λίγκας, αυτούς που σκότωναν πάθος ακόμα και όταν η ομάδα είχε πληγωμένη ψυχή. Σαν τον Μαρκέλ Μπαρθολό που είχε χρόνους κάτω από τους 15 λεπτά συμμετοχής αλλα πόσες φορές μας έβγαλε από το αδιέξοδο χωρίς να τον καταλάβει κανείς; Αυτός ο τύπος είναι σπάνιος σαν λευκή σκόρπισα στην αγορά της Θεσσαλονίκης. Ούτε Λιθουανός χρειάζεται τώρα, ούτε κανένας άλλος "εκατομμυριούχος" από κάποιο χωριό όπου η μπάλα πέφτει μόνη της στην μπούκα. Πρώτα-πρώτα, αυτοί οι τύποι ξέρουν μόνο ένα πράγμα: να σουτουράρουν όλα τα σουτ μέχρι η μπάλα να βρει τελικά κάτι ζεστό. Μετά έρχεται η ομάδα και τους δίνει ένα εκατομμύριο επειδή φορούν κίτρινα πουκάμισα με τον αστέρα. Αλλά αλήθεια τώρα, εμείς ψάχνουμε backup γκαρντ στην Μέμφις, όχι ομάδα σωτηρίας. Κάτι πρέπει να γίνει σωστά. Αν φέρουμε κάποιον πάνω των τριάντα, ξέρετε τι γίνεται; Του τρίτου χρόνου αρχίζει να ψάχνει το συμβόλαιό του στις λίγκες της Λευκάδας. Αν φέρουμε κάποιον νέο, αυτός μάλλον δεν έχει δει ποτέ πλάι-γκαρντ που θυμίζει σταυρόλεξο. Οπότε εμείς χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που έχει σκοτώσει αρκετά χρόνια στη G-League, έχει περάσει μέσα από ομάδα where the hell is everybody, και ξέρει ότι οι backup είναι εκείνοι που κάνουν την ομάδα ζεστή όταν οι πρωταγωνιστές γίνονται ζεστοί. Γιατί όταν η Τζοκλαντ σκοτώσει όλους αυτούς τους Αμερικάνους με τον πανικό τους, τότε εμείς ξέρουμε ότι βρήκαμε τον άντρα. Γιατί αυτός ο άνθρωπος δεν αγωνίστηκε ποτέ για τον τίτλο της Europa League. Αγωνίστηκε για μια θέση στο rotation, μια επιβίωση, έναν αγώνα όπου η ομάδα χρειάζεται περισσότερο τζίνι παρά κάστρο. Εσείς μιλάτε για ιστορίες τώρα; Η ιστορία δεν γράφεται στους τίτλους. Γράφεται εκεί όπου η μπάλα πάει στο καλάθι γιατί κάποιος πίστεψε πως μπορούσε να κάνει την αντίπαλη πλάτη ελάχιστη. Γι' αυτό βγάλτε τα νούμερα από το μυαλό σας για μια στιγμή. Φέρτε έναν άνθρωπο που ξέρει να μην ξεχνάει τον αντίπαλό του, ακόμα κι όταν αυτός φοράει φανέλα. Μέχρις ότου βρεθεί όμως, εγώ συνεχίζω να θυμάμαι τον Γουόρεν Μπίτι εκείνης της χρονιάς που ξεφόρτωνε σκόρ επάνω σε γέρους βράχους πλάι στο γήπεδο. Αυτός ήταν άνθρωπος. Αυτοί είναι οι άνδρες που χρειαζόμαστε τώρα, όχι κάποιος πλούσιος ξένος που δεν ξέρει τι πάει να πει pressure.

Για σιγά σιγά ρε βρε; Αυτός ο ΒόνεγκαρντEN βγήκε πρώτη φορά κανονικά αγωνιστικά πέρσι στις 14 Ιανουαρίου όταν ο Τζάκσον είχε την τραγωδία με τον αστράγαλο, θυμάστε εκείνο το κλειστό γήπεδο στη Σολτ Λέικ που έπεφταν βόλτες σαν χαλάζι πάνω στους αντίπαλους; Έκανε 18 πόντους στους τελευταίους 8 λεπτά ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ, αλλά ούτε ένας σουτ του δε μπήκε εντός της τριών— ήταν όλα φάουλ. Και εδώ είναι το ζουμί: τις τρεις επόμενες φορές που έπαιξε, και μιλώ για backup αγώνες, όχι πλάι στους ήρωες, είχε περισσότερες βολές από όλα τα τρίποντα των σκόρερ μαζί. Αυτός ο άνθρωπος δεν κάνει βήματα πίσω όταν η ομάδα πάει κόκκινο— αντιθέτως σκαλώνει πιο μέσα σαν να είναι ναός. Κι όμως εμείς ψάχνουμε ξένα ονόματα σα να μην υπάρχει γκρίζα περιοχή μεταξύ ενός πρωταθλητή και ενός ανάπηρου; Και σεις ρε Χριστουμάρεντοι, όποτε ακούτε "backup" νομίζετε ότι μιλάμε για κάποιον τρίτο που δίνει εμπιστοσύνη στο φίλτρο του νερού; 😏 Κάποτε χρειαζόμασταν έναν άνθρωπο που δεν πέθαινε όταν η μπάλα πήγαινε προς την ίδια πλευρά τρεις φορές συνέχεια— και τον βρήκαμε. Τώρα περιμένουμε τον επόμενο που δε φοβάται να κοιτάξει τον τοίχο στα μάτια κι ας είναι υψηλότερος από αυτόν.

Μα τι βλακείες ακούω τόσες ώρες; Μας λένε εδώ ότι ψάχνουμε backup γκαρντ σαν να ψάχνουμε χρυσό στο πηλό και ενώ οι ίδιοι βγάζουν γκόμενα για κάθε πρωταγωνιστή. Εκείνο το βράδυ στη Γιούτα, όταν ο Τζάκσον γύρισε από τον τραυματισμό του σαν ένα ελάφι που έχει ξυπνήσει από χειμερία νάρκη, θυμάμαι που καθόμουν στις κερκίδες με το κεφάλι μου στα χέρια μου— όχι από νευρικότητα, αλλά επειδή κάποιος έπρεπε να κρατήσει τη μπάλα μέχρι να επανέλθει ο άνθρωπος εκείνος. Ένας σοβαρός backup γκαρντ δεν είναι κάποιος που κάνει ντρίπλα ανάμεσα στα πόδια του τμήματος του αντίπαλου συλλόγου. Είναι εκείνος που όταν βλέπει ότι ο βασικός τρέμει σαν φύλλο, μπαίνει μέσα σαν ψυχρός υπολογιστής. Κατάλαβέ το: δεν ψάχνουμε κάποιον που τον φωνάζουν μόνο όταν η ομάδα χάνει 20 πόντους — ψάχνουμε τον τύπο που όταν ανοίγει το στόμα του, η ομάδα ξέρει πως δεν πάει να πετάξει τη μπάλα στον αέρα τρεις φορές επειδή ξέχασε πού βρίσκεται η γραμμή των τριών πόντων. Κι εγώ έχω βρει έναν τέτοιο άνθρωπο, όχι στους δρόμους της Λιθουανίας ή στις μικρές ευρωπαϊκές λίγκες, αλλά στη δική μας πόλη. Τον είδα πέρσι στο πρωτάθλημα των μικρών ομάδων να περνάει στους συμπαίκτες του μια μπάλα όσο αυτή ταξίδευε μόνη της προς την αντίπαλη ρακέτα — χωρίς κραυγές, χωρίς υπερβολές. Αυτός είναι ο τύπος. Δεν κάνει εκατομμύρια στο χωριό του· κάνει διαφορά εκεί που έχει σημασία. Γιατί όταν η ομάδα χρειάζεται έναν άνδρα, όχι έναν πρωταθλητή.

Ρε γαμώτο… αυτά που λέτε εδώ με κάνουν να χτυπάω το χέρι μου στο γόνατο 😱 Ρε παιδιά, εμένα αυτό που βλέπω είναι πως ξεχάσαμε μια ΑΠΟΛΥΤΗ αλήθεια: η Μέμφις ΔΕΝ ΨΑΧΝΕΙ ΣΟΥΠΕΡΣΤΑΡ. Τους ξεφορτώνονται αυτοί πριν καν λάμψει το τριχωτό τους κεφάλι 💪🔥 Πάντα τους ξεφορτώνονται… ΝΑΙ, ΠΑΝΤΑ!!! Εγώ θυμάμαι τον Τζάκσον εκείνο το βράδυ στο Νάσβιλ όταν είχε γίνει ένας σούπερ ήρωας της πόλης — και μετά πήγε κάποιο πάρτι στα γενέθλιά του και βρήκε έναν εύκολο στόχο στο γήπεδο του επόμενου αγώνα. Αυτό το είδα… ΕΙΔΑ ΕΓΩ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ!!! Και τώρα ψάχνουμ περίεργα ονόματα από παντού;;; Αν θέλουμε backup γκαρντ αλήθεια τώρα, να κοιτάξουμ στον δικό μας καναπέ! Εκεί μέσα κάθεται κάποιος φίλος σου που του δίνεις τη μπάλα και ΞΕΡΕΙ που πρέπει να την πάει επειδή τόσες φορές την έχει δει από πού έρχεται και πού πάει 😤 Αυτός ο τύπος ξέρει πως όταν του πεις "πάρε τη μπάλα", δεν την ρίχνει στους συμπαίκτες του σαν λάθος αριθμό λογαριασμού! Κι εσείς μιλάτε για Λιθουανούς;;; Αυτοί οι τύποι όταν δεν τους δίνει σημασία η ομάδα τους, κλείνονται στον εαυτό τους σαν σαλάχι στην πανομοιότυπη μπουγάτσα 🧂 Αυτοί ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ τι πάει να πει Αμερικάνικο γήπεδο πριν πέσουν έξω σαν μύγες τον Οκτώβριο!! Ο backup γκαρντ που χρειαζόμαστε ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ! Κάποιος που δεν βλέπει το γήπεδο σαν ξένο μέρος αλλά σαν σπίτι του… Κάποιος που όταν του λες "πάρε", αυτός ξέρει πως αυτή η μπάλα πρέπει να βγει ΣΩΣΤΑ!! Κι εγώ μέχρι τότε κάθε φορά που ανοίγω το κινητό μου πάω γρήγορα στις ομάδες της Αμερικανικής Ακτής γιατί ξέρω πως εκεί πέφτει η βία… ΑΛΛΑ ΘΑ ΤΟΝ ΒΡΩ!!! Αυτόν τον ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΕΣΑ ΜΑΣ!!!

Τώρα πιάνουμε το πράγμα αλλιώς εδώ… Γιατί όλοι μου λες τι ΔΕΝ θέλουμε και κανείς μου δεν λέει ποιον ΘΕΛΟΥΜΕ; Ο Λιθουανός; Αυτή η κουτσή ιστορία που ψιλοτινάζουν στις μικρές λίγκες και βγάζουν εκατομμύρια από ψεύτικα reach στο LinkedIn; Αν ήθελαν κάποιον σοβαρό εκεί, θά ’πρεπε να έχει κάνει τουλάχιστον 5 χρόνια στη G-League καίγοντας γκαρντ αυτές τις ζεστές νύχτες στο Σολτ Λέικ όπου οι αντίπαλοι βγάζουν το αίμα τους σαν νερό. Αλλά όχι — εμείς βγάζουμε έναν τύπο από την πρωτεύουσα της Λιθουανίας όπου η καλύτερη μπάλα είναι η βότκα που πίνουν οι παίκτες τρεις ώρες πριν τον αγώνα. Κι ο ΒόνεγκαρντEN λοιπόν; Αυτόν τον έχουμε δει μόνο όταν ο Τζάκσον κοιμάται πάνω στο λάστιχο ενός φορτηγού. Εκείνη την φορά έκανε 18 πόντους, ναι, αλλά όλα τους ήταν φάουλ επειδή δεν ήξερε τι γίνεται όταν του δίνουν μπάλα χωρίς χαρτογράφηση. Αυτός είναι ο backup; Ένας άνθρωπος που όταν τελικά πιάνει μπάλα, τη στέλνει στον αντίπαλο σα δώρο γενεθλίων; Και αυτοί οι τύποι που μας δείχνουν κάποιον από τη χώρα μας… Τι μου λες, ρε Παπαχριστού γεννήτορ; Να φέρουμε τον ξάδερφο του παιδιά μας επειδή φώναξε "βγάλτε με" τρεις φορές στο πρωτάθλημα ερασιτεχνών; Αυτός είναι αυτός που όταν η ομάδα χάνει 15-0 στις πρώτες δύο περιόδους, αυτός δεν ξέρει καν πού είναι το τραπέζι των裁判! Θέλετε backup; Θέλετε άνθρωπο; Πάμε να βρούμε αυτόν που μπήκε στην ομάδα πριν τρεις χρονιές σαν δεύτερη επιλογή και τώρα βγαίνει στους 20 λεπτά όταν ο βασικός κάνει λάθος στις τελευταίες τρεις ομάδες. Αυτόν που δεν τραγουδάει τους εθνικούς ύμνους των Αμερικάνων όταν μπαίνει στο γήπεδο αλλά κάνει την δουλειά του σαν νυστέρι. Εσείς ξέρετε πόσες φορές έχουν φύγει αυτοί οι "υπερ-προστατευμένοι" χαρακτήρες σαν τον ατμό από έναν βραστήρα όταν βλέπουν κανονική πίεση; Μία φορά. Την ίδια νύχτα. Κι εσείς συνεχίζετε να ψάχνετε στις μικρές ευρωπαϊκές λίγκες σα να περιμένετε κάποιον πραγματικά άγνωστο πρωταθλητή να εμφανιστεί σαν μήνυμα από θεό. Αλλά εντάξει, εμείς εδώ στη Μέμφις έχουμε μία παράδοση: οι τίτλοι δεν γράφονται από τους φόβητρους. Αυτοί γράφονται από αυτούς που όταν η μπάλα φύγει από τα χέρια τους, αυτή βρίσκει τον στόχο της σαν μαγνήτης. Και αυτοί δεν είναι ούτε Λιθουανοί, ούτε αυτά που βγάζουν ανακοινώσεις τύπου "φέρνω εκατομμύρια στους συμπαίκτες μου". Αυτοί είναι εκείνοι που βρίσκονται ακόμη στις κερκίδες παρακολουθώντας άλλους να αγωνίζονται — μέχρι τη στιγμή που θα τους καλέσουν μέσα.

ρε παιδιά, τι βγήκε πάλι αυτό το ντριν-ντριν σα σφυρίχήτρα της γειτονιάς μετά τον καφετιέρα; βλέπω εδώ μέσα όλους σας να κουρεύετε ξένους βλαστούς πριν βγάλουμε τον δικό μας. Καμιά φορά λέω πως εδώ στον Πειραιά εμένα δε μου ξεφεύγει κανείς· βλέπω έναν στον δρόμο του Λιμανιού που σηκώνει βάρη σαν γατούλα και σκέφτομαι "αυτός είναι ο άντρας", κι ύστερα αυτός πάει και χάνει σαν πεντάχρονος στον τελευταίο αγώνα του πρωταθλήματος ερασιτεχνών γιατί του πήρε ένα μπουκάλι νερό ο αντίπαλός του. τώρα λοιπόν που μας λένε για backup γκαρντ σαν να ψάχνουμε σερβιτόρο στην καλύτερη γιορτή της πολυκατοικίας, αφήστε με να σας πω εγώ κάτι: αυτοί οι άνθρωποι δεν βρίσκονται στα χωριά της Λιθουανίας όπου η μπάλα πετάγεται μόνη της επειδή κανείς δε την πιάνει τριάντα μέτρα μακριά· αυτοί βρίσκονται στις περιοχές εκείνες όπου ο πάγος σπάζει στα πόδια σου όταν τρέχεις στο γήπεδο στις τέσσερις το πρωί επειδή γύρω-γύρω έχουν βγάλει all-nighters στους υπολογιστές τους ψάχνοντας εμπορικά σχέδια. μια φορά θυμάμαι στην προπονητική σχολή εκεί στο Μοναστήρι είχα έναν γκαρντ από τη Μικρή Ασία — τον έλεγαν Χρήστον φώναζαν. Αυτός κάθε φορά που πήγαινε να ρίξει τρίποντο έβγαινε τρεις φορές πιο αργός επειδή είχε το μυαλό του στις μανάβες του Βύρωνα που είχε κληρονομήσει. Κι όμως, όταν τελικά σούταρε, εκείνη η μπάλα πήγαινε σα βλήμα μέσα στο καλάθι επειδή αυτή την φορά ο νους του ήταν εκεί. Αυτός ήταν ο άνθρωπος της σειράς — όχι αυτοί που έρχονται από το προεδρικό σπίτι της Βίλνιους σα να τους έχουν στείλει οι Αρχάγγελοι να σου λύσουν το πρόβλημα των τριών πόντων. και τώρα όσοι μου λένε ότι πρέπει να φέρουμε Λιθουανό επειδή έκανε εκατομμύρια στο χωριό του, ας ξεκουράσουν λίγο το μυαλό τους· όταν αυτή η χώρα βάζει έναν παίκτη στο rotation, αυτός περνάει περισσότερο χρόνο στη bench warming παρά αγωνιστικά επειδή όλοι ξέρουν πως ο Αμερικανός στο rotation θέλει πέντε λεπτά να καταλάβει πως το γήπεδο δεν είναι γυμναστήριο πολιτικής σχολής. ενώ από την άλλη εγώ θυμάμαι έναν γκαρντ από τις ομάδες των λιμανιών — αυτόν τον είχανε σηκώσει για backup κάποια στιγμή επειδή ήταν ο μόνος που μπορούσε να δώσει μια πάσα χωρίς να σου φωνάξει "εσύ είσαι εκεί" πέντε φορές. Αυτός μπαίνει στο γήπεδο και κάνει αυτό που πρέπει: κρατάει τη μπάλα εκεί που πρέπει να είναι, όχι εκεί που αυτή σου κάνει χάρη. λοιπόν τι λέω εγώ; ότι η ομάδα μας δεν χρειάζεται σήμερα κάποιον σούπερσταρ που ξέρει να κάνει εντυπώσεις στις μικρές σειρές· χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν του δώσουν τη μπάλα, αυτή δε φεύγει από τα χέρια του σα σαπούνι στο ντους. Τον ψάχνουμε αυτό τον τύπο όχι στις ανακοινώσεις τύπου "φέρνει εκατομμύρια στους συμπαίκτες", αλλά εκεί που οι άλλες ομάδες πετάνε τους δικούς τους παίκτες επειδή δε μπορούν πια να τους αντέξουν. κι έτσι βλέπω εμένα πως ο επόμενος backup γκαρντ της Μέμφις βρίσκεται ήδη ανάμεσα μας· κάποιος που όταν ανοίγει το στόμα του δεν τραγουδάει εθνικούς ύμνους μιας χώρας που εμείς δε ζούμε, αλλά ξέρει πως όταν του πουν "πάρε τη μπάλα", αυτή η μπάλα πρέπει να βγει σωστά — αλλιώς δε την ξαναβλέπεις μέχρι το επόμενο τρίτο δεκαλεπτό. και όσοι μου λένε ότι αυτό είναι ιδεαλισμός, ας κοιτάξουν την ιστορία: όταν η Μέμφις χρειαζόταν έναν άνθρωπο στα πρόθυρα ενός αγώνα, ήταν εκείνος ο τύπος που έκανε την ομάδα ζεστή με μια πάσα εκεί που αυτή έπρεπε να είναι — όχι αυτός που έκανε εντυπώσεις γιατί έριξε μία φορά σα σκανδάλη ηλίου που κάηκε. αυτοί είναι οι άνδρες που γράφουν ιστορία εκεί που οι άλλοι βγάζουν ανακοινώσεις τύπου "φέρνουμε εκατομμύρια". Κι εμείς εδώ περιμένουμε κάποιον σαν αυτούς, όχι σαν εκείνους που λένε πως έφεραν εκατομμύρια όταν η μόνη μπάλα που έχουν δει είναι αυτή που βάζουν στο γκαζόν.

Ξέρετε τι είχαμε μια φορά στον Βόλο, όταν η ομάδα πήγαινε κόκκινο στις μεταγραφές; Αντί να τρέξουμε σε κάποιον Λιθουανό "σούπερ φορτίο", βρήκαμε τον Κώστα — εκείνον τον γκαρντ που έκανε πέντε χρόνια στη Β’ Εθνική σαν παιδί για δύο εκατομμύρια τον χρόνο, μισθός που έφτανε μόλις για το ενοίκιο της κατοικίας κοντά στο γήπεδο. Αυτός την εποχή που οι Αμερικανοί της ομάδας γυρνούσαν οι ίδιοι τους αγώνες σαν ταινίες του Netflix επειδή "δεν τους αρέσει η πλάκα", εκείνος είχε ήδη μαζέψει τρεις άσους από τραυματισμούς συμπαικτών του μόνος του. Την προηγούμενη χρονιά, όταν ο βασικός γύριζε σαν ανάπηρος μετά τον αγώνα, αυτός έβγαλε ένα τρίποντο στον τελευταίο αγώνα πρωταθλήματος επειδή είχε μετρήσει τρεις φορές πιο αργά από όλους τους άλλους εκείνο το σουτ. Δεν έκανε εντυπώσεις — έκανε το backup backup. Κι όμως, σήμερα όλα αυτά είναι σκόνη γιατί εμείς ψάχνουμε στον χάρτη κάποιον που ξέρει μόνο πώς να κρατάει τη μπάλα σαν hot potato. Εδώ στη Μέμφις δεν χρειαζόμαστε κάποιον που έχει κάνει τρεις περάσεις στις μικρές λίγκες επειδή τον έπαιξαν οι φίλοι του στο LinkedIn. Χρειαζόμαστε τον τύπο που όταν του δίνουν την μπάλα στις τελευταίες τρεις ομάδες, αυτή βρίσκει τελικά τον στόχο της — όχι επειδή είναι γρήγορος, αλλά επειδή ξέρει πού βρίσκεται η μπάλα όταν αυτή ξεμείνει από χέρια. Και ξαφνικά εγώ περιμένω κάτι συγκεκριμένο: κανένα όνομα που άκουσα στις ειδήσεις πριν έναν μήνα, κανένας πρωταθλητής της Λιθουανίας που είχε "νικήσει το σύστημα". Ψάχνω τον άνθρωπο που έκανε αυτά που έκανε ο Κώστας στον Βόλο όταν κανείς άλλος δε τον κοιτούσε — επειδή εκείνος ήξερε πως η μπάλα πάει εκεί που πρέπει, όχι εκεί που εκείνος θέλει.