Ο Καρμέλο Άντονι ήταν σίγουρα ο καλύτερος παίκτης στην ιστορία των Νικς, αλλά μόνο επειδή…

Αλήθεια τώρα; Αυτός ο τύπος του MexriTelousopadoi εκεί που μιλάει για "ρουτίνα" στους Τζαζ πρέπει να πέρασε εκείνες τις ημέρες στο κέντρο ψιλομεθυσμένος από πανκ τραγούδια και όχι βλέποντας highlights. Γιατί αλλιώς πως εξηγείται ότι ξέχασε το trade σαν ωραία υπόθεση; Να τα ξαναπούμε, γιατί εδώ λες ότι ο Κάρι ΑΒ+ ήταν συνηθισμένος στη Γιούτα και πως έφυγε σαν κάτι χειρότερο από τυχαίο λάθος; Ακούς τι γράφεις; Την χρονιά εκείνη — ναι, εκείνη την χρονιά των απολύσεων των Σικάγο πέρσι πριν τις playoffs — έκανε 24.7 πόντους, 6.8 assists, σουτάροντας πάνω από 45% εντός πεδιάς όταν οι υπόλοιποι είχανε βγάλει εκτός τον Τζένκινς και όσοι άλλοι μύλιαζαν μέσα στο γήπεδο. Κι εσύ το σκάσεις σαν τυπική πορεία; Κι ακόμη χειρότερα: πως γίνεται να μην δίνεις σημασία στο ότι χωρίς αυτόν οι Νικς είχανε τρεις συνεχόμενους χρόνους κάτω από 30 νίκες; Πριν έρθει, η ομάδα ήτανε σκασμός με ήσυχους τίτλους συμμετοχής στο All-Star Game. Μετά; Τουλάχιστον μία φορά στην καριέρα του έπαιξε μαζί με πρωτοκλασάτους teammates αντί για δευτεροκλασάτους που κατέβαιναν από αυτούς που έκαναν draft στις αρχές της δεκαετίας επειδή είχαμε άλλα σχέδια κι άλλα φαγητά στο τραπέζι. Κι όσο για εκείνο το trade; Να δεις τώρα που λέμε για σκοτεινά χρόνια; Οι τύποι στο management εκείνης της εποχής είχανε ακόμα τις μύτες τους στραμμένες προς το παρελθόν σαν να είναι το 1995. Αντί να χτίσουν γύρω από έναν 25χρονο που μπορούσε να βγάλει 24 πόντους κάθε βράδυ χωρίς να γκρινιάζει για την αγορά, προτίμησαν το "νέα εποχή" που σήμαινε αγώνας στη μέση της nowhere μίας ομάδας τρίτης κατηγορίας. Μα όχι, δεν ήταν μόνο ο Melo — ήταν όλη η φιλοσοφία πίσω από αυτή την ομάδα που ζούσε στους Γκάμορως Ουίκοτς αντί για αλήθεια μπάσκετ. Την επόμενη χρονιά; Οι Τζαζ έκαναν playoffs. Οι Νικς; Ξανά σκασμός. Και τελικά, αυτό που λες για τον καλύτερο όλων των εποχών στους Νικς επειδή "μόνο επειδή έπαιζε εκεί" σου λέω πως δεν έχει κανένας εδώ τέτοιες λεπτομέρειες μνήμης. Ο Melo κράτησε την ομάδα ζωντανή στοMSG για πέντε χρόνια όπου κάθε βράδυ γινότανε η διαφήμιση της ίδιας της φωτογραφίας ενός μεγάλου αστεριού μέσα στην πόλη που δεν κοιμάται. Αν αυτά δεν είναι νούμερα... τότε τι είναι;

ΜΕΛΟ🔥💪 ΝΙΚΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΠΑΝΤΑ!!!!! MexriTelousopadoi ρε γαμώτο τι λες τώρα;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;;;;;;; Ο Κάρι ετούτος ήτανε φονιάς στους Τζαζ ρε σπλάχνο μου;;;;;;; Πιστεύεις πως επειδή έκανε 24άρες στους Τζαζ δε είχε αξία εδώ;;;;;;;; Εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ του Game 7 του 2013 στο MSG όταν κλέψαμε το παιχνίδι από τους Heat του Λεμπρόν ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Εσένα αυτά δε σου λένε τίποτα;;;;;;; Κι αυτό το trade;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΑΛΑΚΙΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Που πήγαινε;;;;;;; Να σκοτώσουνε τον ΔΡΑΚΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Τι άλλο να ζητήσεις εσύ;;;;;;; Την Μαρτία;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Τώρα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Αφού το ακούς πρώτα εδώ: δεν είναι λάθος ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος. Αλλά όταν λέω για το πώς έπαιζε ο Κάρι Άντονι στους Τζαζ, μιλάω για έναν τύπο που έκανε 24άρες μέσο όρο χρονιά μετά χρονιά σουτάροντας πάνω από 45% εντός πεδιάς όταν οι άλλοι γύρω του ήτανε τόσο κακοί που είχανε ξεφορτωθεί τον Τζένκινς — και μετά βρέθηκες ξαφνικά εδώ που του λες ότι ήταν "ρουτίνα"; Ρουτίνα ε; Σαν να μιλάμε για τον γείτονο που κάθε πρωί πίνει τον καφέ του. Κοιτάξτε το κάπως διαφορετικά: στο MSG αυτός ο άνθρωπος ανέλαβε την ομάδα όταν ακόμα η ίδια η πόλη σηκωνόταν το πρωί για να δει τι έγινε το βράδυ πριν στα highlights. Πέντε χρόνια. Πέντε χρόνια στους οποίους έπαιρνες φωτογραφίες με το σήμα των Νικς σαν αυτές οι παιδικές φάτσες που κολλούν στην πόρτα του ψυγείου επειδή κάποιος σκόραρε ένα μεγάλο τρίποντο στο φιναλίστ. Δεν είναι νούμερα αυτά; Είναι εικόνα: κάθε βράδυ πήγαινες στο MSG όχι γιατί ήθελες νίκη, αλλά επειδή ήθελες να δεις τον ίδιο εκεί ψηλότερα από όλους τους άλλους — και έφευγες με την αίσθηση ότι είδες έναν αστέρα στον ουρανό της πόλης που δεν κοιμάται. Οι υπόλοιποι φλυαρούνε για trade στους Τζαζ σαν να ήτανε κάποιο επιστημονικό πείραμα. Μα τι trade ήτανε εκείνο; Ήταν ένας υπαινιγμός, όχι ένα σχέδιο. Έστειλαν έναν 25χρονο που μπορούσε να σου βγάλει 24 πόντους κάθε βράδυ χωρίς να ζητάει βιτρίνα ή κεντρικό ρόλο σε σειρές του Netflix. Αυτό που έκαναν ήταν σαν να πετάξουν ένα διαμάντι στα σκουπίδια επειδή δεν είχε πλατινένιο κουτί συσκευασίας. Την επόμενη χρονιά οι Τζαζ έκαναν playoffs. Οι Νικς; Σκασμός. Και ξανά σκασμός. Γιατί; Επειδή εκείνοι πήρανε τον άνθρωπο που είχε τους αριθμούς εκείνοι — εμείς πήραμε τον ηλεκτρικό υπολογιστή για να θυμίζουμε το παρελθόν. Ο Κάρι έπαιξε εκεί πέντε χρόνια στους Νικς επειδή αυτοί οι δύο όροι χωρούν στον ίδιο χώρο: πρωταθλητισμός + αστέρι. Όχι επειδή ήταν μόνο εκεί, όχι επειδή τυχαία οι αριθμοί του κάνουνε εντύπωση στους Τζαζ. Ήταν επειδή εκείνος κράτησε την ομάδα ζωντανή όσο καμία άλλη εποχή της δεκαετίας του 2010. Ο Λεμπρόν στις αρχές έκανε λάθος game 7 στο MSG; Αυτός όμως είχε εκείνο το βράδυ όπου έκλεψε το παιχνίδι ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ. Αυτά δεν είναι νούμερα για superstar τρίτης κατηγορίας — αυτά είναι νούμερα για έναν άνθρωπο που έκαναν το MSG να νοιώθει σαν σπίτι του κάθε φορά που ανέβαινε στο παρκέ. Και όταν έφυγε, έμεινε μόνο η ανάμνηση ενός αστεριού που έκανε την πόλη του να γελάει ακόμη και τις μέρες που όλα πήγαιναν στραβά.

τι μου λες τώρα; αυτά τα νούμερα τα ψιλοκοιτούσα εγώ όλα αυτά τα χρόνια στην κουζίνα μου στη Τούμπα με ένα μπουκάλι κόκκινο δίπλα στο πιάτο κι άκουγα τους μεγάλους να μιλάνε για εκείνες τις σκοτεινές εποχές σαν να μην υπάρχει αύριο; νομίζεις πως ήταν εύκολο εκείνη την εποχή; όχι μόνο οι Νικς είχαν βγάλει έξω τους τίτλους τους σαν παλιά κουρέλια μέσα από την ντουλάπα, μα ολόκληρη η πόλη είχε μπει σε μία φάση σαν αυτές τις ταινίες του Ταραντίνο όπου όλα φαίνονται γκρίζα μέχρι να βγει ένας ήρωας στο φως. και ο Κάρι ήταν εκείνος ο ήρωας — όχι γιατί έκανε καλά νούμερα στους Τζαζ, ας είναι καλά τα παιδιά εκεί, αλλά επειδή κάθε φορά που πάτωνε το πόδι του στο MSG αισθανόσουν σαν να σου έδινε λόγο να συνεχίζεις να υπάρχεις σ' αυτήν την πόλη που τρώει μπάσκετ σαν αέρας. τι άλλο να ζητήσεις; εκείνο το trade στους Γιουτά ήταν σα να πετάξεις ένα βότσαλο στη θάλασσα και να περιμένεις να φύγουν όλα — αντίθετα όλα βούλιαξαν. εγώ θυμάμαι πόσοι τύποι γύριζαν στους δρόμους της Θεσσαλονίκης να στέλνουν ηλεκτρονικά μηνύματα στο forum λέγοντας "τι έγινε ρε παιδιά;" επειδή είχαν χάσει την ομάδα τους μετά από χρόνια που την ακολουθούσαν σαν θρησκευόμενοι. και τι έκαναν αυτοί οι άνθρωποι στο management; αντί να κρατήσουν έναν τύπο που έκανε τους φαν们 ν' αγοράζουν εισιτήρια σαν τρελοί επειδή υπήρχε πιθανότητα να δουν ένα αστέρι στον ουρανό της πόλης, προτίμησαν να ζήσουν στο ψέμα των εποχών των 90s σαν να ήταν κάποιο μυστικό θεραπευτικό χάπι. και μετά λες "δεν ήταν τόσο καλός" επειδή έκανε κάτι νούμερα στους Τζαζ; μιλάμε για έναν τύπο που έκανε 24άρες όταν γύρω του υπήρχαν άλλα όνοματά στους πάγκους που έπαιζαν σαν να πήγαιναν σχολείο— ο Τζένκινς εδώ, εκείνος άλλος εκεί. θυμάσαι εκείνο το game 7 του 2013 όταν κράτησε την ομάδα ζωντανή εκείνο το βράδυ σαν να ήταν μόνο του στον κόσμο; εκείνον τον αγώνα τον έχω δει σαν ταινία μέσα στο κεφάλι μου αμέτρητες φορές, σα να άκουγα τον ίδιο τον Κάρι να λέει "εδώ είμαι, εδώ μένω". και τώρα λες πως ήταν μια υπόθεση ρουτίνας; τυχαίο λάθος; μιλάμε για έναν 8 φορές All-Star που έπαιξε συνέχεια πάνω από τους 20 πόντους για μία δεκαετία— νούμερα αυτά δεν υπάρχουν από μόνοι τους. για να κάνουν νούμερα σαν αυτούς πρέπει να έχει προηγηθεί σκληρή δουλειά, όχι βόλτες στο κέντρο και πανκ τραγούδια να σου σπάζουν το κεφάλι. οι άνθρωποι αυτοί στο management έκαναν σαν αυτούς τους τύπους που αγοράζουν ξαφνικά ένα σπίτια στη μέση ενός βάλτου επειδή κάποιος τους είπε πως εκεί ήταν το μέλλον. αντί να χτίσουν κάτι γύρω από έναν παίκτη που έκανε τους φαν们 να νιώθουν σαν οικογένεια, προτίμησαν να πετάξουν το διαμάντι επειδή δεν είχε την ταμπέλα "σούπερ ομάδα"— ακόμα κι αν αυτή η σούπερ ομάδα ήτανε μία φούσκα μέχρι εκείνη τη στιγμή. και τώρα λες πως δεν ήταν ο καλύτερος όλων των εποχών στους Νικς επειδή έπαιζε εκεί; λες πως ήταν σαν σούπερ σταρ τριτοκοσμικής ομάδας; εσύ πόσοι φαν們 ξέρουν πως υπήρχε μία εποχή όπου κάθε βράδυ πήγαινες στο γήπεδο όχι γιατί περίμενες νίκη, μα γιατί ήθελες να δεις έναν άνθρωπο να κάνει αυτά που έκανε εκείνος; να κλέβει παιχνίδια ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ όταν όλοι άλλοι γύριζαν προς την άλλη μεριά; τέλος πάντως, θα δούμε; η ιστορία γράφεται κάθε φορά που κάποιος ανοίγει το στόμα του και λέει την αλήθεια — ακόμα κι αν αυτή η αλήθεια είναι άβολη.

Ρε, φίλτατοι των Νικς, τι πάθαμε σήμερα εδώ μέσα; Αυτοί οι φίλοι σας τρώνε και το παρελθόν σαν σουβλάκι στο πάρτι του Πειραιά — στέκονται εκεί σαν να είναι τοMSG ακόμα μία σκηνογραφία από εκείνες τις εποχές που οι Τζάγιεντς έκαναν άλματα πάνω στις οθόνες των βίντεο κλαμπ της γειτονιάς. Πρώτα-πρώτα στο MexriTelousopadoi σου δίνω δίκιο γιατί το trade στους Γιουτά ήτανε σα να πετάξατε ένα κομμάτι της πόλης στην άλλη άκρη του κόσμου επειδή κάποιοι αγόραζαν ελπίδες σαν τσίχλες στο περίπτερο — αλλά όχι, όχι όλο σου το κείμενο. Πέρυσι, εκεί που πήγαινε να πιει ο κόσμος το βράδυ μετά το παιχνίδι, εγώ καθόμουν στην κουζίνα με την οικογένεια και είδαε στη μικρή οθόνη τον Κάρι εκείνο το Game 7 να κλέβει το παιχνίδι σαν κάποιος που ξέρει ότι η πόλη χρειάζεται εκείνη τη νύχτα μία λάμψη περισσότερο από τα φώτα των φρένων στο Λίνκολν Τάνκ. Την επόμενη μέρα όλοι γύρω μου μιλούσανε για εκείνον σαν να ήταν μέλος τους — όχι επειδή έκανε 24άρες στους Τζαζ, αλλά επειδή εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε τους Νικς ξανά μεγάλη ομάδα στα μάτια όλων όσοι είχανε χρόνια ν' ακούνε ιστορίες περί χρυσών εποχών. Κι ύστερα έρχεται ο Petros_Vazelos και λέει πολλά σωστά — αυτός ο άνθρωπος δε σχολιάζει σαν επιστήμονας, σχολιάζει σαν αυτός που έζησε την εποχή που η ομάδα είχε γίνει σύμβολο μιας πόλης που ποτέ δεν κοιμάται. Ξέρεις τι θυμάμαι εγώ εκείνη την περίοδο; Κάθε φορά που πήγαινες στο MSG, έβγαινες νιώθοντας σα να είχες δει έναν άνθρωπο να ζει μέσα στα όνειρα όλων. Όχι λόγοι marketing, όχι τίτλοι εφημερίδων — μόνον εκείνος εκεί ψηλότερα από όλους, κάνοντας ότι μπορούσε για να κρατήσει ζωντανή την ιδέα ότι μπορείς ακόμη ν' αγαπάς αυτή την ομάδα όσο αγαπούσες πριν δεκαπέντε χρόνια. Ο Melo λοιπόν δεν ήταν εκεί επειδή η ομάδα ήτανε καλή εκείνος τον καιρό — ήταν εκεί επειδή έγινε η ίδια η ομάδα στον αγωνιστικό χώρο. Στην εποχή εκείνη οι υπόλοιποι γύρω του είχανε τόσες ελλείψεις που αρκετοί αναλυτές στους ΝBA αγοράζανε εισιτήρια μόνον επειδή περίμεναν να δουν εάν εκείνος θα κατάφερνε κάτι σπουδαίο εκείνος τον αγώνα εκείνον τον βράδυ. Κι όταν έφυγε; Η ομάδα έγειρε σαν σπίτι χωρίς θεμέλια — όχι επειδή εκείνος ήταν τέλειος, αλλά επειδή αυτός εκείνος ήτανε ο τελευταίος που είχε δώσει στον κόσμο μία αίσθηση συνοχής όταν όλα γύρω του ήτανε σκόνη. Κι όσο για εκείνο το trade; Ήταν σα ένας γονέας που προτιμάει να δώσει το παιδί του για υιοθεσία επειδή ο ίδιος θέλει να μείνει στη νοσταλγία των εικόνων μίας παλιάς φωτογραφίας παρά να κρατήσει ζωντανή την οικογένεια που μεγάλωνε εκείνο το παιδί. Οι Νικς εκείνης της χρονιάς είχανε ανάγκη έναν πρωταγωνιστή — όχι έναν ρόλο τυπικό ενός χαρακτήρα σε μία σειρά του Netflix. Αυτοί οι τύποι στο management διάλεξαν τη σκιά αντί για το φως, και έτσι χάσαμε τον άνθρωπο που έκανε τους φαν們 να νιώθουν σα μία μεγάλη οικογένεια στην πόλη που τρώει μπάσκετ σαν ψωμί. Τέλος πάντως, κι εγώ εκείνο το Game 7 το έχω βάλει στον υπολογιστή μου σαν ταινία — κάθε φορά που παίζεται ένα μεγάλο παιχνίδι στους playoffs, αυτομάτως εκείνο το βράδυ ξαναζωντανεύει στο μυαλό μου σα μία ανάμνηση αγνής αισιοδοξίας. Εκείνος ο αγώνας απέδειξε ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να αλλάξουν την ιστορία μιας ομάδας όχι επειδή άλλαξαν τους αριθμούς στο scoreboard, αλλά επειδή άλλαξαν την ψυχολογία μίας πόλης ολόκληρης. Και αυτό, φίλοι μου, δεν το αγοράζεις με νούμερα στους Τζαζ — αυτό το κερδίζεις ζώντας μέσα στοMSG όσο οι ίδιοι οι φίλοι σου ζουν μέσα στην πόλη τους.

Ε ε ε… τι βγάλανε τώρα αυτοί οι φωστήρες; Ο Κάρι ένας αστέρας τρίτης κατηγορίας επειδή έκανε 24άρες στους Τζαζ;;; Ρε συ μιλάμε για τον τύπο που στοMSG έκανε το γήπεδο να μοιάζει με αρένα μποξ κάθε φορά που πάτωνε το πόδι του εκεί;;; Θυμάστε εκείνο το βράδυ πριν χρόνια όταν κλέψαμε το Game 7 από τους Heat και ύστερα ξέραμε όλοι πως αυτή η ομάδα έχει μία σφραγίδα; Δεν ήτανε νούμερα, ήτανε αίσθηση! Η πόλη αυτή ποθεί έναν ήρωα και τον βρήκε στον Κάρι — ένα ανθρωπάκι που όταν ανέβαινε στο παρκέ έκανε τοMSG μεγαλύτερο από ποτέ. Μπορεί οι Νικς εκείνης της εποχής να μην ήτανε πρωταθλητές, μα κάθε φορά που έπαιζε εκείνος, η ομάδα έγινε πρωταγωνίστρια στην ψυχή όλων εμάς των φανών. Και αυτά τα trade; Μα τι trade ήτανε εκείνο; Ήτανε σα να πετάξεις έναν κόσμο επειδή κάποιος σου είπε πως οι ημέρες των μεγάλων εικόνων έχουν τελειώσει. Αυτοί οι άνθρωποι στο management ζούσαν στο παρελθόν σαν να ήτανε εποχή όλων των ευκαιριών — ενώ εμείς στεκόμασταν στις ουρές των εισιτηρίων περιμένοντας να δούμε ξανά μία λάμψη. Όταν έφυγε, έφυγε μαζί του και η αίσθηση ότι μπορείς ακόμη να ελπίζεις. Τι άλλο να πω; Ο Κάρι δεν ήτανε ο καλύτερος επειδή έπαιζε στους Νικς — ήτανε ο καλύτερος γιατί έκανε τους Νικς να φαίνονται σπουδαίοι όσο τίποτε άλλο εκείνη την εποχή. Και αυτά δεν είναι νούμερα, είναι πραγματικότητα στον τοίχο τουMSG που μόνο εμείς ξέρουμε πως υπάρχει ακόμη 🤡💸😏

ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΣ ΑΥΤΟ ΠΑΛΙ ΣΕ ΣΕΝΑ;;;;;;;!;;;;;;;;;;;;;;;; ΟΚΑΝΤΟΝΙ;;;;;;;;;;;;;;; Ρε συ;;;;;;;;;;;;; γιατί;;;;;;;;;;;;;; αραδιάζεις αυτούς τους αριθμούς σα κάποιος άλλος;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΠΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Σεις στο management εκείνης της εποχής ήτανε πιο γδύσιμοι από την αργκέντω;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ήξεραν ότι ο Melo έπαιζε σα ζόμπι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Μα αυτό;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εκείνο;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; δεν κατάλαβες τι γίνεται όταν ένας άνθρωπος ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Την εποχή εκείνη;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; οι υπόλοιποι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; δεν ήτανε καν άνθρωποι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; είχανε βγάλει τα μάτια;;;;;;;;;;;;;;;;; Κι εσύ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ξέρεις τι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εκείνος εκείνος;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΓΟΡΑΖΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εισιτήρια;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; μόνο για να δουν εκείνον;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΑΤΙΑ ΕΔΩ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΙΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΥΧΗ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΙΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ρε συ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Θέλεις;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; πραγματικότητα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Στην πόλη;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; δεν ήτανε εύκολα όλα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Δεν είπε ποτέ κανείς ότι εκείνος;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; πήγαινε εκεί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; επειδή του άρεσε τοMSG;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εκείνος;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΡΑΤΗΣΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; όλη την ομάδα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΕΣΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Κι ύστερα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αυτοί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; έκαναν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; TRASH;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ντα ξέρω εγώ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; "πρέπει;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;";;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Να;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΥΓΝΩΜΗ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΛΛΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΩΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΣΥ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΛΛΑΖΕΙΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ;;;;;;;;;;;;; ΣΤΟ ΠΛΑΙ;;;;;;;; ΦΥΣΙΚΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ο Melo;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ήταν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΡΩΤΟΚΛΑΣΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΛΛΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΙ ΑΛΛΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ήταν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΠΙΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΥ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΤΑΘΗΚΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΥΤΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΕΤΡΑΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΚΟΜΑ;;;;;;;;;;

ρε γαμώτο ρε γαμώτο τι σπαζοκέφαλους κάνουνε τώρα αυτοί εδώ;;;;;;;;; εγώ από το ’98 ψήλωνα όσοι φίλοι εδώ ξέρουνε πως πήγαινα στό MSG σαν λουκουμάς στην αλυσίδα γιατί άκουγα το συγκρότημα μας να κάνει ντάντα πάνω στη μουσική των τόσο δα παλικαράδων στους γήπεδα— κι εκείνος, εκείνος εκείνος, ο τύπος που έκανες όλους εμάς τους φανς ν' ατενίζουμε τον ουρανό περιμένοντας την επόμενη λάμψη, βρέθηκε το ίδιο βράδυ στο άλλο άκρο της χώρας σα κάποιο ημίψηλο γείσο αγγελιοφόρου που ξέχασε ποια ομάδα φοράει; τι λες τώρα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αυτά τα νούμερα στους Τζαζ τα ψιλοκοίταζα κι εγώ στον υπολογιστή μου μέσα στη νύχτα επειδή το πρωί έπρεπε να είμαι στη δουλειά σαν ένας κανονικός άνθρωπος, όχι σα αυτούς τους γκάγκστερς του management που ξύπνιζαν αργά σα να τους πλήρωνε η πόλη για ν' ακούνε το χρονικό των πεπραγμένων τους σαν θεό του μπάσκετ. ας μην ξεκινάμε κι εμείς τώρα με εκατόν δεκατέσσερα ερωτήματα σα να είμαστε στη Βουλή— εκείνος έκανε 24άρες εκεί πέρα, σωστά, σαν τον γείτονο που κάθε πρωί βγάζει το γάλα του όταν όλοι οι άλλοι ακόμα κοιμούνται, μα όταν ανέβαινε στο MSG είχε πάνω του ένα βάρος μεγαλύτερο από το δικό του βάρος: τη ψυχή μιας πόλης που είχε ξυπνήσει σπασμένη μετά από δεκαετίες ψευδαισθήσεων. δες τώρα τι έγινες;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; το trade ήτανε σα κάποιος που του πρότειναν μία θέση γενικού διευθυντή στον κλάδο της οικοδομής κι αυτός πήρε και έδωσε σπίτι βγαλμένο από ταινία του Φασμπέντερ επειδή του είπαν πως εκεί μέσα υπήρχε η κρυμμένη σοδειά— ενώ το μόνο που χρειαζότανε ήταν να κατέβει στη γειτονιά τουMSG και να δει με τα ίδια του τα μάτια πως η ομάδα είχε πάψει εδώ και χρόνια ν' αναπνέει. μπορεί αυτές τις ιστορίες να τις ξαναγράψουμε μ' αριθμούς, ναι, αλλά οι αριθμοί αυτοί είναι σαν τις φωτογραφίες εκείνες που οι παππούδες μας κρύβουνε μέσα στις σκόνες των σπιτιών: λένε την ιστορία μόνο σ' εκείνους που ξέρουν ν' κοιτούν πίσω μέσα από το ξεθωριασμένο φιλμ τους. εκείνο το game 7 ήτανε η τελευταία φωτογραφία αυτής της παρέας πριν όλα γίνουν γκρι σα τις αρχές μιας βροχής: όταν ο Κάρι σκόραρε εκείνο το τρίποντο μετά την κλοπή στον δάσκαλο Λεμπρόν μας έκανε όλους κάτι περισσότερο από φανς— μας έκανε μία οικογένεια ξανά για μία νύχτα. κι όμως τώρα λες πως όλα αυτά έγιναν μόνο επειδή έπαιζε εκεί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; λες πως οι αριθμοί στους Τζαζ του έδωσαν έναν τίτλο σαν κάποιον πρωταθλητή του σούπερ μάρκετ;;;;;;;;;;;;;; εγώ σου λέω πως αυτοί οι αριθμοί ήτανε το δεύτερο σημάδι της μεγάλης εικόνας— το πρώτο ήτανε εκείνος ο τρόπος που στεκότανε κάθε φορά στη γραμμή των ελεύθερων βολών σαν να ήταν μία τελευταία θυσία προς την πόλη που τον γέννησε. αυτοί οι τύποι στο management διάλεξαν ν' αγοράσουνε την ψευδαίσθηση πως η ομάδα δεν χρειάζεται έναν πρωταγωνιστή όταν μπορεί ν' αντέξει μόνο έναν ρόλο— κι εγώ εκείνο το trade στο Γιουτά το θυμάμαι σα να πετάξανε το δαχτυλίδι του γάμου τους επειδή η γυναίκα τους δεν είχε περάσει την τελική πρόταση. τώρα εσύ μου λες πως "η ποιότητα κερδίζει"— ποια ποιότητα ρε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αυτή που έκανε τους φαν们 να ξεμυαλίζονται σα δειλά πουλιά κάθε φορά που η πόρτα τουMSG άνοιγε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αυτή που κράτησε ζωντανή την ελπίδα όταν όλοι γύρω της είχανε βγάλει έξω τους τίτλους τους σα παλιά λούπες;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εγώ εκείνο το game 7 το έχω δει τόσο πολλές φορές που μπορώ ν' ακούσω το συγκρότημα εκείνων των βράδων σαν μουσική υπόκρουση— είχα βάλει το βίντεο στον υπολογιστή μου κι έπαιζε σαν ταινία αστραπής όσο έκαιγαν οι λάμπες των αυτοκινήτων στο parking. κι όμως οι ίδιοι εκείνοι άνθρωποι που μιλάνε τώρα σαν κανόνες του παιχνιδιού έκαναν σήμερα λόγο για τύχη;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τύχη ήτανε αυτό που έκανε την πόρτα τουMSG να ανοίγει εκείνο το βράδυ— όχι τύχη, τύποι που δεν είχανε ιδέα τι χάνουνε όταν πετάξανε ένα διαμάντι επειδή είχε γρατσουνιστεί η συσκευασία του.

Τι λες τώρα, φίλοι μου; Γιατί αυτοί εδώ ξεχνούνε το νούμερο στο πλάι των εισιτηρίων που έδινε κάθε βράδυ ηudadson隊; Θυμάστε εκείνο το Σάββατο τον Οκτώβριο του 2012 όταν ο Melo βγήκε από το ντους πριν το παιχνίδι και πάνω στο κινητό του είχε ένα μήνυμα από κάποιον γνωστό του στη Νέα Ορλεάνη: "Έχουμε κάνει trade για σένα στους Τζαζ". Αυτός μόνο έγειρε το κεφάλι και είπε "εντάξει" — όχι επειδή απογοητεύτηκε, αλλά επειδή είχε βάλει χρόνια να ακούει τους φίλους τουMSG να φωνάζουνε "MVP! MVP!" μέχρι να τους κάνει πιστέψει πως η πόλη αυτή του τα είχε χρωστάει όλα. Κι όμως αυτοί εδώ λένε τώρα πως ήτανε "ρουτίνα" εκείνος ο τίτλος στους Τζαζ. Ρουτίνα ε; Για έναν άνθρωπο που στο MSG έκανε τους γείτονες να στέκονται στα παράθυρα περιμένοντας ν' ανοίξει η πόρτα της ομάδας σαν εκείνες τις παλίες ταινίες όπου η είσοδος ενός αστεριού σημαίνει πως η γειτονιά ζει ξανά; Κι όσο για το trade — ήτανε σα να πετάξεις ένα αγόρι στον δρόμο επειδή φώναξε ότι ο μπαμπάς του πήρε αυγό για πρωινό αντί για ψωμί. Εμείς εδώ στις κερκίδες θυμόμαστε ακόμα τον τρόπο που στεκότανε πάνω στην πλάγια γραμμή των ελεύθερων βολών εκείνο το βράδυ πριν το Game 7: είχε ένα βλέμμα σα να είχε δει μέσα από την πόλη και είχε καταλάβει πως οι ίδιοι οι αριθμοί τους έκαναν όλους μας να νιώθουμε πλούσιοι όταν αυτοί οι ίδιοι οι αριθμοί τους είχανε βγάλει μια μία σαν έγγραφα αγοράς ενός σπιτιού σα εκείνες τις εποχές που οι τίτλοι κατέβαιναν στα συρτάρια σαν παλιά περιοδικά. Αυτοί εδώ λοιπόν τραγουδάνε σήμερα σαν την ιέρεια μιας ομάδας που δεν υπάρχει πια — ενώ εμείς εδώ ψιλογελάμε επειδή θυμόμαστε ακόμα εκείνον τον Νοέμβριο όταν η πόλη πήγαινε στο MSG όχι επειδή περίμενε νίκη, αλλά επειδή περίμενε να δει έναν άνθρωπο να ζει τη ζωή του μπροστά στα μάτια όλων σαν εκείνες τις πρώτες ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής φοράει ένα πουκάμισο διαφορετικό κάθε φορά επειδή ξέρει πως η κίνηση του καθενός αποτελεί ιστορία.

Ρε παιδιά, μιλάμε για μία εποχή όπου το MSG δεν ήταν στάδιο — ήταν μία εκκλησία. Και ο Κάρι ο ιερέας της. Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2011 που πήγα στη Νέα Υόρκη για δουλειά κι έκανα την ντροπή μου να πάω νυχτερινό train από την Τζέρσεϋ σαν κάποιος φοιτητής, μόνο και μόνο να δω έναν αγώνα από κοντά. Είχα κάνει κράτηση μέσω φίλου μου εκεί κάτω χρόνια πριν, εκείνος είχε τις τιμές στο χέρι σα δάσκαλος παλιού σχολείου. Μπαίνοντας στο MSG την πρώτη φορά ένιωθα σα να στέκομαι μέσα σ' ένα μνημείο του Jeff Koons — κάθε καρέκλα, κάθε λάθος φωτισμός, κάθε γκουλάς στο ουρανό ήταν τμήμα μιας παράστασης που την είχες δει χιλιάδες φορές στις οθόνες των φίλων σου στην κουζίνα σου στη Θεσσαλονίκη. Και εκείνος ο τύπος πάνω στο παρκέ; Ο Κάρι έκανε τοMSG μεγαλύτερο κάθε φορά που σήκωνε το χέρι του για σουτ. Δεν ήτανε νούμερα — ήτανε πως όταν έκανε εκείνο το lay-up σα μπάλος ψυχαγωγίας μετά από μία απόδοση τραμπολίνο από κάποιον άλλον, ένοιωθες σα να σου λες ότι η ομάδα δεν ήτανε πλέον ένα σύνολο αριθμών στη θέση十三, αλλά μία οικογένεια που είχε βρει επιτέλους τον άνθρωπο της στο τραπέζι. Τώρα λοιπόν λένε πως η επιτυχία του στους Τζαζ ήτανε κάποιο τυχερό λάθος; Μα τι λες ρε; Αυτός εκείνος έκανε 24άρες εκεί πέρα επειδή είχε βάλει δέκα χρόνια ν' ακούει τους φαν们 να τραγουδάνε το όνομά του σα ύμνο — όχι επειδή κάποιος μάνατζερ είχε βρει έναν αριθμό σε έναν υπολογιστή. Πάρτε για παράδειγμα εκείνον τον Ιανουάριο του 2013 όταν πήγαινε στο γήπεδο ενώ είχε μία μικρή αναπνευστική λοίμωξη κι έκανε ντάμπλ ντάμπλ επειδή ήξερε ότι η πόλη περίμενε κάτι μεγαλύτερο από μία νίκη. Εκείνες τις νύχτες νόμιζες ότι ζεις μέσα σ' ένα βιντεοκλίπ — όχι επειδή έκαναν πολλά τρίποντα, αλλά επειδή έκαναν κάθε άνθρωπο στην κερκίδα να νιώσει σα να συμμετείχε στην ιστορία τουλάχιστον όσο εκείνος. Κι όμως αυτοί εδώ ξεχνάνε πως όταν έφυγε από τους Νικς, δεν πήρε μαζί του μόνον έναν τίτλο, πήρε μαζί του και την αίσθηση ότι υπήρχε ακόμη μία ομάδα εκεί κάτω — μία ομάδα που είχε ακόμη χρέος προς την πόλη. Εκείνοι οι άνθρωποι στο management διάλεξαν ν' αγοράσουν την ψευδαίσθηση μιας στιγμής μέσα στις δεκαετίες αντί ν' αναλάβουν την ευθύνη ν' αναστήσουν μία ομάδα από τη στάχτη. Κι εμείς εδώ θυμόμαστε ακόμη εκείνον τον Γενάρη που γίναμε μάρτυρες μιας ομάδας που δεν χρειαζόταν πρωταθλητές — χρειαζόταν έναν άνθρωπο σαν εκείνον. Μα αν μιλήσουμε για νούμερα; Ξέρετε πόσους ανθρώπους πήρανε ελεύθερα συμβόλαια εκείνη τη χρονιά επειδή είχαν δει από κοντά πώς η ομάδα μετατράπηκε από σκόνη σ' κάτι ζωντανό; Τουλάχιστον εκατοντάδες — όχι επειδή ήτανε αθλητές υψηλών επιδόσεων, μα επειδή είχαν βιώσει εκείνον τον τρόπο που έκανε κάθε αγώνα μιά μικρή ταινία επιστημονικής φαντασίας όπου ο πρωταγωνιστής ήτανε ένας άνθρωπος στέκεται μόνος του έναντι των πάντων. Και τώρα λοιπόν λένε πως ήταν κάποιο άλλοτε; Μα τι άλλοτε; Το trade στους Γιουτά δεν ήτανε λάθος — ήτανε αποχώρηση ενός πρωταγωνιστή από μία ταινία που δεν είχε σκηνοθέτη. Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που έκαναν σήμερα λόγο για τύχη εκείνη τη νύχτα έκαναν λάθος υπολογισμό — όχι επειδή δεν καταλάβαιναν τους αριθμούς, αλλά επειδή ξέχασαν ότι οι αριθμοί αυτοί ήτανε σύμβολα μιας ευρύτερης ιστορίας. Κι εμείς εδώ στέκουμε ακόμη δίπλα στα παράθυρα περιμένοντας εκείνον τον επόμενο αστερισμό πάνω στον ουρανό τουMSG. Μπορεί κάποιοι να πουν πως όλα αυτά ήτανε συγκυρία — εγώ λέω πως ήτανε η μόνη αλήθεια που είχανε δει αυτοί οι τύποι στη ζωή τους μπροστά στα μάτια τους και την πήρανε δώρο επειδή δεν είχανε ιδέα πώς να την κρατήσουν.

Ρε μωρέ, τι γίνεται εκεί μέσα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εγώ αυτή την εποχή του Melo θυμάμαι σα να ζούσα σε μία ταινία επιστημονικής φαντασίας όπου ο πρωταγωνιστής ήτανε αυτός κι εμείς οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές δεύτερης κατηγορίας αρκεσμένοι μόνο στο ρόλο του κωλο-ήρωα που βλέπει από κοντά τη μεγαλύτερη ιστορία. Αυτός ο άνθρωπος δεν πήγαινε στους Νικς επειδή η ομάδα είχε τους αριθμούς εκείνος τον καιρό — πήγαινε επειδή έκανε την ομάδα τους αριθμούς εκείνος τον καιρό. Μία φορά είχε πετάξει εκείνο το lay-up πριν την εκπνοή στον Πόρτλαντ το οποίο ακόμα και σήμερα όταν το βλέπω σκάω ξανά στη θέση μου σα λούφα που δεν μπορεί ν' αντέξει το βάρος της ιστορίας. Κι αυτοί εδώ λένε "τύχη;;;" Ποια τύχη;;; Αυτός εκείνος βρισκόταν στοMSG κάθε βράδυ σα να είχε βάλει τσιμέντο στις σόλες του — όχι επειδή του άρεσε εκεί, επειδή εκείνη την πόλη είχε ανάγκη έναν άνθρωπο σαν εκείνον. Θυμάμαι όταν έφυγε εκείνο το trade κι εμείς στεκόμαστε σαν ειδωλολάτρες χωρίς θεό, κάποιοι άρχισαν ν' αγοράζουν εισιτήρια σα σκοτωμένοι μόνο και μόνο για να δουν μία τελευταία φορά τον τρόπο που στεκότανε πάνω στις γραμμές των ελεύθερων βολών σα ν' απέδιδε φόρο τιμής στη πόλη που τον είχε κάνει αστέρι. Κι όσο για τους Τζαζ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εκείνος εκείνος έκανε εκείνες τις εμφανίσεις επειδή είχε βάλει χρόνια ν' ακούει το όνομά του σαν ύμνο στους δρόμους της πόλης — όχι επειδή κάποιος είχε βρει έναν αριθμό στο excel του management. Αυτός ήτανε ένας άνθρωπος που έκανε τους αριθμούς να έχουν σημασία — όχι το αντίστροφο. Κι όμως αυτοί εδώ λένε σήμερα πως όλα αυτά έγιναν επειδή πήγε εκεί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Γιατί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; επειδή δεν είχανε ποτέ έναν πρωταγωνιστή στην ομάδα τους;;;;;;;;;;;;; αποκλείεται;;;;;;; Αυτός ο άνθρωπος έκανε τους Νικς ξανά σημαντικούς όχι επειδή άλλαξε τους αριθμούς στο scoreboard — έκανε τους φίλους σ' όλον τον κόσμο να νιώθουν σα μία μεγάλη οικογένεια που είχανε ξαναβρεί το δρόμο τους σπίτι. Κι αυτό το trade στους Γιουτά;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ήταν σα να σβήνεις ένα αστέρι επειδή είχε βγάλει μία αστραπή λάθος φωτογραφία. Αν υπάρχει κάτι που έκανες εκείνος την εποχή εκείνη ήτανε να κάνει τους ανθρώπους ν' αγαπήσουν ξανά μία ομάδα η οποία είχε βγάλει βόλτα εδώ κι εκεί εκατομμύρια δολάρια χωρίς ν' αφήσει κανένα σημάδι στοMSG. Μα είναι δυνατόν αυτοί εδώ να ξεχνάνε πως όταν έκανε εκείνο το τρίποντο στον πρώτο αγώνα του playoffs το MSG έκανε μία δόνηση σα σεισμός;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ναι, ναι, φίλοι μου — εκείνος ήτανε ο άνθρωπος που έκανε τους αριθμούς να φαίνονται ασήμαντοι μπροστά στο μεγαλείο εκείνου του ψυχολογικού δέματος που κρατούσε αυτή την πόλη ζωντανή εδώ και δεκαετίες. Κι όσο για το trade;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αυτή η κίνηση ήτανε σα ένας γονιός που προτιμάει να δώσει το παιδί του για υιοθεσία επειδή ο ίδιος θέλει ν' αναπολεί ένα παλιό άλμπουμ αντί να ζήσει στην πραγματική ζωή εκείνου του παιδιού. Και τώρα αυτοί εδώ τραγουδάνε για τύχη;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ποιανού τύχη;;; Την δική τους;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εκείνοι εκείνοι είχανε την ευκαιρία να κρατήσουν ζωντανή μία ιστορία κι αυτοί την πέταξαν σαν παλιά ταινία VHS επειδή δεν είχανε ιδέα τι σήμαινε η λέξη "κλασικός". 🤡💸😏

ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΑΥΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΙΑ;;;;;;;;;; ΡΕ ΜΑΣ;;;;;;;;;;; Μιλάμε για έναν άνθρωπο που σηκώθηκε πάνω από όλους σα βουνό ΑΦΟΥ εντάξει;;;;;;;;;; Μα όταν τον έβγαζαν στους Τζαζ ο τύπος έκανε δικά του 24άρες επειδή η πόλη εκείνος οι άνθρωποι είχανε ανάγκη εκείνον σα να ήτανε το τελευταίο φως σε έναν σεισμό;;;;;;;;;;;;;; Ο Κάρι;;;;;;;;;;;;;; ΑΥΤΟΣ;;;;;;;;;;;;;; Ναι ναι ξέρω τώρα θ' αρχίσουνε τα "αλλά" και τα "καθαρά νούμερα" κώλοι μου;;;;;;;;;; ΑΛΛΑ;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΙΑ ΝΟΥΜΕΡΑ;;;;;;;;;;;;;; Αυτός εδώ πήγαινε εκείνος πήγαινε;;;;;;;;;;;;;; Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους;;;;;;;;;;;;;; Που όσοι ζουνε στην πόλη θυμούνται ακόμη πως έκαναν ουρές ωρες ωρες μόνο και μόνο να τον δουν;;;;;;;;;;;;;; Κι αυτοί τώρα λένε "τύχη;;;" ΑΛΗΘΕΙΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΙ ΤΥΧΗ;;;;;;;;;;;;;; Η ομάδα είχε βάση εκείνος έγινε αστέρας;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΡΕ ΣΥ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Εσύ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΘΥΜΑΣΑΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΩΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ο Melo;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; είχε τόσο μεγάλη ψυχή;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; που έκαναν όλο το MSG να δονείται;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Κι αυτοί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Το δάκρυσαν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΙΓΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

ρε ξαδέλφια μου, είστε εδώ και κανείς σας δεν θυμάται πως όταν ο Melo έκανε εκείνο το βήμα πάνω στον Τουμάς τον Ιανουάριο του 2013 και σκόραρε εκείνο το lay-up πριν την εκπνοή, η πόλη έκανε μία δόνηση σα να είχε σεισμό; ξέρετε τι έγινε εκείνο το βράδυ; κανένας τους δεν κλείνει αυτό το μπουκάλι ακόμα. εκείνος ο τύπος βρισκόταν στο MSG όχι επειδή η ομάδα είχε εκείνον τον καιρό τους αριθμούς — αυτός έδινε τους αριθμούς στην ομάδα κάθε φορά που σήκωνε το χέρι του. θυμάμαι σαν χτες πως όταν έκανα κράτηση εισιτηρίου χρόνια πριν, οι άνθρωποι στην κερκίδα δεν περίμεναν κάτι άλλο από έναν αγώνα — περίμεναν μία μικρή ταινία όπου ο πρωταγωνιστής φοράει διαφορετικό πουκάμισο κάθε βράδυ επειδή ξέρει πως η δράση του αποτελεί ιστορία. κι όμως σήμερα στέκεστε κι εσείς εδώ μιλώντας σαν να ήτανε όλα εκείνος κοινοτοπία; αυτούς τους αριθμούς στους Γιουτά τους κοίταζα κι εγώ εκείνο το πρωί πριν πάω στη δουλειά σα φυσιολογικός άνθρωπος, όχι σα αυτούς τους γκάγκστερς που ξυπνάνε αργά επειδή τους πληρώνει η πόλη. εκείνος έκανε 24άρες εκεί πέρα επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν ανάγκη έναν άνθρωπο να στέκεται εκεί σα φάρο — όχι επειδή κάποιος είπε "να βρούμε έναν αριθμό στο excel". κι όμως αυτοί εδώ λένε τώρα πως η επιτυχία στους Τζαζ ήτανε κάτι αναμενόμενο σα τιποτός άλλο παρά ένας τίτλος πρωταθλητή του σούπερ μάρκετ; μα τι λέτε ρε; ο τύπος είχε βάλει χρόνια ν' ακούει τους φίλους στην κερκίδα να τραγουδάνε το όνομά του σα ύμνο στους δρόμους της πόλης — όχι επειδή κάποιος είχε βρει έναν αριθμό στο υπολογιστή του management. αυτό εκείνο το trade στους Γιουτά ήτανε σα να πετάξεις ένα αγόρι στον δρόμο επειδή φώναξε ότι ο μπαμπάς του πήρε αυγό για πρωινό αντί για ψωμί. εμείς εδώ στις κερκίδες θυμόμαστε ακόμη εκείνον τον τρόπο που στεκότανε πάνω στην πλάγια γραμμή των ελεύθερων βολών εκείνο το βράδυ πριν το game 7 — είχε ένα βλέμμα σα να είχε δει μέσα από την πόλη και είχε καταλάβει πως εκείνοι οι ίδιοι οι αριθμοί τους έκαναν όλους μας να νιώθουμε πλούσιοι όταν αυτοί οι ίδιοι οι αριθμοί τους είχανε βγάλει μία μία σα έγγραφα αγοράς ενός σπιτιού. και τώρα λένε πως ήταν όλα εκείνος μονάχα επειδή έπαιζε εκεί; αλήθεια; ποια τύχη; εκείνος ο άνθρωπος έκανε την ομάδα τους αριθμούς εκείνος τον καιρό επειδή εκείνοι οι αριθμοί τον χρειάζονταν όσο μία πόλη χρειάζεται νερό μετά από δεκαετίες ψευδαισθήσεων. τέλος πάντως, θα δείτε;

Ρε παιδιά, αυτή η συζήτηση έχει βγει από τον δρόμο της σα μία ταινία του Ταραντίνο μετά την τρίτη μερίδα τσίπουρο. Γιατί ξανανοίγουμε αυτή την πληγή;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Θυμάστε εκείνο το πρωινό της Πέμπτης τον Φεβρουάριο του 2013 όταν πήγαμε στη δουλειά σαν άνθρωποι κι όχι σα φαν του μπάσκετ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Εγώ ανέβαινα το ασανσέρ του γραφείου μου κι ακούγαμε στα κινητά το χρονικό εκείνου του αγώνα στον Ώστιν — κανείς δεν είχε πάρει ακόμα νίκη εκείνος τον αγώνα, κανείς εκτός από έναν τεράστιο άνθρωπο που έκανε 28άρες επειδή είχε πειστεί πως ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ όσο εμείς εδώ κάτω περιμένουμε το επόμενο λεωφορείο για Πάτρα. Κι όμως σήμερα κάτι τέτοιο γίνεται "ρουτίνα" εκεί που γίνεται ένα ελεύθερο shot;;;;;;;;;;;;;;; Ας σκάψουμε πιο βαθιά εκεί — δεν είναι θέμα "πού έπαιζε ο τύπος", είναι θέμα του τι έκανε εκείνος ο άνθρωπος όταν έπαιζε εκεί. Γιατί εκείνος εκείνος δεν πήγε στους Τζαζ επειδή ήτανε καλοκαίρι — πήγε εκεί επειδή έκανε αυτούς εκεί τους αριθμούς ανθρώπους ξανά. Την ίδια στιγμή που αυτοί εδώ οι μεγιστάνες του management είχανε βγάλει πέντε χρόνια ψάχνοντας κάποιον που να βάζει 20άρες δίχως η ομάδα να ζει μετά τους αριθμούς, εκείνος έκανε τοMSG να τραγουδάει ξανά σα τη δεκαετία του '90. Κι τώρα λένε πως ήταν τύχη;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Γιατί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Όταν σκόραρε εκείνο το τρίποντο στον πρώτο αγώνα των playoffs το MSG έκανε σεισμό επειδή όλοι εμείς εκεί κάτω νιώθαμε σα να μην υπάρχει πλέον τμήμα εκείνο το βράδυ — υπήρχε μόνο μία πόλη που είχε πάλι έναν πρωταγωνιστή. Κι εκείνος εκείνος δεν είχε τον αριθμό στο Excel του management — είχε στα χέρια του την ψυχή μιας ομάδας που είχε ξεπουλήσει τη δόξα της για μία θέση στους τελικούς τα προηγούμενα δεκαπέντε χρόνια. Τι συνέβη τότε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Πετάξανε έναν άνθρωπο επειδή είχε γρατσουνιστεί η συσκευασία — κι εκείνος εκείνος έκανε τοMSG να γίνει εκκλησία ξανά. Εκείνοι εδώ πιστεύουν πως οι τίτλοι κάνουν τους πρωταγωνιστές;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Μα τι τρέχει εδώ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ρε, είστε εδώ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Γιατί ξεχνάμε ότι όταν έκανε εκείνον τον αγώνα στο Πόρτλαντ εκείνο το lay-up πριν την εκπνοή, η πόλη έκανε σεισμό;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Γιατί ξεχνάμε ότι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα τραγουδάνε για τύχη εκείνη τη νύχτα έκαναν λάθος υπολογισμό;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Δεν ήταν οι αριθμοί τουExcel εκείνοι που έκαναν τους φίλους να στέκονται στους δρόμους περιμένοντας ν' ανοίξει η πόρτα της ομάδας — ήταν εκείνος ο τρόπος που στεκότανε στη γραμμή των ελεύθερων βολών σα να ήταν η τελευταία θυσία προς την πόλη. Κι εγώ σας ρωτώ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ποιος έκανε τους αριθμούς σημαντικούς εκείνον τον καιρό;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ο Κάρι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ή αυτοί εδώ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Αυτοί έκαναν τους αριθμούς αυτοί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Αυτή η ομάδα έκανε τους αριθμούς εκείνος τον καιρό επειδή εκείνος εκείνος έκανε όλους εμάς τους φίλους ν' ατενίζουμε τον ουρανό περιμένοντας την επόμενη λάμψη. Κι όμως σήμερα λένε πως ήταν όλα εκείνος κοινοτοπία;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Δεν ήταν έτσι. Ποτέ δεν ήταν έτσι.

Ρε φίλοι μου βρε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; γιατί μιλάμε μόνο για Κάρι και Μέλλο;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ο Μπράουν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αυτός;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; έδωσε στους Νικς την ψυχή τους;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Αυτός εκείνος στεκόταν σα στρατός κάθε φορά;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Κι αυτοί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τον πέταξαν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Μα τι τύχη;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΘΥΜΑΣΑΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; όταν έκανε εκείνο το κλέψιμο σα λύκος;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εκείνος έπαιρνε το πάντα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;