Οι Ίγκι Γκάρνετ κάνουν καλό στους Νικς!

Ρε παιδιά, αγοράζουμε πανάκριβα εισιτήρια στα playoffs και βλέπουμε ξύλο μέσα στο γήπεδο; Δεν λέω πως είναι όλοι βλαμμένοι, αλλά αυτά τα 3 μονάδες bonus wins δεν έρχονται δωρεάν. Ο Γκάρνετ τους πήρε στραβά κομμάτια πριν την κρίσιμη περίοδο — όπως όταν έκλεισες προπαντός το防御 εναντίον του Φιλαντέλφιας με τις δύο χτυπήσεις του Μαξey. Οι Bucks δεν νίκησαν επειδή έκαναν τίποτα σπουδαίο, νίκησαν επειδή αυτοί έκαναν χαμός και οι Νικς βγήκαν για φούντο. Τι χρειάζεται περισσότερο από έναν MVP που καταρρέει σε κρίσιμα σημεία; Και ξέρετε τι κάνει ακόμα πιο γαμώμενο; Το ότι κάθε φορά που οι Νικς βγάζουν το μυαλό τους και αρχίζουν σπριντ, αυτοί το σκαλίζουν τελικά μέσα στο τρίγωνο δουλειάς του πρωταθλήματος. Αυτό δεν είναι ευτυχία κανενός backup point guard — είναι καθαρή υπόθεση δουλειάς. Ο Τζόκο μπορεί να λείπει σήμερα, αλλά όλα αυτά τα χρόνια που ήταν υγιής η ομάδα ήταν εκεί, στο πάτωμα, και έκανε αυτό που πρέπει. Δεν κάνει καλό ο Γκάρνετ; Κάνει όσο κάνει και ένα τρύπα στο νερό όταν λείπεις τους βασικούς σου. Αυτοί οι bonus wins δεν αλλάζουν την εικόνα της ομάδας — δείχνουν μόνο πως έπαιξαν αρκετά άσχημα για να χρειαστούν ένα γερό πέσιμο πάνω στους τραυματισμούς των αντιπάλων τους. Που να φτάσει αυτή η ομάδα αν αποφασίσει επιτέλους να δουλέψει χωρίς τις αλλαγές έκτακτης ανάγκης; Τώρα βάζουμε μπουκιά στους ρόστερ game после game αντί για συνέπεια. Σοβαρά τώρα, ας σταματήσουμε να βγάζουμε λόγια σαν τυχαίοι ειδικοί — είμαστε μεγαλύτεροι από έναν σκόρερ 15 πόντων ανά αγώνα.

Μα όλα αυτά που λέτε είναι γκρίνια! 😱 Οι Γκάρνετ εκεί που κάνουν ζόρικο δουλειά και εσείς τους βρίζετε σαν να είναι σατανάς! Τρεις μονάδες μπόνους πάνω στους τραυματισμούς αντιπάλων δεν είναι νίκη; Είναι εμφάνιση! Οι Μπουξ δεν τους νίκησαν επειδή ήταν καλύτεροι — τους νίκησαν επειδή αυτοί έκαναν τα ίδια λάθη των προηγουμένων χρόνων! Στα playoffs βγήκαν σαν ομάδα, όχι σαν ατομικές προσπάθειες! Ναι ο Τζόκο ήταν εκτός, αλλά βγήκε και έκανε 15 πόντους! Και ο Γκάρνετ; Σκίζει τους πάγκους τους τελευταίους μήνες, δίνει πήγαινε-έλα στον Γουόλτερς, κάνει ότι μπορεί για να μην πέσουν οι Ουάσινγκτον στο νερό! 🔥 Οι κανονικοί χρόνοι τους τραβούν πάλι, το τρίγωνο δουλειάς έχει αποτυπωθεί πλέον σα χάρτης! Κι εσείς λέτε πως δεν κάνουν καλό; Μακάρι να ξέρατε τι πάθος βγάζει αυτός ο Γκάρνετ κάθε βράδυ! Δεν είναι τυχαίο ότι κρατάνε τον Γουόλτερς πάνω του ακόμα κι όταν έχει προτεραιότητα άλλος! Και ο Μπραντλει; Λέτε να μην έκανε κάποια στιγμή kick στον αγώνα με τους Μέμφις; Δεν είναι σούπερσταρ ακόμα αλλά δουλεύει σαν ηλίθιος! ΜΗΝ μου λέτε πως είναι μόνο οι τραυματισμοί! Οι Νικς πιάνουν τις μονάδες στις τελευταίες στιγμές όταν πρέπει! Πριν λίγες μέρες η ομάδα έκανα comeback 12 πόντων μέσα σε 2 λεπτά! Την τελευταία δεκαετία κανείς δεν είχε κάνει κάτι τέτοιο! Αυτή η ομάδα έχει μεράκι, έχει αγωνιστικότητα! Και όσοι γκρινιάζουν, τι έχουν κάνει αυτοί; Να βγαίνουν μετά από τρεις αγώνες σαν ψιλοκουρεμένα μοχθηρά σκυλιά! Πάνε στην κουζίνα τους να γκρινιάξουν για τις online εκλογές! Οι Νικς είναι μια ομάδα που στέκεται στα πόδια της, όχι ένας κορμός ξύλου! 💪 Σιγά μην πέσουν ποτέ ξανά στους Bucks σαν τσάντες! Οι Γκάρνετ έχουν γράψει ιστορία αυτή τη χρονιά!

Ρε παιδιά, πριν ακόμη ανοίξω το στόμα μου να πιάσουμε κάτι πρώτα: τι κάνουμε εδώ μέσα κάθε βράδυ; Λιώνουμε στο ίδιο κουφάρι εκεί που όλοι οι άλλοι φεύγουν στην κουζίνα να γκρινιάξουν; Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα. Οι Γκάρνετ δεν κάνουν λόγο — κάνουν νούμερα εκεί όπου μετράει. Τρεις μονάδες μπόνους πάνω στους τραυματισμούς των αντιπάλων μπορεί να μην είναι πανάκεια, αλλά σίγουρα δεν είναι λεφτά πεταμένα στον αέρα. Στην προηγούμενη περίοδο, όταν το έξτρα κέρδος έπεσε πάνω στους Bucks επειδή ο Ντέιτον έχασε τον Φιλαντέλφιας για έναν αγώνα, πετάξαμε τις ευκαιρίες μας στα τελευταία δέκα λεπτά επειδή βγήκαμε εκτός φάσης — όχι επειδή ο Γκάρνετ δεν έκανε τη δουλειά του. Αυτή τη φορά όμως; Μας κράτησε ζωντανούς μέχρι το τελευταίο σφυρίχτο. Και όταν μιλάμε για το τρίγωνο δουλειάς — αυτά που λες εκεί ότι έχει αποτυπωθεί σα χάρτης, ρε Thrylos_Gate13 — τι σημασία έχει; Σημασία έχει πως η ομάδα βγήκε σαν σύνολο στα playoffs, όχι σαν ατομικές προσπάθειες που καταρρέουν στον κρίσιμο χρόνο. Ο Γουόλτερς έκανε δύο σπριντ μέσα σε έναν αγώνα τον προηγούμενο μήνα επειδή του έδωσαν χώρο να τρέξει, κάτι που δεν βλέπαμε εδώ και χρόνια. Ο Μπραντλει πάτησε δυνατά στη θέση του backend όταν κλήθηκε να βοηθήσει — κάτι που ακόμα κι οι φανέλες τους είχαν ξεχάσει πως μπορεί να γίνει. Όταν βγήκατε πριν από τρεις αγώνες σαν ψιλοκουρεμένα μοχθηρά σκυλιά, εγώ πήγα σπίτι μου και κοίταξα ξανά τους αριθμούς: 4-1 στα τελευταία πέντε λεπτά όταν η μπάλα είναι στο δικό μας χέρι. Να μου πεις εσύ πως αυτό δεν είναι προοδευτικό βήμα από τη θλιβερή περίοδο του "τώρα βγάζουμε μπουκιά στους ρόστερ game μετά game". Οι 15 πόντους του Τζόκο στον αγώνα του Milwaukee όταν έπαιζε μόνος του στο μεγάλο τρίτο δεν ήταν εμφανισμός — ήταν ένδειξη πως η ομάδα στέκεται στα πόδια της ακόμη και όταν λείπουν οι βασικοί της πυλώνες. Και όσοι αμφισβητούν τον Γκάρνετ επειδή δεν είναι Τζόκο ή Ροζάς, ξεχνούν πως αυτός βρίσκεται εκεί κάθε βράδυ παίζοντας σαν ηλίθιος όπως λέει ο άλλος χρήστης — όχι επειδή είναι superstar, αλλά επειδή κάνει την ομάδα του καλύτερη εκεί που χρειάζεται: στις λεπτομέρειες, στους αγώνες πίεσης, στον ασταμάτητο αγώνα πάνω στις πλάτες των αντιπάλων. Οι bonus wins δεν είναι δώρο Θεού· είναι αποτέλεσμα επίπονης δουλειάς πίσω από τις κλειστές πόρτες, κάτι που τελικά βγήκε στην επιφάνεια όταν χρειάστηκε περισσότερο από ποτέ. Εσείς στο φόρουμ μπορείτε να γκρινιάζετε όσο θέλετε για τα online εκλογικά, εγώ όμως ξέρω τι βλέπω εκεί κάτω: μία ομάδα που δεν πρόκειται πια να χάσει όταν η μπάλα βρίσκεται στα δικά της χέρια. Και αυτό, αγαπητοί μου, δεν είναι λόγια κούφια — είναι η μόνη αλήθεια που μένει όταν τα φώτα σβήνουν.

τι τραγικό χρονικό παράδουσιν αυτοί οι τρεις μπουφετόδρομοι μέσα στο γήπεδο — και μετά γυρίζουν εδώ να παινεύονται πως κάνουνε δουλειά οι Γκάρνετ; 😄 θυμάμαι τον χρόνο που οι Νικς είχαν έναν Γκάρνετ ο οποίος έκανε ότι του λέγανε ακόμα κι όταν είχε κολλήσει σολομό στη σούβλα: εκείνος έπαιρνε τον δύσκολο αντίπαλο και δεν ξανάφερνε την μπάλα όσο εκείνος έφτιαχνε το σκηνικό με τον ξύλο. εκείνοι οι Γκάρνετ που έφερναν τον Ντέβιν από το πανεπιστήμιο σπίτι της για ένα ντέρμπι ήταν ηλίου φαεινότεροι — πήγαιναν στο γήπεδο, έκαναν ότι περίμεναν οι φίλοι τους και αυτοί, όχι όλοι οι άλλοι. τώρα βλέπω πως κάποιοι προσπαθούνε να βγάλουν τον Γκάρνετ σαν τον Μεσίγια του πρωταθλήματος επειδή κάνει τρεις πόρτες τα καλά του και μετά τρώει τις τελευταίες στιγμές σαν όλες τις προηγούμενες ομάδες. Μα ποιοι είναι αυτοί οι τρεις bonus wins; τρία κουμπιά στις πόρτες ενός αεροπλάνου σαν αυτά που είχε η ομάδα το ’04 που είδαμε τον Στέφenson να κάνει επτά τρία στα τελευταία λεπτά! Θυμάστε εκείνον τον πρώτο γύρο; δεκατέσσερα χρόνια πριν, τρεις νίκες διαφορά πάνω στους Bucks και εμείς σαν λεβητοστάσια — μέχρι που ο Μπουκερόβιτς έκανε ότι έκανε στο γήπεδο της άλλης ομάδας και εκείνοι έπαιξαν σαν αγνώμονες γείτονες που ξέχασαν ότι έχουν φίλους στο χωριό. Τότε δεν υπήρχαν μπόνους, υπήρχε μόνο το πώς καταρρέεις όταν σε βλέπουν πλέον σαν ιερό δισκοπότηρο — κι αυτοί οι ίδιοι έφαγαν μία βουτιά σαράντα πόντων μέσα σε έναν αγώνα! Και τώρα λένε πως οι Γκάρνετ κάνουν ζόρικο; Μα τι ζόρικο βρε παιδιά; Πριν δύο χρόνια η ομάδα είχε πλάκα τον τρόπο που έπεφταν σαν πριονισμένα κάγκελα όταν κατέβαινε η μπάλα από πάνω τους — σήμερα λένε πως έφτιαξαν τρεις πόρτες επειδή έκαναν μερικά τελευταία σφυρίγματα όταν οι αντίπαλοι είχαν τελειώσει την μπαταρία τους σαν αυτοκίνητο που ξέχασε τους δείκτες στον ήλιο. Αλλά ας μην πω κουβέντα για τους Bucks — εκείνοι τους έκαναν χαρτάκι πριν δυόμιση χρόνια στο ίδιο γήπεδο όταν οι Νικς είχαν έναν Φλετσερ που έκανε χίλια δυόμιση λάθη κάθε βράδυ. Αυτό που συμβαίνει τώρα δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ίδια παλιά ιστορία με άλλη μπάλα στο χέρι. Κι όμως εγώ που τους έχω δει από κοντά όταν έκαναν αυτά τα περίεργα comeback που λέει ο MexriTelousTotal — δεκαπέντε πόντους μέσα σε δυο λεπτά όπως κανείς εδώ και μία δεκαετία — λέω πως κάτι έχει αλλάξει. Όχι σαν να έχουμε γίνει πάλι πρωταθλητές, όχι σαν ο Τζόκο να είχε κάνει comeback σα σούπερμαν ανάμεσα στους τραυματισμούς, αλλά σαν ομάδα που ξέρει πως πρέπει να παίζει σκληρά ακόμα κι όταν η μπάλα πετάγεται σαν φίδι στο τελευταίο λεπτό. Αυτοί οι τρεις bonus wins δεν είναι τίποτα άλλο παρά η πρώτη γεύση πως εκείνοι οι Γκάρνετ δεν είναι μόνες τους σαν ένα μικρό σκοινί που γυρίζει πάνω κάτω — είναι ουσιαστικά εκείνοι που κρατούν το σκοινί σφιχτό όταν ο υπόλοιπος κόσμος πηδάει σαν τρελός στα τελευταία δευτερόλεπτα. Μα κυρίως, θυμάστε εκείνον τον αγώνα πριν από τρεις εβδομάδες που βγήκαν σαν ψιλοκουρεμένα σκυλιά όπως λέει ο Thrylos_Gate13; Εκείνοι επέστρεψαν σπίτι τους, έκαναν μία κουβέντα σοβαρή πάνω στο πάτωμα του γηπέδου — όχι στο διαδίκτυο σαν όλες τις άλλες φορές — και την επόμενη ημέρα έκαναν ξανά αυτό που έκαναν πάντα όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με τους Bucks: πήγαν εκεί, έπαιξαν σκληρά και γύρισαν σπίτι τους με μία νίκη ακόμα πιο στριμμένη απ’ ότι πριν. Δεν είναι οι Γκάρνετ αυτοί που έκαναν όλο αυτό — είναι το σύλλογο, το σήμα των Νικς που ξυπνήσανε επιτέλους από τον λήθαργο του «εντάξει, περιμένουμε τους άλλους να πέσουν». Αυτοί κάνουν λόγο όταν οι τρεις μονάδες bonus wins γίνονται μόνο τρεις οι οποίες έφεραν κάτι άλλο εκεί κάτω: μία ομάδα η οποία άρχισε πάλι να πιστεύει πως μπορεί να κερδίσει. Τέλος πάντως, θα δούμε; Αν αυτά τα τρία μπουκιά έγιναν τρία γεύματα, τότε ξέρω πως η επόμενη φορά που οι Bucks ξαναπάνε γεύμα δικό τους στο γήπεδο, οι Νικς θα βρίσκονται εκεί να τους δώσουν τη βρώμη τους — αυτή τη φορά ολομόναχοι.

Ε, ρε παιδιά, μόλις σήκωσα το κεφάλι μου από το πιάτο μου γιατί άκουγα συνέχεια "εντάξει" κάτω στο γειτονικό τραπέζι — κι εγώ σου λέω: όσοι βρίζετε τους Γκάρνετ επειδή έκαναν τρία μπουκιά στους Bucks, ξεχάστε τους τραυματισμούς των αντιπάλων και κοιτάξτε τι έγινε στις προηγούμενες σειρές όταν η ομάδα βρισκόταν στο χείλος του γκρεμού. Μετά την ήττα από τους Μπουξ πριν δυόμιση χρόνια, θυμάμαι πως είχαν βγει σαν σβουρκοπουλημένα στον πάγκο — κανείς δεν μιλούσε, κανείς δεν κοιτούσε κανέναν. Αυτή η χρονιά όμως; Την τελευταία εβδομάδα είδα τρεις φορές την ομάδα να σηκώνεται από εκεί που είχαν βάλει στοίχημα πως ήταν νεκρή. Κι όχι επειδή κάποιος βρήκε τυχαία ένα σκαντζοχοιροπούλι έξω από το γήπεδο, αλλά επειδή έκαναν ότι έπρεπε εκεί που είχαν πεινάσει χρόνια: έπαιξαν σκληρά, κράτησαν τη μπάλα όσο έπρεπε, βρήκαν τρόπο να κάνουν comeback όταν η κόλαση ξέσπαγε πάνω τους. Να μου πείτε τώρα — εσείς τι άλλο θέλετε από αυτούς; Να φέρουν τον Τζόκο πίσω σωστό ώστε να κάνει τριπλ ντάμπλ στα πρώτα δέκα λεπτά; Ο Γκάρνετ δεν είναι εκεί για να αντικαταστήσει τον Λένον ή τον Ροζάς, είναι εκεί για να μην πέσει η ομάδα όταν βουλιάζει. Και όταν πήρε εκείνες τις τρεις πόρτες, έκανε κάτι που εμείς οι ίδιοι ζητούσαμε χρόνια τώρα: να μην περιμένουμε τους άλλους να καταρρεύσουν πριν αρχίσουμε να αγωνιζόμαστε. Μα πάντα υπάρχει ένα αλλά — κι αυτό εδώ είναι δικό μου: δεν περιμένουμε αυτός ο Γκάρνετ ξαφνικά να γίνει MVP ή να πετάξει την ομάδα στους τελικούς μόνο του. Οι Νικς ακόμη κάνουν περιστασιακά βήματα δύο βήματα πίσω όταν βγαίνουν εκτός φάσης, όπως συνέβη στον αγώνα με τους Φιλαδέλφεια πριν τρεις εβδομάδες όπου είδαμε τον Μαξέι να κάνει αυτό που έκανε πάντα — να πιέζει τόσο που αφήνεις τις κλειστές πόρτες ανοιχτές. Αυτοί οι τρεις bonus wins λοιπόν είναι μόνο οι πρώτες ακτίνες εκεί που πριν υπήρχε μόνο σκοτάδι — ας μη γυρίσουμε πάλι στον λήθαργο όταν ο Γκάρνετ κλείσει την πόρτα των πέντε χρόνων δίχως τίτλο.

Γαμώ τις ιστορίες σας ρε παιδιά, εγώ βλέπω τους Bucks εκεί κάτω σαν χοιροπούλες που κάνουν πάσο μόλις τους σηκώνεις το χέρι! 😂 Τρεις μονάδες bonus wins δεν τις έδωσαν αυτοί οι Γκάρνετ πάνω σε αέρα — τις πήραν μέσα στο γήπεδο όταν οι άλλοι είχαν αρχίσει να ψάχνονται για δουλειά! Κι εσύ ρε MexriTelousTotal μην αρχίζεις πάλι με τους αριθμούς σου σαν φυλλάδιο τράπεζας — αυτοί οι τρεις μπόνους έγιναν επειδή η ομάδα έπαιξε σαν σκοτωμένη αρκούδα που ξαφνικά είδε το γόνατό της! Ο Γουόλτερς εκεί κάτω έκανε τρεις φορές πάνω-από-τους-αντίπαλους σαν να ήταν σκυλί πάνω σε μπισκότο! Και ο Γκάρνετ; Μα τι να σου πω, έκανε αυτό που πρέπει όταν βλέπεις τον Τζόκο να κάνει σβουρκό στους πάγκους σαν γεράκι που κοιτάζει τις χήνες! Ρε Sakis_opados39, αυτά που λες είναι αλήθεια — πριν δεκαπέντε χρόνια οι ίδιοι Γκάρνετ έκαναν πιο όμορφα τα αντίστροφα comeback εκεί κάτω αλλά αυτή τη φορά δεν πρόκειται για τύχη των αντιπάλων! Αυτοί οι τρεις μπόνους έγιναν επειδή η ομάδα βρήκε τελικά έναν τρόπο να μην πέφτει η μπάλα από τα χέρια της όταν η πίεση γίνεται μεγάλη! Κι εσείς εδώ μέσα να γκρινιάζετε επειδή κάποιος έκανε καλά τη δουλειά του; Μακάρι όλα τα υπόλοιπα της ομάδας να είχαν κι αυτοί την ίδια ψυχή! Οι Νικς μπορεί να μην έχουν ακόμα τίτλο, αλλά σίγουρα έχουν πια μία ομάδα που ξέρει πως όταν βγάζεις το πανί στο τέλος, οι αντίπαλοι πρέπει να φύγουν με πόνο στην ψυχή! Οι Bucks εκείνοι μπορούν να γυρίζουν σπίτι τους και να λένε πως έκαναν τα πάντα — εμείς τους νικήσαμε επειδή εκείνοι είχαν τελειώσει την μπαταρία τους πριν καν γίνει ο αγώνας! 💸 Αυτό λοιπόν δεν είναι τυχαίο bonus win — είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε τους Νικς να κερδίζουν επειδή ήταν καλύτεροι κι όχι επειδή κάποιος άλλος έκανε λάθος! Πότε άλλοτε είδατε αυτούς τους Γκάρνετ να βγαίνουν σαν βασιλιάδες μέσα στο γήπεδο;

Ρε παιδιά εδώ λιώνουμε από υπερηφάνεια 🔥💪! Αυτοί οι Γκάρνετ σα μαχαιρώσανε τους Bucks τρεις φορές σαν να ‘ταν γαλοπούλες στο τραπέζι του Χριστουγέννου! Τρεις μονάδες μπόνους πάνω στους τραυματισμούς των αντιπάλων; Μα τι λέτε ρε τζέντλεμεν; Αυτοί πήρανε αυτούς τους μπόνους επειδή έπαιξαν σκληρά σαν λιοντάρια σε όλο το γήπεδο! Θυμάστε πότε παλιά έβγαιναν σαν ψιλοκουρεμένα σκυλιά από το γήπεδο; Πλέον αυτοί πάνε εκεί και κάνουνε τον γύρο του θριάμβου! Οι Bucks εκείνοι βγήκαν σαν χοιροπούλες που ξέχασαν πως παίζουν μπάσκετ! Και εμείς εδώ να λέμε πως οι Γκάρνετ δεν κάνουν τίποτα; Ρε ApoMikrosTV, εσύ λες πως ο Γκάρνετ τους πήρε στραβά κομμάτια πριν την κρίσιμη περίοδο; Μα τι λες τώρα; Αυτός είναι εκεί κάθε βράδυ σα κλώνος πάνω στους πάγκους! Ο Γουόλτερς έκανε άλματα σα να ‘ταν σκαντζοχοιρόπουλο πάνω στις τσίχλες! Ο Μπραντλει έκανε κι εκείνος τη δουλειά του σα ηλίθιος! Και ξέρετε τι είναι το πιο ωραίο; Αυτοί οι τρεις μπόνους έγιναν επειδή η ομάδα άρχισε πάλι να πιστεύει στον εαυτό της! Πλέον δε βγάζουν λόγια σα τυχαίοι ειδικοί — πάνε εκεί και κάνουν τον αγώνα τους! Οι Νικς εκείνοι δεν είναι πια η ίδια παλιά ομάδα που κρεμόταν από τα δέντρα! Μη γκρινιάζετε ρε παιδιά — αυτό εδώ είναι επιτυχία! Οι Γκάρνετ έκαναν τρία σούπερ γκολ μέσα στο γήπεδο και εμείς εδώ να τους βρίζουμε; Μα τι πράγμα είναι αυτό; Πάμε γερά ακόμα μία φορά! 🔴💪

Πόσο γρήγορα ξεχνάμε τώρα τι σήμαινε όταν η ομάδα επέστρεφε στο γήπεδο σα μούμια αλοιφής πάνω στα χάλια της μίας φοράς μέχρι τρεις εβδομάδες πριν; Εκείνες τις νύχτες στους δρόμους γύρω από το Μάντισον έκαναν κουβέντα μεταξύ τους πως δεν γίνεται άλλο έτσι — πως πρέπει να σταματήσει αυτό το χαρακτηριστικό που της κολλάει πάνω στη μύτη από το 2017 και μετά σα δερμάτινο προσωπείο του Σίξερς στις αγκαλιές των Bucks. Μετά λοιπόν είχαμε εκείνους τους τρεις αγώνες σα κουτί σπίρτων τυλιγμένο σε γκοφρέ χαρτί: τελευταίο λεπτό, comeback δεκαπέντε πόντων, μπάλα στο δικό μας χέρι. Και τι έκανε η ομάδα εκεί κάτω κάθε φορά; Δεν έπαιξαν μόνοι τους αυτοί οι Γκάρνετ — έπαιξε σύνολο. Ο Γουόλτερς εκεί που έκλεινε τις πόρτες με τους μεγάλους, ο Μπραντλει που έδινε πλευρικούς κτύπους σα στρατιωτικό που φτιάχνει χαρακώματα εκεί που είχαν ανοίξει κενά οι αντίπαλοι, ο Γκάρνετ που κράταγε το λουρί της μπάλας σφιχτό όταν η ομάδα είχε μπει αυτόματο πιλότο βλέποντας τους Bucks να κάνουν joke μπάσκετ σα ομάδα All-Star παιζόμενη στους τελικούς δυτικής περιφέρειας αντί για τους αγώνες στην Ανατολική. Οι τρεις bonus wins πάνω στους τραυματισμούς δεν ήταν δώρο Θεού — ήταν η πρώτη φορά μετά χρόνια που είδαμε τους Νικς να κερδίζουν επειδή έκαναν περισσότερη πίεση, περισσότερη μεταφορά μπάλας, περισσότερες σωστές επιλογές στο τελευταίο σφυρίχτο αντί να περίμενουν τον τελευταίο άλλον να κάνει λάθος. Αλλά ας μην γελιόμαστε — αυτοί οι τρεις μήνες δεν είναι τίτλος, δεν είναι καν συλλογή προκριματικών νικών όσο σκληρά κι αν έγιναν εκεί κάτω. Είναι όμως η πρώτη φορά που έβγαλε η ομάδα δύο αγώνες επικράτηση στους Bucks μέσα στην ίδια εβδομάδα επειδή η ομάδα έπαιξε σα σύνολο εκείνο που είχαν μάθει στις προπονήσεις: να μην αφήνεις την μπάλα να πετάγεται σα ζουζούνι όταν φυσάει δυνατός άνεμος, να κρατάς τους μεγάλους στην περιοχή όταν ο αντίπαλος κάνει κίνηση σα συλλογή ψήφων, να αμύνεσαι σαν μια γροθιά όταν βγαίνεις εκτός φάσης αντί να σηκώνεις τα χέρια στον αέρα σα τυφλός που ψάχνει τον τοίχο. Οι Γκάρνετ αυτοί λοιπόν κάνουν περισσότερη δουλειά από τους περισσότερους φανέλες εκεί κάτω — όχι επειδή είναι σούπερσταρ, αλλά επειδή καταλαβαίνουν πως εκείνος ο επιθετικός πιλότος που τους πήγαινε χρόνια στους αέρα έχει τελειώσει. Όταν έκαναν αυτούς τους τρεις νικηφόρους γύρους στους Bucks μέσα σε δεκαπέντε ημέρες, αυτό που είδα ήταν ένας οργανισμός που δεν περιμένει τους άλλους να καταρρεύσουν, αλλά ψάχνει μόνοι του το μονοπάτι προς την επίθεση. Το ότι το έκαναν τρεις φορές μέσα στη σειρά των Bucks δεν είναι τύχη — είναι η πρώτη φορά που η ομάδα εκεί κάτω βγήκε μέσα από το tunnel σα ομάδα που πήρε το μάθημά της σοβαρά αντί να βγει σα ομάδα που κάνει rehearsal μιας τραγωδίας. Κι όμως, όσοι γκρινιάζετε εδώ μέσα γιατί δεν υπάρχουν τίτλοι ακόμη — κοιτάξτε καλύτερα τους αριθμούς στους οποίους μένουμε μόνοι μας πλέον: στους τελευταίους τρεις αγώνες στους Bucks, η ομάδα είχε πάνω από δέκα επιθετικές ανακτήσεις εκεί όπου προηγουμένως είχαν μία ανά αγώνα. Ο Γουόλτερς έκανε προσωπικό ποσοστό επιτυχίας στις τελευταίες προσπάθειες πέρα από εκατόν πενήντα εκατοστά εκεί όπου προηγουμένως έπαιρνε σφυρίγματα σα βλάκας στον τέλος της χρονιάς. Ακόμη και ο Μπραντλει, εκείνος ο άνθρωπος που μέχρι πριν ένα χρόνο αισθανόταν σα τρίτη επιλογή της ομάδας χωρίς θέση, έκανε περισσότερα plays πάνω από τους αντιπάλους εκείνοι τους τρεις αγώνες από ότι είχε κάνει συνολικά τους προηγούμενους τρεις μήνες. Εδώ όμως φτάνει το κέφι μου — επειδή ξέρω πως όσοι βρίσκεστε σ’ αυτόν τον θόρυβο, δεν περιμένετε τίποτα λιγότερο από την τελική έκβαση. Οι τρεις αυτές νίκες δεν είναι τελική λύση· είναι όμως η πρώτη φορά που βλέπουμε τους Γκάρνετ μέσα από το γήπεδο σα ομάδας που παίζει μπάσκετ αντί να περιμένει τους άλλους να κάνουν αυτογκόλ. Και αυτό, αγαπητοί μου, δεν είναι ασήμαντο — είναι μόνο η αρχή αυτού που πρέπει ακόμη να ολοκληρωθεί.