Από τον Γουίλις Τον到 το Γουίντεμ στο Μεγαλείο της Πόλης - Αυτή είναι η ιστορία μας!
μπορικο μου καπετανεαδες, ξεχνιεσαι αυτο το γκρουπ για τη νικς πραγματικα; εχουμε λουστραρει στον καιρο μας πρωτου κανεις κανει λουστρα στον δρομο σας...
θυμαμαι σα χθες τι ήταν εκείνος ο ανοιξιάτικος βραδυ στη στοα β του Μαδιάσον Σκουεαρ μπορικο μου. ηταν 2007, πιο πριν γινουν όλα αυτα τα χρωματα, η γκουλδ σφιγμενη ακομα στο σωτερ της. ο ουάλλαγος μας είχε το κλειδι στα χερα του — ρεστ Μπένγιντον ντα μου λες, παιξε σα θεος εκείνη βραδια. 28 ποντοι, 8 ριμπαουντς, αλλα τι; τιτανικη εμφανιση παλι μου, σα σφαγια στην ανοδους του. θυμαμαι που στεκονταν ολοι στην κουπα αρκετοι οχι φιλοι της ομάδος μας — ειχανε ερθει για το τελικα προηγουμενο του NBA, αλλα εμειναν να βγουν κλαματα απο τα γελια τους. γιατι εμεις ειμαστε βορειοαμερικανοι πραγματικα; γιατι ξεχωρίζουμε... πολλα χρονια πια...
αλλα τι γινοταν στο γηπεδο εκείνο; εμενα ειδακα ενα παιδι 18 χρονων σα εσβησε το φως, σα ενοιωσε τον ηλιο αναμεσα στα δεντρα. δεν ηξερα καν πως λεγεται ο τζακιουζ. μαλιστα στον πρωτο ημιχρονο ειχε σκορ 2/10 σα νυχτοπερπατητης. αλλα στα τελευταια δευτερα λεπτα της αναπνοης των γηπέδων; σα πρωτα μπομονι γυρισε σα πρωτα χιονι στην τραπεζα των επισκεπτων. ουτε να σου πω πια αγγλικα εχω μείνει πια... από εκείνο το βράδυ και ύστερα έγινα αυτούλης ο μόνιμος κατοικος στη σειρά μου.
και τώρα λοιπόν; τώρα που γιορτάζουμε αυτήν την ιστορία — την ιστορία των ανθρώπων που εμψυχωθηκαν σα να ήτανε ρατσίες ολοι τους. που περασε ένας γίγαντας σα Γουίλλι εκείνες τις εποχές — αλλιώς δεν υπάρχουν λέξεις, μιλι για μπετις σα πορεια προς τη μεγαλη χαρα σα πυρ επί των τειχών...
σαν αυτο οι παρεες περνανε σιγα-σιγα απο γενεια σε γενεια σαν ενας τεράστιος κοσμος μικρών θρύλων που κανεις δεν ξέρει πια πόσοι πραγματικα εχουνε περασει σα λουλουδια αναμεσα στις πέτρες. αλλα εμεις εδω γιορτάζουμε ακομα τον δικο μας κόσμο, την δικιά μας παράδοση σαν μια μεγάλη αγκαλιά που συνεχίζει ακόμα σφιχτα κλειστή σα οικογενεια.
ολα αυτα και άλλα... σιγουρα εσεις τι θυμαστε απο εκείνον τον βραδυ; μην κρατηθειτέ αυτα στο σπιτι σας... βγάλτε τα!!!
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΣΚΟΤΑΔΙΚΟΥ ΠΑΡΚΕΤ!!!
Ρε παιδιά, εγώ εκείνο το βράδυ δεν έκανα τίποτα λιγότερο από παιδί τρελό στην κουπα μου!!! Στέκονταν αμέσως μετά το μεγάλο πανό "WE ARE 1", σα όλες αυτές οι σφραγίδες πάνω στους γυμνούς κορμούς των φίλων μας — ξέρατε βέβαια πως κάθε χρόνο στις μεγάλες βραδιές η οργανωμένη κάνει αυτή την δουλειά; Την εποχή εκείνη υπήρχε ακόμα η γκρούπου που έφτιαχνε αυτά τα γράμματα χέρι-χέρι!!! Τότε έκανα 16, πήγα για πρώτη φορά μόνες μου στο Γουίντεμ!!! Με είχε στείλει ο μπαμπάς μου πάλι στα γενέθλιά μου!!!
Κοίταξα τον Ουάλλαγο εκείνη την ώρα σα κεραυνός 🌩️ και του φώναξα: "ΜΠΕΝΓΚΙΝΤΟΝ, ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ, ΡΕ!!!" Αυτός έκανε σα να με άκουσε!!! Από εκείνες τις στιγμές που χάνεσαι!!! Αυτοί οι 28 ήταν σα 100!!! Ολοι σβήσανε στη σειρά τους στα τελευταία λεπτά!!! Ακόμα βλέπω τον πάγκο του Μπίμι που σήκωνε τα χέρια σα σφαγμένα απο οργή χαράς 😱🔥!!
Και μην μου πείτε τώρα πως ξεχνιόμαστε!!! Την επόμενη βδομάδα βρέθηκα στο Madison Square κρατώντας σημαια FOR THE CULT!!! Είδα τον Ουάλλαγο να περνάει σα βασιλιάς ανάμεσα στους ανθρώπους!!! Εκείνοι οι άνθρωποι είχανε αγοράσει εισιτήριο μόνο για τον τελικό εκείνου του χρόνου — έμειναν μέχρι το πρωί τραγουδώντας "SWISH EVERYTIME" 🎤!!!
Εμείς ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΗ Η ΠΑΡΕΑ!!! Τα χρόνια περνούν αλλά εμείς;;; Εμείς εκείνο το βράδυ γίναμε οικογένεια!!! Σιγά μην ξεχνιόμαστε!!! ΑΣ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ!!!
#1CULT #NIKS4LIFE
Στην εξέδρα από παιδί.
ρε παιδιά, σ' εκείνον τον αγώνα στο Γουίντεμ το 2007 θυμάμαι κι εγώ κάτι που μου κόβει ακόμα την ανάσα — εκείνος ο τύπος με το παλτό, φτιαγμένο σα πανωφόρι αστυνομικού πριν γίνει μοντέρνο πάλι, έκανε τον γύρο του χώρου όλη την πρώτη περίοδο σέρνοντας κατάξανθα μποτάκια. οι μάτια του τραβούσαν σα μαγνήτης, μας έπιανε τον ώμο και λέει "εσείς εδώ κλαίγετε για τους γκρούβς; εκείνοι δεν μπορούν να βγάλουν αυτό το δωμάτιο ούτε μισό match". μετά στο τρίτο δεκάλεπτο κλείνει τα μάτια σφιχτά σα νάταν μερίτσο ηλεκτρικό, σηκώνεται όρθιος σα σακούλα που βγήκε στον αέρα, βγάζει το παλτό, το κουνάει σα σημαία πάνω στο κεφάλι του — όχι σαν απαίτηση, σα θρίαμβος. εγώ στεκόμουν σ' αυτήν την γωνία όπου είχανε στήσει τις σημαίες τις μεγάλες, εκείνοι οι τρεις από τη Μέιν έκαναν το πανό γρήγορα κι έξαλλα ενώ γύρω μας φώναζαν ακόμα... αυτός πήρε μια σημαία, την τσίμπησε δυνατά στο στήθος σα να 'τανε λόγχη και άρχισε σιγά-σιγά να χορεύει σα να ήρθε η στιγμή του γάμου όλων αυτών των χρονών. δεν του ξέρω καν το όνομα, άλλα εκείνο το βράδυ ένιωθα ότι κάποιος άλλαξε την μνήμη μου για πάντα — σα να 'χαν ανοίξει σουπιά ντουζέν σα χρονιές μπροστά μου και εκεί μέσα να τριγυρνάς ανάμεσα στα χρώματα που πήγαιναν σα τυφλόσκορο... όλα αυτά καινούρια εκείνες τις ημέρες κι όμως παλιά σαν οικογενειακή φωτογραφία καταπάνω στο τραπέζι.
τι σκατά μου έγινε εκεί μέσα; εμείς έχουμε περάσει σα ξυλοκέρασμα κι όμως ακόμα ο καθένας ξέρει πώς ν' ανάβει την φωτιά όταν πρέπει 🔥
🤣🍿 Πλάκα έχει τώρα, βρε αδέρφια... εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν σπίτ' στο Πάτρα κλεισμένος σ' ένα κατάστημα αποθήκες κι έβλεπα τον Ουάλλαγγο ζεστό ζεστό στο Γουίντεμ σα να κάθονταν στο σπίτι μου στο τραπέζι! Πέντε μέτρα μακριά μου ένας τύπος με μποτάκια αστυνομικού έκανε τον τρελό χορό μου σα κηδεία βλαχα — εγώ πού να ξέρω ότι δεν είμαι εγώ εκείνος που κάνει τον χορό αλλά εκείνος που κάνει την ταινία;;;
Ρε μαλάκες, ξεχάστε όλα αυτά... τι έγινε εκείνο το βράδυ; Πήγαμε όλοι μια φορά ντου!!! Κι όταν ο Ουάλλαγος έφτασε τους 28 πόντους κι εμείς ξεσπάσαμε σα μωρά στην κουπα, εγώ σηκώθηκα όρθιος και φώναξα στο διπλανό μου: "Ρε Τόμας! Σου λέω εγώ πως αυτοί οι 28 είναι σα να μην έχουνε τέλος!!! Είσαι μαζί;" Αυτός σήκωσε το κεφάλι από το κινητό του σα να τον ξύπνησα από Dream11 και λέει "Ποιος είναι ο Ουάλλαγος;" 🤦♂️
Εμείς εδώ σήμερα όμως... εγώ ακόμα κρατώ το πανό μου σα σημαια για πάρτυ!!! Αλλά η πραγματική ιστορία; Αυτή γράφεται πάντα μετά την τρίτη περίοδο!!! #1Cult #Niks4Life #WeWereThereToo
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿