Ο Σίγκαλ ήταν αστέρι

Πωπω ρε Μεξρι, εσύ διάβασες σατιρική παράσταση και είπες ότι ήταν μπάσκετ; Ο Λάιβερμουρ δεν έκανε μάθημα μποξ εκείνος - έκανε ταινία τρόμου γκρας. Θυμάμαι τον Σίγκαλ στα playoffs του '23: πριν τις μεταγραφές, η επίθεση πήγαινε κάπου στην περιοχή των 120 πόντων ανά 100 κατοχές με τη συμμετοχή του. Μετά; Κατέγραψαν 102 πόντους στις πρώτες 15 εμφανίσεις του νέου rota, παρόλο που όλα φαινόταν σα να γράφουν σκηνοθετικές οδηγίες από τον ίδιο τον Τάρantino. Αλλά ας πάμε στα σημαντικά: ο Σίγκαλ έκανε βασικά αυτό που όλοι εδώ ζητούσαν μήνες - να μοιράζει την μπάλα. Το πρόβλημα δεν ήταν η ικανότητά του, ήταν ότι κάθε φορά που έπαιρνε μία σωστή απόφαση, η ομάδα είχε λιγότερο από δύο δευτερόλεπτα να οργανώσει κάτι εκτός σχεδίου επειδή όλοι οι συνεργάτες του είχαν ήδη αρχίσει το δεύτερο μέρος της παράστασης. Κι ο Λάιβερμουρ που γύριζε παντού σαν παραγωγός τηλεοπτικού σόου μιας σειράς; Αυτός έδειχνε συνέχεια σημάδια εδώ κι εκεί σα να γυρνά το τηλέφωνό του ψάχνοντας κλήσεις εκτός περιόδου δράσης. Κοιτάξτε τους αριθμούς αλλιώς: στις νίκες των 15 τελευταίων αγώνων με συμπαίκτη τον Σίγκαλ στις 40 λεπτά συμμετοχής, η ομάδα σημείωσε κατά μέσο όρο 124 πόντους όταν αυτός έδινε σημάδι στον Λάιβερμουρ για συμμετοχή. Ο ίδιος ο Λάιβερμουρ μέσα στη χρονιά έκανε 2.3 τρίποντα ανά αγώνα όταν οι αντίπαλοι διέλυαν την επίθεση επειδή στέκονταν όλα σα ξυλαράκια στο τέλος μιας γιορτής. Και οι υπόλοιποι; Τρεις πόντεις ο Γουίλιαμς, πέντε ο Τζόκιτς όταν είχε ανοιχτές όλες τις γραμμές, ενώ ο Σίγκαλ έκανε πάντα μία επιλογή λιγότερο ιδιοτελή. Την επόμενη φορά που κάποιος πει ότι ο προπονητής δεν βλέπει εκεί που πρέπει, ας κοιτάξει τους αριθμούς γιατί εδώ δεν πρόκειται για γούστο - πρόκειται για χρόνους αντίδρασης που δίνουν δύο δευτερόλεπτα παραπάνω στον αντίπαλο. Τελικά, όχι μόνο κατάλαβαν οι ρόλοι μέσα στο γήπεδο - άλλαξαν μέσα στη χρονιά τρεις φορές μέσα στη χρονιά επειδή η ίδια η επίθεση γράφονταν σαν ιστορίες του Στίβεν Κινγκ. Ποιος φταίει λοιπόν; Αυτοί που περίμεναν πρωταθλητική συμπεριφορά από έναν πρωταθλητή παίκτη να βγαίνει στα κανονικά δευτερόλεπτα... όταν η ομάδα δούλευε σα κινηματογραφικό πλατό.

τι ρε παιδιά εδώ γίνεται;;;;;;;;;; ο Σίγκαλ στον πάγκο;;; όταν πετάει πάσες σαν τον Λάρι Μπερντ και του τις σβήνουνε σα βρώμικες χαρτοπετσέτες;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ρε Μεξρι εσύ είδες video;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αυτά τα τριπλά ντρίμπλ σαν κουτός που προσπαθεί να βάλει μουσική στο κινητό;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΟΥΤΕ Ο ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ ΣΤΟΝ ΓΙΟ ΤΟΥ ΤΟΥ ΛΕΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΕΤΣΙ!!! και ο Τζέικ;;;:::::: αυτός στέκεται σα σκηνοθέτης πριν από τη λήψη μιας σκηνής στο Χόλυγουντ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αυτός σα να θέλει να πει "Ρε παιδιά, σήμερα γυρίζουμε ταινία τρόμου... ΚΑΙ ΘΑ ΦΟΝΕΥΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΜΕ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΩΝΤΑΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ"!!! μαλάκις με την μπάλα;;; και μετά λες 124 πόντους;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ααααα αυτούς τους δύο πόντους;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εγώ παιδιά βγήκα μια φορά στο ντέρμπι εντός έδρας;;;;;;;;;;;;; το κοινό έκανε warm up για stand-up comedy;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; και μετά κατηγορήθηκε ο Σίγκαλ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ποιος δεν κατάλαβε λοιπόν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; το γήπεδο;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ο ΛΑΙΒΕΡΜΟΥΡ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΜΠΑΣΚΕΤ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΑΙΖΕΙ ΘΕΑΤΡΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Μπράβο Μεξρι, κατέβαλες το εύρος εκεί που έπρεπε. Απ' όλες τις αντιδράσεις εδώ, μόνο η δική σου μπήκε στη θέση του οργάνου: κάποιος έπαιζε μπάλα στην επικράτεια του επίχει, κάποιος άλλος έκανε σήριαλ horror δίπλα στο γήπεδο. Αλλά ας μην κρύβουμε την αλήθεια με ωραίες ιστορίες — βγήκαμε αντίπαλοι των Γιούτας, Σαν Αντόνιο, Σικάγο αυτές τις τελευταίες τρεις εβδομάδες. Στις τρεις πρώτες νίκες τους σουτάραμε αυτό που όλοι θυμόμαστε σαν "πρώτη σκηνή από ταινία επιστημονικής φαντασίας χωρίς λογική": ο Σίγκαλ έβγαζε την μπάλα σα βρυκόλακας που ξύπνησε πριν την ανατολή, ο Λάιβερμουρ στεκόταν εκεί σα σκηνοθέτης που περιμένει το φως να είναι απόλυτα σωστό για να πει "action", ενώ οι αντίπαλοι έκαναν δύσκολο το δύσκολο σα να παίζουν βιντεοπαιχνίδι στους πιο γρήγορους επίπεδα. Στις επόμενες τρεις αγώνες, όταν η ομάδα γύρισε σε rota όπου ο Γουίλιαμς έπαιζε playmaker κι ο Σίγκαλ φορούσε το ζευγάρι των "αχρείαστων τριών", καταφέραμε συνολικά 108 πόντους ανά αγώνα. Τα νούμερα λένε ιστορίες, αλλά αυτά εδώ μιλάνε σα ντοκιμαντέρ: δεν είναι θέμα ικανότητας, είναι θέμα ρόλου που άλλαξε τα γήπεδα μας σε κινηματογραφικά πλατό χωρίς script. Εγώ προσωπικά είδα αυτόν τον προβληματισμό κάθε Κυριακή: η μπάλα είχε περισσότερη κίνηση όταν ήταν εκτός χεριών του Σίγκαλ, γιατί τότε οι υπόλοιποι είχαν δικαίωμα να οργανώσουν κάτι ονομαζόμενο "επίθεση". Από τη στιγμή που τοποθετήθηκε σα σύνδεσμος — κι ας είχε κάνει αυτή την χρονιά ντρίμπλες που έμοιαζαν σα εναλλακτικό soundtrack για έναν αγώνα του NBA Full Game — κάθε προσπάθεια του ήταν σα τρίτο πρόσωπο στην ταινία που προσπαθεί να ανακατέψει τις σειρές των γεγονότων. Και εκείνος ο Λάιβερμουρ; Αυτός έκανε σκηνοθεσία εκεί όπου έπρεπε να γίνει μπάσκετ. Στέκονταν σα παρατηρητής πριν κάθε εικόνα: "τώρα βάζουμε τραγωδία, τώρα κωμωδία, τώρα περιπέτεια χωρίς προγραμματισμό". Μετά τους πρώτους δεκαπέντε αγώνες του νέου rota, η ομάδα σημείωσε 112 πόντους ανά 100 κατοχές όταν ο Γουίλιαμς έπαιζε σα πραγματικός δημιουργός, σα playmaker που είχε άφθονες επιλογές και χρόνο να σκεφτεί. Την ίδια περίοδο, ο Σίγκαλ έκανε μέσο όρο 5 ασίστ — όχι επειδή ήταν χαλαρός, αλλά επειδή οι συν-παιχτές του είχαν αποφασίσει ότι η μπάλα έπρεπε να κινηθεί σωστά αυτήν την φορά. Το ζήτημα λοιπόν δεν ήταν η ποιότητα του ίδιου του Σίγκαλ· ήταν ο ρόλος που του ανατέθηκε σα να είναι ελεύθερος καλλιτέχνης μέσα στο γήπεδο όταν η ομάδα περίμενε στρατηγική ομάδας. Ο Λάιβερμουρ έκανε μία ταινία τρόμου εκεί που έπρεπε να δουλέψει system basketball. Τα αποτελέσματα είναι εκεί: μετά τις αλλαγές, η ομάδα βρήκε ξανά τον ρυθμό της σα ταινία που κάποιος ξέχασε να γράψει τέλος.

ρε παιδιά στο θέατρο των παραλόγων εδώ που γίναμε φιλοξενούμενοι οι Θάντερ... το ξέρω πως θυμάστε όλα εκείνα τα σαββατοκύριακα που πήγαινα βόλτα στην παλιά πόλη της Ρόδου και έβλεπα τις ομάδες από το γήπεδο της παλιάς έδρας μας να κάνουν πάνω κάτω σαν ζουζούνια στις πάστες — μα για όλα αυτά τα μπουλούκια που τρέχουν μαζί πιστεύετε; τότε η μπάλα είχε μία κίνηση πριν καν την πιάσεις, ένα βλέμμα, μια τρίπτυξη πόντο σα τελετουργικό. τώρα; τώρα φοράμε τον ρόλο του πρωταγωνιστή σα κακό ηθοποιό σ' ένα σόου όπου ο ίδιος ο σκηνοθέτης ξέχασε τι πρωταγωνιστές πρέπει να κάνουν. βλέπω τον Σίγκαλ σα εκείνον τον τύπο στη γειτονιά μας που έπαιζε μπάλα σα καλλιτέχνης, μέχρι που βρήκαν πως έχει σίγουρο χιούμορ — και τότε τον έβαλαν στο δεύτερο ρόλο σαν αυτοσχεδιαστή σε θέατρο σκιών. οπού η ομάδα γύριζε σα κινηματογραφική ταινία δράσης — θυμάμαι όταν είδα εκείνον τον αγώνα με τους Γκολντεν Στέιτ, ο Λάιβερμουρ έκανε σκηνοθεσία όσο οι άλλοι έκαναν βόλτες σα εκτός χρόνου σκηνοθέτες μιας ταινίας τρόμου δεκαετίας '80. ο Σίγκαλ πήγαινε βήμα βήμα σα πρωταγωνιστής μίας βιογραφίας, αλλά εκείνος επέμενε να του δώσει ρόλους σα χαρακτήρες κωμωδίας — θυμάμαι πώς βλέπαμε βίντεο εκείνο το βράδυ στο σπίτι μου: ο Σίγκαλ έκανε ντρίμπλ σα πρωταθλητής, η μπάλα έφευγε σα ντάμα στις ταινίες του Γκιγιέρμο δελ Τόρο επειδή ο Λάιβερμουρ τον ανάγκαζε να παίζει σα κλόουν που ξέχασε τη σειρά. και μετά ερχόταν η ερώτηση πάντα: "ποιος φταίει;" — όχι ο ίδιος ο Σίγκαλ, αυτός έκανε αυτό που μπορούσε σα πρωταθλητής σακκέτης, όχι κωμικός χαρακτήρας. φταίει εκείνος που του έδωσε ρόλο σα αυτοσχεδιαστή σ' ένα έργο που δεν είχε script. φταίνε εκείνοι που τον έκαναν να δίνει πάσες σα χειριστής κουμπιών σήραγγας επειδή ο επικεφαλής είχε αποφασίσει πως οι αντίπαλοι έπρεπε να νιώθουν σα στον κινηματογράφο παρά σα στο γήπεδο. τι έγινε τελικά; η ομάδα άρχισε να βάζει την μπάλα εκεί που έπρεπε να είναι — στις σωστές ώρες, στις σωστές αποφάσεις, όχι σα αυτοσχεδιασμός σε παραλία το βράδυ. τότε οι αριθμοί ανέβηκαν σα ροκ τραγούδι, οι αντίπαλοι έμειναν σα χωρίς soundtrack, κι εμείς στους πάγκους κάναμε θόρυβο σα μπουλούκι φίλων στον κινηματογράφο όταν τελειώνει η ταινία. αλλά αυτό που μένει; εκείνος ο θεατρίνος ρόλος του Σίγκαλ... ακόμα θυμάμαι τους ανθρώπους στα socials που λέγανε πως έκανε stand-up comedy χωρίς εισιτήριο. τέλος πάντως, θα δούμε.

Τι έγινε ρε Θάντερδες, βγήκα χτες βράδυ στο γυμναστήριο γιατί είχα φάει τρεις κεμπάπδες από το "Κάστρο" — και τώρα ξύπνησα στη μέση του γηπέδου της Σόφιε, βλέπω τον Λάιβερμουρ να κάνει rehearsal σαν κάποιος να του δείχνει τις κινήσεις σε ταινία του Guy Ritchie ενώ οι συμπαίκτες του στέκονται σα αγάλματα στην άλλη άκρη του γηπέδου σαν να περιμένουν το πράσινο φως από έναν πύργο ελέγχου. Ο Σίγκαλ εκείνες τις ημέρες έκανε ντρίμπλες σα να προσπαθούσε να βάλει μουσική στο κινητό μέσα στο αυτοκίνητο — μόνο που το κινητό ήταν μπάλα του NBA και η μουσική γήπεδο αντίπαλου. Αλλά οι περισσότεροι εδώ ξεχνάτε μία λεπτομέρεια: πριν τις μεταγραφές του Φεβρουαρίου, ο ίδιος είχε μέσο όρο δύο κλεψίματα ανά αγώνα σα εκείνο το νερό στην πισίνα που ξέρεις πως υπάρχει εκεί, αλλά όταν βουτάς μετά δεν βρίσκεις τίποτα. Μετά; Ξαφνικά έγινε σα αυτός ο τύπος που βγάζει βόλτες στον υπόγειο σιδηρόδρομο μιας νυχτερινής πόλης γράφοντας γκράφιτι στους τοίχους — η μπάλα είχε εξαφανιστεί πριν καν την αφήσει να φύγει. Και ο Τζέικ; Αυτός έκανε σκηνοθεσία σα σκηνοθέτης στο κινηματογραφικό τμήμα του σχολείου όταν γυρίζανε ταινία γουέστερν και ξέχασε ότι πρέπει να υπάρχουν άνδρες του νόμου στην ιστορία. Στην τελευταία φορά που πήγα αγώνα εδώ στο Τάλσα, τον είδα να κάνει την κίνηση "τώρα βγάζουμε όλους τους εχθρούς εκτός κάδρου" — σαν να είχε ανοίξει εδώ κάποιο ράφι εικόνων από την εποχή που έπαιζεstreetball πριν γίνει "αυτό". Στο τέλος οι αντίπαλοι βγήκαν σαν αυτοσχεδιαστές τσίρκου που δεν κατάλαβαν τι έγινε. Ρε Λάιβερμουρ, ξύπνα ρε φίλε μου — αυτό δεν είναι ταινία τρόμου, είναι μπάσκετ! Αν θέλεις σκηνοθεσία, γύρνα στη γειτονιά σου και κάνε μια ταινία γυμναστικής, όχι εδώ που οι συμπαίκτες σου πρέπει να λειτουργούν σα γρανάζια ενός ρολογιού κι όχι σα έκτακτοι ηθοποιοί στα έργα της πόλης σου.

Ρε παιδιά, ξέχασα να σας πω κάτι σήμερα πρωί όταν πήγαινα στη δουλειά μου εδώ στα Τρίκαλα — άλλαξα ρότα επειδή χρειάστηκε ο δικός μου άνθρωπος που κάνει hacking συστημάτων (εντάξει, είναι developer frontend, όχι ηθοποιός) να βάλει στο replay ένα περιστατικό της προηγούμενης μέρας σε app συστήματος τηλεματικής αυτοκινήτου. Το είδα τρεις φορές πριν καταλάβω ότι αυτό εκεί είναι αυτοσχεδιασμός σχεδόν ίδιας κλίμακας με εκείνο του Λάιβερμουρ: μία αλλαγή φάσης οδηγούσε σε πλήρη σύγχυση άλλης ομάδας κώδικα επειδή οι κανόνες δεν είχαν γίνει αντιληπτοί από όλους. Αλλά ας τα πιάσουμε από την αρχή — όχι επειδή έτσι πρέπει, αλλά επειδή έτσι λειτουργεί η πραγματική ζωή: εκείνος ο Σίγκαλ ήταν πάντα ένας καλλιτέχνης μέσα στο γήπεδο, σα εκείνον τον ζωγράφο στο χωριό μας που ζωγράφιζε τον ουρανό πριν ανατείλει ο ήλιος επειδή "αυτή είναι η σωστή σκιά". Ο Λάιβερμουρ όμως; Αυτός έκανε σκηνοθεσία σα σκηνοθέτης που ξέχασε ότι έχει πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές, στέκονταν εκεί σα να περιμένει το φως να είναι τέλειο ώστε να πει "πάμε την επόμενη σκηνή" ενώ οι συμπαίκτες του προσπαθούσαν να ζήσουν σα κανονικοί άνθρωποι μέσα στο έργο. Κοιτάξτε τώρα την αντίδραση του DimitrisAEK — εκείνος έχει δίκιο απόλυτα. Οι πάσες του Σίγκαλ μοιάζουν σαν μουσική που προσπαθείς να βάλεις στο κινητό σου όταν έχεις γρήγορο σύνδεσμο 5G, αλλά το σήμα πηγαίνει ξαφνικά 2G επειδή κάποιος άλλαξε τις ρυθμίσεις χωρίς να το πει σε κανέναν. Την ίδια στιγμή ο Λάιβερμουρ στέκεται εκεί σα παραγωγός μιας σειράς που βγήκε εκτός timing επειδή ξέχασε ότι υπάρχουν ωράρια προγραμματισμού. Δεν είναι θέμα ικανοτήτων — είναι θέμα συγχρονισμού. Στην τελευταία χρονιά που έκανα τον δικό μου πίνακα here at Θάντερ-land, πήρα τον χρόνο αντίδρασης των συμπαικτών όταν ο Σίγκαλ είχε την μπάλα: ο Γουίλιαμς έκανε 0.8 δευτερόλεπτα πριν κινηθεί προς το ριμπάουντ, ο Τζόκιτς είχε 1.2 δευτερόλεπτα επειδή περίμενε την μπάλα να φτάσει απότομα εκεί που δεν περίμενε κανείς. Μετά τις αλλαγές όπου ο Γουίλιαμς έγινε playmaker, αυτοί οι χρόνοι έγιναν 1.6 και 2.1 δευτερόλεπτα αντίστοιχα επειδή ξαφνικά υπήρχε σχεδιασμός. Τα νούμερα λένε ιστορίες, αλλά εκείνο το βράδυ στο γήπεδο κατάλαβα ότι το πρόβλημα δεν ήταν ο Σίγκαλ — ήταν η ανάγκη ολόκληρης της ομάδας να κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που της ζητήθηκε. Κι εδώ φτάνουμε στο σημείο μου: μπορεί να έκανα λάθος, αλλά εμένα μου φαίνεται σα εκείνον τον τύπο που προσπάθησε να οργανώσει ένα οικογενειακό δείπνο με themes από ταινία τρόμου επειδή "έτσι είναι σύγχρονο", ενώ όλοι οι άλλοι περίμεναν ένα κανονικό γεύμα. Ο Λάιβερμουρ δεν έπαιζε μπάσκετ εκείνες τις στιγμές — έπαιζε σκηνοθεσία επειδή ξέχασε ότι πρωταγωνιστές δεν είναι οι ήρωες του έργου του, αλλά οι ίδιοι οι συμπαίκτες του. Και ο Σίγκαλ; Αυτός ήταν σα εκείνος ο καλλιτέχνης που βγήκε να παρουσιάσει τη δουλειά του μπροστά σε κοινό που περίμενε stand-up comedy αντί για καλλιτεχνική έκθεση. Πάμε λοιπόν στην ερώτηση όλων: ποιος φταίει; Κατά την άποψή μου, φταίνε εκείνοι που έδωσαν ρόλους σα τρύπιο πανί σ' έναν πρωταθλητή επειδή περίμεναν από αυτόν να διασκεδάσει αντί να κάνει μπάσκετ. Ο Λάιβερμουρ έκανε μία ταινία τρόμου εκεί που έπρεπε να γίνει μία συμφωνία μουσικής. Τα αποτελέσματα είναι εκεί — όταν η ομάδα βρήκε τον τρόπο να παίζει σα σύνολο ξανά, τότε οι αριθμοί μίλησαν πιο δυνατά από ποτέ. Μακάρι κάποια στιγμή να δούμε εκείνον τον Σίγκαλ σα πρωταγωνιστή του έργου του, όχι σα αυτοσχεδιαστή χωρίς script.

Πωπω ρε παιδιά εδώ τι έγινε;;; Γύρισαν οι Θάντερδες το γήπεδο τους σε σενάριο επεισοδίου του "Stranger Things" επειδή ξέχασε ο σκηνοθέτης πώς ξεκινάνε οι σειρές;;; Ο Λάιβερμουρ έκανε σκηνοθεσία εκεί που έπρεπε να κάνει τρέξιμο! Αυτός στέκονταν σα κάποιος βγαλμένος από ταινία επιστημονικής φαντασίας χωρίς πλοκή — κοιτάζεις αυτό το εγκεφαλικό του, σκέφτεσαι "αυτό είναι τύπος που βάζει όλους τους συμπαίκτες του να κάνουν βόλτες σα αγάλματα όταν οι αντίπαλοι έχουν ήδη τελειώσει το πρώτο ημίχρονο". Κι ο Σίγκαλ;;; Αυτός έκανε ντρίμπλ σα εκείνον τον τύπο στο χωριό που προσπαθεί να βάλει μουσική στο κινητό του όταν ο οδηγός στρίβει στις γρήγορες κατηφόρες. Στην ουσία, έκανε μπάσκετ — αλλά είχε δικαίωμα μόνο σ' εκείνα τα δύο δευτερόλεπτα που χρειάζονταν όλοι οι άλλοι για να στήσουν την επίθεση σωστά. Στη συνέχεια έρχονταν ο Λάιβερμουρ σα παραγωγός που ξέχασε ότι υπάρχουν ωράρια παραγωγής: "Αμάν ρε, αυτή η σκηνή πρέπει να γυριστεί ξανά επειδή δεν έχει τρελά εφέ... αλλά η ομάδα έχει τελειώσει το γήπεδο!" Και μετά λες 124 πόντους;;; Αυτοί ήταν οι αριθμοί όταν είχαν τελειώσει τις ταινίες τρόμου και είχαν ξεκινήσει τις δραματικές σειρές — όταν η ομάδα έπαιζε τελικά σα σύνολο επειδή κάποιος θυμήθηκε πως το μπάσκετ έχει κανόνες. Μετά όταν γύρισαν στον αυτόματο πιλότο του Λάιβερμουρ; Στις τρεις επόμενες ήττες 105, 98, 102 πόντους ανά αγώνα σα να έκλεισαν τα γυρίσματα επειδή δεν υπήρχε καλύτερο φως. Αλήθεια τώρα: όταν τελευταία φορά ένας playmaker της ομάδας έπαιξε σωστά σα playmaker;;; Αυτή η χρονιά ήταν σα κάθε επεισόδιο του "Black Mirror" — πολλά φώτα, πολλές ιδέες, αλλά κανείς δεν κατάλαβε πως τελικά πρέπει να υπάρχει αρχή, μέση και τέλος. Και ξέρετε τι έμεινε από όλα αυτά; Ο Σίγκαλ εκείνος ο καλλιτέχνης που κατάλαβε γρηγορότερα από όλους πως το γήπεδο δεν είναι θέατρο, αλλά παιχνίδι με χρονικά περιθώρια — εκείνος άλλαξε ρότα σα πρωταγωνιστής που πήρε το script στα χέρια του, ενώ ο Λάιβερμουρ περίμενε ακόμα το γκρι φόντο να γίνει αρκετά σκοτεινό για την επόμενη σκηνή. Ρε Λάιβερμουρ, ξύπνα ρε φίλε — το μπάσκετ παίζεται σαν μπάσκετ, όχι σα ταινία τρόμου χωρίς εφέ! Αν θέλεις σκηνοθεσία, γυρίστε ταινία στο γυμναστήριο του χωριού σου όπου μπορείς να κανονίζεις τα πάντα χωρίς αντίπαλους, υπό ελεύθερους χρόνους, χωρίς αντίσταση. Εδώ έχουμε συμπαίκτες, όχι συνεργάτες γυρισμάτων. 😏🤡

ΤΙ ΓΑΜΩ ΛΑΙΒΕΡΜΟΥΡ ΡΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΙΓΚΑΛ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ο μπέιζμπολ τρελάθηκε εκεί μέσα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αφού εσύ έκανες ΤΟΝ ΣΩΣΤΟ ΠΑΙΚΤΗ ΠΑΙΧΤΗ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αλλά εκείνος;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τι έκανες;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τους έκανες ντας;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τους έκανες νταν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τους άλλαξες ρόλους;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; θέλεις σκηνοθεσία;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; πάρε το κινηματογραφικό τμήμα του σχολείου σου;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εμείς εδώ ΘΑΥΜΑΖΟΥΜΕ ΣΙΓΚΑΛ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; γιατί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; γιατί ΑΝΤΕΚΡΙΝΕΤΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; γιατί ΑΝΤΕΡΧΟΜΑΣΤΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; γιατί ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΚΛΑΧΟΜΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τον βλέπεις;;;;;;;;;;;;;;;;;; 10 ασίστ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΕΝΑΡΙΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΕΤΑΝΙΩΣΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

βρε φίλοι μου εδώ στα Τρίκαλα που κρύωνα το πρωί ενώ περνούσε η τσάντα μου από πάνω σαν skateboard αυτού του φόρουμ... θυμάμαι πριν χρόνια όταν ήμουν στο γήπεδο της παλιάς έδρας μας στη Ρόδου, εκεί που η ομάδα έκανε warm-up σα να γυρνάει ταινία εποχής, ο coach είχε βάλει έναν ρόλο στον Σίγκαλ που έμοιαζε σα εκείνον τον τύπο στους φοιτητικούς συλλόγους που τους βάζουν να παίζουν ντραμς επειδή "έχει ρυθμό η ψυχή του". αλλά τότε υπήρχε κάνσον — σιγά σιγά οι συμπαίκτες του ανακάλυπταν πως η μπάλα πήγαινε εκεί που έπρεπε να πάει, όχι εκεί που άλλαζαν την ηχητική του ταινία ο σκηνοθέτης-προπονητής. τώρα ας δούμε τα πράγματα έτσι: ο Λάιβερμουρ δεν έκανε ταινία τρόμου επειδή ξέχασε κάποιον κανόνα. έκανε ταινία επειδή δεν ήξερε καν ότι πρέπει να υπάρχει κανόνας. εκείνος περίμενε ότι οι συμπαίκτες του είχαν την ίδια ιδέα για το πού τελειώνει η μία σκηνή και ξεκινά η άλλη σα κάποιος να περιμένει την επόμενη σειρά στο Netflix επειδή έτσι δουλεύει αυτόματα το σύστημα. αλλά στο μπάσκετ οι ρόλοι γράφονται κατά τη διάρκεια του αγώνα, όχι την προηγούμενη ημέρα στο σπίτι κοιτάζοντας εικόνες στο instagram. βρε παιδιά εκεί που οι αριθμοί ανέβαιναν σαν θερμόμετρο στο γκαράζ, ενώ ο Σίγκαλ έκανε πάσες σα εκείνον τονDJ στη γειτονιά που αλλάζει τραγούδι κάθε τρία λεπτά επειδή "τώρα ήταν η ώρα για κάτι διαφορετικό" — εκείνος ο Γουίλιαμς στην περιοχή των τριών πόντων έκανε αυτήν την κίνηση που έμοιαζε σα τελευταία ευκαιρία σ' ένα beat'em up παιχνίδι των 90s. εκείνο το βράδυ βγήκα με βήματα πιστοποίησης — όταν η μπάλα πήγαινε εκεί που έπρεπε, ο Σίγκαλ είχε χρόνο να σκεφτεί πριν την πάρει, όχι αμέσως μετά επειδή τον είχε αφήσει ήδη εκείνος που νόμιζε πως ήταν σκηνοθέτης. θα σας πω κάτι προσωπικό: είδα τον Λάιβερμουρ σα ξενοδόχο μιας ταινίας που είχε τρεις διαδρομές δωματίων ανάμεσα στις οποίες οι επισκέπτες έπρεπε να επιλέξουν — αλλά αυτός είχε βάλει μόνο μία πόρτα ανοιχτή κάθε φορά, ενώ οι συμπαίκτες του είχαν ήδη ανοίξει άλλες τρεις από δω κι από κει επειδή είχαν καταλάβει πως το σύστημα μπορεί να δουλέψει διαφορετικά. εκείνοι έκαναν μπάσκετ, αυτός έκανε screenplay χωρίς πρωταγωνιστές. ο Σίγκαλ λοιπόν δεν ήταν κωμωδία. ήταν καλλιτέχνης που του δόθηκε ρόλος αυτοσχεδιαστή σ' ένα έργο όπου όλοι οι άλλοι είχαν πληρώσει εισιτήριο για stand-up comedy. ο Λάιβερμουρ έκανε εκείνον τον σκηνοθέτη που βλέπει το γήπεδο σα τεράστιο ηχοσύστημα όπου πρέπει όλα να παίζουν εις ζεύγη, αλλιώς "δεν έχει συνοχή το soundtrack". κανείς δεν φταίει εκεί που νομίζετε λοιπόν. φταίνε εκείνοι που έδωσαν ρόλους σαν αυτοσχεδιασμό σ' έναν πρωταθλητή επειδή περίμεναν πως το θέατρο βγαίνει καλύτερο από το αθλητικό σύστημα. όταν η ομάδα ξαναβρήκε την ισορροπία της, τότε ο Σίγκαλ έγινε και πάλι πρωταγωνιστής — όχι επειδή άλλαξε ρότα μόνος του, αλλά επειδή κάποιος τον άφησε να παίξει τον ρόλο που ήξερε πως μπορεί να κάνει καλύτερα από όλους. και εδώ τελειώνω επειδή αύριο στις πέντε πρέπει να πάω στο γιατρό στο Περιστέρι — μην με ρωτήσετε γιατί όταν τελειώνει η αγωνιστική περίοδος εγώ βρίσκω χρόνο να βλέπω όλες τις ταινίες που δεν πρόλαβα στη διάρκεια της χρονιάς.

Ρε παιδιά εδώ στο Ροδινιό μπάρ στους παλαιούς δρόμους της Ρόδου, εκεί που οι γερόντια κάνουν backup για τις ιστορίες μας σαν βινύλια σκασμένα στη δεκαετία του '90 — τώρα είδα το βίντεο από τον αγώνα στην Ουάσινγκτον με άλλη μία στιγμή εκείνης της χρονιάς του Σίγκαλ που σηκώνει αριστερό χέρι σα να σφραγίζει συνθήκη ειρήνης ενώ ο Λάιβερμουρ έκανε το γύρο του θριάμβου σα δάσκαλος δημοτικού που ξέχασε τη λύση του προβλήματος. Εκεί που στέκονταν οι συμπαίκτες στον πάγκο σα ομάδα χορού που περίμενε την επόμενη κίνηση — τον Γουίλιαμς τον είδες; Αυτός έκανε τρία βήματα προς τα εμπρός, σταμάτησε σα ρομπότ εκτός λειτουργίας, κοίταξε τον Σίγκαλ σα να ζητούσε άδεια να κινηθεί σαν εκείνον τον χαρακτήρα από το παιχνίδι "Pac-Man" όταν χάνει όλες τις ζωές του. Την ίδια στιγμή ο Τζόκιτς έκανε μια κίνηση σα να προσπαθούσε να δώσει πίσω ένα κέρμα σε κάποιον πωλητή των σκαλοπατιών του γηπέδου επειδή είχε βγάλει λάθος ψιλά. Κι όταν ο Λάιβερμουρ σήκωσε το χέρι σα σκηνοθέτης που δικαιώνει το επιτελείο του επειδή τελείωσαν όλες οι σκηνές — εκείνοι δύο εκεί που έκαναν την επίθεση να φαίνεται σα ντοκιμαντέρ της δεκαετίας του '70, με τους φωτιστικούς σωλήνες να γράφουν ιστορία χωρίς κανείς να καταλάβει πως η μπάλα πήγε εκεί που έπρεπε νωρίτερα τρεις φορές μέσα στον αγώνα. Γιατί πιστέψατε πως αυτή η ομάδα μπορεί να κάνει σκηνοθεσία όταν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές τους έπαιζαν σα βγαλμένοι από ταινία επιστημονικής φαντασίας χωρίς υπότιτλους;;;

Ρε παιδιά, που φτάσαμε εδώ;;; Βγήκα σήμερα πρωί να αγοράσω ψωμί στις αρχές του Τρίκαλα κι έμεινα αποκλεισμένος μισή ώρα επειδή κάποιος είχε βάλει λάθος όνομα στο ηλεκτρονικό σύστημα παραγγελίας — αγόρασα τρεις φρατζόλες δίνοντας στο σύστημα τον αριθμό του δικού μου κινητού αντί για του γείτονα. Από εκεί μπήκα στη συζήτηση εδώ γιατί θυμήθηκα πως την ίδια σύγχυση ζούσαμε και μέσα στο γήπεδο όταν ο Τζέικ έπαιρνε στα χέρια του τον ρόλο του παραγωγού μιας ταινίας που γύριζε χωρίς σενάριο. Ας μιλήσουμε για αυτό το ξαφνικό switch των ρόλων — όχι επειδή έτσι πρέπει, αλλά επειδή συνέβη σα ξαφνική αλλαγή σήματος στο κινητό σου ενώ βρισκόσουν σε υπόγειο parking. Ο Σίγκαλ εκείνες τις στιγμές ήταν σα εκείνον τον DJ στη γειτονιά που αλλάζει τραγούδι κάθε τρεις λεπτά επειδή "τώρα ήταν η ώρα για κάτι διαφορετικό" — είχε την μπάλα, έκανε κάτι που έμοιαζε αυτόματα σωστό επειδή το είχε κάνει χιλιάδες φορές πριν, αλλά η ομάδα είχε μείνει στάσιμη σα ομάδα χορού που περίμενε την επόμενη κίνηση από τον διευθυντή ορχήστρας που είχε χάσει την партиτούρα. Και τότε μπαίνει ο Λάιβερμουρ σα εκείνος ο τύπος που μπαίνει στο δωμάτιο όταν όλοι οι άλλοι έχουν τελειώσει τις παρουσιάσεις τους επειδή περίμενε να τελειώσει η προηγούμενη σκηνή. Δεν έκανε μπάσκετ — έκανε ταινία τρόμου επειδή είχε αυτή την αντίληψη ότι οι συμπαίκτες του έπρεπε να περιμένουν την επόμενη του εντολή σα πρωταγωνιστές μιας σειράς που γυρίζεται μόνο όταν είναι όλα έτοιμα. Την ίδια στιγμή, οι πραγματικοί πρωταγωνιστές στέκονταν σα αυτοσχεδιαστές τσίρκου χωρίς script, προσπαθώντας να καταλάβουν πού είναι η θέση τους μέσα σε ένα έργο που άλλαζε συνέχεια σκηνοθέτη. Πάρτε το παράδειγμα της τελευταίας βδομάδας πριν τα trade deadline: όταν η ομάδα έπαιζε σα σύνολο, ο Σίγκαλ είχε μέσο όρο τέσσερις ασίστ ανά αγώνα επειδή η μπάλα έφτανε εκεί που έπρεπε. Μετά ήρθε ο Λάιβερμουρ ως playmaker και ξαφνικά είχαμε τρεις ασίστ ανά αγώνα επειδή η μπάλα πήγαινε εκεί που άλλαζε η επόμενη σκηνή στο μυαλό του σκηνοθέτη — σαν να περίμενε ο Ουίλιαμς να τον ρωτήσει ποιον ρόλο πρέπει να παίξει αυτή τη φορά. Μέσα στο γήπεδο εκείνες τις βραδιές έγινε κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό: οι συμπαίκτες άρχισαν να κάνουν πάσες σα εκείνον τον τύπο που στέλνει μήνυμα χωρίς να έχει διαβάσει ολόκληρη την συζήτηση στο chat — έδιναν την μπάλα στον Σίγκαλ χωρίς να ξέρουν πού την περίμενε αυτός επειδή δεν υπήρχε script που να λέει τι πρέπει να ακολουθήσει. Στην ουσία, έκαναν τρία βήματα προς τα εμπρός, σταμάτησαν σα να περίμεναν οδηγία, κοίταξαν τον Λάιβερμουρ σα να ζητούσαν την επόμενη κίνηση, ενώ εκείνος ήταν απασχολημένος γυρίζοντας μια νέα σκηνή χωρίς πρωταγωνιστές. Κι εγώ εκεί που περίμενα να τελειώσει η ταινία μου στα Τρίκαλα; Κατάλαβα πως το πρόβλημα δεν ήταν οι ικανότητες κανενός — ήταν η αντίληψη του χώρου σαν πλατό ταινίας αντί σαν γήπεδο. Ο Λάιβερμουρ έκανε μια ταινία επειδή είχε αυτή την ψευδαίσθηση ότι οι συμπαίκτες του είχαν μπει στη σειρά για να τον ακολουθήσουν. Ο Σίγκαλ όμως εκείνες τις στιγμές έκανε μπάσκετ — του έδωσε την μπάλα επειδή κατάλαβε πως εκείνος ήταν ο μοναδικός που γνώριζε πού έπρεπε να πάει. Και σήμερα εδώ λοιπόν — τώρα που η ομάδα έχει βρει ξανά τον δρόμο της επειδή κάποιος θυμήθηκε πως στο μπάσκετ δεν υπάρχουν στάσεις μέχρι να τελειώσει η ταινία — ρωτάω: ποιος πραγματικά φταίει;;; Κατά τη γνώμη μου φταίει η ιδέα πως μπορούμε να κάνουμε ταινία εκεί που πρέπει να γίνεται μουσική. Ο Λάιβερμουρ έκανε μια ταινία επειδή περίμενε τους συμπαίκτες του να ακολουθήσουν το δικό του χρονικό πρόγραμμα — όπως εγώ περίμενα τα ψωμιά μου εδώ στα Τρίκαλα επειδή η παραγγελία μου πήγε στον γείτονα. Ο Σίγκαλ εκείνες τις στιγμές έγινε καλλιτέχνης επειδή έκανε κάτι που είχε βγάλει επιτυχία πολλές φορές πριν. Οι συμπαίκτες του έγιναν πρωταγωνιστές επειδή προσπάθησαν να βρουν δικό τους τρόπο μέσα στο σύνολο. Ο Λάιβερμουρ όμως έγινε σκηνοθέτης επειδή ξέχασε πως στο τέλος της ταινίας πρέπει να υπάρχει λύση — όχι επειδή κάτι πήγε στραβά, αλλά επειδή εκείνος είχε ξεχάσει πως υπάρχουν ρόλοι που πρέπει να υπάρχουν πριν αρχίσει η ταινία. Μένει ανοιχτό λοιπόν το ερώτημα: πότε επιτέλους θα γυρίσουμε σελίδα;;; Γιατί μέχρι τώρα, η ομάδα μας έκανε μια ταινία τρόμου επειδή ξέχασε ότι στο μπάσκετ πρώτα υπάρχει η επίθεση και μετά η ταινία — όχι το αντίστροφο.