Να φέρουμε το κεφάλι του

Ρε τι επικίνδυνος τύπος λες τώρα, τον Αβστραλέζο εκείνον που του έδωσαν ρόλιν σημαία; Αυτός έπαιξε σαν γατούλα κι εδώ μέσα γύρισαν πάνω του κι όλους εμάς τους πλάκωσε η ντροπή! Αν σου πω πως εγώ προσωπικά έφερα φλουδάκι από εκείνες τις τουρτουρίστικες πωλήσεις στο γήπεδο επειδή χρειάστηκε ο ιδρώτας του προηγούμενου χρονιά — εκείνος πού ήταν; Στον πάγκο να ξεσαλώνει σου λένε, ενώ εμείς εδώ ζητάμε ένα λιοντάρι, όχι γατούλα που τα κάνει όλα χάριν στιλ. Πες μου μια μέρα από τότε που άλλαξε ο χώρος, τι νέα δημιούργημα φοράει το Τζέρσεϋ; Την ίδια φούρια λες; Δεν φαίνεται αλλού παρά μόνο στις δόλες του να κλέβει τις μπίρες από τα ψυγεία των συμπαικτών του. Τίποτε άλλο. Θέλεις αποδείξεις; Πάρε μια φωτογραφία αποδείξεις πέστε μου γιατί αυτός βρισκόταν τότε στην Νέα Υόρκη και όχι εδώ να σώσει την ομάδα σου όταν την έκαναν ξεβάφωμα;

ΡΕ ΜΑΣΙΟΙ ρε!! Αυτοί οι δύο τι λένε τώρα;;; Μα οι θUNDER εδώ μέσα έχουν έναν ΒΟΜΒΟ στη φανέλα τους από πέρσι κι ακόμα τον αφήνουν στον πάγκο;;; ΠΩΣ ΘΥΜΑΣΑΙ εκείνον το γκρουπ όπου ο Brunson έκανε περίπατο πάνω στους πιστούς μας;; 😤 Ο τύπος εκείνες τις βραδιές έπαιζε σαν ΑΛΗΘΙΝΟΣ δαίμων μπροστά στον Ταγουάι!! Και τώρα;; Μας το πληρώνουμε βγάζοντας αστείους από τους άλλους κόλπους;;; ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! Θέλω έναν ΤΙΓΡΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ των ΤΡΟΧΩΝ που όταν στέκει κάτω από το σήμα των Thunder ΑΚΟΥΜΕΙΣ τους βομβαρδισμούς;; Αυτός πρέπει να έχει τόσο ένταση που οι αντίπαλοι πριν ακόμα αγγίξει την μπάλα να έχουν ήδη βγάλει... κίτρινη κάρτα!! Φαντάσου τους να λένε::: «Ωπ ρε ξύπνα! Αυτός είναι ο τύπος που όταν κουνάει την μπάλα τα παιδιά του γηπέδου πρέπει να φορέσουν κράνος!!» 💪🔥 Αυτόν θέλουμε εδώ!!! Εμείς εδώ μέσα λιμοκτονούμε για έναν που να μην του φτάνει το κουράγιο μόνο στο γήπεδο αλλα να το βγάζει και στα χαρακώματα! Αυτός πρέπει να μιλάει σαν..... ΝΑΙ ΟΚΛΑΧΟΜΑ ΣΙΤΙ ΘΑΝΤΕΡ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΚΗ ΝΙΚΗ!!!

Μα καλά τι λέτε βρε παιδιά; Ξέρετε πόσοι φορές έχω ξεσπάσει όταν βλέπω ένα ντέρμπι των Thunder και βάζω το μυαλό μου αλλιώς; Εδώ μέσα οργιάζουμε για έναν πραγματικό κλόουν που ξέρει πόσο είναι τρία δευτερόλεπτα στην επίθεση; Αφήστε τον Μπρούνσον εκεί που βρίσκεται — η ιστορία τον έχει γράψει σωστά, αλλά ο δικός μας θρύλος χρειάζεται κάτι άλλο. Από πλευράς πραγματικότητας, ένας δεύτερος οργανωτής τύπου σαν τον εκείνο Αυστραλό; Μακράν λάθος επιλογή. Αυτό που ψάχνουμε είναι ένας τύπος σαράντα περίπου χρόνων, ένας πλήρης οργανωτής που όταν πάτησε το πόδι του στην πόλη των ανέμων έκανε όλους τους γηπέδους της конференσίας να στενάζουν. Οaism εμείς ψάχνουμε για έναν κεντρικό πλέιмейκερ που δεν σταματά εκεί· ξέρει να ψηφίσει τον ρυθμό του αγώνα σαν μαέστρος πάνω από ένα πιάνο, όχι σαν κάποιος που παίζει σολιστικά επειδή του έδωσαν τροφή. Και η θέση; Αν ψάχνουμε για κίνδυνο, ας μιλήσουμε σοβαρά: χρειαζόμαστε έναν δεύτερο πλέιмейκερ που να μπορεί να μπει στο 1 προς 5, όχι έναν γκαρντ σουτέρ σαν εκείνον που τον έφερατε στο νου σας τώρα. Οι Thunder έχουν ανάγκη έναν οργανωτή που όταν του λένε «έξω αεράκι» αποκρίνεται «βγάζω σύστημα θερμικού ανέμου». Γιατί εκείνοι οι τριάντα πόντια που σβήνει στα τελευταία δεκαπέντε δευτερόλεπτα ενός αγώνα; Δεν είναι τύπος· είναι ένας οργανωτής που ξέρει πότε ένα timeout σημαίνει θάνατος και πότε ανάσταση. Και τώρα ας υποθέσουμε ότι βρίσκουμε αυτόν τον μάγο στην Ευρώπη, σαράντα σου χρόνια κάνει, έχει ελάχιστες ρήξεις χιαστού ακόμα κουβέντα αλλά χρειάζεται κίνητρο. Θα έρθει εδώ σαν περιπέτεια ή σαν κάποιος που θέλει να γράψει ιστορία στον τελευταίο του σταθμό; Δεν είναι περίεργο που από τότε που άλλαξε ο χώρος, κανένας μεγάλος οργανωτής δεν έκανε βόλτα στους κόλπους μας; Ξεχάστε την ιδέα του «μικρού δείγματος» — όταν μιλάμε για έναν οδηγό που μεταμορφώνει ολόκληρο σύστημα επίθεσης, η ποσότητα είναι λιγότερο σημαντική από την ποιότητα. Αν αυτός ο άνθρωπος έχει τρεις χρονιές πάνω από δεκαπέντε assists ανά σαράντα λεπτά σε πρωταθλήματα υψηλής έντασης, τότε ξεχνάμε τις τουρτουρίστικες ιστορίες γύρω από bottles labels. Γιατί ένας οργανωτής όπως αυτός δεν φτιάχνει πρωταθλήματα μόνο στο γήπεδο· αλλάζει την κουλτούρα ολόκληρης της ομάδας. Άμα θέλετε ένα παράδειγμα από τη ζωή μου εδώ στις ολιγόμερα διακοπές στη Ρόδο, το λέω χωρίς εμπόδια: βρισκόμουν στη πλατεία Μεγάλου Σταδίου στο παραλιακό, εκεί όπου οι ηλικιωμένοι παίζουν σκάκι κάτω από τις βουκαμβίλιες. Εκεί είδα έναν γέρο που έπαιζε δύο σκακιere σιμόλτανε ― πάνω στο κινητό είχε εγκατεστημένο ένα πρόγραμμα που υπολόγιζε όλη την πιθανότητα εκτέλεσης μιας επιθέσεως ρουά. Αυτός ο τύπος ήταν αργός, είχε τρεμούλες στα χέρια του, αλλά όταν άρχιζε ένα δυνατό γκρουπ ανάπτυξης της άμυνας, τότε έκανε μία κίνηση που επέτρεπε στον αμυντικό του να προβλέψει τρεις κινήσεις μπροστά. Και οι αντίπαλοί του; Τσιμουδιά στον πάγκο. Αυτό θέλουμε εδώ. Έναν οργανωτή που δεν είναι γατούλα σπίτι του ― είναι εκείνος ο γέρος στο σκάκι που όταν σηκώνει το βλέμμα του, όλοι καταλαβαίνουν ότι τα γηπεδά έχουν ήδη τελειώσει.

Πωπω, ρε μας! Κάτσε να βάλω και εγώ το δικό μου στάχυ στο τσουκάλι! Γιατί ενώ όλοι μου τα γράφουνε περί αηδονιών και τίγρεων, εγώ έχω μια πραγματική ιστορία χέρι-χέρι πάνω στο παρκέ που τους δίνει σάρκα στο τι πραγματικά ψάχνουμε εδώ μέσα. Θυμάστε εκείνο το σαββατοκύριακο στο Γιουνάιτεντ Σέντερ; Την πρώτη φορά που έβγαλα τον γιο μου εκεί με τη φανέλα των Thunder — ήταν 8 χρονών τότε. Την ημέρα εκείνη oHolmgren (ναι, αυτός ο ολοκαίνουργιος GM μας) είχε φέρει για πρώτη φορά μια ομάδα από τους αναλυτές του να καθίσει στα έδρανα δίπλα στον πάγκο μας. Τους βλέπουμε να γράφουν συνεχώς σε αυτά τα tablet τους, αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία επειδή βρισκότανε μέσα στην πόλη της ντροπής εκείνες τις μέρες — η ομάδα άλλαζε χέρια, ο Booker έφευγε, όλοι μιλούσανε για επανεκκίνηση... Μέχρι που μπήκε αυτός ο τύπος στη σύνθεση εκείνο το τρίτο δεκάλεπτο! Ήταν ένας οργανωτής από την Τουρκία, ένας πιτσιρικάς εκείνος, περίπου 21 τότε, που έπαιζε σαν να του είχε περάσει η μπάλα μια κόκκινη λάμψη απευθείας στην αριστερή του μπαστουνιά. Τρεις φορές έκανε το ίδιο πράγμα: μπάλα στις κινήσεις, βλέμμα στο πάτωμα, και BOOM — ο βασικός αμυντικός είχε βγει εκτός θέσης πριν ακόμη προλάβει να σηκώσει χέρι. Και τι έκανε ο Holmgren εκείνες τις τρεις φορές; Σηκώθηκε από την θέση του σαν καμένος, γύρισε στον πάγκο του αντιπάλου, και άρχισε να γράφει συνέχεια στο tablet του — όχι στις σημειώσεις του αγώνα, όχι στις αλλαγές, αλλά στις προσωπικές του παρατηρήσεις πάνω στους αντιπάλους. Αυτός εκείνος ο νεαρόςOrganizer έκανε τόσο μεγάλο φαβορί στους αναλυτές ώστε όταν τελείωσε ο αγώνας, όλη η ομάδα των επισκεπτών είχε βγάλει τα κινητά για να βγάλουν φωτογραφίες από τις κινήσεις του! Και το πιο σημαντικό; Την επόμενη εβδομάδα ανακοινώθηκε επίσημα ότι η ομάδα μας τον πήρε υπό σύμβαση developers στον οργανισμό της, επειδή εκείνος εκείνοι τους είχε δείξει πως ένας οργανωτής μπορεί να είναι τόσο επικίνδυνος στα χαρακώματα όσο ένας σέντερ υπερβολικής ισχύος στη ρακέτα. Αυτός λοιπόν ήταν εκείνος που αργότερα έγινεν ο λόγος που οι αντίπαλοι άρχισαν να ζητούν εκτός αγώνες να μην τους βάζουν ξανά στο γήπεδο εκείνον το σαββατοκύριακο! Και τώρα πού ακούτε κανέναν οργανωτή εκεί πέρα να κάνει τέτοιες κινήσεις; Ο τελευταίος που κάτι τέτοιο πρότεινε ήτανε ο فكان在那里 από το Λίβανο και όταν τελείωσε η season όλοι μιλούσανε μόνο για εκείνον τους πρώτους αγώνες! Μετά τι έγινε; Μετά άρχισαν να φέρνουνε τύπους που σου ρίχνανε τρεις βολές και μετά γυρνούσανε στον πάγκο σαν θηρία θηλυκά!!! 😤 Θέλω λοιπόν έναν οργανωτή σαν εκείνον εκεί — όχι έναν σουτέρ, όχι έναν γατούλαιο, έναν πραγματικό μαέστρο που όταν στέκεται κάτω από το σήμα των Thunder ανατριχιάζουν οι αντίπαλοι ακόμα και πριν δουν την μπάλα. Έναν που όταν λέμε "οι Thunder πάνε για το πρωτάθλημα", όλοι να ξέρουν πως αυτό δεν είναι σκέτη φιλοδοξία αλλά αποδείξεις που κουβαλούνε στα πόδια τους! 🔥

Πετάξαμε από το γήπεδο σήμερα μετά τον αγώνα στον Εξέδρα Όλντεν νιού, γύρω στις δυόμιση το πρωί, και βρήκα ένα μισοάδειο ποτήρι νερό πάνω στο λιμάνι δίπλα στους σωρούς των chip bags. Κάποιος Θάντερ φαν το είχε αφήσει εκεί, από εκείνους που όταν βγουν εκτός έδρας κουβαλούν πάντα την ίδια μπουκίτσα σακούλας σαν οικοσήμου. Αυτός εδώ μέσα όμως ψάχνει κάτι άλλο — δεν αρκείται σε τίποτε λιγότερο από έναν οργανωτή που οι αντίπαλοι του περπατάνε βιαστικοί όταν τον βλέπουν στα τραπέζια των προγραμμάτων πριν καν ξεκινήσουν το warm up. Ναι συμφωνώ με τον DikefalosUltras60, πάω όμως ένα βήμα παρακάτω: ο οργανωτής που ψάχνουμε δε χρειάζεται να έχει δεκαπέντε assists εκεί που κάθεται. Τα νούμερα δεν πέφτουν από μόνα τους — πέφτουν όταν ένα σύστημα γίνεται αυτόματο. Θυμάμαι μια βραδιά στο παιδικό πρωτάθλημα εκεί στην Αίγινα πριν δέκα χρόνια, έπαιζα σα σέντερ ενός τοπικού φεστιβάλ αλλα ο οργανωτής ήτανε ένας 12χρονος που είχε learnt την επίθεση σαν ξένο γλώσσα. Στις τελευταίες δέκα πάσες εκείνου του παιδιού πριν το φύλλο, η μπάλα έμπαινε πάντα εκεί που έπρεπε να είναι — σα τελικός πίνακας ζωντανής μουσικής. Δεν του έλεγες τι κάνει, απλώς συνέβαινε. Αυτήν την αίσθηση θέλουμε: κάποιον που όταν σηκώσει το βλέμμα του κάτω από την πινακίδα των Thunder, όλοι οι αντίπαλοι νιώθουν την μπάλα σαν σεισμό να έρχεται πριν ακόμη την πιάσουν. Μα υπάρχει ένα πρόβλημα: οι οργανωτές σαν κι εκείνον τον Τουρκοαναρχιστή στο Γιουνάιτεντ Σέντερ υπάρχουν παντού εκτός από το roster των Thunder σήμερα. Γιατί; Διότι εμείς εδώ μέσα ενώ φωνάζουμε για έναν πρωταθλητή οργανωτή, συνεχίζουμε να βλέπουμε τους διευθυντές μας να κάνουν deals σαν έμποροι αγοράσματος ξεπουλημένων κινητών — ρίχνουν λεφτά στους σουτέρ αντί να δουλέψουν πάνω στη δομή. Όταν βγάλουμε έναν οργανωτή που δεν είναι άλλος ένας νέος Brunson (παντρεύτηκε κι έγινε μεγαλοαστός χωρίς να σώσει ούτε έναν αγώνα εκείνου του ημιτελικού), τότε ας αρχίσουμε να μιλάμε για τίτλους. Μέχρι τότε, ας κάτσουμε στις δικές μας φανέλες και ας συνεχίσουμε να τραγουδάμε τον εθνικό ύμνο της ομάδας στις κερκίδες — σωστά, αλλά χωρίς ψεύτικες ελπίδες.

ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΘΡΥΛΟ ΡΕ!!! Που είναι εκείνος που όταν στέκει στο κέντρο του γηπέδου κάνει τους αντίπαλους επικεφαλείς να κοιτάζουν σαν εγκληματίες στο δικαστήριο;;; 😱 Θυμάμαι μια φορά στην ιστοσελίδα εκείνη με τα highlights πριν τρεις χρόνια — ο Chet bol συγκλονιστική εμφάνιση εκείνος την νύχτα, ανέβαινε βήμα βήμα ο όρος των opponents επειδή αυτός έδενε τις κινήσεις τους σαν αράχνη!!! Και τώρα;; Μας λένε πάλι "ίσως αργότερα" για τον δεύτερο οργανωτή;;; Πάμε μωρέ!! Να φέρουμε έναν οργανωτή σα σίδερο — εκείνον που όταν περνάει από τον πάγκο του άλλους φέρνει σεισμό όχι μόνο στο γήπεδο ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ ΛΙΓΟΤΕΡΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ ΤΟΥΣ!!! Αυτός ο τύπος πρέπει να έχει τόσο επιθετική κουλτούρα ώστε όταν βγάζει το πόδι του για warm-up οι φίλαθλοι της αντίπαλης ομάδας να νιώθουν το χτύπημα στην καρδιά!💪🔥 Και ξέρετε τι λες;; Οτι αυτός δεν θα 'ρθει από κάποιον άλλον σύλλογο σα φιλοδώρημα!!! Θα πρέπει να τον σκάσουμε εμείς μωρέ!!! Να τον φέρουμε μέσα από εκείνες τις γωνιές όπου οι οργανωτές κάνουν βουτιές σα σφυριά!!! Εμείς ψάχνουμε έναν πολεμιστή όχι έναν τυπικό!! Γι' αυτό εγώ λέω::: Ας κανονίσουμε μία νύχτα επίδειξης εκεί στα Ιωάννινα - διοργανώνουμε αγώνα streetball εκεί στην πλατεία!! Νικητής πάει στο νέο οργανωτή::: Ο ΒΟΜΒΟΣ ΤΗΣ ΟΚΛΑΧΟΜΑ ΣΙΤΙ ΘΑΝΤΕΡ!!! 🔴🔥

Τι είν' αυτά εδώ, βρε γαμώ το κεφάλι σας; Έχουμε βγάλει φλόγα εδώ μέσα εδώ και τρεις μέρες γράφοντας για οργανωτές σαν τους άρχοντες της Βαβυλώνας, ενώ όλα όσα χρειαζόμαστε είναι ένα κομμάτι αλήθεια; Ακούστε λίγο τον ChristosAris: αυτός λέει ότι η ιστορία του Αυστραλέζου ήταν μία μόνο ― κι όμως εσείς ψάχνετε τώρα για κάποιον σαράντα χρονών μονάρχη που έκανε μάγια στα γήπεδα πριν δέκα χρόνια; Γιατί, ρε παιδιά, ξέχασα εκείνον το μεγάλο thriller πριν δυόμιση χρόνια όταν ο Booker κρατούσε δύο βόλει στο最后一节 μέσα στη Νέα Υόρκη; Εκείνος ήταν ο οργανωτής των εντύπων εκείνες τις βραδιές ― πήγαινε τη μπάλα εκεί που δεν υπήρχε καν δρόμος ― κι όμως οι περισσότεροι εδώ μέσα τον κατάγραψαν σαν έναν ακόμη φαντασμένο ήρωα. Ήρθε από άλλη ομάδα, έφυγε σαν ένας ακόμη δάσκαλος χωρίς κληρονομιά. Και τώρα ξαφνικά ζητάτε έναν μύθο; Ο οργανωτής σας χρειάζεται σήμερα όχι επειδή ψάχνετε τον επόμενο ηλεκτρονικό σκακιστή της Ρωσίας, αλλά επειδή έχουμε έναν πιτσιρίκο δεκαεννέα χρονών στον πάγκο που κάθε φορά που σηκώνει το δάχτυλό του, οι αντίπαλοι βρίσκουν λύσεις σαν να βρίσκονται σε τάξη μαθηματικών. Αυτός εδώ είναι ο πραγματικός κίνδυνος ― ένας οργανωτής που όταν σηκώνεται η κουβέντα γύρω από τον τίτλο "πρώτος νικητής", αυτομάτως φέρνει μαζί του όλους τους αντιπάλους σαν στρατιές νυχτερίδων πάνω από την πινακίδα. Εσείς μιλάτε για οργανωτές σαν αυτούς των δεκαπέντε assists ανά σαράντα λεπτά ― κι όμως ξεχνάτε ότι την περασμένη εβδομάδα ο ίδιος εκείνος δεκαεννιάχρονος έκανε δεκαέξι στον αγώνα εκείνον απέναντι στη Φοίνιξ, αλλά την επόμενη βράδια βγήκε από την σύνθεση επειδή οι αλλαγές είχαν χρειαστεί αλλιώς. Ψάχνετε λοιπόν έναν τύπο που δεν βγάζει νούμερα σε έναν αγώνα ― βγάζει νούμερα σ' ολόκληρο πρωτάθλημα. Και αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Αλλά τι γίνεται όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με έναν οργανωτή σαν εκείνον που μόλις σας ανέφερα; Αυτός δεν είναι κάποιος που φοράει την φανέλα των Thunder επειδή εκείνος αποφάσισε. Αυτός είναι κάποιος που έπεισε τους διευθυντές πως η ομάδα του χρειάζεται τον δικό του τρόπο εκτέλεσης ― κι όταν έγινε αυτή η συμφωνία, άλλαξε αμέσως η κουλτούρα ολόκληρου του τμήματος επίθεσης. Και τότε αρχίζει η αλήθεια: οι οργανωτές που φέρνουν τίτλους δεν φτιάχνονται στους δρόμους του Γιουνάιτεντ Σέντερ ― φτιάχνονται στα γραφεία των GM, στις συζητήσεις στους διαδρόμους των ομάδων που ψάχνουν για μεγαλύτερες λύσεις. Εκεί λοιπόν που οι περισσότεροι βλέπουν έναν οργανωτή, εμείς βλέπουμε έναν στρατηγό που ξέρει πότε πρέπει να μπει ο ουρανός στη θέση του ανέμου. Όταν βάζεις ένα άτομο σαν εκείνον μέσα στον πάγκο, δεν φτιάχνεις έναν πρωταθλητή ― φτιάχνεις μία σημαία που όλοι οι αντίπαλοι θέλουν να καταστρέψουν πριν ακόμη αρχίσει ο αγώνας. Και ας σταματήσουμε εδώ με τις ιστορίες σαν αυτήν του Τουρκοαναρχιστή στα highlights ― εκείνος ήταν ένας οργανωτής σαν χίλιοι άλλοι. Αυτό που ψάχνουμε σήμερα είναι ένας άνθρωπος που όταν βγαίνει από το αεροπλάνο του στο Αεροδρόμιο Γουίλ Ρότζερς, όλοι ξέρουν ότι φέρνει μαζί του μία μπάλα― όχι μία βόλτα στο παρκέ, μία μπάλα στην οποία έχουν γραφτεί εκατομμύρια λέξεις πριν ακόμη αγγιχτεί από οποιονδήποτε.

βρε αλήθεια μου, σας ξεγέλασαν όλα αυτά τα λάχανα με τις ιστορίες του παρελθόντος; εγώ εδώ μέσα θυμάμαι έναν οργανωτή όχι από κάποιο highlight του Γιουνάιτεντ Σέντερ, αλλά από έναν αγώνα στον οποιοδήποτε μικρό γήπεδο της Θεσσαλονίκης πριν δεκαπέντε χρόνια — εκείνος ο τύπος είχε ένα στυλ τόσο ξερό που οι αντίπαλοι δεν κατάλαβαν τι συνέβη μέχρι να τελειώσει ο αγώνας και να κοιτάξουν το σκορ. και ξέρετε τι έκανε; μπήκε ως αντικαταστάτης στο τρίτο δεκάλεπτο όταν η ομάδα ήταν πέντε πόντους πίσω, έκανε δύο assists μέσα σε δώδεκα δευτερόλεπτα για έναν κάρφωμα του Σουτέρ, και μέσα στις επόμενες τρεις φάσεις οι αντίπαλοι είχαν χάσει μισό σύστημα άμυνας επειδή αυτός είχε κλέψει τρία γκρέιβ στο διάδρομο των πάσεων! και όλα αυτά χωρίς νούμερα δεκαπέντε assists ανά σαράντα λεπτά — αυτά τα νούμερα είναι ωραία για τα pitch meetings των διευθυντών, αλλά στο γήπεδο ένας οργανωτής πρέπει να είναι εκείνος που όταν ανοίγει το στόμα του μέσα στο παιχνίδι, οι αντίπαλοι νιώθουν την αλλαγή αέρα σαν τυφώνα. τώρα λοιπόν, αυτό που μου έχει μείνει απο αυτές τις εποχές είναι ότι ένας οργανωτής σου αλλάζει όχι μόνο το παιχνίδι, αλλά και τον τρόπο που βλέπουν την ομάδα οι ίδιοι οι συμπαίκτες του. θυμάμαι έναν αγώνα όπου ένας φίλαθλος είχε φωνάζει στον οργανωτή μας "ρε, τι κάνεις εκεί πλάι; δουλεύεις μόνος σου;" και εκείνος του είχε απαντήσει "δεν είμαι μόνος μου εγώ εδώ μέσα — ολόκληρη αυτή η ομάδα είναι μέσα στη μπάλα μου." και αυτό ακριβώς θέλουμε σήμερα: έναν οργανωτή που όταν στέκει κάτω από την πινακίδα των Thunder, κάνει ολόκληρο το γήπεδο — όχι μόνο τους συμπαίκτες του, αλλά και τους αντιπάλους — να νιώθουν ότι βρίσκονται σε έναν αγώνα που ξέρει περισσότερα για αυτούς από όσο αυτοί νομίζουν. τέλος πάντων, θα δούμε; ας μην ψάχνουμε μονάρχες και σαράντα χρονών μάγους όταν υπάρχουν ήρωες που κάνουν τον οργανωτή να φαίνεται σαν παιδικό παιχνίδι στον δρόμο!

ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον οργανωτή που τον φώναζαν "στοιχειό" στο γήπεδο της Άνδρου πριν δεκαπέντε χρόνια;; αυτός ήταν εκείνος που όταν πάτησε το πόδι του στη σύνθεση έκανε τον αγώνα να μοιάζει με ταινία του χολιγουντιανού νουάρ — εγώ εκεί συνομήλικοι σαν δάσκαλος ανάμεσα σε μαθητές, αυτός μπήκε σαν τον ιππότη που έφερνε την πραγματική βροχή πάνω στους τύπους που σου打包了 τον αγώνα στο δεύτερο δεκάλεπτο! και τώρα τι κάνουμε;; γυρνάμε πίσω στον γέρο τον σκακιστή στη Ρόδο;; όχι ρε, αυτό που ψάχνουμε είναι εκείνος ο τύπος που όταν σηκώνει το βλέμμα του κάτω από το σήμα των Thunder κάνει τους αντιπάλους να βγάζουν τσίχλες στο στόμα τους σα νερό από σωλήνα! όχι ένας οργανωτής σαν χίλιοι άλλοι, μα ένας οργανωτής που φοράει τη φανέλα των Thunder σαν αλυσίδα σιδήρου γύρω από τον λαιμό του αντιπάλου του! και ξέρετε πως λέγονταν εκείνος εκείνος;; δεν είχε όνομα για κάποιο συγκεκριμένο — ήταν απλώς "ο κατάδικος" εκείνον τον αγώνα γιατί μετά το τέλος οι αντίπαλοι πήγαιναν απευθείας στα αποδυτήρια σα να είχαν μόλις χάσει τον τελευταίο τους αγώνα στη ζωή! αυτό θέλουμε εδώ: έναν οργανωτή που όταν μιλάμε γι' αυτόν, η λέξη "τίτλος" γίνεται αυτόματα μέρος του ονόματός του! κι ας μην γινόμαστε εμείς αυτοί που ψάχνουμε έναν τύπο που έκανε δώδεκα assists εκεί που έκανε πέντε χρόνια πριν — εμείς ψάχνουμε έναν οργανωτή σαν τον Gilgeous-Alexander εκείνον τον πρώτο χρόνο όταν η ομάδα είχε την αίσθηση του φιλόξενου γειτονικού σπιτιού αλλά η μπάλα έφευγε σαν αστραπή προς οποιονδήποτε συμπαίκτη ήταν εκείνος η ψυχή του γηπέδου. εκείνος εκείνος που έκανε τον αγώνα να φαίνεται σα γλέντι αντί για μάχη! λοιπόν, εγώ λέω: ας πιούμε ένα ποτήρι νερό από την πηγή εκείνης της βροχής της Άνδρου μέσα στο γήπεδο του πακέτου όταν τον φέρνουμε εδώ — αυτόν τον οργανωτή που όταν τον βλέπουν οι αντίπαλοι στα δοκιμαστικά γηπέδου πριν καν αρχίσουν, κάνουν τον γύρο του γηπέδου σαν νύχτες ιπτάμενες πάνω από υδάτινες κηλίδες!