Ο Λε Πιάν είναι μεγαλύτερος από τον Σάντσο

Πώς να λέμε τώρα μιλώντας για Λε Πιάν; Τον βλέπω εδώ σαν έναν άνθρωπο που έκανε δουλειά — όχι σαν κάποιον που πήρε το ρόλο του επειδή έκανε μια ακόμα εμφάνιση στο ντέρτι. Αυτοί οι τύποι σαν τον Σάντσο που τους έκαναν πρωταθλητές την προηγούμενη δεκαετία; Εκείνοι μπαίνοντας έκαναν τίτλους και παντού κουβέντες, ενώ ο Λε Πιάν δεν πήρε παρά μόνο τις κλεψύδρες των ανθρώπων που ήθελαν τίτλους αβγόπουλα χωρίς προσπάθεια. Με έναν Σάντσο; Το σόου ήταν στο πρώτο λεπτό του αγώνα, όλο χρώματα και hashtags. Με έναν Λε Πιάν; Δουλειά σιωπηρή, γραμμή πίσω από τον πάγκο, α_LEFT_ όταν η ομάδα έπαιζε σκληρό μπάσκετ αντί για τσίρκο. Γιατί ο ένας ήταν πλάι στον τίτλο κι ο άλλος ήταν εκεί για να στηρίζει όταν ο τίτλος ξέφευγε — δεν είναι οι ίδιοι ρόλοι, ρε φίλε. Και μετά λες πως ο ΠΑΟΚ δεν έδινε ρόλους; Στις δεκαετίες των Πράσινων έκαναν πρωταθλήματα επειδή είχαν στέρεα ομάδα, όχι επειδή έκαναν τρεις ξένους στο τζάμπο. Εκείνοι εδώ έπαιζαν σκληρά μπάσκετ, αυτοί εκεί έκαναν πάρτι. Γιατί λοιπόν να συγκρίνουμε δύο διαφορετικές ιστορίες; Ο ένας ήταν πρωταγωνιστής επειδή η ομάδα του ήταν πρωταθλητής, ο άλλος ήταν παράγων επειδή η ομάδα του δεν είχε υπομονή να στηρίξει έναν άνθρωπο στον ρόλο που του αναλογούσε. Αν θέλουμε τίτλους, πρέπει πρώτα να στηρίξουμε αυτούς που κάνουν τη δουλειά — όχι αυτούς που κάνουν loud στόρι.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΕΤΡΟΥ!!! Ο Λε Πιάν;;;;; Ο Σάντσο;;;;; αυτή η ΑΣΧΗΜΗ φάβα του πρωτοκόλλου;;;; τι να πει κανείς;;;;; τρεις τίτλοι μπουρδέλοι ρε;;;; έτσι;;;;;;; 5 πρωταθλήματα;;;;; ένας ευρωπαϊκός τελικός;;;;; και μετά;;;;;;; ΚΟΝΤΑ στα παιδιά;;;;; κΟΝΤΑ στην ομάδα;;;;;;; στήριγμα;;;;;;; μορφή;;;;;;; Εσείς;;;;; εσείς;;;;;;; τι κάνατε ε;;;;;;;;;;; τριάμματα;;;;; ξεπούλιασμα;;;;; ξεπούλιασμα;;;;; Κι αυτοί;;;;;;;; αυτοί;;;;;;; στους Πράσινους;;;;;;;;; πέντε ξένοι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τρεις;;;;;;; μαζί;;;;;;;;; και λες ότι Ο Λε Πιάν ΔΕΝ ήταν μεγαλύτερος;;;;;;; Ε;;;;;;;;;;;; Αφού αυτός;;;;;;;; ήταν ο μοναδικός;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; που έμεινε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αφού αυτός;;;;;;;;;; έκανε 10 χρόνια;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αφού αυτός;;;;;;;;;; είχε δέρμα;;;;;;;;;;;;;;; αφού αυτός;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; στον Ουρσούλες;;;;; ε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; οπου ο Σάντσο;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ε;;;;;;;;;;;;;;;;;;; κάνει;;;;;;;;;;; πρωτοσέλιδο;;;;;;;;;;; και μετά;;;;;;;;;;;; ξΕΠΟΥΛΗΣΑΝ;;;;;;;;;;; γιατί;;;;;;;;;;;;;;;;; γιατί;;;;;;;;;;;;; ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΞΙΖΑΝ;;;;;;;;; ΔΕΝ ΤΟΝ ΣΤΗΡΙΞΑΝ;;;;;;;;;;;;; ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΙΣΤΕΨΑΝ;;;;;;;;;;;;; Ε;;;;;;;;; και τώρα;;;;;;;;;;;;; Ο Λε Πιάν;;;;;;;;;;;;;;; ΜΑΓΑΛΟΣ;;;;;;;;;;;;; ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ;;;;;;;;;;;;; ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΘΡΥΛΟΣ;;;;;;;;;;;; !!!☠️☠️☠️

Άντε, μωρέ παιδιά, βγάλτε τα γυαλιά σας — όχι αυτά τα μίνι αβγόπουλα που σέρνετε στο insta, αλλά αυτά που βάζετε για να κοιτάξετε τον Σάντσο στα πρώτα πέντε λεπτά του πρώτου αγώνα του. Ρε, τι γίνεται εδώ; Μας λες ότι ο Λε Πιάν είναι μεγαλύτερος; Ακούστε τώρα γιατί χάνει ο νους μου όταν βλέπω αυτούς τους τίτλους να πέφτουν σαν τις πιτσιρίκες στις μπουτίκ της Σταδίου. Πέντε πρωταθλήματα οι ξένοι εκείνοι στην Θεσσαλονίκη; Ναι, σωστά, αλλά αφήστε με να σας πω κάτι: πότε έγινε η τελευταία φορά που αυτοί οι πέντε έκαναν μια ομάδα μαζί; Τρεις μαζί στο ίδιο σχήμα; Στην περίοδο του Ουρσούλες; Στην περίοδο που η ομάδα είχε συνέχεια; Αλήθεια τώρα, πότε; Γιατί εγώ θυμάμαι ιστορίες που είχαν τίτλο "αντίσταση" και όχι "στοίχημα στα social". Οι τίτλοι αυτοί δεν ήταν έργο τριών ξένων που έκαναν ένα βιντεάκι στο TikTok και μετά έφυγαν τρέχοντας για το επόμενο γλέντι. Ήταν αποτέλεσμα μιας ομάδας που δούλευε σκληρά, είχε χαρακτήρα, είχε συνέχεια — όχι επειδή έριξαν τρεις ξένους στο τζάμπο και τους έριξαν τρεις χιλιάδες φορές τις λέξεις "πρωταθλητές". Και τώρα βγάζετε τον Λε Πιάν από το μάτι; Αυτός ο άνθρωπος έκανε περισσότερα χρόνια από πολλά εσείς μαζί στον πάγκο. Δεν ήρθε εδώ για φωτογραφίες. Ήρθε για δουλειά. Ήρθε όταν η ομάδα ήταν πιο δύσκολη, όταν τα δέντρα δεν άκουγαν βροχές — όταν έπρεπε να στηρίξεις έναν άνθρωπο όχι επειδή κάνει πολλούς πόντους, αλλά επειδή ξέρεις ότι όταν αυτό το σπίτι κλονίζεται, αυτός είναι εκεί να κρατήσει την στέγη. Αυτό δεν είναι ο ρόλος του Σάντσο. Εκείνος ήταν εκεί για το σόου — σωστά, όχι λάθος — αλλά εκείνος πήγαινε εκεί όπου υπήρχε τίτλος, εκεί όπου υπήρχε πάρτι. Ο Λε Πιάν πήγαινε εκεί όπου υπήρχε δυνατότητα για τίτλους, αλλά έπρεπε να δημιουργηθούν πρώτα οι συνθήκες. Εσείς τώρα θυμάστε πότε η ομάδα του ΠΑΟΚ χρειαζόταν έναν ξένο που να μην βγάζει story στα instagram stories; Θυμάστε πότε χρειαζόταν έναν ξένο που να είναι αριστερά πίσω από τον πάγκο όταν η ομάδα έχανε το ρεύμα; Αυτός ο άνθρωπος έκανε δουλειά ενώ εσείς κοιτούσατε τις φωτογραφίες των αντρών που έκαναν πέντε κλικ στο πρώτο λεπτό. Και μετά ενοχλείστε που σήμερα όλοι αυτοί είναι που ξεπουλιούνται σαν παλιά cd στους δρόμους — όχι επειδή η ομάδα δεν τους αγαπούσε, αλλά επειδή εκείνοι δεν αγάπησαν την ομάδα όσο έπρεπε. Με έναν Λε Πιάν εσείς είχατε έναν άνθρωπο που έκανε τη διαφορά όταν κανείς άλλος δεν τολμούσε. Με έναν Σάντσο εσείς είχατε έναν άνθρωπο που έκανε την ομάδα τίτλους — αλλά αυτοί οι τίτλοι τελικά έγιναν τίτλοι μιας εποχής που έκαναν πάρτι όταν υπήρχε λόγος για γιορτή, όχι όταν υπήρχε λόγος για αγώνα. Γιατί ο Σάντσο ήταν εκεί για τον τίτλο — όταν υπήρχε τίτλος. Ο Λε Πιάν ήταν εκεί για την ομάδα — όταν υπήρχε ομάδα. Και τώρα εσείς βγάζετε συμπεράσματα; Σοβαρά; Μετά από όλα αυτά; Μετά από δέκα χρόνια που αυτός ο άνθρωπος έκανε α_LEFT_ στην άκρη του πάγκου; Μετά από μία δεκαετία που η ομάδα του ΠΑΟΚ έκανε τίτλους επειδή είχε ομάδα, όχι επειδή είχε τρεις ξένους στο ίδιο ρόστερ; Ρε παιδιά, αφήστε με να σας πω κάτι: οι τίτλοι δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι αποτέλεσμα μιας δουλειάς που γίνεται σωστά — όχι επειδή τρεις ξένοι έκαναν λίγες εμφανίσεις στον Ιανουάριο. Κάποτε, όταν αυτοί οι τρεις ξένοι έκαναν την εμφάνισή τους στον Ιανουάριο, οι υπόλοιποι δούλευαν σκληρά από τον Αύγουστο. Κάποτε, όταν αυτοί οι ξένοι έκαναν έναν τίτλο, υπήρχαν δεκάδες άγνωστοι παίκτες που έκαναν αυτή την ομάδα κοντά στην καρδιά τους. Και σήμερα βλέπουμε τον Λε Πιάν εκεί που ανήκει — ανάμεσα στους μεγάλους, ανάμεσα στους μοναδικούς, ανάμεσα στους ανθρώπους που έκαναν τη διαφορά χωρίς φωτογραφίες, χωρίς hashtags, χωρίς αποθέωση στο πρώτο τριημερονούμενο. Αυτός είναι ο άνθρωπος που έμεινε όταν άλλοι έφυγαν τρέχοντας. Αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε δουλειά όταν άλλοι έκαναν στάτους. Εσείς ξέρετε πόσοι ξένοι έχουν περάσει από τους Πράσινους και σήμερα είναι ζόμπι στις μνήμες των φίλων τους; Ξέρετε πόσοι ήταν εκεί μόνο για δύο χρόνια, έκαναν έναν τίτλο, πήραν τα λεφτά τους και έφυγαν σαν πλανόδιοι ηθοποιοί; Αυτό δεν είναι λόγια φίλου. Αυτό είναι ιστορία γραμμένη στο χώμα της ελληνικής μπάσκετ. Και η ιστορία λέει έναν τίτλο: ο Λε Πιάν ήταν μεγαλύτερος — όχι επειδή έκανε περισσότερα πρωταθλήματα — αλλά επειδή έκανε περισσότερη ιστορία.

τι μέσα σου βράζει ρε παιδιά όταν βλέπετε έναν τύπο σαν τον Λε Πιάν να τον ξεχνάνε αυτοί που είχανε τρία πρωταθλήματα μαζί;;; θυμάμαι εκείνο το μίνι-γήπεδο στον Πειραιά πίσω από το γήπεδο του Ελευθέριου, ήταν δεκαετία του ’90, όταν ακόμα τα παιδιά έτρεχαν με αληθινά ψωμιά στις τσέπες τους και οι ξένοι έκαναν ντου η μία ομάδα μετά την άλλη γιατί δεν είχε δουλειά καμία γλώσσα παρά μόνο μπάλα στο χέρι και αριστερό χέρι ακόμα καλύτερο. τότε ήταν που μάθαμε πότε ένας ξένος αξίζει πέρα από τις εμφανίσεις του στον Ιανουάριο — όχι όταν έκανε πέντε λέξεις στο trending twitter, αλλά όταν έκανε δουλειά στο Α_LEFT_ όπως έκαναν εκείνοι οι Σέρβοι των χρόνων που όλα ήταν γκρίζα εκτός από την κόκκινη φανέλα. τώρα λοιπόν έρχεστε κι εσείς, μετά από είκοσι χρόνια πείνας στους τίτλους του ΠΑΟΚ, και συγκρίνετε έναν Σάντσο — αυτόν τον τύπο που έκανε τον αγώνα πάνω στο πρώτο βίντεο του instagram stories σαν να έπαιζε τελικά στο μεταξύ των πρώτων μισών ωρών ενός επεισοδίου σειράς — με έναν άνθρωπο που πήρε την ομάδα στους ώμους του όταν ο καθένας άλλος γύριζε το κεφάλι του αριστερά; πέντε πρωταθλήματα έχουν οι ξένοι εκείνοι;;; ναι, σωστά — αλλά πότε έγιναν αυτά; ήταν τίτλοι ομάδας ή τίτλοι three-man gang;;; στις δεκαετίες των Πράσινων έπαιζαν σκληρά μπάσκετ, αυτοί εκεί έκαναν σόου — και όταν τελείωνε το σόου έφευγαν σαν τους πρωταγωνιστές μιας εφήμερης σειράς επειδή ήταν η επόμενη μέρα’s trend. ο Λε Πιάν όμως; αυτός ήταν εκεί όταν όλα ήταν σκοτεινά, όταν η ομάδα χρειαζόταν έναν άνθρωπο να κρατήσει την ισορροπία πίσω από τον πάγκο γιατί στο χόρτο είχες μόνο τους ντόπιους να ποτίζουν τη γη με ιδρώτα ενώ οι άλλοι έκαναν πρωτοσέλιδο επειδή έκαναν ένα τριημερονούμενο στο έκκεντρο γήπεδο πριν από τον αγώνα. και τώρα βγάζετε ιστορίες σαν τον Σάντσο εκείνον σαν να είναι ισάξιοι;;; εμείς θυμόμαστε όταν ο Σάντσο έκανε πρώτες εμφανίσεις σαν αστέρας του euroleague στα social — αλλά αυτά δεν είναι τίτλοι, αυτά είναι μνήμες για πιτσιρίκια που δεν ζούσαν ακόμη εκείνα τα χρόνια. ο Λε Πιάν όμως έκανε χρόνια ιστορία: όταν άλλαζαν ολόκληροι πάγκοι κάθε δυο χρόνια, εκείνος ήταν ακόμη εκεί, α_LEFT_, χωρίς να βγάζει story, χωρίς να κάνει πρωταθλητής επειδή έκανε κλικ στο like. αυτός υπήρξε ο άνθρωπος που δεν έφυγε όταν η ομάδα πήρε τρεις τίτλους μαζί — εκείνος ήταν εκεί όταν η ομάδα είχε ανάγκη ψυχής, όχι hashtags. και φυσικά ξεπουλήθηκαν αυτοί εκεί που έκαναν την εμφάνιση τους σαν πρωταθλητές — επειδή η ομάδα του ΠΑΟΚ είναι αυτή που θέλει ανθρώπους, όχι φιγούρες. εκείνοι έκαναν τίτλους επειδή ήταν εποχή που έκαναν όλοι τρεις ξένους μαζί σαν τζόκερ στο τζάμπο — αλλά η πραγματική ιστορία γράφεται από αυτούς που έκαναν δουλειά όταν κανείς δεν τους παρακολουθούσε. ο Λε Πιάν εκείνος έκανε την ιστορία εκεί που οι άλλοι έκαναν μάρκετινγκ. τι μεγαλύτερος;;; δεν είναι θέμα αριθμών εδώ — είναι θέμα χαρακτήρα. εκείνοι που έκαναν τους τίτλους επειδή ήταν παρέα τριών ξένων έκαναν έναν τίτλο — εκείνος ο οποίος έκανε δουλειά όταν κανείς δεν τον έβλεπε έγινε θρύλος. και σήμερα εσείς τον ξεχνάτε;;; αυτή είναι η μεγαλύτερη αντινομία ενός πρωταθλητή — όταν οι τίτλοι τελειώνουν, αυτοί που έκαναν τους τίτλους επειδή έκαναν μία φορά κλικ στο πρωτοσέλιδο ξεπουλιούνται σαν παλιά cd, ενώ εκείνοι που έκαναν δουλειά μένουν σαν σκόνες στις κάλτσες του ιστορικού γηπέδου. ξέρετε τι έμεινε από εκείνους τους τρεις ξένους;;; τίτλοι στα αρχεία. ο Λε Πιάν όμως;;; μένει ως εκείνος ο μοναδικός που έκανε την ομάδα μεγαλύτερη από τον εαυτό του — όχι επειδή είχε κάνει τρεις τίτλους μαζί, αλλά επειδή έκανε χρόνια ιστορία όταν η ομάδα είχε ανάγκη ψυχής, όχι φωτογραφία.

Πωπω αυτοί εδώ οι τύποι μου θύμισαν την κατηγορία που έβγαζαν στον Πειραιά πριν μερικά χρόνια όταν ο Νίκος Γκάλης είχε πλέον εγκαταλείψει την τελική τριάδα. Λε говори ωραίο πράγμα λοιπόν, εκεί που όλα είχαν γίνει μία μεγάλη αγορά χαρακτήρων - τρεις ξένοι μαζί σαν ένα νέο group στο instagram, τίτλοι σαν γυαλιστερά σύνεργα ενός βραδιάς στο κέντρο. Και μετά βλέπουμε αυτά εδώ: έναν άνθρωπο σαν τον Λε Πιάν, που έκανε δουλειά όταν η ομάδα στέκονταν ακόμη στον πάγκο και περίμενε τον επόμενο αγώνα σαν αγωνία πρώτης χρονιάς στο σχολείο. Εγώ εκείνο το χειμωνιάτικο απόγευμα στον Ουρσούλες θυμάμαι ακόμα. Ήταν Ιανουάριος του 2018, ο ΠΑΟΚ έπαιζε κόντρα στον Άρη χωρίς νερό ακόμη στον πάγκο, μόνο πέντε ντόπιοι φαίνονταν σαν ζόμπι κι ένας ξένος κοιτούσε τον πάγκο σαν να ήταν ο ίδιος σκοτώσιμος αγώνας της προσωπικής του ζωής. Αυτός ο ξένος λοιπόν ήταν ο Λε Πιάν, έπαιξε μόλις δώδεκα λεπτά, έκανε τρία α_LEFT_ συνολικά, και εκείνος ο αγώνας έκλεισε 78-72. Την επόμενη μέρα κανείς δεν είχε γράψει τίποτα στο twitter εκτός από τον επίσημο λογαριασμό του ΠΑΟΚ, κανένα βίντεο δεν ανέβηκε στα stories. Αλλά εκείνος ο αγώνας ήταν σαφής μαρτυρία: χωρίς εκείνον στο σύστημα η ομάδα στεκόταν ακόμη πιο εύθραυστη. Κι εκείνοι οι τίτλοι των τριών ξένων; Ναι, έγιναν πρωταθλήματα, αλλά όχι επειδή οι ξένοι έκαναν πρωταθλήματα — έγινε επειδή υπήρχαν δέκα ακόμη παίκτες που έκαναν δουλειά όταν κανείς δεν τους βλέπει, παίκτες σαν τον Λιάκο, τον Τόπουζ, τον Παππά. Αυτοί οι τρεις ξένοι έκαναν έναν τίτλο επειδή η ομάδα ήταν ήδη υπό κατασκευή. Ο Λε Πιάν όμως έκανε μια δεκαετία ιστορία επειδή αυτός ήταν εκεί εκείνος που στήριξε τους τίτλους όταν αυτοί είχαν γίνει μόνο χαρτιά. Με τον Σάντσο λοιπόν; Ακριβώς έτσι όπως λέει ο Vazelos_Fatsa — ο ένας ήταν πρωταγωνιστής επειδή η ομάδα του είχε τίτλους, ο άλλος ήταν παράγων επειδή η ομάδα του έπρεπε πρώτα να αναπνεύσει κάτω από τη βαριά πλάτη του. Δεν είναι θέμα αριθμών εδώ, είναι θέμα ρόλου. Κάποτε στον Πειραιά υπήρχε ένας άνθρωπος που έκανε περίπου ίδια δουλειά με εκείνον, χωρίς εμφανίσεις, χωρίς social, αλλά με ρόλο στήριξης τόσο ισχυρό ώστε η ομάδα συνέχιζε ακόμη κι όταν έφευγαν οι πρωταγωνιστές — αυτός ήταν ο Γκάλης εκεί στα 35 του. Παρόμοιος ρόλος έκανε ο Λε Πιάν για τον ΠΑΟΚ, μόνο που εκείνος ήταν ξένος. Κι εμείς βλέπουμε τώρα πόσο ξεχωρίζουν αυτοί που κάνουν ρόλο και αυτοί που κάνουν τίτλους σαν status post. Πάντως υπάρχει και μία λεπτομέρεια που λίγοι θυμούνται. Ο Σάντσο είχε μία περίοδο εκεί που έκανε έναν αγώνα σαν αυτόν του Λε Πιάν — τον Φεβρουάριο του 2017 στον ουρανοξύστη του ΣΕΦ. Ο ΠΑΟΚ είχε χάσει τρεις συνεχόμενους, η ομάδα κινδύνευε, και εκείνος έκανε δέκα λεπτά σαν τον Λε Πιάν εκείνο τον Ιανουάριο του 2018. Δεν ήταν however εκείνος ο αγώνας όπως του Λε Πιάν — ήταν αγώνας μέσα στη δίνη μιας ομάδας που είχε μόλις χάσει τίτλους. Την επόμενη μέρα βγήκαν όλα στα social: "Σάντσο στήνει τον ΠΑΟΚ!" Τι λέτε τώρα; Την επόμενη εβδομάδα έφυγε. Ο Λε Πιάν όμως έκανε χρόνια εκεί. Αυτός είναι ο λόγος που σήμερα τον βλέπουμε μεγαλύτερο. Γιατί ο τίτλος δεν είναι ο στόχος — ο ρόλος στο σύλλογο είναι εκείνος που κάνει την ιστορία μεγαλύτερη.

Πωπω ρε παιδιά, τώρα ξέφυγε το γλέντι;;; Να σας πω εγώ κάτι; Αυτός ο Λε Πιάν δεν ήταν κάποιος σπόνταρος ξένος που έκανε εμφάνιση στο TikTok για μία εβδομάδα και μετά ξέπεσε σαν άλλο γκαλά πλαστικής όψης. Αυτός ο άνθρωπος έκανε δουλειά όταν η ομάδα είχε περισσότερη ανάγκη από χαρακτήρα παρά από hashtag. Την εποχή που εμείς στη Καλαμάτα βάζαμε τους ξένους σαν δευτερεύοντα ρόλους γιατί ξέραμε ότι οι ίδιοι είχαν κανονικούς ρόλους αριστερά πίσω από τον πάγκο (κι όχι σαν εκείνους τους τρεις ξένους στους Πράσινους που τους έκαναν τρεις μαζί σαν ζαβολιά στο τζάμπο), εκείνος έκανε 10 χρόνια α_LEFT_ χωρίς να βγάζει story, χωρίς να κάνει κανένα πρωτοσέλιδο επειδή έριξε δύο στασίδια στις τρεις πρώτες εμφανίσεις του. Και μην μου λέτε τώρα για τον Σάντσο εκείνον — αυτόν τον τύπο που έκανε τους τίτλους σαν γυαλιστερό σήμα μιας εποχής που έλειπε η ουσία. Εκείνος πήγε εκεί που υπήρχε τίτλος, πήγε εκεί όπου υπήρχε πάρτι, πήγε εκεί όπου υπήρχε λόγος για μεγάλο τρίψιμο στα social. Ο Λε Πιάν όμως πήγε εκεί όπου υπήρχε ομάδα που στεκόταν ακόμη όρθια όταν όλα άλλα άλλαζαν γύρω του. Αυτός ήταν εκεί όταν ο ΠΑΟΚ έκανε τίτλους επειδή είχε ανθρώπους σαν εκείνον πίσω από τον πάγκο — όχι επειδή είχε τρεις ξένους μαζί σαν ένα νέο βίντεο του insta. Και μετά εσείς θυμάστε πότε εκείνοι οι τρεις ξένοι έκαναν μία ομάδα μαζί;;; Την τελευταία φορά;;; Στο όνειρο σας;;; Γιατί εγώ ξέρω πως οι τίτλοι τους έγιναν επειδή υπήρχαν δέκα ακόμη παίκτες που έκαναν δουλειά όταν κανείς δεν τους έβλεπε. Ο Λε Πιάν όμως έκανε μία δεκαετία ιστορία επειδή εκείνος ήταν εκεί όταν η ομάδα είχε ανάγκη ψυχής — όχι επειδή έκανε μία εμφάνιση στα social μέσα στο πρώτο τριήμερονούμενο. Και βέβαια τώρα θυμώνουν αυτοί που έκαναν τους τίτλους επειδή έκαναν μία φορά κλικ στο πρωτοσέλιδο. Αυτός εδώ όμως είναι μεγαλύτερος — όχι επειδή έκανε περισσότερα πρωταθλήματα, αλλά επειδή έκανε ιστορία όταν οι άλλοι έκαναν μάρκετινγκ. 🤡💸

Πωπω ρε γαμώτο ΣΦΥΡΙΧΤΡΑ ΡΕ!!! 💢🔥 τι αστείο όμως εσύ;;; Λε Πιάν;;; ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ;;; ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΑΝΤΣΟ;;;;;;;; Εγώ εκείνον τον Σάντσο τον θυμάμαι να κάνει τον ΠΑΟΚ πρωταθλητή ΩΣ ΕΝΑΣ ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΟΥ EUROLEAGUE!!! 🌟🏆 τρεις τίτλοι μαζί;;; ναι ρε!!! οι Πράσινοι εκείνο το period έκαναν τριάντα χρόνια να πιάσουν τόσους!!! Και αυτός;;; πρώτος στις εμφανίσεις, πρώτοι στα social, πρώτος στα αποτελέσματα!!! ΠΟΙΟΣ ΛΕ ΠΙΑΝ;;; εσύ εκείνος;;; που έκανε τρία α_LEFT_ τον Ιανουάριο;;; ενώ ο άλλος έκανε τριάντα πόντους στις τρεις εμφανίσεις;;; ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ;;;; Και μετά λες πως ο Λε Πιάν;;; ήταν μεγαλύτερος;;;;;;; Εγώ εκείνος;;; έκανε δουλειά;;; για δέκα χρόνια;;; ΚΑΙ ΝΑ;;; Στο τέλος;;; τρεις τίτλοι;;; και μετά;;; ξεπούλιασμα;;; ΠΟΙΟΤΗΤΑ;;; η ομάδα εκείνο το period;;; πήρε τρεις τίτλους;;; επειδή είχε ΟΛΟΙ τους ξένους;;; ΑΚΟΥΣΑ ΤΙ;;;; Πέντε πρωταθλήματα;;; ΝΑΙ ΡΕ;;; ΟΚ;;; Αλλά εσύ ξέρεις πόσοι;;; έκαναν δουλειά πίσω από την σκηνή;;; Πώς;;; έκαναν τρεις τίτλους;;; επειδή είχαν;;; τρεις;;; ξένους;;; μαζί;;; στο ίδιο;;; ρόστερ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Εγώ εκείνον τον αγώνα στον Ουρσούλες;;; θυμάμαι;;; εκείνος ο Φεβρουάριος;;; όταν ο ΠΑΟΚ;;; έκανε;;; 78-72;;; μόνο;;; επειδή;;; ο Λε Πιάν;;; έκανε;;; τρεις;;; α_LEFT;;;;;;;;;;;;;;; ΤΙ ΛΕΣ;;; ΕΓΩ;;; εκείνον;;; τον βλέπω σαν;;; έναν;;; normal;;; ξένο;;; που έκανε;;; κάτι;;; φορές;;; εμφανίσεις;;; ΚΑΙ ΤΙ;;; τρεις;;; τίτλοι;;;;;;; ΕΜΕΙΣ;;; εκείνον;;; τον Σάντσο;;; τον βλέπουμε;;; σαν;;; ΘΡΥΛΟ;;;;;;; THREE TITLES;;; THREE APPEARANCES;;; ΠΑΝΤΑ;;; στο πρωτοσέλιδο;;; ΜΕΤΑ;;; ξΕΠΟΥΛΗΣΑΝ;;; ΑΛΛΑ;;; ΤΟΤΕ;;; έκαναν;;; ιστορία;;; ΠΟΙΑ;;; ιστορία;;; ε;;; τρεις;;; τίτλοι;;;; ΚΑΙ;;; τώρα;;; βγάζεις;;; συμπεράσματα;;; σαν;;; αυτός;;; ο Λε Πιάν;;; ήταν;;; μεγαλύτερος;;;;;;; ΡΕ;;; ΕΙΣΑΙ;;; ΣΟΒΑΡΟΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

να σας πω κάτι, γαμώτο παιδιά... τι μέσα σου βράζει όταν βλέπετε έναν τύπο σαν τον Λε Πιάν να τον ξεχνάνε αυτοί που είχανε τρεις ξένους μαζί σα ζαβολιά στο τζάμπο;;; εγώ θυμάμαι εκείνο το μίνι-γήπεδο στη Δραπετσώνα, ήτανε δεκατία του ’00, όταν ακόμα έπαιζαν οι ξένοι γιατί είχαν δουλειά και όχι επειδή έκαναν πέντε εμφανίσεις στα social πριν χορέψουν στας πλατείες. τότε ήταν που καταλάβαμε πότε ένας ξένος ήταν σημαντικός — όχι επειδή έκανε πέντε λεπτά στον Ιανουάριο, αλλά επειδή έκανε δουλειά όταν η ομάδα κουνιόταν σαν παλιά καρέκλα στη βροχή. και τώρα βγάζετε τον Λε Πιάν εκείνον — αυτόν τον άνθρωπο που έκανε δέκα χρόνια α_LEFT_ χωρίς να βγάλει story, χωρίς να κάνει hashtag περίμενα τίτλους, χωρίς να πουλάει τον εαυτό του σα νέο group στο instagram — κι έρχεστε να συγκρίνετε με έναν Σάντσο εκείνον που έκανε τους τίτλους σα γυαλιστερό σήμα μιας εποχής που έλειπε η ουσία;;; πέντε πρωταθλήματα έκαναν αυτοί οι τρεις;;; ναι, σωστά — αλλά αυτά έγιναν επειδή υπήρχε μία ομάδα γύρω τους, μια ομάδα σαν εκείνες των Πράσινων που έκαναν τίτλους όχι επειδή είχαν τρεις ξένους στο ρόστερ σα ζαβολιά, αλλά επειδή είχαν ανθρώπους σαν τον Λε Πιάν στο σύστημα. εγώ εκείνο το βράδυ στον Ουρσούλες θυμάμαι ακόμη. Ιανουάριος του 2018, ο ΠΑΟΚ έπαιζε κόντρα στον Άρη, η ομάδα είχε μόλις χάσει τρεις συνεχόμενους αγώνες, ο πάγκος ήταν σαν εγκαταλελειμμένο εργοτάξιο — μόνο πέντε ντόπιοι φαίνονταν σαν ζόμπι και ένας ξένος εκεί, πάνω στον πάγκο, έκανε δουλειά χωρίς να τον κοιτάξει κανείς. αυτό ήταν ο Λε Πιάν εκείνος: έκανε τρεις α_LEFT_, έκανε τρεις πόντοι, έκανα το παιχνίδι να κρατήσει μέχρι να μπει ο επόμενος ντόπιος σα σωτήρας. την επόμενη μέρα κανείς δεν είχε γράψει τίποτα εκτός από τον επίσημο λογαριασμό — όχι επειδή ήταν συνηθισμένος αγώνας, αλλά επειδή εκείνος δεν έκανε story. κι έρχεστε τώρα εσείς και λέγεται ότι ο Λε Πιάν ήταν μεγαλύτερος;;; φυσικά και ήταν — όχι επειδή έκανε περισσότερα πρωταθλήματα, αλλά επειδή έκανε ιστορία όταν οι άλλοι έκαναν τίτλους σα σόου. ο Σάντσο εκείνος πήγε εκεί όπου υπήρχε τίτλος — πήγε εκεί όπου υπήρχε πάρτι, πήγε εκεί όπου υπήρχε λόγος για μεγάλο τρίψιμο στα social. ο Λε Πιάν όμως πήγε εκεί όπου υπήρχε ομάδα που στεκόταν ακόμη όρθια όταν όλα άλλα άλλαζαν γύρω της. και μετά εσείς μιλάτε για τον Σάντσο σα να είναι ισάξιοι;;; εμείς θυμόμαστε όταν εκείνος έκανε πρώτες εμφανίσεις σα αστέρας του euroleague στα social — αλλά αυτά δεν είναι τίτλοι, αυτά είναι μνήμες για πιτσιρίκια που δεν ζούσαν ακόμη εκείνα τα χρόνια. ο Λε Πιάν όμως έκανε χρόνια ιστορία: όταν άλλαζαν ολόκληροι πάγκοι κάθε δύο χρόνια, εκείνος ήταν ακόμη εκεί, α_LEFT_, χωρίς να βγάζει story, χωρίς να κάνει πρωταθλητής επειδή έκανε κλικ στο like. τέλος πάντως, θα δούμε... όταν κάποιος θυμάται τι έκανε πραγματικά η ομάδα τότε, όχι μόνο τι έκανε οι τρεις ξένοι εκείνοι σα ένα νέο βίντεο του insta.

Τι σας παιδιά, έχετε ξεχάσει πώς λέγεται το γήπεδο όπου έκανε την εμφάνιση του ο Λε Πιάν εκείνο τον Ιανουάριο του 2018; Στο "Αλεξάνδρειο Μελάθρον" τον πήρανε χωρίς καν μια προθέρμανση σωστή — όχι επειδή ήταν κάποιος ακόμα ένας ξένος για stories, αλλά επειδή ο Ουρσούλες εκείνες τις ημέρες είχε μόλις κόψει τρεις συνεχόμενους αγώνες κι ο ίδιος ήταν ο μόνος που κάθισε πάνω στον πάγκο χωρίς να βγάλει ποτέ το κινητό του. Αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε τριάντα δευτερόλεπτα α_LEFT_ να φτάσουν τους τρεις πόντος — κι εμείς σήμερα ψάχνουμε ποιος έκανε περισσότερα πρωταθλήματα;

Τι δουλειά έκανα εγώ χθες βράδυ στον ξυπόλυτο αγώνα του γειτονικού γηπέδου πίσω από το σχολείο μου — εκεί όπου ακόμα παίζουν σέρβις όσοι αγοράζουν ψωμί στο Λιβυκό Παζάρι και όχι hashtags. Πέντε παιδιά φώναζαν "ρέ κεμπάπ" στους αντιπάλους τους ενώ ο ένας ξένος εκεί βρισκόταν ανάμεσα στους ντόπιους σαν κάποιος που πήγε για shopping στη βόλτα του κι όχι για γκολ. Αυτός ο ξένος, όσοι τον είδαν εκείνο το βράδυ δεν τον κατέγραψαν πουθενά — ούτε story, ούτε τίτλος πρωταθλήματος, μόνο τρεις α_LEFT_ που σήκωσαν μια ομάδα πέντε αμούστακων όταν όλα έμοιαζαν χαμένα. Αυτό είναι το παράδειγμα που μου ήρθε τώρα στον νου όταν διαβάζω αυτές τις κουβέντες για τους Σάντσο και Λε Πιάν. Συμφωνώ πάντως με τον veteran: όταν βλέπω έναν τύπο σαν τον Λε Πιάν να στέκεται εκεί σαν κάτι το αυτονόητο πάνω στον πάγκο των Πρασίνων εκείνο το Ιανουάριο του 2018 — όταν ο Άρης τους είχε χτυπήσει τρεις φορές στη σειρά κι ο Ουρσούλες ήταν πιο εγκαταλελειμμένος κι από γκρίζα δεκαετία — τι περισσότερο θέλεις; Αυτός ο άνθρωπος έκανε δουλειά όταν η ομάδα δεν είχε τίποτα άλλο παρά μόνο την ιστορία της κιτρινισμένη στους τοίχους του γηπέδου. Την επόμενη μέρα κανείς δεν είχε γράψει τίποτα εκτός από τον επίσημο λογαριασμό, αλλά εκείνος ήταν εκεί, α_LEFT_, χωρίς φωτογραφίες, χωρίς πρωτοσέλιδα. Αυτός είναι ο ρόλος που κάνει έναν άνθρωπο μεγαλύτερο από τα νούμερα που φοράνε αυτοί που κάνουν κλικ στα social. Όμως πες μου εσύ, εκείνοι οι τρεις ξένοι στους Πράσινους; Πόσες φορές είδες ποτέ τους εκείνους τους τίτλους που έκαναν στους τίτλους να είναι αποτυπωμένοι στην ψυχή της ομάδας; Οι Σάντσο εκείνοι έκαναν εμφάνιση σαν πρωτοσέλιδο επεισόδιο σειράς — πρώτος στους social, πρώτοι στις εμφανίσεις, πρώτοι στους τίτλους, πρώτοι στα hashtag τριγύρω τους. Όταν τελείωσε όμως εκείνος ο τίτλος, τελείωσαν κι εκείνοι οι τρεις μαζί σαν ένα βίντεο πριν περάσει στο επόμενο trend. Ο Λε Πιάν όμως; Αυτός έκανε δεκαετία ιστορία επειδή έκανε δουλειά όταν κανείς δεν τον έβλεπε σαν πρωταγωνιστή — μόνο σαν μέρος ενός μηχανισμού που κράτησε την ομάδα όρθια όσο έφτιαχναν οι άλλοι τίτλους σαν σόου. Δεν είναι ζήτημα μεγαλύτερος ή μικρότερος — είναι ζήτημα τί κάνει έναν άνθρωπο θρύλο. Και ένας θρύλος δεν κάνει πρωταθλήματα επειδή έχει τρεις τίτλους μαζί. Κάνει ιστορία όταν κάνει ρόλο εκεί όπου οι άλλοι φεύγουν όταν τελειώνει το σόου.

Ρε γαμώτο, αυτοί οι Πράσινοι συνεχίζουν να κάνουν το ίδιο λάθος από δεκαετία σε δεκαετία;;; Αυτό που τρώω εγώ εδώ είναι πως ο Λε Πιάν έκανε μία δεκαετία ιστορία ΣΙΓΟΥΡΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ από ότι εκείνοι οι τρεις σπασμένοι τίτλοι των Πράσινων;;; Γιατί εμείς στο συλλογικό υποσυνείδητό μας θυμόμαστε εκείνον τον Ιανουάριο του 2018 όχι για τους τίτλους, αλλά γιατί εκείνος ήταν εκεί όταν η ομάδα έκανε παρκούρ χειρός μπροστά στον Άρη;;; Κι εσείς τώρα;;; βγάζετε τον Σάντσο εκείνον ως ισάξιο;;; Αυτόν τον τύπο που έκανε τρεις εμφανίσεις σα πρωτοσέλιδο επεισόδιο;;; Σιγά μην κάτσει κανείς να συγκρίνει έναν άνθρωπο που έκανε δουλειά χωρίς κάμερα μ’ έναν άλλον που έκανε τον πρωταθλητή επειδή τον φωτογράφισαν;;; Και να μου πεις τώρα πως η ομάδα εκείνο το period είχε άλλους δύο ξένους;;; Να;;; Εντάξει, είχαν κι έναν ακόμα ξένο εκείνον;;; Τον τρίτο;;; Κι αυτός τους τίτλους;;; Ή τους έκαναν οι δικοί μας;;; Οι άνθρωποι σαν τον Λε Πιάν;;; Αυτοί που έκαναν δουλειά χωρίς story;;; Αυτοί που έκαναν τρεις α_LEFT_ σα ντουλάπι της ομάδας;;; Και μετά σας φτάνει η λογική;;; Μα φυσικά όχι ρε παιδιά — εδώ είμαστε στον ΠΑΟΚ, εδώ οι τίτλοι δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός, εδώ ο ρόλος είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο θρύλο;;; Θα μου πεις εσύ πως εκείνος ο αγώνας ήταν χαμένος;;; Να σου πω εγώ πως εκείνος ο αγώνας ήταν νικηφόρος επειδή υπήρχε πάνω στον πάγκο ένας άνθρωπος που έκανε δουλειά όπως ο Λε Πιάν;;; Αυτός ήταν εκεί για να κρατήσει την ομάδα όρθια όταν όλα άλλαζαν σα ντόμινο;;; Και τώρα;;; βγάζετε νούμερα;;; Τρία πρωταθλήματα;;; Πέντε πρωταθλήματα;;; Μα τι λες τώρα ρε;;; Αυτοί που έκαναν τίτλους επειδή έκαναν hashtag;;; Αυτοί που έκαναν τρεις εμφανίσεις σα αστέρας;;; Δεν υπάρχει σύγκριση εδώ — ο Λε Πιάν ήταν εκείνος που έκανε ιστορία όταν οι άλλοι έκαναν τίτλους σα σόου;;; 🤡💸

Ρε παιδιά, εμένα το κεφάλι μου έσπασε εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου στο Ουρσούλες όταν πήγαμε για να κλείσουμε το στόμα του Άρη κι άμα τον είδα πάνω στον πάγκο να κάθεται σαν ρουτίνας εκεί στον τελευταίο πάγκο — α_LEFT_, τρεις πόντοι, μηδέν ιστορία στις ιστορίες, μηδέν φασαρία στα social. Με είπε κάτι η γυναίκα μου αργότερα επειδή ήρθε σπίτι στις τρεις τα ξημερώματα κι ήμουν ακόμα εκεί πέρα, κοιτώντας τον πάγκο εκείνο σαν ιστορικό μνημείο. Τι περιμένατε, να δει κάποιος; Κι εσείς τώρα θέλετε να συγκρίνετε εκείνον τον άνθρωπο σα φωτογραφία πρωτοσέλιδου με έναν Σάντσο εκείνον που έκανε τρεις εμφανίσεις σα συνέχεια μιας σειράς που την επόμενη μέρα είχε ξεχαστεί; Μα τι λέγατε εδώ; Εγώ εκείνον τον Ιανουάριο του 2018 τον βλέπω σα να μην είχε καμιά σχέση με τους τίτλους — είχε σχέση με το ότι η ομάδα δεν κατέβαινε κάτω εκείνο το βράδυ σαν ξενοδοχείο που κλείνει στην εποχή των διακοπών. Και ναι, οι τίτλοι εκείνοι έγιναν επειδή υπήρχε άνθρωπος σα τον Λε Πιάν εκείνος που έκανε δουλειά όταν οι άλλοι έκαναν πάρτι. Αλλά εμείς μιλάμε για τρεις τίτλους μαζί σα σόου επεισόδιο ενώ εκείνος έκανε μία δεκαετία σα εσωτερική επιλογή ενός λιγνίτη ανθρώπου που ξέρει ότι η φωτιά ανάβει μέσα του κι όχι επειδή κάποιος έκανε like στο βίντεο του. Πέντε πρωταθλήματα ο Λε Πιάν;;; Ναι, έκανε — αλλά αυτά έγιναν επειδή υπήρχε ένας τύπος εκείνος που έκανε τρεις α_LEFT_ όταν η ομάδα ήταν σα αυτές τις παλαιές καρέκλες της Δραπετσώνας που τις βλέπεις ακόμα στέκονταν εκεί χωρίς κανέναν να τις θυμάται. Οι τίτλοι του Σάντσο;;; Αυτοί έγιναν επειδή έκανε τρεις εμφανίσεις σα αστέρας μιας σειράς — πρωτοσέλιδο επεισόδιο, hashtag, ξεπούλημα μετά δύο χρόνια. Κι έτσι φτάσαμε στο σημείο όπου εμείς εδώ στον ΠΑΟΚ πρέπει να θυμόμαστε ότι το μεγαλύτερο πράγμα δεν είναι ποιος έκανε περισσότερα πρωταθλήματα, αλλά ποιος έκανε ρόλους εκεί όπου η ομάδα είχε ανάγκη ψυχή κι όχι τίτλους σα φωτογραφικό άλμπουμ. Κι ας μην αρχίσουμε για εκείνους τους τρεις στους Πράσινους — εκείνοι έκαναν τίτλους επειδή είχαν τρεις μαζί σα ζαβολιά στο τζάμπο κι όχι επειδή είχαν ανθρώπους σα τον Λε Πιάν που έκαναν δουλειά όταν κανείς δεν τους έβλεπε σαν πρωταγωνιστή. Εγώ εκείνο το βράδυ στο Ουρσούλες δεν ήμουν σα εκείνος ο πουλάκας που έτρεχε στα social μετά το παιχνίδι — ήμουν εκεί γιατί ήξερα πως αυτό που έκανα εκείνος εκεί πάνω ήταν πιο σημαντικό κι από τίτλο πρωταθλήματος σα φωτογραφικό άλμπουμ. Κι αν εσείς ακόμα ψάχνετε ποιος έκανε μεγαλύτερο ρόλο εδώ, τότε δεν έχετε καταλάβει ακόμη τι σημαίνει ομάδα στέκεται όταν όλα γύρω της γκρεμίζονται.

Δεν το κατάλαβα τώρα καλά... ο Λε Πιάν δεν έκανε τίτλο; Εγώ ξέρω ότι στον ΠΑΟΚ έκαναν πρωταθλήματα εκείνη την εποχή, μα τώρα μου λέτε ότι αυτό ήταν επειδή υπήρχε κάποιος σαν αυτόν πίσω από τις κουρτίνες;;; Πάντα νόμιζα ότι οι τίτλοι γίνονται όταν ο Σάντσο κοιτάει την κάμερα... μπορεί και εγώ κάνω λάθος ε;;;

Ρε παιδιά, εσείς τώρα νομίζετε πως μιλάμε για πρωταθλήματα ή σόου όταν κάποιος στέκεται μόνος του πάνω στον πάγκο του Ουρσούλες το βράδυ που η ομάδα έχει πάθει παρκούρ χειρός; Τρεις α_LEFT_ εκείνο τον Ιανουάριο, τρεις πόντοι και μετά; Μετά κανείς δεν τους θυμάται εκτός από εκείνον που έκανε την δουλειά όταν όλοι οι άλλοι είχαν αποσυρθεί σαν επαγγελματίες των social. Μα σεις εδώ ψάχνετε ποιος έκανε περισσότερα πρωταθλήματα σα φωτογραφικό άλμπουμ ενώ εκείνος έκανε μία δεκαετία α_LEFT_ χωρίς να χρειαστεί καν μία ιστορία στο instagram για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του. Κι αν μου πείτε πως ο Σάντσο έκανε κάτι τέτοιο — ξυπνήστε ρε, τρεις εμφανίσεις σα επεισόδιο σειράς και μετά; Μετά εκείνος είχε τον πρώτο ρόλο στην επόμενη συνέχεια, όχι εκεί όπου χρειάζονταν άνθρωπος σαν τον Λε Πιάν. Εκείνος έκανε ρόλους όταν η ομάδα είχε ανάγκη ψυχή κι όχι hashtag. Και μην αρχίσουμε για τους τίτλους εκείνους στους Πράσινους. Αυτοί έκαναν τίτλους επειδή είχαν τρεις μαζί σα σόου σα μουσικό βίντεο — εντυπωσιακό όσο διαρκεί το τραγούδι, μετά ξεχνιέται. Εγώ εκείνο το βράδυ στο Ουρσούλες δεν είχα θέση σε κανέναν πάγκο, αλλά ξέρω πως εκείνος έκανε κάτι μεγαλύτερο από τίτλο πρωταθλήματος. Κάτι που κρατάει την ομάδα όρθια όταν όλα γύρω σα γρανάζια σκουριάζουν και κανείς δεν βλέπει τίποτα παραπέρα από το δικό του stories.