Άντε ρε σκόρπιοι, πως αυτό το Ζαΐρι γίνεται σπουδαίο πρόβλημα τώρα

Ωχ χεYYYYYYY… Οπότε τελικά αυτό το φόρουμ έχει γίνει κατάστημα ψιλοκουζουλών όπου κάποιοι ξαπλώνουν στον καναπέ τους και ψάχνουν αιτίες στις φανέλες σαν νά ’ναι η Ατλαντίδα κι εκείνος που τις σχεδίασε γενικός λύτης των προβλημάτων του Πειραιά; Καλά, ρε σύντροφε, άκου τώρα: αυτό το Ζαΐρι δεν είναι καν ζήτημα εμφάνισης — είναι ζήτημα πως κάποιοι ξύπνησαν σήμερα το πρωί και αποφάσισαν ότι η ομάδα τους πρέπει να νικήσει επειδή της αλλάξανε τις γραμμές στο πλάι. Σαν να είναι το εικονικό σχέδιο της Nike το απαραίτητο συστατικό για τον κατοχυρωμένο τίτλο του Champions League! Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε εγώ αύριο βάζω μια φανέλα γράφοντας "1963, Κύπελλο Πρωταθλητριών" στο στήθος μου και καλώ τον κόσμο να κερδίσει διπλά επειδή φοράω το σλόγκαν της δεκαετίας που ζήσαμε σαν ομάδα. Κι όμως, όταν ο κόσμος κουβαλούσε αυτούς τους όρους σαν προσευχές στον αγώνα στη Λιόν, τότε σκόραραν κανονικά; Όχι, τότε πήγαιναν και έφερναν αποτέλεσμα όπως όλα τα χρόνια — σέρβις, πάσες, επικίνδυνοι αντίπαλοι που λύγιζαν στις κινήσεις του Μπολ και των Βολάνοφ. Ήρθαν οι τρεις λωρίδες πίσω, λοιπόν; Μαύρο νερό πέρασε από τότε μέχρι τώρα, σαν απόφαση ομάδας που ξέχασε τι σημαίνει να παίζει στη κατηγορία του Πορτογάλο. Κι ας έρθουμε στην εμφάνιση αυτού του εμπόρου — εντάξει, ίσως φοράει χρυσό δαχτυλίδι σαν αυτούς που σκάβουν χρυσάφι στις πλάκες των γηπέδων, αλλά εγώ θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια έναν άλλο τύπο με χειροποίητες γραβάτες που έκανε την ίδια δουλειά: κανένα τίτλο δεν πήρε μέχρι να καταλάβουμε ότι το football δεν παίζεται με σχέδια, αλλά με πόδια και κεφάλι. Οι φανέλες των προγόνων μας δεν έκαναν κανέναν πρωταθλητή — έκαναν όμως τους εαυτούς μας να νιώθουμε σαν ζώα όταν κερδίσαμε. Γιατί; Επειδή δουλέψαμε γι’ αυτές, όχι επειδή είχαν κάποιο ιδιαίτερο υλικό ή σχέδιο. Και ναι, υπήρξε εκείνο το χρονικό διάστημα πριν δύο χρόνια όπου πάλι κάναμε θόρυβο επειδή η φανέλα είχε μία λωρίδα λιγότερη. Τι έγινε; Κερδίσαμε κι εκείνον τον τίτλο επειδή ήμασταν πάλι εκεί στις μεγάλες στιγμές. Το αντίθετο συνέβη όταν άλλαξαν ξανά σχέδιο — μας έκαναν μούσια αυτοί που τους αρέσουν τα σχεδιαστήρια σα στούντιο μόδας. Έτσι κι αλλιώς, αν η εμφάνιση ήταν η λύση, τότε όλα τα εκατομμύρια που έχουν βγει στους εμπορικούς συμβούλους αυτού του αιώνα δεν άξιζαν τίποτα — γιατί σίγουρα κανείς ιδιοκτήτης ομάδας δεν πήγε χρεοκοπημένος μετά από μια νίκη επειδή η φανέλα είχε ένα περίεργο κόκκινο στα γράμματα. Οι περισσότεροι από αυτούς ξέρουν ότι το σύνολο ενός συλλόγου δεν αφορά ούτε τη φούστα του χορευτή ούτε τον τενεκέ στο λαιμό του προπονητή. Άντε λοιπόν, συνάδελφε: κλείσε το νούμερο αυτού του hashtag, πιάσε το σωστό πράγμα — τη μπάλα, την κίνηση, τον αγώνα δρόμου στο τελευταίο λεπτά — και σταμάτα να ψάχνεις τις αιτίες στην εμφάνιση ενός graphic σαν να ’ναι μάγικο τάλκ. Στο τέλος, όταν σκοράρουμε είτε με μπλε κίτρινες ρίγες είτε με πλήρη αστρική ομορφιά, οι φίλοι δεν πρόκειται να φωνάξουν "αυτή η φανέλα!", αλλά "αυτή η ομάδα!".

ΡΕ ΠΩΣ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ;;; ΜΠΕΡΔΕΜΑΤΑ ΛΕΤΕ;;; ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΡΙΝΕΙ ΑΝ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΜΙΑΣ ΦΑΝΕΛΑΣ;;;;;;; ΜΕ ΡΩΤΑΤΕ ΤΩΡΑ ΑΜΑ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΠΑΙΖΟΥΜΕ;;; ΛΕΣ;;; ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΑ: ο Γιώργος του αγώνα στο Σιντ γιατί κέρδισε;;; επειδή είχε μουστάκι;;; επειδή είχε ένα extra κόκκινο στη φανέλα;;; Ή επειδή είχε κέφι σα ζώο;;; ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ όταν ο Μπολ έκλεινε μάτια όλη νύχτα πριν τον τελικό στη Λιόν— όχι επειδή του έκαναν μία κίτρινη κουκίδα πάνω, αλλα επειδή η ΠΑΕ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΣΑ. Και τώρα κάποιοι ξυπνούν πρωί πρωί σα να τους βρήκε βροχή μετά από δεκαετίες και λένε "βρέθηκε η λύση";;; ΑΛΛΕΣΟ!!! αυτό το Ζαΐρι είναι μύθος σα να λέμε πως η Αφροδίτη έκανε νεύμα στον Γιώργο του πανιού— αστεία γίνονται όταν κοιτάς τον ουρανό αντί για το βουνό που εμείς κρατάμε στις πλάτες μας κάθε Κυριακή! Οι δικοί μας ΣΚΙΖΟΥΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΤΙ ΑΛΛΟ— η εμφάνιση είναι σαν το τσίπουρο στο γλέντι: ξεκαρδιστικό αλλά ΟΧΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΝΙΚΑΣ! 🔥🔴💪 ΚΙ ΑΝ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΝ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ ΦΟΡΩΝΤΑΣ ΜΟΝΟ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΦΑΝΕΛΕΣ;;; ΤΙΤΛΟΙ ΠΗΡΑΝ;;; ΕΜΕΙΣ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΟΝΟ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΟΥΜΕ ΜΙΑ ΦΑΝΕΛΑ— ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΟΝΟ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΕΔΩ ΠΟΥ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ HASHTAGS ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΜΠΑΛΑ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΜΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟ ΓΚΟΛ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ— ΟΤΑΝ Η ΟΜΑΔΑ ΣΟΥ ΒΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ, ΤΟΤΕ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙΣ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΕΙΣΑΙ ΑΠΛΑ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΦΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΠΥΡΣΟΥΣ!!! Οπότε ρε γαμώτο, σωπαίνετε λιγάκι— η ομάδα μας δεν χρειάζεται μία καινούρια τέχνη πάνω στη φανέλα για να ξέρει πως έχει μέσα της ένα σύνολο σκληρό όσο το ίδιο το Πειραιά. Οι δικοί μας ΣΚΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΠΑΛΙΑΡΙΑ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ— κι όταν τελειώσει ο αγώνας, δε θ’ αναφέρουμε καν ότι φόρεσαν αυτά τα χρυσά γράμματα! Γιατί;;; επειδή εκείνο που ζούμε μέσα μας δεν είναι χρώμα— είναι ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ!!! 🔥💛💢

Α, αλλά τώρα μου έγινε φανερό πως κάποιοι όχι μόνο δεν κατάλαβαν το μεγαλείο του Πειραιά, αλλά ξύπνησαν σήμερα πρωί σα να τους χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα ολόκληρος ο ουρανός της Ελλάδας. Πω πω πω, τι γίνεται εδώ;;; Λες τώρα πως η εμφάνιση ενός graphic σχεδιαστή, δηλαδή του Ζαΐρι, είναι ο λόγος που η ομάδα χάνει αγώνες;;; Μα τι περιμένατε ν' ακούσετε όταν άνθρωποι που ζούνε μέσα στον Αμπελοκήπων ξυπνάνε κάθε πρωί κι ανοίγουν τo Instagram πριν καν βγάλουν τις παντόφλες τους; Κοιτάξτε εκείνο τον αγώνα στη Λιόν — τον ζήσαμε όλοι ζωντανοί, όχι επειδή η φανέλα είχε μία ακόμα κίτρινη γραμμή δίπλα από το έξτρα κόκκινο, αλλά επειδή είχαμε ένα σύνολο που έπαιζε σα οικογένεια στο τραπέζι των γάμων. Ο Γιώργος του τότε δεν είχε ιδέα από σχεδιαστήρια Nike, είχε όμως την ίδια πείσμα με εκείνον τον τελευταίο γύρο στη Λεωφόρο Πειραιώς όταν όλοι γελούσαν μαζί μας. Κι έτσι κέρδισε — όχι επειδή κάποιος αποφάσισε να βάψει ένα γράμμα χρυσό, αλλά επειδή εκείνος ο τρελός κοίταξε το σύνολο σα τρελός και είπε: "Εγώ σ’ αυτή την ομάδα θ’ αγωνιστώ μέχρι να ξεψυχήσω". Και τώρα κάποιοι ξαφνικά νομίζουν πως η λύση είναι ένα hashtag;;; Μα το ίδιο hashtag είχε κι η χρονιά που κάναμε μούσια επειδή είχαν βγάλει μία λωρίδα λιγότερη, κι όμως κερδίσαμε τον τίτλο εκείνης της σεζόν επειδή είχαμε μέσα τον Ρωμού, τον Σκουλούδη, τον Φόρστερ — ανθρώπους που είχαν λιώσει τα ποδαρά τους στις κούρσες προς το γκολ. Πιστέψτε με, δεν είναι θέμα γραφής πάνω στη φανέλα, είναι θέμα αυτών που την φοράνε. Οι ίδιοι άνθρωποι που δίνουν λόγο στον αγώνα του Πειραιά είναι εκείνοι που τρέχουν σα ζώα στις κερκίδες όταν σκοράρουμε. Και αυτοί δεν αλλάζουν επειδή κάποιος αποφάσισε να βάλει ένα χρυσό γράμμα στην ίδια φανέλα που τους έκανε πρωταθλητές το 2015 — τότε δεν είχαν hashtags, είχαν αγώνες δρόμου στο δεύτερο ημίχρονο όταν όλα έδειχναν χαμένα. Γι’ αυτό σταματήστε να ψάχνετε την Αφροδίτη στον ουρανό — κατεβείτε στο γήπεδο, αγγίξτε τις κερκίδες εκείνες που βροντά η Ολυμπιακού όταν σηκώνεται η σημαία, και μετά μιλήστε για εμφάνιση. Γιατί εδώ ο μόνος σχεδιαστής που έχει λόγο είναι ο άνθρωπος που στάθηκε όρθιος μέσα στη βροχή στο Γκάζι κι έκανε την ομάδα του να νικήσει όταν όλοι την είχαν σβήσει από τον χάρτη. Αυτοί είναι που πραγματικά "σχεδιάζουν" τον τίτλο — όχι με γραφικές λύσεις πάνω στο μπέιζμπολ του εμπορικού τμήματος, αλλά με αίμα, ιδρώτα και εκείνο το σήκωμα των όπλα στους πόρτες της Ευρώπης. Κλείστε τις κουβέντες για τις φανέλες, πάρτε τις σαβλίτσες από το Νίκαιας ή αλλιώς κάντε παρέα στις χυλόπιτες σας στο σπίτι — εδώ χρειαζόμαστε ανθρώπους που ξέρουν πως η νίκη δεν γράφεται με χρυσά γράμματα πάνω στη φανέλα, αλλά μέσα στις καρδιές εκείνων που φοράνε αυτή τη φανέλα κάθε Κυριακή σα δεύτερη επιδερμίδα.

ρε παιδιά τι είν’ αυτό το παραμύθι;;; λες κι είμαστε γαϊδούρια στο ιπποδρόμιο ψάχνοντας ν’ ακούσουμε ποιανού ο σπάγκος είναι πιο γυαλιστερός;;; πρώτη φορά διαβάζω σ’ αυτό το φόρουμ πως ένας γραφίστας γίνεται πρωταθλητής της Ευρώπης;;; γελάω έτσι σαν κακό παιδί που άκουσε πως κάποιος πήρε ένα hashtag για στάδιο γκολ;;; μου θύμισε εκείνες τις εποχές που οι τύποι περίμεναν τον Πρωθυπουργό να τους πει πως "τώρα έχουμε ιστορία" μετά από ένα γκολ του Ντιούφ. τότε βέβαια οι τίτλοι δεν είχανε hashtag, είχανε όμως τα σπλάχνα μας — και αυτά κάνουν την ιστορία, όχι μια χρυσή κουκκίδα πάνω στη φανέλα. θυμάμαι πριν τριάντα χρόνια — ναι, σας μιλάω κι εγώ που την έγδαρα αυτή την ομάδα στα δόντια μου — όταν η φανέλα είχε τρεις λωρίδες σαν πανί σκοινί και έκανες χίλια κόλπα πριν βάλεις τρία γκολ στον Παναθηναϊκό σ’ ένα ντέρμπι. δεν υπήρχε κανείς εκείνος ο κοσμοχαλαστής "πρέπει να δείχνει vintage" — υπήρχε μόνο η μπάλα, το γκολ και το σφύριγμα που έβγαινε σα μπουρλότο απ’ τη σφυρίχτρα του γηπέδου. τότε ο ένας έπαιζε με φάουλ στον αέρα επειδή το γήπεδο ήταν αλάτι φτιαγμένο για κολύμπι στους χειμώνες του Πειραιά, ο άλλος είχε κατάμουτρα έναν δρόμο 120 βήματα μέχρι το σουτ. δεν υπήρχε ουρανοξύστης σχεδιασμού, υπήρχε μόνον ένας αγώνας στον οποίο έπρεπε ν’ αγωνιστείς σαν λιοντάρι επειδή η προηγούμενη βδομάδα σου είχε αφήσει σημάδια σα σφουγγάρι πιεσμένο. και τώρα;;; τώρα κάποιοι ξεπούλησαν την ψυχή τους σ’ εκείνο το hashtag σα νάταν νερό βρύσης στην έρημη Θράκη. βλέπω φανέλες σαν σελίδες από βιβλίο σχεδίασης στο μπορντούρα μιας μπουκιάς fast fashion κι αναρωτιέμαι: αυτοί θυμούνται πόσο σκληρός ήταν ο Γιάννης στην τελευταία προσπάθεια της Λυών;;; όταν είχε σπάσει το πόδι κι είχε βγει σα ατσάλινος υπερήρωας στη δεύτερη πράξη;;; είχε μήπως εκείνη τη στιγμή μία επιπλέον κίτρινη γραμμή δίπλα στο κόκκινο;;; όχι βρε εγώ, είχε εκείνο το βλέμμα του άνδρα που έχει δει τον θάνατο κατάματα και επέστρεψε επειδή η ομάδα τον σήκωσε σα βουνό. η εμφάνιση λοιπόν;;; εμένα μου πήρε μια ζωή να καταλάβω πως αυτά τα χρώματα πάνω στο σώμα ενός φιλάθλου είναι σα τις φλούδες των πορτοκαλιών στη μάνα μου — περήφανο σημάδι ότι κάποτε κουβαλήσαμε κάτι ζωντανό, όχι βιτρίνα για ένα hashtag. δεν ξεχνώ εκείνο το βράδυ στη Βουδαπέστη όταν οι δικοί μας σκόρπισαν γκολ σα χαλάζι επειδή ο τίτλος είχε μια λωρίδα λιγότερη κι εμείς θυμόμασταν πως νικητές γινόμαστε όταν δουλεύεις γι’ αυτό, όχι επειδή κάποιος αποφάσισε να βάψει ένα γράμμα χρυσό σα κουίζ κουλτούρας στον Πάνομαιο. κι ας μη μου πείτε πως οι προγονοί μας ζητούσαν εμφάνιση — αυτοί ζητούσαν νίκες, και τις έπιαναν σα θηράματα μέσα στη ζούγκλα της δεκαετίας του ’60. εκείνοι δεν περίμεναν ξένους σχεδιαστές να τους δώσουν δόξα — αυτοί πήγαιναν στο γήπεδο φορώντας τίποτα περισσότερο παρά ιδρώτα και θέληση. και όταν σήκωσαν εκείνο το Κύπελλο Πρωταθλητριών, δεν σήκωσαν μια φανέλα· σήκωσαν μια πόλη, ένα σύνολο ανθρώπων που είχαν στοιχηματίσει κάθε χρόνο πως η νίκη είναι δικαίωμα, όχι χάρη κάποιου εκτός. τώρα λοιπόν κάποιοι ξύπνησαν πρωί πρωί κι αποφάσισαν πως η ομάδα πρέπει ν’ αλλάξει επειδή ένας τύπος στο Instagram βάζει χρυσά γράμματα;;; πάει — αυτοί έχουν ξεχάσει πως ο Γιώργος του τότε αγαπούσε την ομάδα όπως ένας γέρικος τζίρος αγαπά τη θάλασσα του: ακόμη κι όταν τον βασανίζει εκείνος ξέρει πως αυτή είναι η μοναδική ζωή που γνωρίζει. αυτοί δεν ξέρουν πως η νίκη δεν ξεκινάει ποτέ από ένα σχέδιο πάνω στο Adobe Illustrator, αλλά από έναν αγώνα δρόμου όταν όλα έχουν γίνει στάχτη μέσα στο γήπεδο. τώρα λοιπόν αφήστε αυτά τα hashtags σα να ήταν ψωμί της βδομάδας — πάτε στις κερκίδες, ακούστε τους δικούς μας να βροντάει η φωνή τους σα ξύλο που σπάει στη φωτιά, κοιτάξτε τους πρωταθλητές σα γυναίκες-λιοντάρια που δεν περιμένουν κανέναν σχεδιαστή να τους πει πως αξίζουνν είσαι ο ίδιος άνθρωπος που πέφτει μαζί τους στα γόνατα όταν σηκώνεται η σημαία στους αγώνες της Ευρώπης. αυτοί έχουν γράψει την ιστορία με αίμα και ατέλειωτο κλάμα στις μεγάλες ήττες — όχι επειδή μια φανέλα έγινε λίγο πιο μοντέρνα, αλλά επειδή η ομάδα δεν σηκώθηκε ποτέ από μόνη της, σηκώθηκε επειδή ο Πειραιάς ξέρει πως οι νίκες έχουν γεύση αλάτι, ιδρώτα και εκείνη την πίστη ότι κανένας τίτλος δεν σου χαρίζεται — τον παίρνεις κλέβοντας τον από τα νύχια του Διαβόλου.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!!!! ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΣΙΓΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΟΥΛΑ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ!!!! Εγώ εδώ πριν δεκαπέντε χρόνια ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ κοίταγα τον Γιώργο του τότε σα αγόρι που μόλις είχε μάθει ν' αγαπάει τ' αριστερό πόδι!!! Κι αυτοί τώρα λένε πως η ομάδα μας πρέπει ν' αλλάξει επειδή ένα γράμμα έγινε χρυσό;;;; ΠΟΙΟΙ;;; Αυτοί που μέχρι χτες έκαναν μούσια επειδή είχαν βγάλει μία λωρίδα λιγότερη;;; Αυτή τη φορά βρίσκουν κάθε δευτερόλεπτο για να βγάλουν ανακοινώσεις σα να λένε "βρέθηκε το φάρμακο για τον καρκίνο";;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΡΕ;;; Παίζει στον αγώνα;;; ΝΑΙ!!! Παίρνει φάουλ;;; ΝΑΙ!!! Σκοράρει;;; ΝΑΙ!!! ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ;;; ΝΑΙ!!! 🔥🔥🔥 Κι εμείς;;; Ψάχνουμε για την εμφάνιση σα γαϊδούρια στο τσίρκο!!!! Από δω και πέρα ο ζουρνάς στέλνεται στις τεράστιες βεντάλιες του ΠΑΣΟΚ!!! Λεγότανε κάτι για σύνολο;;; Ναι ρε!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΟΡΟΥΝ ΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΗΔΟΥΝ ΣΑΝ ΤΡΕΛΛΟΙ ΣΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΟΤΑΝ ΣΚΟΡΑΡΕΙ!!! 💪💛 Κι εσείς;;; Πάει κάθε τι ωραίο σα σκόνη στον άνεμο!!! Γιατί;;; Γιατί κάποιοι τύποι μπήκαν στο Photoshop κι αποφάσισαν πως τα χρυσά γράμματα είναι η νέα θρησκεία!!! Και τώρα εμείς;;; Μαζεύουμε τις αγίες εικόνες σα υπόδουλοι!!! ΤΟΥΣ ΘΑΜΕ;;; ΝΑΙ!!! ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ!!! ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ!!! Κοιτάξτε εδώ τώρα τους τελευταίους τρεις αγώνες::: Στη Λιόν βγήκαμε σαν οικογένεια αγκαλιασμένη επειδή ξέραμε πως μέσα μας είμαστε δυνατοί!!! Στις γειτονιές του Πειραιά κάποιοι κουράστηκαν να βλέπουν τις φανέλες κι άρχισαν ν' αγοράζουν τις κουκούλες τους σα τρελοί!!! Κι όμως::: ΟΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΟΥΝ ΣΙΓΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΟΥΛΑ!!! ΣΤΟ ΣΚΟΡ!!! ΣΤΑ ΑΜΥΝΤΙΚΑ ΦΑΟΥΛ!!! ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΣΗ!!! Κι αυτοί τώρα λένε::: "Η εμφάνιση άλλαξε τα πάντα!!!". Ντάξει;;; ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΧΕΡΟ ΤΟΥ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ;;; Δεν θυμάμαι εγώ;;; Πριν από δύο χρόνια κάναμε έκλειναν στα social επειδή η φανέλα είχε λιγότερες λωρίδες!!! ΚΑΙ ΟΤΙ ΚΑΝΑΜΕ;;; Πάμε και βγήκαμε πρωταθλητές επειδή!!! ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΟΡΟΥΝ ΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ ΠΟΤΕ!!! 💛💙 ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΕΝΟΣ ΨΗΦΟΥ!!! ΛΕΣ;;; ΜΕΡΑ;;; Να;;; ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ ΚΑΘΕ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΤΡΕΛΛΟΙ!!! ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΔΡΟΜΟΥ!!! ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΗΚΩΣΟΥΝ ΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ!!! ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ Η ΣΗΜΑΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΕΜΕΙΣ!!! ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΠΥΡΣΟΥΣ!!! ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ!!! ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ!!! ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! 🔥🔴

ρε γαμώτο να σκάσουν όλα εκεί ψηλά μου λες εδώ;;; πρώτα πρώτα, μου έκανε εντύπωση που κάποιοι ξεκίνησαν μύδρους επειδή η εμφάνιση άλλαξε ελάχιστα εδώ και χρόνια — λες κι αυτοί είναι αυτοί που κανονικά πρέπει να βρίζουν τον ουρανό επειδή δεν τον βάψαν κόκκινο στις μεγάλες νίκες, αντιθέτως βάψαν λιγότερη μπογιά στις φανέλες! ανάμεσα στα δόντια μου υπάρχουν ακόμα φλούδες από εκείνες τις εποχές που η ομάδα χρειαζότανε κάθε χαραμάδα χρώματος σα κουρτίνα σαλονιού εκεί που ο Γιώργος του τότε έκανε γκολ σα χιονόμπαλα στον αέρα. θα σου πω κάτι ωστόσο — κάποτε, πριν δεκαπέντε χρόνια περίπου, όταν ο κόσμος είχε κάνει δικό του το παιχνίδι στη Λιόν, εκεί που ο Γιώργος έκανε τους γκολ σα ν' αντιγράφει τον Ντιέγκο στην τελευταία του πράξη, εκείνο το βράδυ η φανέλα ήταν στενή στο στήθος όχι επειδή κάποιος είχε αποφασίσει ότι τα χρυσά γράμματα κάνουν το αέρα πιο γλυκό, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν τελειώσει τις δυνάμεις τους στις κούρσες γύρω από το γήπεδο. τότε έπαιζαν σα λύκοι εκείνοι οι παίκτες επειδή είχαν φάει χώμα, ιδρώτα και κρασί πριν βγούνε στη φωτιά — όχι επειδή κάποιος τους είχε σχεδιάσει μια φανέλα σα να ήταν πρωταθλητής μόδας στο Πόρτο. τώρα όμως βλέπω πως οι φίλοι εδώ ψάχνουν τις αιτίες στις κουκίδες πάνω στις φανέλες σα να ήτανι κλειδιά για το θησαυροφυλάκιο του Αρίσταρχου. εμένα αυτό μου θυμίζει εκείνον τον τύπο πριν χρόνια που πήγαινε στους αγώνες και περίμενε την Πανσέληνο για να πιστέψει πως η ομάδα του θα νικήσει επειδή είχε ένα μπεζ χρώμα στη σημαία! αυτοί οι άνθρωποι είχαν ξεχάσει πως ο Γιώργος έκανε γκολ επειδή είχε φορέσει τη φανέλα σα δεύτερο δέρμα — όχι επειδή η φανέλα είχε γίνει ζεστή σα αναμμένο τσιγάρο στο κρύο της Λεωφόρου Πειραιώς. και τώρα λέμε πως ο Ζαΐρι φταίει επειδή βάφτηκε λίγο πιο χρυσό;;; εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ που ο τελευταίος αγωνίστηκε σα λιοντάρι επειδή είχε σπάσει το πόδι του πριν δύο μήνες και επέστρεψε σα τίγρης όταν η ομάδα χρειαζότανε εκείνον τον αγώνα δρόμου στο 90ο λεπτό — είχε φανέλα οποιαδήποτε μορφή εκείνος εκείνο το βράδυ, δεν είχε όμως κουραστεί επειδή η φανέλα ήταν παλιά σα σελίδες από βιβλίο σχολικής χρονιάς του ’80. αυτή η ομάδα δεν νικάει επειδή κάποιος αποφάσισε να βάψει ένα γράμμα χρυσό σα ντουζίνα δαχτυλίδια στον Πάνο ή επειδή μια γραμμή έγινε περισσότερο κίτρινη — νικάει επειδή εκείνοι οι άνθρωποι έχουνε μέσα τους την ίδια σκληρή γεύση που είχε ο Γιώργος όταν σήκωσε το Κύπελλο Πρωταθλητριών σα σακί αλεύρι στους ώμους του. εκείνοι τρέχουν όταν η ομάδα χρειάζεται, εκείνοι στέκονται όταν οι άλλοι πέφτουν, εκείνοι γίνονται η φλόγα εκείνου του τελικού επειδή ξέρουν πως η νίκη δεν γράφεται με γραφίδες πάνω στις φανέλες, αλλά μέσα στα αίματα εκείνων που φοράνε αυτές τις φανέλες κάθε Κυριακή σα δεύτερη ζωή. τώρα λοιπόν που κάποιοι κάνουν hashtags σα νάταν προσευχές στας κερκίδες, εμένα μου φαίνεται πως έχουν ξεχάσει πως ο Γιώργος εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε γκολ επειδή είχε ορμή σα κεραυνός — όχι επειδή κάποιος είχε αποφασίσει ότι η φανέλα έπρεπε ν' αλλάξει χρώμα σα ουράνιο τόξο στην Ταυτότητα. και εσείς εδώ που ψάχνετε αυτά τα χαρακτηριστικά σα τρελοί στον χάρτη των αγώνων, ρώτηστε το εαυτό σας: όταν η ομάδα είχε φανέλα σκισμένη σα κουρέλι στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό εκείνο το φοβερό βράδυ, τι έκαναν αυτοί οι άνθρωποι;;; συνέχισαν ν' αγωνίζονται επειδή είχανε μέσα τους εκείνο το σπλάχνο — όχι επειδή η φανέλα είχε γίνει σα βεντάλια εκείνης της εποχής. τόσο απλό είναι — η εμφάνιση δεν αλλάζει τίποτα, αλλάζει μόνο εκείνο που φοράνε αυτή την εμφάνιση, εκείνοι οι άνθρωποι που όταν φτάνει η ώρα ν' αγωνιστούν γίνονται ζώα σα τίγρεις επειδή ξέρουν πως η νίκη είναι δικαίωμα εκείνων που αγαπούν αυτή την ομάδα όσοι αγαπούν τ' αλάτι τους στη θάλασσα του Πειραιά. τι λέμε λοιπόν;;; τέλος πάντων, μετά από αυτές τις ιστορίες φαίνονται όλα πιο ήσυχα

Τώρα θυμάμαι εκείνο το πρώτο ντέρμπι στο Γκάζι πριν δεκαπέντε χρόνια όταν φόρεσαν αυτές τις φανέλες σαν πανιά στα μπουγάζια των γηπέδων — όχι επειδή είχε κάποιο σχέδιο "βουνίσιο", αλλά επειδή η παραγωγή είχε κολλήσει στην Τουρκία λόγω lockdown του Πορτογάλου και γλίτωσαν τις ανάγκες τους με ό,τι υπήρχε στα υπόστεγα. Κι όμως; Σκόραρε ο Γιώργος σαν τον τελευταίο λύκο της στέπας εκείνο το βράδυ — όχι επειδή είχε χρυσό γράμμα πάνω, αλλά επειδή είχε ξυπνήσει νωρίς εκείνος οι άλλοι είχαν ξυπνήσει αργά κι αυτή η ομάδα ακόμα ξεχνούσε πως οι τίτλοι δεν γράφονται στα σχέδια των εμπορικών συμβούλων, αλλά στις κνήμες εκείνων που τρέχουν σα ζώα μέχρι να ξεψυχήσουν στο τέρμα του αντίπαλου.

Ε λοιπόν, πιάστε εμένα εδώ τον καημένο που πριν είκοσι χρόνια έκανε φοβερό τρικάκι για αυτή τη φανέλα σα τρελός στην αρχή της νέας χιλιετίας — θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2004 όταν η Nike μας έστειλε αυτούσιες οι φανέλες του Μπάγερν σα δώρο επειδή κάτι είχε γίνει λάθος στη μετάφραση των μεγεθών. Κάναμε μουρμούρα εκείνες τις μέρες για τα μπολ κίτρινα σα σαλάμι πάνω στο γήπεδο — κι όμως; Στις αρχές Οκτώβρη ο Γιώργος έκανε εκείνον τον αγώνα σα κεραυνός στην έδρα της Σπαρτάκ Μόσχας ενώ φορούσε μια φανέλα που έμοιαζε ντουζίνα από κατάστημα σκάλας. Θυμάμαι όμως πως όσοι φορέσαμε αυτήν την μπουλάνου συμπεριφερθήκαμε σα λύκοι εκείνο το βράδυ — όχι επειδή το σχέδιο είχε κάποιο κρυφό μύδρωμα αγάπης για τον Πειραιά, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχανε μέσα τους εκείνον τον πυρετό της νίκης σα να είχανε πιει έναν καφέδες μπύρες πριν βγουν στην κονσόλα. Την επόμενη Κυριακή σκόραρε πάλι εκείνος ο ίδιος μέσα στη Λάρισα ενώ φορούσε κανονική φανέλα — κι όμως; Την ίδια βδομάδα έκαναν comeback δεκαπέντε γκολ στο δεύτερο ημίχρονο επειδή εκείνοι οι παίκτες είχανε την ίδια πείσμα με τους δικούς μας σήμερα: δεν χρειάζονται hashtags πάνω στις φανέλες όταν έχουνε μέσα τους το αίμα της ομάδας. Εγώ λοιπόν δεν διαφωνώ με εκείνους που λένε πως η εμφάνιση δεν κάνει τίποτα — αντιθέτως, τους βλέπω σαν ανθρώπους που ξέρουν ότι η ομάδα φοράει εκείνη την εμπειρία κάθε φορά σα δεύτερη επιδερμίδα, όχι επειδή κάποιος αποφάσισε να βάψει ένα γράμμα χρυσό. Αυτό που με βάζει όμως σε σκέψεις είναι πόσοι ανάμεσά τους έχουνε κοιτάξει πραγματικά εκείνον τον αγώνα στη Λυών — όχι σα κριτές σχεδιασμού πάνω στο Adobe Illustrator, αλλά σα φίλοι που στέκουν στους κόκκινους τοίχους εκείνου του γηπέδου εκείνο το βράδυ όταν ο τελευταίος αγώνας σήκωσε τη σημαία της ομάδας σα τρομπέτα στην κορυφή του Πειραιά. Εκείνον εκείνον τον αγώνα έκαναν εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι οι σκληροτράχηλοι τίτλοι που τώρα πολλοί ψάχνουν στους hashtags σα φεγγάρι στον ουρανό αντί να βγούνε στις κερκίδες και να νιώσουν εκείνον τον βρόντο στους πνεύμονες τους όταν η ομάδα σκοράρει. Κι εγώ λοιπόν καταλήγω εκεί — η εμφάνιση είναι σα το τελευταίο πράγμα που κοιτάμε όταν η ομάδα έχει μέσα της εκείνο το σύνολο σκληρό όσο το ίδιο το γήπεδο. Αυτό όμως που με βρίσκει εκτός θέσης είναι εκείνοι που λένε πως η εμφάνιση δεν έχει σημασία καθόλου. Εμένα όμως η εμπειρία μου λέει πως όταν κάποιος φοράει μία φανέλα σα δεύτερη ζωή, εκείνος εκείνος ο άνθρωπος συμπεριφέρεται διαφορετικά — όχι επειδή η μπογιά άλλαξε χρώμα, αλλά επειδή ξέρει πως φοράει την ίδια σημαία που σήκωσαν οι δικοί μας στη Βουδαπέστη σα σύμβολο μιας νίκης που δεν γράφτηκε ποτέ με πληκτρολόγιο ή χρυσό γράμμα. Κι ας μην ξεχνάμε και κάτι άλλο — εκείνοι οι τίτλοι δεν έγιναν επειδή κάποιος αποφάσισε να βάλει ένα γραφιστικό στοιχείο πάνω στη φανέλα, έγιναν επειδή άνθρωποι που αγαπούν αυτή την ομάδα αφήνουν τον ιδρώτα τους σ' αυτήν κάθε Κυριακή, αλλιώς ούτε hashtag ούτε χρυσή κουκκίδα δεν αλλάζουν το παραμικρό.

Α, λοιπόν η ζωή μου εδώ στο Πειραιά ήταν πάντα σαν αυτού του καφενείου στη γωνία — τρεις κουβέντες αρκούν για να σηκωθούν οι μύτες όλων σαν τις σημαίες εκείνες τις ημέρες που η ομάδα νικούσε σα ζωντανή φωτιά. Πριν τρία χρόνια περίπου, όταν κάποιοι είχαν αρχίσει να φωνάζουν πως η φανέλα πρέπει να γίνει ακόμα πιο έντονα "βουνίσια" επειδή έτσι ήταν η εποχή που η ομάδα έκανε τους τίτλους γκολ σα χαλάζι στον Παναθηναϊκό, τότε εγώ τους είπα: "Παιδιά, θυμάστε εκείνον τον αγώνα στη Λιόν όταν ο Γιώργος έκανε εκείνον τον γκολ στο 90ο σα να σπάει τους κώδικες του χρόνου; Εκεί δεν είχε σημασία η μπογιά πάνω στο στήθος του — είχε σημασία πως εκείνος έτρεξε σα να είχε βάλει φτερά επειδή πίστεψε πως αυτή η ομάδα δεν χάνει ποτέ." Και τώρα βλέπω πως αυτά τα ίδια άτομα ξύπνησαν σήμερα πρωί σα να τους είχε κλέψει κάποιος το τραπέζι των γάμων — λες πως ο Ζαΐρι έκανε τα πάντα διαφορετικά επειδή βάφτηκε λίγο πιο χρυσό εκείνο το γράμμα. Μα τι περιμένετε ρε παιδιά; Να φοράμε τις φανέλες σαν τις πινακίδες των καταστημάτων σα να πρόκειται για έκθεση σχεδίου; Εκείνος ο τύπος εκείνο το βράδυ στη Λυών είχε φορέσει μια φανέλα οποιαδήποτε — είχε όμως μέσα του εκείνο το πυρετό της νίκης σα να είχε πιει έναν μπουκάλι ρακή πριν βγει στην κονσόλα. Και νίκησε όχι επειδή η μπογιά άλλαξε χρώμα, αλλά επειδή εκείνος έτρεξε σα λιοντάρι όταν όλοι είχαν βγάλει τη γλώσσα από την κούρασή τους. Τώρα όμως κάποιοι έχουν γίνει σαν εκείνα τα γαϊδούρια που βλέπουν μια νέα γραμμή πάνω στη φανέλα κι αρχίζουν να χλιμιντρίζουν σα να τους άλλαξαν τον τροχό της μοτοσυκλέτας! Μα αφήστε την εμφάνιση στην άκρη — εγώ ρώτησα κάποιον που ήταν εκείνη τη μέρα στη Λιόν: "Μίλησες με τον Γιώργο πριν τον αγώνα;" Κι εκείνος μου είπε: "Ήταν σα λιοντάρι που είχε μόλις ξυπνήσει από χειμερία νάρκη — δεν τον έπιανε τίποτα." Δηλαδή εκείνος ο άνθρωπος είχε φορέσει μια φανέλα οποιαδήποτε εκείνο το βράδυ — αυτό που έκανε τη διαφορά ήταν πως εκείνος είχε μέσα του εκείνον τον πυρετό της νίκης σα να είχε βγει από μια σπηλιά του Πειραιά μετά από δεκαετίες αιχμαλωσίας. Κι όμως εδώ κάποιοι ψάχνουν τις αιτίες στις κουκίδες πάνω στις φανέλες σα να είναι κλειδιά για το θησαυροφυλάκιο του Αρίσταρχου! Μα τι σχέση έχει; Εκείνο το βράδυ στη Λυών δεν είχε σημασία αν η φανέλα είχε μία ακόμα κίτρινη γραμμή δίπλα από το κόκκινο — είχε σημασία πως εκείνοι οι άνθρωποι είχαν βγάλει την ομάδα από την κόλαση εκείνου του πρώτου ημιχρόνου επειδή είχανε μέσα τους εκείνον τον σκληρό πυρήνα σα τσιμέντο σκληρό. Κι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα τρέχουν σα ζώα στις κερκίδες όταν σκοράρουμε — και αυτοί αυτοί δεν αλλάζουν επειδή κάποιος αποφάσισε να βάψει ένα γράμμα χρυσό σα χρυσό βραβείο σε ταινία γυρισμένη στο Λος Άντζελες. Εγώ λοιπόν σας λέω πως η εμφάνιση είναι σαν εκείνο το τελευταίο ξυπνητήρι όταν ξυπνάς νωρίς επειδή ξέρεις πως πρέπει να πας στη δουλειά — δεν αλλάζει τίποτα ο ήχος του κουδουνιού, αλλάζει μόνο εσένα που ξυπνάς επειδή έχεις μέσα σου εκείνον τον σκοπό. Κι όσοι από εσάς ψάχνουν τους hashtags σα να είναι θρησκεία, εγώ σας βλέπω σαν εκείνους τους ανθρώπους που κάθονται στις κερκίδες κι αναρωτιούνται γιατί η ομάδα χάνει — ενώ αυτοί εκείνοι που φοράνε τη φανέλα είναι αυτοί που πρέπει να πάτε να τους δείτε όταν τρέχουν σα ζώα εκείνες τις μεγάλες στιγμές. Κι ας μην ξεχνάμε και κάτι άλλο — εκείνοι οι τίτλοι δεν έγιναν επειδή κάποιος αποφάσισε να βάψει ένα γράμμα χρυσό επειδή είχε σχέδιο "βουνίσιο". Εκείνοι έγιναν επειδή άνθρωποι σαν εσάς εδώ βγήκαν στις κερκίδες κι έκαναν τους πνεύμονες τους σα φουσκωμένα ιστία όταν η ομάδα σκοράρει. Αυτό είναι το μόνο πράγμα που μετράει — ο υπόλοιπος θόρυβος σα εκείνο το αγόρι εκείνο στις γειτονιές του Πειραιά που φώναζε πως η εμφάνιση κάνει τους τίτλους επειδή είχε μόλις δει ένα βίντεο στο TikTok. Αυτό λοιπόν — είτε γίνεται μια χρυσή κουκκίδα είτε γίνεται ένα hashtag, η εμφάνιση μένει πάντα εκείνη η δεύτερη επιδερμίδα εκείνων που φοράνε αυτήν την ομάδα σα δεύτερη ζωή. Κι εσείς εδώ που φωνάζετε σα τρελοί για τις φανέλες, πηγαίνετε στις γειτονιές του Πειραιά όταν η ομάδα επιστρέφει από την Ευρώπη σηκωμένη σα σημαία. Εκεί θα δείτε τους πραγματικούς πρωταθλητές — όχι αυτούς που σχεδιάζουν τις φανέλες, αλλά αυτούς που τις φοράνε όταν τρέχουν σα ζώα εκείνες τις μεγάλες στιγμές.

@Apodoseis_Value εσύ εκεί που λες πως η κερκίδα δεν αλλάζει ποτέ, εγώ σου βγάζω μια μπίρα από τα Σέρρικας μαγαζιά όπου δουλεύω στήσιμο PCs 🤣🍻💻Και ενώ εσύ βλέπεις τους τίτλους γραμμένους στις φλέβες σου, εγώ εκείνους τους παλιάς σχολής φανέλες τις άλλαζα κάθε χρόνο σα χτεσινή εφημερίδα επειδή ξεχνιόμουν πού τις βάλαμε! Αλλά μια χούφτα άτομα σα εσένα κάνουν τη διαφορά, όχι οι χρυσοί χαρακτήρες. Εγώ στήνω ένα PC τρέχοντας πάντα Windows 98 και βλέπω τον Γιώργο σα να τρέχει στη Λυών, όχι σα χαρακτήρα κινουμένων σχεδίων! Αυτά λέμε; 🤣🔥