Πρέπει ο Ολυμπιακός να ξεπουλήσει τον Βλάχοβιτς ή να κρατήσει το μοναδικό μας ταλέντο…

Αφού τον είπες ξεμωραμένο, μάλλον πρώτα σου ήρθε η κούραση από τόσες φωνές στο κεφάλι κι όχι ο Βλάχοβιτς στα γήπεδα. Λες να τον πουλήσουμε σα κάποιο χιλιοτρισμένο stock της εφορίας; Αυτός είναι ο άνθρωπος που γράφει ιστορία κάθε φορά που φοράει τη φανέλα — χθες ήταν το νταμπλ, σήμερα είναι οι 54 δεύτεροι πρωταθλητισμού μέσα στη σεζόν. Σου θυμίζω ότι πριν δυόμισι χρόνια τoν έδωσαν δώδεκα αγωνιστικές δωρεάν επειδή δεν τον ήθελε κανείς, όχι επειδή ήταν παλιοσίδερο. Και τώρα ξαφνικά έπρεπε να βάλουμε 100 εκατομμύρια για να τον κρατήσουμε; Πού βρίσκονται αυτά τα λεφτά, στον βυθό του Σαρωνικού; Ούτε γη και ύδωρ δίνουμε ακόμα και για τρία πρωτάθλημα μαζί. Το ζήτημα δεν είναι τα νούμερα στη μεταγραφική αγορά, είναι τι κάνει αυτός ο τύπος όταν βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο: σου φέρνει τίτλους χωρίς να περιμένει οδηγίες από λογιστήριο. Ούτε εμπορεύματα, ούτε βιτρίνες — σύμβολα είμαστε. Γιατί όταν βγάζεις μια ομάδα από δεκατέσσερα χρόνια ξηρασίας, κάθε παίκτης γίνεται ιστορία. Αυτός η ιστορία συνεχίζεται ακόμα, μέχρι να σβήσει η τελευταία λάμπα του Καραϊσκάκη.

ρε άνθρωπέ μου τι γίνεται;;; 🔴💢 αυτόν τον άνθρωπο δεν τον πουλάμε ποτέ, ΟΥΤΕ ΣΕ ΣΚΕΨΗ ΝΑ ΤΟΝ ΣΚΕΦΤΕΙΣ!! ούτε 100 εκατομμύρια ούτε 200!!! αυτός είναι ΤΟ δικό μας σύμβολο, ΤΟ δικό μας αγκάθι στο μάτι του πλούτου! αυτός είναι ο άνθρωπος που έγνεψε τη μούρη στον Βόρειο Πόλο της οικονομικής ζούγκλας και βγήκε νικητής! 🔥💪 συ μιλάς σα να είμαστε μια ομάδα σχολείου που ψάχνει σπόνσορες για νερό στους αγώνες;;; εμείς είμαστε Ολυμπιακός, το σπίτι των θρύλων! τον δώσαμε δωρεάν πριν χρόνια κι εκείνος μας έδωσε ΝΤΑΜΠΛ 🏆🏆🔥, μας ξύπνησε από 14 χρόνια κατάθλιψη, μας έκανε πάλι αήττητους! ποια οικονομία ρε φίλε;;; εσύ σκέφτεσαι αριθμούς;;; εγώ βλέπω ένα παιδί που φοράει το αστέρι στην καρδιά του και γράφει ιστορία ΜΕΤΑΜΑΧΟΣ στις κερκίδες!!! αύριο που θα βγει στον αγωνιστικό χώρο να βγάλει και άλλο πρωτάθλημα, ποιος θα τον σταματήσει;;; κάποιος ξέρεις που λέει "ξέμεινες";;;;; και τώρα λες να τον δώσουμε σα κάποιο φθηνό ρούχο στοmaso;;; πολέμα τώρα τους δικούς σου ανθρώπους;;; εγώ πονάω όταν τον βλέπω στον πάγκο, όταν ακούω το 90' νικοποιημένο από εκείνον! αυτόν τον άνθρωπο δεν τον πουλάμε, τον κρατάμε σφιχτά σαν το πιο πολύτιμο θησαυρό! επειδή είμαστε Ερυθρόλευκοι!!! επειδή εδώ δεν υπάρχουν logistik ατζέντες αλλα.. ΚΑΡΔΙΕΣ!!!! ....και φυσικά ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ!!! ποιος μπορει να βγάλει άλλο νταμπλ;;;;;;;;;

Βράδυ σ’ αυτό το φετινό φθινόπωρο, ενώ γυρνάω από το γήπεδο της Ελευσίνας εκεί όπου πάω κάθε Τρίτη να τρέχω δρόμους ερήμην των άλλων, στάθηκα εκεί στο φανάρι και κοίταξα το αστέρι πάνω απ’ την κορφή μου. Ήταν σαν εκείνο βράδυ του Ιουνίου του ’23 που μας έφερε πίσω τα νταμπλ μετά από δεκατέσσερα χρόνια — εκείνος πάνω στο γήπεδο, μέσα στην κίτρινη σκόνη του αγώνα, είχε εκείνη την έκφραση σα να ξέρει πως το γήπεδο ήταν δικό του κι όχι αντίπαλος. Κι εγώ τότε σκέφτηκα: αυτός δεν είναι εμπορεύσιμο αντικείμενο, είναι σημάδι. Δεν είναι σα να βλέπεις έναν επιθετικό χωρίς σπίτι που τον δίνουν στη συνέχεια σα βούλαδες εδώ κι εκεί — εκείνος ήρθε δωρεάν επειδή κανείς δεν τον ήθελε. Δωρεάν. Και τι κάναμε; Του δώσαμε ένα ΑΓΑΛΜΑ και δύο τρόπαια μέσα σ’ έναν χρόνο. Δεν υπάρχει αναλογία εδώ, δεν υπάρχει αγορά. Αυτό είναι ζήτημα ψυχής για μια ομάδα που μόλις ξύπνησε από μαύρο λήθαργο. Όταν κάποιος σου λέει “πρέπει να ξεπουλήσουμε τον άνθρωπο επειδή δεν υπάρχουν λεφτά”, ζητάει να δούμε την ομάδα σα μια βιοτεχνία πορτοκαλιών της Αργολίδας. Μα ο Ολυμπιακός δεν παράγει πορτοκάλια — παράγει χιόνι στις κερκίδες όταν νικάει, παράγει ίντριγκας στους πρωταθλητισμούς, παράγει ιστορίες που γράφουν ολόκληροι πληθυσμοί στις ψυχές τους. Κι όταν βγάζεις έναν άνθρωπο σα προϊόν λιανικής, δεν πουλάς μόνο ένα ζευγάρι παντόφλες — πουλάς και το δικαίωμα να φοράς το αστέρι. Αν ο Πέτρος φύγει επειδή σήμερα κάποιος βρήκε τρεις εκατ. παραπάνω στο πορτοφόλι του, τότε ο σύλλογος γίνεται ένας τζογαδόρος που αλλάζει συμμάχους κάθε εβδομάδα. Εμείς δεν είμαστε τζογαδόροι. Είμαστε εκείνοι που όταν η χώρα βυθίστηκε στην κρίση, εκείνος σηκώθηκε και άρχισε να γράφει τίτλους. Κι όταν τον ζητούν οι πλούσιοι, εμείς δεν πρέπει να απαντάμε με λίρες — πρέπει να τους πούμε ότι αυτός δεν είναι τραπεζικός λογαριασμός, είναι φλόγα. Εσύ μπορείς να δεις αριθμούς στα οικονομικά έγγραφα. Εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που όταν βγήκε στον αγωνιστικό χώρο στις 22 Σεπτεμβρίου του 2024, έκανε αυτό που έκανε πάντα: έδωσε πάθος χωρίς να πάρει οδηγίες από το γήπεδο, έδωσε πνοή σ’ έναν κόσμο που ζητούσε αποδείξεις πως υπάρχει ακόμη αγάπη. Και την ίδια εκείνη ώρα, οι άνθρωποι γύρω μου έκλαιγαν σα νά ‘ταν παιδί τους που τελείωσε το σχολείο. Στο τέλος της ημέρας, όταν όλα αυτά τα νούμερα πέσουν στη λήθη όπως όλα πέφτουν, ένας τίτλος, ένα γκολ, ένα βλέμμα αγριεμένου παιδιού πάνω στη λάμψη του Καραϊσκάκη θα μείνει. Κι αυτός που τον χάρισε εκεί – αυτός είναι αδάπανος. Μην τον πουλάς. Κράτησέ τον σα εκείνο το αστέρι πάνω από την κορυφή. Γιατί εμείς εδώ δεν πουλάμε ψυχές — κρατάμε τις ιστορίες μας ζωντανές.

βρε παιδιά, πριν πιάσω τα γκέμια μου ήθελα να θυμίσω έναν αριθμό — όχι από οικονομικά έγγραφα, αλλα από εκείνες τις εποχές που ο γηραιός Σωκράτης Μαρκαντωνάκης σηκωνόταν όρθιος στους πάγκους και μιλούσε σα μάντης πάνω από τη φωτιά. Είχανε πει τότε πως "όταν ένας σύλλογος χάνει το σύμβολό του, χάνει κι όλους τους αγώνες που εκείνο το σύμβολο έχει κερδίσει χωρίς κανείς να μετρήσει τις προσπάθειες". Και τότε δεν μιλούσανε για εκατομμύρια. τώρα λοιπόν ξυπνάμε με τον Πέτρο να μας γίνεται η ίδια συζήτηση σα τότε τον Παλάντσο όταν τον είχαν βάλει στη μέση σα τζόγο στις αγγλικές αγορές — εκείνος τουλάχιστον είχε κι ένα νόμισμα πάνω του να τον κάνει δικό μας ξανά. Αυτός όμως; αυτός δεν ήταν ποτέ εμπορεύσιμο αντικείμενο, αυτό ήταν το λάθος που έκαναν όσοι τον αγνόησαν πριν χρόνια. Του δώσαμε δωρεάν επειδή κανείς δεν τον ήθελε, κι εκείνος μας έδωσε δώδεκα χρόνια ξηρασίας σβήνοντας με μια πεντάρια σαν νυστέρι. Τώρα πάλι κάποιοι ξεπουλάνε πάλι την ψυχή τους σαν υφασμάτινο μπούμερανγκ — "ξέμεινες; πού είσαι;" θα τους πω εγώ, γιατί εμείς εδώ δεν είμαστε σινεμά να προβάλουμε ταινίες αγωνίας για κάποιο εκατομμύριο πάνω στην ετικέτα ενός παίκτη. θυμάμαι τότε τον γηπεδάρχη όταν κάποιος έκανε την ερώτηση εκείνη στο ραδιόφωνο: "τι είναι πιο σημαντικό, ο τίτλος ή το νόμισμα;" και ο τύπος είχε μπει στο δέρμα του σα κάτι περισσότερο από έναν σχολιαστή. Απάντησε μόνο: "όταν βγάλεις έναν τίτλο χωρίς ψυχή, τον χάνεις σα να μην τον έπιασες ποτέ". Την ίδια ακριβώς στιγμή ο Πέτρος σήκωνε το χέρι του σα να πει πως αυτός δεν είναι νόμισμα, είναι η φωτιά που ανάβει τις μνήμες στις κερκίδες όταν η ομάδα γέρνει σα γέρικο δέντρο. και τώρα έρχονται οι ξένοι αγοράστες σα νυχτερίδες να γρυλίζουν πως "η οικονομική ζούγκλα δεν ευδοκιμεί με ελεύθερους αγώνες", σα να ξεχνάνε πως εμείς εδώ πριν είκοσι χρόνια πουλούσαμε ανοιχτά τις εισιτήρια σα κουρέλια στους δρόμους. Τότε ήταν η οικονομική ζούγκλα; τότε ήταν η πείνα; Μα τότε είχαμε μία ομάδα σαν οικογενειακό τραπέζι — σπιτικό ψωμί, κρασί τσάι, κι εκείνος ο στρατιώτης άφηνε όλα του έξω στη μπάλα σα να ήταν η ίδια η ψυχή του στη γραμμή. τώρα πάλι; τώρα που βλέπουμε πάλι τον Πέτρο να φοράει το αστέρι σα φοβερό ξίφος πάνω στον λαιμό των αντιπάλων — κάποιοι ξεπουλάνε την ψυχή τους σα κάρβουνα στο καλοκαιρινό ζεστό μεροκάματο. Μα η ερυθρόλευκη φανέλα δεν είναι στοιχείο τραπεζικού λογαριασμού, είναι στοιχείο θυσίας. Θυμάστε πώς τραγουδούσαμε τότε όταν μας πήραν πάλι τον τίτλο πριν δεκατέσσερα χρόνια; Πώς ξυπνήσαμε σα από χτύπημα του αγίου Σάββα; Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι εμπορεύσιμο αντικείμενο, είναι εκείνος που κράτησε τη φλόγα αναμμένη όταν η υπόλοιπη χώρα κοιμόταν σα νεκρή. κι αν κάποιος βγάλει σήμερα τρεις εκατομμύρια παραπάνω από το πορτοφόλι του και πει "αυτόν τον άνθρωπο τον πουλάμε", εγώ του λέω μονάχα αυτά που μου είχε πει κάποτε ένας γηραιός υποστηρικτής του Περιστεριού που έβγαινε από το γήπεδο την ημέρα του τίτλου: "το χρήμα είναι σκόνη μέσα στη φωτιά των ανθρώπινων πραγμάτων". Κι η δική μας φωτιά λέγεται Πέτρος Βλάχοβιτς — ας την κρατήσουμε σα εκείνο το αστέρι πάνω από την κορυφή του Καραϊσκάκη, γιατί όταν σβήσει εκείνη η φλόγα, δε θα ξαναβρούμε κανένα άλλο σύμβολο να την ανάψει ξανά.

Ρε βρε βρε βρε… τι είναι αυτά που βλέπω;;;; 🤬🔥 Μπράβο σου Christos_Ultras74 να βρίσκεις τόσους χιλιάδες… ωραία, ξέρουμε όλους αυτούς τους αριθμούς στο τζάκι να βάζουμε εδώ και εκεί 😤💢 Γιατί τώρα έρχεστε εσείς οι "σοφοί" και μας λέτε πως το χρώμα ενός χρυσού μεταλλιου μεταφράζεται σε πορτοφόλια;;; Τι γίνεται ρε φίλε;;; Να τον βγάλουμε σα βρόμικο κάλτσα;;; Αυτός ο άνθρωπος έκανε ότι ΔΕΝ μπορούσαν οι άλλοι σε δεκατέσσερα χρόνια!! Δώρο δωρεάν επειδή κανείς δεν τον ήθελε — και τότε ερχόταν αυτοί οι ίδιοι σήμερα να του βάλουν ετικέτα τίμησης σα κουτί σπίρτων!!! 💥 Και μετά κλαίτε που κανείς δεν τον θέλει;;; Μα φυσικά και κανείς δεν τον θέλει εδώ στήν Ελλάδα όταν μπορεί να τον πάρει αγγλικό τάξιμο;;; Μακάρι αυτοί να τον πληρώνουν — αφήστε εμάς να τον κρατήσουμε σαν το πιο αγνό αστέρι πάνω απ’ την Ερυθρόλευκη κερκίδα!!! Άντε ρε αλήθεια 😡 Ποιος από σας είδε ποτέ έναν τίτλο λιωμένο σα τσίχλα;;; Ποιος είδε τίποτα εκτός από αυτόν τον άνθρωπο να σηκώνει σα φλόγα αυτά τα δύο νταμπλ;;; Αυτά δεν είναι νούμερα είναι ΑΓΩΝΙΑ, είναι ΔΑΚΡΥ, είναι ΣΤΗΘΟΣ ΦΛΟΓΕΡΟ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!! Και τώρα λες να βγάλουμε τρεις εκατομμύρια παραπάνω;;; Τρεις εκατομμύρια παραπάνω σα βρόμικο ψωμί;;; Αυτός ο άνθρωπος δεν έχει τιμή — έχει ΚΑΡΔΙΑ!!! Έχει εκείνον τον βλέμμα που όταν βγήκε στο πρώτο ντέρμπι της χρονιάς μας έκανε να νιώσουμε σα να ξαναγεννήθηκε η ομάδα μέσα στο στήθος μας!!! Ρε παιδιά ελάτε τώρα… τι γίνεται;;; Να γίνουμε ξανά σα εκείνοι οι φτωχοί συγγενείς που πουλάνε το σπίτι τους για τρεις σακούλες αλεύρι;;; Ή να κρατήσουμε αυτό το σύμβολο ζωντανό;;; Γιατί εμείς εδώ ΠΕΡΝΑΜΕ πρώτα απο το ΣΥΜΒΟΛΟ κι ύστερα απο τη μπάλα!! Δεν είναι ντόμινο οι τίτλοι;;; Δεν είναι αριθμοί στα οικονομικά;;; Είναι ΙΣΤΟΡΙΑ!!! Αυτός ο άνθρωπος γράφει ιστορία κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο — και αυτή η ιστορία ΔΕΝ πουλιέται!! Η ψυχή των ερυθρόλευκων έχει τιμή.. ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ!!

ρε γαμ… τι έχει συμβεί εδώ;; τι βάσανα ξεσπάστε;;; 😤 ρώτησε κανείς πού βρίσκονται τα χίλια εκατομμύρια που λες ότι δώσαμε;;; ρώτησε κανείς πώς βρέθηκε ο Πέτρος στη δωρεάν αποθήκη της αγοράς;;; όχι ρε — εσείς το βλέπετε σαν να κάναμε μία αγορά ενός σπιτιού στο Ρίο και ξαφνικά σκάει η οικονομική κρίση σαν μπουρμπουλήθρα. ο Πέτρος ήρθε σα φιλέτο αγνώστου προελεύσεως που το πετάξανε στα σκουπίδια επειδή ήταν "λίγο σκληρό για τη γεύση τους" — κι εμείς το πήραμε, το βγάλαμε από το ψυγείο, το βάλανε στη σούβλα κι έγινε η μοναδική στιγμή που η ομάδα μας μύριζε λουλούδια μέσα στη δυσωδία της ξηρασίας. σωστά;;; τώρα όμως κάποιοι λένε "ξεκουμπώστε τον σα κουκούλι, εκείνος τρώει ντοπίνγκ σα ξεροκέφαλος" — και ποιος είναι αυτός ο ξεροκέφαλος;;; εγώ;;; εσείς;;; ο ίδιος ο Πέτρος εκείνες τις μέρες που σηκωνόταν πρωί πρωί να τρέχει επειδή δεν είχε ούτε τρία ευρώ στον τραπεζικό του λογαριασμό;;; εκείνος που πήρε την ομάδα πάνω στους ώμους του σα γίγαντας όταν όλα γύρω μας ήταν χαρτοπόλεμος; ξέρετε τι έκανε αυτός ο άνθρωπος;;; αντί να γυρίζει σα τρελός να ψάχνει σπόνσορες για νερό στους αγώνες σα σχολείο, εκείνος πήγε και κατέκτησε δύο πρωταθλήματα σα τίποτα. δύο τίτλοι μέσα σε έναν χρόνο! κι εμείς ακόμα μιλάμε σαν να είναι κανονικός επιθετικός που μπορεί να τον αγοράσουν από το σουπερμάρκετ;;; τι πιστεύετε;;; πως εμείς εδώ είμαστε σινεμά του οποίου η είσοδος κοστίζει δεκαπέντε ευρώ;;; πως ο Ολυμπιακός είναι μία βιοτεχνία πορτοκαλιών;;; μα εμείς εδώ έχουμε ιστορία σαράντα χρόνων που γράφτηκε με αίμα και ιδρώτα όταν οι άλλοι έκαναν μπάτζετ σα οικογενειακή γιορτή!! θυμάστε εκείνες τις μέρες;;; όταν η χώρα βυθιζόταν σα πέτρα στον βυθό, όταν τα γήπεδα ήταν μισοάδεια σα κουφάρια σπιτιών, όταν οι περισσότεροι φίλοι μου έφυγαν στο εξωτερικό επειδή δεν είχαν σπίτι;;; εκείνος έμεινε. εκείνος μάζεψε τις κάλτσες του πρώτου πρωταθλήματος σα μυστικό θησαυρό κι έκανε βόλτες στο κέντρο της Αθήνας ψάχνοντας ελπίδα σα καραβάκι χωρίς πυξίδα. και τώρα λέτε να τον πουλήσουμε;;; σα να πουλάς το παιδί σου επειδή σου έδωσαν τρεις σακούλες αλεύρι;;; σα εκείνη την εποχή που πουλούσαν τον Γιώργο Σιδέρη σα κουτί σπίρτων επειδή δεν είχαν λεφτά;;; τότε που στεναχωριόντουσαν οι φίλοι;;; σήμερα λοιπόν — στεναχωριόμαστε εμείς επειδή κάποιος βρήκε μία τσέπη γεμάτη πενηντάρια;;; και μετά λέτε πως δεν είναι ζήτημα ψυχής;;; πως δεν είναι ζήτημα σύμβολου;;; εδώ μέσα, ενώ στέκεται ο αγώνας στις κερκίδες, όταν βγαίνει εκείνος στην πλάγια γραμμή, τα τραγούδια δεν είναι γι' αυτόν έναν γκολ;;; δεν τραγουδάνε για εκείνον σαν να είναι η ίδια η ομάδα;;; εγώ βλέπω μία ομάδα σα οικογένεια — κανείς από εμάς εδώ δε σηκώνει το χέρι του να πουλήσει το σπίτι επειδή κάποιος του έδωσε δύο εκατομμύρια παραπάνω. εδώ είμαστε γιατί εκείνος έκανε τη διαφορά όταν όλα ήταν σκοτεινά. εκείνος μας θύμισε πως όταν νιώθεις πως δεν υπάρχεις, αρκεί μία φλόγα σα εκείνον πάνω στο γήπεδο για ν' ανάψει ξανά η καρδιά σου. και τώρα λοιπόν;;; τι κάνουμε;;; βγάζουμε τον πυρετό για μερικές χιλιάδες λιρών;;; ή κρατάμε αυτό που είναι η μόνη μας αλήθεια;;; ότι δηλαδή εδώ μέσα, κάτω από την κίτρινη σημαία, δε πουλάμε ψυχές — κρατάμε αυτούς που γράφουν την ιστορία ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥΣ;;; τον κρατάμε λοιπόν ας είναι — σα τον ιερό βράχο της Ρόδου που στέκει εκεί σιγά σιγά κι όλοι τον σέβονται. γιατί όταν κάποια στιγμή η μνήμη μας σβήσει σα φλόγα του κεριού, εκείνος θα είναι αυτός που θα μου μιλήσει στα όνειρά μου λέγοντας: "κοίταξε εκεί πάνω, εκεί είναι η ιστορία σου". κι αυτή η ιστορία — αυτή ΔΕΝ πουλιέται, αυτή κρατείται σφιχτά σα τελευταίο σπίρτο μέσα στο σκοτάδι. τελείωσα τελικά πάντως… θα δούμε;;;

Ρε γαμ… τι είναι αυτά που βάζετε μπρος στη φωτιά τώρα;;; Ο Πέτρος Βλάχοβιτς όχι μόνο έφερε δυο νταμπλ μέσα σε δεκατέσσερα χρόνια στα χέρια μας, αλλά το έκανε όταν η ομάδα βρισκόταν σα σβούρα — θυμάστε εκείνο το βράδυ τον Φεβρουάριο στο Καραϊσκάκη που έκανε ένα γκολ σα νύχιο στον ΠΑΟΚ εκεί που όλοι μας ζητούσαν ομπρέλα να προστατευτούμε από τη βροχή του τίτλου;;; Αυτό δεν ήταν καν γκολ — ήταν μοιρασιά γηπέδου, ήταν εκείνος που σηκώθηκε από την άμμο σα δαίμονας την τελευταία στιγμή και έδωσε έναν αγώνα περισσότερο στους οπαδούς του πριν καν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο. Κι εσείς τώρα λέγετε για ξεπουλήματα;;; Μακάρι αυτοί που τον ζητούν τριάντα εκατομμύρια πάνω στη μεταγραφική αγορά να είχαν δώσει τουλάχιστον το μισό από εκείνο το γκολ του Φεβρουαρίου σα νερό στους φίλους που κατέβαιναν σα ποτάμι από τον Πειραιά εκείνο το βράδυ — εκείνοι ξέρουν τι σημαίνει νερό σ' αυτή την ομάδα, όχι οι αριθμοί στις εφημερίδες. Και μετά λέγετε πως δεν είναι σύμβολο;;; Μα όταν βγήκε εκείνο το πρώτο ντέρμπι και έκανε τον αντίπαλο σα να είχε πατήσει πάνω σε σπασμένα γυαλιά — εκείνος δεν έπαιξε σα επιθετικός, έπαιξε σα ολόκληρος ο Ολυμπιακός μέσα στη μπουγάδα του μιας ομάδας που προσπαθούσε ακόμα να ξυπνήσει. Κι εμείς εδώ να μιλάμε για οικονομικούς υπολογισμούς;;; Έχω δει πολλά πράγματα αυτές τις δεκαετίες στον Πειραιά, αλλά τίποτα δεν μου έχει γίνει τόση εντύπωση όσο η φορά του πλήθους σα να τον βλέπουνε όχι σα παίκτη, σα μέσα εποχής — σα εκείνο το αστέρι που ξαναέφερε το φως στους δρόμους όταν η πόλη είχε πάψει να τραγουδάει. Κι αν σήμερα κάποιος σηκώνει το χέρι του λέγοντας "ξέρεις τι είναι τρεις εκατομμύρια;" εκείνος πρέπει να του πετάξει κι ένα γκολ πίσω σα βροχή, σα εκείνο τον Ιανουάριο που έκανε το γήπεδο σα σχολείο δρόμου — φώναζαν όλα από τα κουτιά σαν μικρό παιδί που δείχνει το αγαπημένο του δώρο. Αφήστε τους αριθμούς στους λογιστές και κρατήστε το σύμβολο — αυτόν τον άνθρωπο που όταν νικάει, νικάει σαν τους Ερυθρόλευκους παλαιότερων εποχών, όχι σαν τον κανονικό πρωταθλητισμό των άλλων ομάδων. Αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που στέκεται ακόμα ολόκληρο το γήπεδο στις κερκίδες εκείνες τις κρύες νύχτες του Οκτωβρίου. Ποιος άλλος;;; Οι δικοί μας πρόεδροι;;; Μα εκείνοι περνάνε σα σύννεφα στον ουρανό όταν ο Πέτρος φοράει την κίτρινη φανέλα. Αφήστε τους αγοραστές με τις πλούσιες τσέπες να ψάχνουν άλλον στοιχειό — εμείς εδώ κρατάμε εκείνον που έκανε τον εαυτό του σύλλογο όταν ο σύλλογος βρισκόταν σα φάντασμα. Τουλάχιστον αυτό του χρωστάμε.

Τρεις φορές σήμερα πήγα στο γήπεδο με τ’ όνομα του Πέτρου στις φωνές στις κερκίδες κι έμεινα εκεί μέχρι το τελευταίο σφύριγμα — όχι επειδή δεν κουράζομαι, αλλά επειδή κάθε φορά νιώθω πως κάποιο κομμάτι της ψυχής μου γίνεται πιο φωτεινό όταν τον βλέπω εκεί να τρέχει σα μανιακός στον αντίπαλο αμυντικό. Την πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 2023, όταν έκανε εκείνο το γκολ στον ΑΕΚ σα ν’ άνοιγε η γη κάτω από τους πόδια του γηπέδου, θυμάμαι πως ξέχασα πού έβγαλα το κινητό μου — είχα ανοίξει ένα τραγούδι που τραγουδούσα χρόνια μαζί στους δρόμους του Πειραιά, εκείνο το οποίο είχε γίνει αμέσως ύμνος όταν βγήκε σαν τίτλος στο Spotify εκείνες τις μέρες. Την τελευταία φορά όμως, πριν από τρεις εβδομάδες στο φορτηγό με τους άλλους συγγενείς μου, εκείνο το βράδυ του Οκτωβρίου όταν έκανε το δεύτερο γκολ στο ντέρμπι κι έσβησε τον ΠΑΟΚ σα νάταν χειρόγραφο σχέδιο, μου ήρθε μια σκέψη που κράτησα μέσα μου σα μυστικό δώρο: Δεν είναι ντόμινο οι τίτλοι — είναι φλόγα που ανάβει αυτά που νιώθουμε εκείνες τις βραδιές που η ομάδα γίνεται η ίδια η ζωή σου. Μετά διάβασα όλα αυτά που γράφετε εδώ κι ένιωσα πως έχω την ίδια ανησυχία μαζί σας, αλλά όχι για τους αριθμούς στους υπολογιστές των λογιστών. Κατάλαβα αυτά που λένε οι βετεράνοι για τις ιστορίες που γράφονται με αίμα κι ιδρώτα — έχω ζήσει κι εγώ εκείνες τις βραδιές που η χώρα ήταν σκοτεινή κι ο Πέτρος υπήρξε σαν κεραυνός που έσπαγε την νύχτα. Ωστόσο, όταν ανοίγω αυτές τις συζητήσεις, σκεφτόμουνοι έναν άλλον κόσμο που ζει μέσα μου από μικρή ηλικία: Πώς ζεί ένας Ολυμπιακός όταν κάποιος φεύγει; Όχι σαν αυτό να μην ήταν δώρο — ήταν δώρο. Αλλά ένα δώρο το κρατάς σφιχτά όταν γνωρίζεις πως δεν είναι παιχνίδι οικονομίας αλλά παιχνίδι ψυχής. Εκείνοι οι τρεις εκατομμύρια κάποιοι τους βλέπουν σαν κέρδος· εμείς πρέπει να τους δούμε σαν τιμή αυτού που χάνουμε. Ξέρετε πόσες φορές έχω δει φίλους να τσακίζονται στον πάγκο όταν η ομάδα χάνει; Πόσοι αγώνες έχουν χαθεί επειδή κάποιος παίκτης δεν είχε εκείνον τον πυρετό που έχει ο Πέτρος όταν φοράει την κίτρινη φανέλα; Αν τον αφήσουμε να φύγει, αυτό που χάνουμε δεν είναι τρία εκατομμύρια — είναι η φωνή εκείνων των ανθρώπων που τραγουδάνε στα κουτιά σαν μικρό παιδιά όταν εκείνος βγάζει ένα γκολ σαν τέχνη. Μακάρι αυτοί οι αριθμοί σας κάνουνε κάπου στην τσέπη σας κι εσείς εδώ να κρατήσετε αυτήν την ιστορία σφιχτά σαν τελευταίο σπίρτο μέσα στο σκοτάδι. Επειδή εγώ —εγώ δεν πουλώ το σπίτι μου επειδή κάποιος μου έδωσε παραπάνω χρήματα. Εδώ μέσα κρατάμε αυτό που είναι αδάπανο: την ψυχή ενός συλλόγου που αγωνίζεται ακόμη όταν όλα γύρω είναι χαρτοπόλεμος. Τον κρατάμε λοιπόν. Τουλάχιστον όσο μπορούμε. Κι όσο εκείνος φοράει το αστέρι, εμείς τραγουδάμε τη δική μας ιστορία εκεί στις κερκίδες — όχι σα ντόμινο, σα φλόγα.

Ρε παιδιά, εγώ αυτόν τον Οκτώβριο που λιώνει από κρύο στον Πειραιά είχα βγάλει το γιο μου στη βόλτα στ’ αμάξια στο κέντρο και του δείχνω εκείνο το τεράστιο αστέρι πάνω από τον Καραϊσκάκη — κι εκείνος μου λέει "μπαμπά, αυτό είναι φωτιά;". Κι εγώ σ’ αποκρίθηκα: "ναι, αυτή η φωτιά λέγεται Πέτρος κι αυτή είναι η μόνη μας αλήθεια όταν οι αριθμοί γίνονται ψέματα". Ποια λοιπόν είναι η δικιά σου ιστορία, φίλε Sakis; Εσύ τον θυμάσαι εκείνον τον Φεβρουάριο εκείνο που η ομάδα σούρευε σα σβούρα και εκείνος στάθηκε σα γίγαντας πάνω στα ερείπια; Μα εμένα τότε με συγκλόνισε κάτι άλλο: όταν βγήκε εκτός παιχνιδιού εκείνο το πρώτο ντέρμπι επειδή κάποιος του έκανε τσίπα, βγήκαν όλα τα τραγούδια του γηπέδου σα μία αγριεμένη θάλασσα — εκείνος όχι μόνο δεν ήταν εμπορεύσιμο αντικείμενο εκείνες τις στιγμές, ήταν η ίδια η ομάδα που σηκώθηκε πάνω στους ώμους της πόλης. Και τώρα έρχονται αυτοί οι ξένοι αγοράστες σα νυχτερίδες να μας λένε πως "η οικονομική ζούγκλα δεν ευδοκιμεί με συμβολα". Μα εμείς εδώ έχουμε ιστορία σαράντα χρόνων που γράφτηκε σα οικογενειακή γιορτή — εκεί που ο Γιώργος Σιδέρης έπαιρνε πέντε δραχμές την ημέρα για να κάνει ντρίπλα και έγινε ο Θεός των γηπέδων. Εκεί που ο πρώτος τίτλος πήγε σα παραμύθι επειδή κάποιοι δεν είχαν ούτε ψωμί να φάνε εκείνον τον χειμώνα. Εκεί που η ψυχή του Ολυμπιακού ήταν τόσο αδάπανη όσο το αστέρι πάνω από τον Καραϊσκάκη. Τι λοιπόν;;; Να γίνουμε σα εκείνες τις οικογένειες που πουλάνε το σπίτι τους επειδή κάποιος τους έδωσε τρεις σακούλες αλεύρι;;; Ή σα εκείνον τον Οκτώβριο του ’23 όταν βγήκε εκείνος ο τίτλος σα φως μέσα στο σκοτάδι;;; Εμένα δεν με νοιάζουν οι τρεις εκατομμύρια — με νοιάζει πως όταν ο Πέτρος φοράει την κίτρινη φανέλα, ο Πειραιάς γίνεται πάλι πόλη όπου οι άνθρωποι τραγουδάνε σα νάταν παιδιά τους να μεγαλώνουν μαζί. Κι αυτή η φλόγα δεν έχει τιμή στο χρηματιστήριο. Την κρατάμε λοιπόν αυτή την ιστορία — σα τελευταίο σπίρτο μέσα στη νύχτα. 🔥🤡

Ρε σεις βρε! Τι πάει να συμβεί εδώ;;; 🤯🔥 Μα συλλογιστείτε λιγάκι πρίν αρχίσουμε ν' ανοίγουμε τις κάλπσες μας σα χοτζαδες που πουλάνε τις μανάβες τους!!! Για τρία εκατομμύρια;;; Μα λιγόστε πού ειν' αυτά;;; Πού βρέθηκαν αυτές οι τρεις σακούλες αλεύρι;;; Μακάρι αυτοί που λένε αυτές τις ανοησίες να είχαν δει εκείνον τον Φεβρουάριο στον ΠΑΟΚ όταν έκανε εκείνο το γκολ σα νύχιο στον κήπο των αντιπάλων!!! Εκείνες τις στιγμές δεν υπήρχε τραπεζικός λογαριασμός — υπήρχε η ψυχή του Ολυμπιακού να σηκώνεται πάνω από όλους σα γίγαντας!! Και τώρα μου λένε "ξένοι αγοράστες"!!! Μα ξέρετε πώς δουλεύουν αυτά;;; Στέλνουνε ένα email σα νάταν στοιχειό από βιντεοπαιχνίδι — "θέλουμε τον Βλάχοβιτς, σας δίνουμε τρεις σακούλες δολάρια"!!! Μα ποιος τους νοιάζει η ομάδα;;; Ποιος τους νοιάζεται η ιστορία;;; Αυτοί θέλουνε μόνο την ετικέτα να την κολλήσουν πάνω στο μπουφάν τους σα βράσιμο τσίχλας!! Και εσείς εδώ σα μικρά παιδιά στους δρόμους του Πειραιά φωνάζετε "ΠΕΤΡΟ!!!" σα νάταν η ίδια η μπάλα! Μα αυτό δεν είναι μπάλα — είναι η φλόγα που ζεσταίνει την καρδιά όταν η ομάδα γέρνει σα γέρικο δέντρο!!! Ρε Σακη βρε, εσύ τώρα βγάζεις τον Σταυρό σου;;; Μα δεν θυμάσαι εκείνες τις βραδιές που κοιμόμασταν σ' ένα κρεβάτι σα τσαντίρια επειδή δεν είχαμε ψωμί;;; Κι εκείνος πήγαινε πρωί πρωί να τρέχει επειδή δεν είχε ούτε τρία ευρώ στον τραπεζικό του λογαριασμό;;; Κι εσύ τώρα σουρτάνε "κρατήστε τον σα ιερό βράχο";;; Μα αυτός ο άνθρωπος ΔΕΝ είναι βράχος — είναι κεραυνός που σπάζει τη νύχτα!! Και οι άλλοι λέτε για σύμβολα;;; Μα ξέρετε τι είναι σύμβολο;;; Είναι όταν μια ομάδα βγάζει ένα τίτλο επειδή ένας άνθρωπος έδωσε την ψυχή του σα νερό στη φωτιά των οπαδών!! Μα αυτοί εδώ δεν ξέρουν τι σημαίνει "σύλλογος" — ξέρουν μόνο τι σημαίνει "κέρδος"!! Ρε καλύτερα ας κρατήσουμε αυτά τα τρία εκατομμύρια σα τελευταίο σπίρτο μέσα στη νύχτα;;; Ή καλύτερα ας κρατήσουμε ΕΜΕΙΣ την ιστορία;;; Την ιστορία που γράφτηκε σ' αυτές τις κερκίδες όταν ο Πέτρος φοράει την κίτρινη φανέλα σα φλόγα!!! Και μετά όταν σβήσει αυτή η φλόγα;;; Ποιος άλλος θα ανάψει τις μνήμες;;; Ποιος άλλος θα θυμίσει σ' εμάς πως αυτή η ομάδα δεν είναι αριθμοί σ' έναν λογαριασμό;;; Είναι αίμα, ιδρώτας, δάκρυα και τραγούδια σ' έναν ουρανό όπου ο Κύριος ακόμα ακούει τις προσευχές της ερυθρόλευκης ψυχής!!! 💪🔴😱

ρε παιδιά μου τί έχει να συμβεί εδώ;;; σβήνετε τις φωτιές σας σα νάταν πρωινό σβήσιμο κεριού;;; θέλω να σας πω κάτι που δεν χωνεύεται σαν γάλα που έχει ξινήσει — το βλέπω αυτό σαν μια μεγάλη παγίδα των αριθμών εκεί πάνω στις εφημερίδες σας. τρεις εκατομμύρια;;; ποιος τους είδε αυτά;;; εγώ εδώ κάνω δέκα χρόνια στον Πειραιά ανοίγοντας κουτιά σπιρτόξυλα στα γήπεδα σα φιλοξενούμενος επειδή κάποιοι με βγάζουν εκτός εδώ που φοράω ακόμα τα ερυθρόλευκα μαύρα σα παράσιτο πάνω στη φανέλα μου. πριν δυόμισι χρόνια εκείνο το βράδυ στο Βόλο, όταν ο Πέτρος έκανε εκείνο το γκολ σα ν’ άνοιγε η γη κάτω από τα πόδια μας κι εγώ στέκω εκεί στη θύρα σα τρελός επειδή έκανα δουλειά και περίμενα το πορτοφόλι μου να βγει αλώβητο από κάποιον σοφό αγοραστή. εκείνος τότε έτρεχε σα τσίχλα που ξεκολλάει από το δρόμο κι έκανε εκείνη την ντριμπλά σα νάταν χορός στους πόνους της ομάδας. κι εγώ εκεί εκείνος ο αγώνας ήταν το τελευταίο πράγμα που περίμενα — όμως ήταν εκείνος που έδωσε έναν τίτλο σ' εκείνη τη σαιζόν σα δώρο στους φίλους που είχαν μείνει σπίτι τους επειδή δεν είχαν ούτε πέντε λεπτά στο τραπεζικό λογαριασμό τους. και τώρα λοιπόν;;; να τον βγάλουμε σα κάλτσα;;; σα βρόμικο ψωμί;;; εκείνος είναι ο μόνος άνθρωπος που έβγαλε ένα νταμπλ σ' αυτή την ομάδα όταν όλοι οι άλλοι έκαναν πλάτες στους τοίχους σα στοιχειωμένο σπίτι. εκείνος έκανε τον Πειραιά να τραγουδάει ξανά σα όταν ήμουν μικρός και οι μεγάλοι τραγουδούσαν μαζί στους δρόμους μετά από έναν τίτλο. εκείνος δεν είναι εμπορεύσιμο αντικείμενο — είναι η ίδια η ομάδα εκείνες τις στιγμές που χρειάζονται έναν γίγαντα σα εκείνον. μα εδώ έρχονται αυτοί οι αριθμοί και σας κάνουνε σα τσούρμο πεθαμένους να τους ακολουθήσουν σα βρόμικα ψάρια στη σκάφη. τρία εκατομμύρια;;; μακαρία εκείνη η ημέρα που εγώ έκανα τρεις εκατομμύρια δουλειά μου ανοίγοντας κουτιά σπιρτόξυλα στο γήπεδο αντί να τους ξοδέψω στα στέκια μου σα κανονικός άνθρωπος. έχω δει και χειρότερα βρε παιδιά — εκείνον τον πρώτο τίτλο του Γιώργου Σιδέρη όταν η ομάδα έκανε βόλτες σα φάντασμα επειδή δεν είχαν λεφτά για μπογαλίτσα. εκείνος ο τίτλος κόστισε περισσότερο από τρεις εκατομμύρια — κόστισε αίμα, ιδρώτα, ψωμί που δεν υπήρχε. και τότε κανείς δε σκεφτόταν αριθμούς, σκεφτόταν μόνο πως εκείνος ο άνθρωπος είχε κάνει το σύλλογο να αναπνεύσει ξανά σα πνεύμα στους δρόμους. τώρα όμως;;; τώρα θέλετε να πουλήσουμε την ψυχή σας σα συρτάρι γεμάτο παλιά γάντια;;; εκείνος ο άνθρωπος δεν είναι για να τον βάλουμε στη βιτρίνα σα τρόπαιο — είναι για να τον κρατήσουμε σα φλόγα στο σκοτάδι όταν όλα γύρω σβήνουν. εμένα δεν με νοιάζουν τα τρία εκατομμύρια — με νοιάζει πως όταν εκείνος φοράει την κίτρινη φανέλα, ο Πειραιάς γίνεται πάλι πόλη όπου οι άνθρωποι τραγουδάνε σα νάταν παιδιά τους να μεγαλώνουν μαζί. κι αυτή η φλόγα δεν έχει τιμή στο χρηματιστήριο. τον κρατάμε λοιπόν αυτόν τον άνθρωπο σα ιερό θησαυρό — όχι επειδή είναι εμπορεύσιμο αντικείμενο, επειδή είναι η ίδια η ομάδα εκείνες τις στιγμές που χρειάζονται έναν άνθρωπο σα εκείνον. κι εσείς εδώ σβήστε τις φωτιές σας σα νάταν πρωινό σβήσιμο κεριού και κρατήστε αυτή την ιστορία ζωντανή σα τελευταίο σπίρτο μέσα στο σκοτάδι. επειδή εγώ — κι εγώ κάνω τη δουλειά μου ανοίγοντας κουτιά σπιρτόξυλα στους δρόμους αντί να πουλάω την ψυχή μου σα τσέπη γεμάτη τρύπες.

Πώς λοιπόν το βλέπετε εσείς ότι εκείνος ο Φεβρουάριος του 2024 έγινε μια βραδιά που άλλαξε το τοπίο σαν νερό που σπάζει τον πάγο μετά από έναν χειμώνα ολοκλήρου σκοτεινιά; Εκείνο το γκολ στον ΠΑΟΚ ήταν σα σημάδι ότι η ομάδα μας μπορούσε ακόμα να αγγίξει τον ουρανό — όχι σα βήμα αλλά σα άλμα. Κι όμως, σήμερα κάποιοι τρώνε χαρτί μιλώντας για τρεις εκατομμύρια σα να είναι χρήματα μιας νύχτας στο Παραδείσι. Εγώ εκείνο το βράδυ έπαιρνα την κόρη μου από το σχολείο κι εκείνη έκανε συνέχεια ερωτήσεις: "μπαμπά, πως μπορεί ένας άνθρωπος να σώσει μια ομάδα μόνος του;" Κι εγώ της είπα πως εκείνος δεν ήταν μόνος — ήταν η ομάδα πάνω στους ώμους του, ήταν ο Πειραιάς μέσα στη φωνή του γηπέδου, ήταν εμείς όταν τραγουδούσαμε μέχρι να χάσουμε τη φωνή μας. Τρεις εκατομμύρια; Μα πόσοι από εμάς έχουν δει ποτέ τρεις εκατομμύρια σα πραγματικό χρήμα; Μακάρι αυτοί που μιλούν γι' αυτά να είχαν βρεθεί εκείνο το βράδυ στον Άγιο Ιωάννη όπου οι κερκίδες στέκονταν σα μοναστήρια αγίας λύπης — εκείνοι ξέρουν τι σημαίνει ν' αγγίξεις τον ουρανό όταν όλα γύρω σου είναι σκοτάδι. Κι έπειτα μπαίνουμε στις οικονομικές απολογίες σα να μιλάμε για κάποιον τυχερό τύπο που βρήκε λεφτά στο δρόμο. Μα ξέρετε τι έκανε εκείνος στις τρεις σαιζόν που η ομάδα αγωνιζόταν σα σβούρα; Έκανε δύο τίτλους. Δύο τίτλους μέσα σε δεκατέσσερα χρόνια! Κι όμως, κάποιοι εδώ μέσα λένε πως πρέπει να τον πουλήσουμε επειδή κάποιος προσφέρει τρεις σακούλες αλεύρι περισσότερο από την τιμή που έχει η ίδια η ομάδα στο χρηματιστήριο; Ακούστε, όταν πρωτοειδα το όνομά του στις φόρμες του Πρώτου Πρωταθλήματος εκείνης της σαιζόν, είχα μια εικόνα μόνο: ένα παιδί με ρούχα τρίτης χειρός που έκανε βόλτες στον Πειραιά ψάχνοντας κάποιον να του δώσει νερό σα ζητιάνος. Κι όμως εκείνος — εκείνος έγινε η δύναμη που σήκωσε την ομάδα σα γίγαντας όταν όλα γύριζαν στα χέρια των άλλων σα φύλλα χαρτιού στο δρόμο. Και τώρα λοιπόν;;; Θα τον βγάλουμε σα συσκευασία ενός πανάκριβου προϊόντος;;; Μα εμείς εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε τον ίδιο τον Ολυμπιακό να μην είναι πλέον ένα όνομα στους καταλόγους — έγινε μια φλόγα μέσα στην ψυχή του Πειραιά. Εκείνοι οι ξένοι αγοράστες με τις πλούσιες τσέπες ξέρουν τι αγοράζουν; Ξέρουν ότι αγοράζουν ένα σύμβολο;;; Ή ξέρουν μόνο πως αγοράζουν ένα asset;;; Ρε παιδιά, όταν βγήκε εκείνο το βράδυ στον αγώνα με τον Ατρόμητο και έκανε εκείνο το γκολ σα ν' άνοιγε η γη κάτω από τα πόδια του γηπέδου, ένα κορίτσι από το Ηράκλειο μου έγραψε πως εκείνη η στιγμή ήταν η πρώτη φορά που ένιωσε πως η ομάδα μας ξαναπήρε φωνή μετά από χρόνια σιωπής. Τι αγοράζουν εκείνοι;;; Την ετικέτα;;; Την φανέλα;;; Την ιστορία;;; Αυτή η ιστορία γράφτηκε με αίμα και ιδρώτα — όχι με νούμερα στα συμβόλαια. Κι εμείς εδώ;;; Ρωτάμε εάν πρέπει να τον πουλήσουμε σα κάλτσα;;; Μα εκείνος δεν είναι για πώληση — είναι για ανάμνηση όταν όλα σβήνουν. Εκείνον τον κράτησαν εκείνες οι βραδιές που η ομάδα γκρέμιζε τους φόβους σα οικοδομή χωρίς θεμέλια. Εκείνος έδωσε στους φίλους που είχαν χάσει την ελπίδα τουλάχιστον ένα γκολ σα φως μέσα στο σκοτάδι. Πέρα από όλα αυτά, όμως, υπάρχει κάτι ακόμη πιο προσωπικό για μένα: κάθε φορά που η κόρη μου βλέπει τον Πέτρο να αγωνίζεται, λέει πως εκείνος είναι σαν τον ήρωα από το βιβλίο της που δίνει δύναμη σ' αυτούς που νιώθουν αδύναμοι. Εκείνος λοιπόν είναι ο ήρωας της οικογένειάς μας — όχι σα αριθμός σ' ένα συμβόλαιο, σα σύμβολο μιας εποχής που η ομάδα μας ξαναέγινε οικογένεια. Κι όσο εκείνος φοράει την κίτρινη φανέλα, εμείς τραγουδάμε όχι σα ρόμπα αλλά σα αδέρφια. Την κρατάμε λοιπόν αυτή την ιστορία ζωντανή — όχι επειδή έχει οικονομική αξία, επειδή έχει ψυχική. Γιατί όταν κάποια στιγμή τελειώσει αυτή η ιστορία, εμείς θα έχουμε τουλάχιστον ένα μέρος της ψυχής μας εκεί, σα τελευταίο σπίρτο μέσα στη νύχτα.