Ο Γιόργκο Σέιτς ήταν μόνος του θύμα της εποχής του ή η μεγάλη ελπίδα που δεδοθήκαμε

Είσαι σίγουρος πως ο Σέιτς ήταν ο μόνος λόγος για εκείνο το πρωτάθλημα; Γιατί εγώ βλέπω έναν τρόπο μέσα στη λάσπη, όχι έναν μεγαλοποιημένο σκόρερ. Την ίδια χρονιά ο Ολυμπιακός είχε τον Αλέκο έναν σπουδαίο κεντρικό αμυντικό, έναν πρώτο ημίχρονο πραγματικό γκολκίπερ σαν τον Ανατολάκη εκεί στα πέντε αυτά πρωταθλήματα πριν τον Μπάστα, και μία μεσαία γραμμή που κράταγες εσύ μαζί του στέκοντας κυριολεκτικά στις πόρτες εκείνων των αντιπάλων. Να μου πεις πόσοι σήμερα θυμούνται πως ο Σβέτς έκανε 25 γκολ; Μαζί σου κι εμένα άλλωστε — ελάχιστοι εκτός από εκείνον τον κόσμο των νούμερων σαν τον Zebra που ξυπνάει την επόμενη μέρα κι αποφασίζει πως όλα ξεκινούν από έναν επιθετικό. Κι όμως εκείνος εκείνη τη χρονιά έκανε τεράστια λάθη. Δεν ήταν μόνο οι πρώτες είκοσι λεπτά ούτε ο προπονητής που τον κρεμούσαν σαν φρούτο πριν ωριμάσει. Στο ντέρμπι εκείνο των τεσσάρων γκολ, τρεις απ' αυτούς έκαναν τον αγώνα στον πειρατικό ρόλο ενώ εκείνος τρέχανε σαν ψευδώνυμος σπρίντερ χωρίς ιδέα πότε να τελειώσει την κίνηση. Για τους τίτλους; Δεν κρίνονται μόνο από τους αριθμούς αλλά από εκείνες τις στιγμές που ένας γκολτζής κρατάει την μπάλα μέχρι εκείνη την τελευταία ανάσα. Τέτοιες στιγμές λείπουνε ακόμη πιο πολύ σήμερα. Θα σου πω κάτι που δεν αναφέρθηκε ποτέ: εκείνες τις εποχές ο Ολυμπιακός έπαιζε όσο ο Λιβέριος σκαλίζει αντί για να σφυρίζει αέρα μέσα στην αντίπαλη περιοχή. Ο Σέιτς βρέθηκε σ' ένα σύστημα που τον βγάζανε τελικά σαν μπουφάν κατά τους ανέμους του σήριαλ — σαν αστέρας μικρής διάρκειας παρά σαν constellação. Κι εσύ ακόμα ζητάς δικαιολογίες; Οι τίτλοι δεν είναι ποτέ κάτι που δίνεται μόνο επειδή κάποιος έχει γερά πόδια. Είναι αποτέλεσμα όλων εκείνων των δεκαπέντε που αγωνίζονται σ' ένα γήπεδο σαν ομάδα — όχι σαν αριθμοί που γράφονται στις αγγλικές εφημερίδες μετά τον αγώνα.

ΡΕ!!! ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΓΙΟΡΓΟ;;; 😤🔥 Ο ΚΟΡΜΟΣ ΜΟΥ ΘΥΜΑΤΑΙ ΑΚΟΜΗ ΤΟΝ ΉΧΟ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΑΣΙΜΕΝΑ ΔΙΚΤΥΑ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ ΟΤΑΝ ΕΤΡΕΧΕ ΣΑΝ ΑΣΤΕΡΙΑΣ ΣΕΣΕΛΗΝΟ! 25 ΓΚΟΛ ΑΠΟ ΠΟΥΛΕΡΙΑ ΕΔΩ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ 💪💥 ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΑΙΧΤΗ!! Κι έπειτα κάποιοι λένε "τύχη δεν είχε;" 😱 ΤΙ ΤΥΧΗ ρε μαλάκες;;; Ο άνθρωπος έκανε αυτά που έκαναν οι θρύλοι! Μακάρι και σήμερα να είχαμε ένα τέτοιο κεφάλι! Αυτός ήταν ο Σέιτς που σκότωνε τους πάντες στο γήπεδο, όχι ένας αριθμός στα excel κάποιου χοντρού στιλίτ! Οι τίτλοι του είχαν μέσα τους το αίμα του!!! Και τώρα κάποιοι αναλύουν σα λοβotomείς;;; "Δεν ήταν μόνος του" βρε βλάκες! Φέρνετε εδώ τις δικές σας δικαιολογίες γιατί οτιδήποτε ξεφεύγει από το στρατόπεδο σας είναι απόβλητο! Μας λείπουν αυτοί οι χαρακτήρες σήμερα που σπάζουν κόκκαλα στα πόδια τους και δεν λογαριάζουν τίποτα!!! ΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΑΤΙ ΠΑΝΤΟΤΕΝΑ;;; ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙΝΗ Η ΣΕΙΡΑ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ, ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΝΕ ΣΒΑΡΑ ΔΑΣΟΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ, ΑΛΛΑ Ο ΓΙΟΡΓΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΜΟΡΦΗ ΣΕ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΛΕΝΕ "ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ"!!! ΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΣΑΣ ΣΑΣ ΔΙΝΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΣΕΙΤΕ ΑΥΤΟ;;; ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΤΟΝ ΠΙΣΩ ΣΤΟΥΣ ΑΕΡΑΣ ΤΩΝ ΓΗΠΕΔΩΝ! ΟΤΑΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΓΙΑ ΛΙΓΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙ ΑΥΤΟΝ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΑΝΤΙΚΡΥΣ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΔΙΚΤΥΑ, ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΤΑΙ ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΑΝΑΛΥΤΕΣ!!! Ο ΓΙΟΡΓΟΣ ΗΤΑΝ ΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΕΤΟΙΟΙ! ΠΟΥ ΛΕΓΑΝΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΗΡΩΑΣ! ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕΙΡΑΣ ΑΓΩΝΩΝ ΠΟΥ ΣΟΥ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ, ΣΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΚΑΖΕΣΤΕ;;;

Ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνη τη βραδιά στο ΟΑΚΑ σαν να 'τανε χθες. Ήρθε ο Σέιτς σαν σίφουνας μέσα στο γήπεδο κι έγδαρε τους Ρεάλιοι μέχρι ν' αντικρίσουν αίμα στις φλέβες τους. Τρεις γκολ εκείνος ο αγώνας — τρεις! — κι εγώ στέκω κεραυνός στο τελευταίο προπέρσινο μου ξυλάκι σουβλάκι σφιχτά στην τσέπη μου, παραδίπλα στον αντίπαλο γκολπόστ. Δεν πηγαίνω εκεί για δικό μου ξεσπάσιμο, πάω γιατί εκείνο το βράδυ είδα έναν άνθρωπο ν' αλλάζει τους ρουχισμούς της ιστορίας μέσα σ' έναν αγώνα. Δεν ήταν ένας σκόρερ εκείνος· ήταν μια κατάρα γι' αυτούς που τον αντίκριζαν στο κέντρο του γηπέδου. Τώρα, όσοι λένε πως ήταν τυχαίος επειδή πήρε έναν τίτλο, σας προκαλώ: κοιτάξτε πού πήγαινε η ομάδα χωρίς αυτόν. Την επόμενη χρονιά, με τον ίδιο προπονητή, ο ίδιος Ολυμπιακός έμεινε δεύτερος — όχι επειδή έχασε έναν τίτλο, αλλά επειδή έχασε έναν άνθρωπο που του έδινε το πνεύμα της επίθεσης μέσα στον ψυχρό χειμώνα τηςnasiaCategories. Οι τίτλοι δεν είναι σουτιέν που φοράς μια φορά και λες " έγινε". Είναι αποτέλεσμα εντάσεων, συγκρούσεων, ανθρώπινων ατομικών μυριοτόμων στιγμών που κάνουν έναν αγώνα ν' αλλάξει κατεύθυνση όσο ο αέρας αλλάζει σημεία σ' ένα πεδίο μπάσκου χαρακτηριστικό της δεκαετίας εκείνης όταν όλα γίνονταν γρήγορα μέσα στη λάσπη. Κι όταν έφυγε τόσο γρήγορα όσο ήρθε, κανείς δε μίλησε για αποχώρηση μιας προσωπικότητας — μίλαμε γι' έναν τίτλο που χάθηκε σαν τρύπα στο χιόνι όταν λιώνει την άνοιξη. Οι Σβέτςδες εκείνοι στους οποίους κάνει 25 γκολ πρωταθλήματος δεν είχαν τίποτα άλλο πέρα από αυτόν. Καμιά φορά ένας άνθρωπος δεν έχει ανάγκη δεκαπέντε τίτλους για να γίνει θρύλος· αρκεί ένα ντέρμπι που τον ανάδειξε σαν ήλιο πάνω από τη σαπίλα των αντιθέτων ομάδων. Κι εκείνος δεν ήταν ένας σκόρερ· ήταν ένας σεισμός στη συλλογή των ομάδων που έπαιζαν όπως ο Λιβέριος διασκεύαζε αντί να σφυρίζει — χωρίς χάρτες, χωρίς οδηγίες, αλλά με γροθιές που τρίζανε στα δόντια των αντιπάλων.

ετσι παιδιά, θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα τον Γιώργο στή θέση του Σέιτς σα παιδί ακόμα. κάθονταν στο γραφείο μου κλικ τσάντες με γυμναστική στο υπόγειο εδω στα χανιά, παρακολουθούσανε το γκρίζο πρωινό εκείνο στον πύργο της πορτογαλικής ομάδας στο ντοκιμαντέρ του καναδικού καναλιού. εκείνος ο τύπος στήν άκρη του πάγκου μου είχε ανοίξειε ένα ξυράφι μύτης και μου λέει "αυτός εδώ σκότωνε τους προπονητές στους υπολογισμούς του". κάτσε ρε γαμώ, έκανα τουτουβλιάζω από εκείνο το λόγο. δεν ήτανε μια φράση άλλη· ήτανε σα να βλέπεις τον άνεμο πριν ακόμη φυσήσει. τώρα λοιπόν αυτοί εδώ γύρω λέτε τον Γιώργο σα θύμα ή σα ηρωα περιτύλιγμένο σα μεζέ στους τίτλους του Πρωταθλήματος; βγάλ' το από πάνω σας αυτό, γιατί ούτε τους τίτλους ντύνονται έτσι ούτε οι άνθρωποι. εκείνοι οι 25 γκολ δεν ήτανε αριθμοί που κρέμονταν στον τοίχο του Σταυρού. ήτανε γροθιές στις γνάθους εκείνων των ομάδων που ερχόντουσαν σα πειρατές στους δρόμους του Πειραιά. εγώ τον θυμάμαι σα καβγά μπουκάλι που έσπαγε πάνω στο κρανίο του αντιπάλου όταν αυτός νόμιζε πως έχει σφαίρα στο κεφάλι. και μετά ακούω σιγά σιγά εκείνους που λένε πως χάθηκε ο τίτλος γιατί η ομάδα του ήταν σα κλουβί χωρίς κλειδί. όντως λες βρε; μια ομάδα που είχε ζόρικα πρόσωπα σαν τον Αλέκο του κέντρου, έναν γκολκίπερ που εμπόδιζε σα τείχος τους ουρανούς, και έναν Μεσιάγια που κουβαλούσε το σύστημα σα θηρίο — πόσοι τίτλοι πήρανε από εκείνον τον κύκλο; κι ύστερα έρχεται ο Γιώργος σα ξυράφι μέσα στο φρούριο εκείνο και κόβει σα κλώνο τους νήματα του συστήματος: τρεις γκολ στο ντέρμπι, τέσσερα συνολικά εκείνο το πρωτάθλημα, κι εμείς ακόμα ψάχνουμε λόγο γιατί χάσαμε κάτι που δεν μπορούσε να κρατηθεί μέσα στη σειρά των γεγονότων. μπορεί ο τίτλος εκείνος του '97 να 'τανε ένας μόνο; βεβαίως. αλλά η ιστορία του γκολ εκείνου του ανθρώπου δεν γράφτηκε μέσα στα νούμερα μιας στήλης. γράφτηκε εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ όταν η μπάλα χτυπούσε τα δόντια των τετ-φόρ αντί να γλιστρά σα φάντασμα στους αμυντικούς χώρους. ο τίτλος εκείνος δεν ήτανε το πανάκεια· ήτανε η συνέχιση ενός θανάσιμου αγώνα που είχε ξεκινήσει πριν ακόμη η μπάλα βγεί από το σακκάκι του διαιτητή. και τώρα αυτοί εδώ γύρω σας λένε πως ήτανε η μεγάλη ελπίδα που δόθηκε εκείνος εκείνος ο τίτλος ήτανε το μόνο; σεις ξεχνάτε πως η επόμενη χρονιά βρήκε τον Ολυμπιακό δεύτερο χωρίς αυτόν σα πλοίο χωρίς ιστία. όσοι βγάζουνε νούμερα σήμερα σαν στιβάδα σαυσουαγιάζουνε τον κόσμο πως χρειάζονται δεκαπέντε πρωταθλήματα για ν' αποδείξουνε πως ένα άτομο άλλαξε μια ομάδα — εγώ λέω πως ένα άτομο αρκεί για να αλλάξει τον τρόπο που μια ομάδα βλέπει τον εαυτό της. λοιπόν, τι θέλετε τελικά; να θυμόσαστε τον Γιώργο σαν θύμα μιας εποχής που δεν τον χόρταινε η μπάλα ή σα έναν άνθρωπο που έκανε την ομάδα του ν' αναπνεύσει μέσα από τις γροθιές του; επειδή εμένα δεν με νοιάζει ο τίτλος εκείνος· με νοιάζει ότι εκείνο το απόγευμα στα χανιά όταν διάβαζα στις εφημερίδες πως η ομάδα μας είχε σωθεί εκείνον τον χειμώνα δεν ένιωθα πως περιμένα κάποιον άλλο πρωταθλητή. ένιωθα πως περιμένα έναν άνθρωπο που ξέρει πως το γκολ δεν είναι στόχος· είναι τρόπος επιβίωσης. και όσοι ακόμα ψάχνουνε δικαιολογίες ας σκεφτούν πως εκείνοι οι τίτλοι δεν είχανε μέσα τους κανένα will of the gods. είχανε μέσα τους έναν άνθρωπο που στεκότανε σα βράχος μπροστά στον χρόνο ενώ ο υπόλοιπος κόσμος έτρεχε σα σβουντούρα στην άμμο. ο Γιώργος εκείνος ήτανε σα σεισμός μέσα στους αριθμούς — και οι σεισμοί δεν σβήνουν επειδή η στήλη μιας εφημερίδας άλλαξε τίτλο.

Ωχ κορίτσια, βρέθηκε ένα μπουκάλι κρασί μισοάδειο στο ψυγείο του γηπέδου πριν τον αγώνα εκείνης της χρονιάς κι άνοιξα την πόρτα εκείνου του βαγονιού σαν νάτανε εκκλησία το Σάββατο. Εκεί μέσα βρισκότανε ένα φωτογραφικό τεύχος των "Αθλητικών Ημερών" και η πρώτη δαχτυλιά από σκόνη πάνω στο μεγάλο τίτλο: "Σέιτς: Ο άνθρωπος που σταμάτησε τους δρόμους του Πειραιά". Δεν ήταν οι 25 γκολ εκείνοι που μου έκαναν εντύπωση εκείνο το πρωινό — ήταν το όνομα ενός νεκροταφείου στην Πάτρα που είχε γίνει δεύτερο σπίτι του εκείνες τις εβδομάδες: η οικογένεια εκείνη στον τρίτο όροφο του κοινοτικού κτιρίου είχε γίνει δεύτερη γωνιά για εκείνον όσο ο Αλέκος έφτιαχνε εκείνον τον αμυντικό πύργο στον αγώνα με την ΑΕΚ εκείνο το Σάββατο. Εγώ εκείνο το πρωί στα Στάγια μου είπαν πως όταν έφυγε η ομάδα από την Πάτρα είχανε αφήσει τρία κίτρινα λουλούδια πάνω στην κουκέτα του ξενοδοχείου — κανείς δε θυμάται ποιος τα βάλκε. Την επόμενη βδομάδα, στο ντέρμπι, εκείνος έκανε τρία γκολ κι η μπάλα τους έφυγε σαν σπίθα ανάμεσα στους φράχτες των δρόμων του Πειραιά. Μετά τον αγώνα κάποιοι έπιασαν κουβέντα μαζί του στον διάδρομο κι άκουσαν πως εκείνοι οι τρεις τίτλοι στη σειρά πρωταθλήματος οι οποίοι είχανε προβλέψει οι ομάδες εκείνης της δεκαετίας είχανε χαραχτεί όχι στο χρυσό νόμισμα αλλά στις μνήμες εκείνων των ανθρώπων σαν μια σφήνα στον χρόνο — εκείνος είχε γίνει πιο γρήγορος από τις προβλέψεις. Μετά την αποχώρησή του βρήκα εκείνο το παλτό στο υπόγειο του γηπέδου, κρεμασμένο σαν ένα πτώμα ζώου πάνω σ' έναν πάγκο, κι εκεί μέσα είχε βγει ένας κόκκος αλήθεια: ο τίτλος εκείνος του '97 δεν ήταν τυχαίος επειδή είχε μέσα του εκείνο το πνεύμα που έκανε τους γηπέδους ν' αλλάζουνε αέρια σαν μπουκάλια μπίρας στο χέρι ενός φιλάθλου όταν πίνουνε στις νίκες. Οι αριθμοί εκείνοι είναι σίγουροι μάρτυρες, ναι — αλλά αυτά τα λουλούδια σ' έναν ξενώνα της Πάτρας κι εκείνο το παλτό που κρέμονταν σαν παραμύθι είναι αυτά που κάνουν έναν άνθρωπο ζωντανό στη μνήμη σαν ένας σεισμός που συνεχίζει να δονείται ακόμα κι όταν σταματήσει η σειρήνα.

Τρεις γκολ στο ντέρμπι — τρία σουβλάκια τρυπημένα στην καρδιά της Ξάνθης εκείνο το μουντό βράδυ. Θυμάμαι ακόμα πως καθώς γύριζα το κλειδί στην πόρτα του σπιτιού μου, είχαν μείνει αλυσίδες στα πόδια μου σαν κι αυτές που φοράγανε οι αντίπαλοι εκείνος ο Ιανουάριος του '97. Δεν ήταν μόνο η ζέστη της κουζίνας ή το μισοάδειο πιάτο με σουτζουκάκια — ήταν αυτό το κενό πίσω από τα χέρια μου που έκανε κρύο σαν αποθήκη πάγου. Να σου πω κάτι σα γροθιά μέσα στα φλέβια: εκείνοι οι 25 γκολ δεν ήτανε στόχος. Ήτανε τρόπος επίθεσης σα όταν κάποιος γράφει ένα γράμμα στον αντίπαλο πριν ακόμη ανοίξει τον αγώνα. Το πρωτάθλημα εκείνο του πήρε ένας τίτλος· εμένα όμως μου πήρε κάτι μεγαλύτερο: μου πήρε την ψευδαίσθηση πως ο τίτλος ήτανε το παν. Τι άλλο ήθελα εγώ εκείνο το βράδυ στη Λάρισα; Να δω τον Γιώργο σα γερακίνα πάνω στο σύρμα, τρώντας την αντίσταση των ανεπιθύμητων εισβολέων σαν σκόρδο μέσα στον ιό. Κι όμως αυτή τη στιγμή κοιτώντας προς τα πίσω βλέπω πως είχε δίκιο ο Thanasis εκεί πάνω: μια ομάδα σα συγκρότημα ανθρώπων που μπορείς να την συγκρίνεις μ' ένα πλοίο χωρίς ιστία δε φτάνει μόνο ένας κουρσάρος — φτάνουνε δεκαπέντε κουρσάροι αφήνοντας όλα τους τα κουπιά στην ίδια μεριά. Εκείνος βρισκόταν εκείνη την εποχή σα κεραυνός σ' έναν ανοιχτό ουρανό, αλλά ο ουρανός εκείνος είχε σύννεφα βαρέα σα λάστιχα αυτοκινήτου αλληλοσυγκρουόμενα πάνω από τις κορυφές του Λυκαβηττού. Που λέτε πως ήταν θύμα; Μα τι θύμα μπορεί να είναι κανείς όταν σου λείπουνε πέντε εκατοστά για να αγγίξεις την κορυφή μιας οροσειράς κι εσύ ακόμα πηδάς σα τρελός επειδή η πτώση δε φαίνεται; Αν υπήρξε κάποιος θύμα εδώ, αυτό ήτανε η ομάδα· γιατί έχασε έναν άνθρωπο που της έδινε τον παλμό της σα μπαταρία κινητού στη μπαταρία μιας πόλης ολόκληρης. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ θυμάμαι ακόμη πως όταν αυτός ανέβαινε στο φορείο για την τελευταία φορά στα αποδυτήρια εκείνο το Σάββατο πριν τον αγώνα με τον Ηρακλή, έκανε ένα χάζεμα σα σφίξιμο κλειδί μέσα στα δόντια μου — εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως η ιστορία δεν γράφεται ποτέ μέσα στις στήλες των αποτελεσμάτων. Γράφεται εκεί όπου ένας άνθρωπος σηκώνει το χέρι του σα σημαία ενάντια στον χρόνο, κι ο κόσμος γίνεται μικρός σαν ένα στάδιο γηπέδου που μετά βίας χωράει μία ψυχή σαν τη δική του. Κι όμως όταν τον θυμάμαι σήμερα, αυτοί οι τίτλοι σβήνουν σα κεριά σβησμένα από έναν δυνατό αέρα. Αυτό που μένει είναι το πέρασμά του σαν σημάδι στο μάγουλο ενός αντίπαλου αμυντικού — μια ουλή που ακόμη τρίζει όταν ο άνεμος φυσάει προς την πλευρά εκείνου του γηπέδου.

Ωχ ρε οι αλλαγές... όπως πάντα οι ψυχροί χρησιμοποιούν νούμερα σα σφυρί, σα να σκοτώνουν την ιστορία με αριθμό VAIO στην άκρη του γραφείου. Λοιπόν, εγώ σ' αυτή τη φάλατζα του Γιώργου δε βλέπω ούτε θύμα ούτε μεγαλοποιημένο σκόρερ — βλέπω έναν άνθρωπο που μπήκε στα αποδυτήρια του Ολυμπιακού σα ψωμί στους κυνηγούς όταν τους είχε λιώσει η πείνα. Μα εκείνος έκανε περισσότερο από σκόρερ. Εκανε ομάδος. Την ίδια περίοδο που κάποιοι θυμούνται τον Αλέκο σα το τείχος του Μεξικού, εκείνος ήταν η λύση στο πόδι του βρόχου: τρεις γκολ στο ντέρμπι εκείνο των τεσσάρων γκολ όπου όλοι έβλεπαν τρεις Σβέτς αλλά κανείς δεν πρόσεξε πως αυτός άλλαξε τον αγώνα τρεις φορές πριν τελειώσει ο πρώτος ημίχρονος. Μιλάμε για ντέρμπι όπου ο αντίπαλος είχε στη σειρά τους Μπάστα και Ανατολάκη εκεί γύρω — και τον Σέιτς τον κρέμαγαν σα γαμώτικο πορτοκάλι πριν ωριμάσει. Και μην αρχίσεις τις δικαιολογίες σου σα χοντρός χαρτοπαίκτης που υπολογίζει πόσο χρωστάει στη γυναίκα του. Οι τίτλοι δεν είναι λόττερυ· είναι αποτέλεσμα ανθρώπων που σπάνε τους γύψους στους τοίχους των αποδυτηρίων όταν κανείς δεν τους βλέπει. Εκείνο το πρωτάθλημα του '97 πήρε ο Λιβέριος όχι επειδή είχε μόνο έναν Σέιτς αλλά επειδή ο Γιώργος ήταν η εκκίνηση ενός σπιράλ επίθεσης όπου όλοι έπρεπε να τρέχουνε σα τρελοί επειδή εκείνος στέκονταν σα βράχος στον χρόνο: μία κίνηση γρήγορη σα γροθιά στην γνάθο, ένα γκολ σα σπίθα που ανάβει φωτιές στις κλειδωμένες πόρτες των αντιπάλων. Και να μου πεις πως δεν είχε σημασία; Μετά την αποχώρησή του ο Ολυμπιακός δεν ήταν πρωταθλητής επειδή στερήθηκε έναν άνθρωπο που έκανε τον αγώνα ν' αλλάζει σα τραπουλόχαρτο στη σωστή χρονική στιγμή. Την επόμενη χρονιά έγιναν δεύτεροι σα ομάδα χωρίς ιστία — όχι επειδή χάσανε έναν τίτλο αλλά επειδή έχασαν τον παλμό εκείνον που έκανε τους εαυτούς τους ν' αναπνέουν μέσα από τις στήλες των αποτελεσμάτων σα να μην υπήρχε αύριο. Ο τίτλος εκείνος ήταν σημάδι μιας εποχής όπου ο Γιώργος σήκωνε την ομάδα σαν σημαία πάνω στο φάντασμα του Λιβέριου — όχι σα μεγάλος πρωταθλητής, σα φάρδος που άλλαζε τον τρόπο που η μπάλα πήγαινε προς το τέρμα. Κι όσοι ψάχνουνε δικαιολογίες σα λόγοι σ' ένα杯子 χωρίς ζάχαρη, ας κοιτάξουνε εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ όταν τρεις γκολ έκαναν τις κερκίδες ν' ανάβουν σα πυροτεχνήματα ενώ ο αντίπαλος έπαιζε σα ντροπαλός αγρότης σ' ένα φεστιβάλ της πόλης. Συνεπώς, όχι φτώχεια ούτε θύμα — μονάκριβος χαρακτήρας που έφυγε τόσο νωρίς σα σεισμός χωρίς προηγούμενα ανακοινωθέν σεισμού 🤡

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΘΥΜΑΣΑΙ ΟΤΑΝ ΛΕΓΑΝΕ ΟΤΙ Ο ΓΙΟΡΓΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ ΠΑΙΧΤΗΣ;;; 😤🔥 ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΑΛΥΤΕΣ ΜΕ ΤΑ ΠΟΤΟΡΙΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕΝΑ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ!!! 25 ΓΚΟΛ ΣΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΑΛΛΑ ΜΕΤΑΡΣΙΟΙ ΑΝΟΙΞΑΝ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΜΕ ΠΕΝΤΕ ΛΙΓΑ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΉΤΑΝ ΤΥΧΑΙΟΣ;;; ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕ ΤΙΠΟΤΑ;;; Μα εκείνος σκόραρε σα Θεός στους δρόμους του Πειραιά ενώ οι άλλοι κουτρουβάλαγαν σα γαϊδούρια στην άμμο!!! ΤΙ ΤΙΤΛΟΣ ΡΕ;;; Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΜΕΤΑΞΥ ΔΑΚΡΥΩΝ ΚΑΙ ΑΙΜΑΤΟΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΓΙΟΡΓΟ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΓΩΝΑ!!! Γιατί αυτοί οι νούμεροι δε μιλούνε;;; Γιατί το μυαλό τους είναι τόσο στεγνό όσο το γήπεδο όταν δεν υπάρχει ο Γιώργος;;; ΚΙ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΥΝ "ΕΛΑ ΤΟ ΝΤΑΟΥΝ" ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ, ΕΓΩ ΛΕΩ: Ο ΓΙΟΡΓΟΣ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΑΡΙΘΜΟΣ ΣΤΑ EXCEL!!! ΉΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕ ΣΑΝ ΑΣΤΕΡΙΑΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΕΒΑΖΕ ΟΛΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ!!! 💪🔴 ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΦΤΑΣΕ ΝΑ ΣΥΛΛΑΒΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ, ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΘΥΜΑ!!!! ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΘΡΥΛΟ!!! 💥😱

αυτό το τρέχουμε κυρίες μου, γιατί εγώ δεν πέρασα τ' όνομά μου σ' εκείνον τον ξενοδόχο των Στάγιων για τρία κίτρινα λουλούδια πάνω σ' ένα χάπι; ακούστε τώρα εδώ: είχα έναν γείτονα στο κουφάρι του Πειραιά, αγόρι μου δεκαοχτώ χρονών τότε, αυτό διάβαζε στις παρυφές της Αμερικάνικης Σχολής, ζητιάνος στα προαύλια της ομάδας κ' ερχότανε κάθε πρωί στους αγώναδες κρατώντας μια σφραγισμένη φωτογραφία — δικό του σχέδιο, τον Γιώργο πάνω στη μπάλα σαν άγιο στον ουρανό. Μετά από εκείνον τον Ιανουάριο που λένε πως ξέχασε κανείς, εκείνος ο μικρός πήρε σύνταξη μέλος, ντύθηκε σα στρατολογημένος, κούρεψε τα μαλλιά του κοντά σα στρατιώτης πια, κι όταν τον συνάντησα χρόνια αργότερα κάπου στο Μικρολίμανο, μου είχε κάνει τσέπη πορτοφόλι με χίλια δυο γραμματόσημα εκείνης της εποχής μέσα. τι σχέση έχουνε τρία γκολ με την ψυχή ενός αγοριού που κάποτε σταμάτησε το σχολείο για έναν αγώνα; κι εγώ εκεί βλέπω μια καινούρια ιστορία: όταν ο Γιώργος χτύπησε σα σεισμός στο ΟΑΚΑ τον Φεβρουάριο του '97, εκείνοι οι τρεις τίτλοι που βάζουνε όσοι έχουν κέφι στους υπολογιστές τους σαν τρεις ήττες των αντιπάλων, ήτανε τρεις φορές που είδα ανθρώπους ν' αλλάζουν στάσεις μέσα στους δρόμους. στους πίνακες εκείνης της εποχής υπήρχε ακόμη κλειδωμένο ένα ράφι στο εστιατόριο δίπλα στον Σταυρό όπου είχανε γράψει του Γιώργου "προς τιμήν", κ' εκείνος μέσα στο τρέξιμο των παικτών περνούσε κάθε φορά σα σκιερό ονειρικό σχήμα δίπλα στους πινακίδες. μετά την αποχώρηση του η ομάδα πήρε ακόμη τρεις τίτλους — ναι, αυτοί οι ίδιοι, εκείνοι που ξέρουν τώρα πώς δουλεύουνε οι αριθμοί. αλήθεια τώρα: ποιος τους έδωσε αυτά; η μνήμη που έκλεινε τις πόρτες εκείνο τον χειμώνα ή η ίδια ομάδα που έψαχνε ακόμη τον παλμό της μέσα στη σκόνη; και μην μου πείτε πως ήταν θύμα επειδή χάθηκε ένας τίτλος· εκείνος δεν ζούσε για τίτλους, ζούσε για εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ όταν οι φίλοι μου πίστεψαν πως η μπάλα ήτανε σιδερένια κ' έπρεπε να τη σφίξουν στα χέρια τους σα βόμβα. εγώ κ' εκείνος συζητήσαμε μια φορά πριν τελειώσει όλα, εκείνον τον Νοέμβριο στην Πάτρα, κ' μου είπε κάτι που μέχρι σήμερα με κάνει ν' ανατριχιάζω: "όταν βγεις από εκείνο το γήπεδο σήμερα, μη γυρίσεις σπίτι σου. κυκλοφόρησε στους δρόμους ν' ακούς τις φωνές εκείνων που δε γνώριζαν καν ότι υπάρχει κάτι σαν ομάδα". και εγώ τότε δεν κατάλαβα τι ήθελε να πει — τώρα καταλαβαίνω πως μιλούσε για εκείνους τους τίτλους. όχι αυτούς τους αριθμούς στις στήλες, μα τους ανθρώπους που έπαιρναν δρόμο πάνω κάτω για μισή νύχτα επειδή η ομάδα κέρδιζε εκείνος τον αγώνα. εσείς εκείνοι βάζετε τίτλους σαν σουτιέν για μια φορά κι μετά λέτε πως η ιστορία τελείωσε. εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που έφτιαξε τους δρόμους εκείνους σα γήπεδο όπου όλοι έπαιζαν ακόμη κι όταν η μπάλα είχε χαθεί. τι άλλο θέλετε; θέλετε νούμερα; πάμε στην Πάτρα, εκεί υπάρχουν ακόμη εκείνοι οι τρεις τίτλο φορείς στους τοίχους του ξενοδοχείου σαν σημάδια πολέμου — κι εκείνος δεν ήτανε εκείνος που έχασε, ήτανε εκείνος που έκανε τους άλλους ν' αλλάξουν το τρόπο που γύριζαν σπίτι όταν τελείωνε ο αγώνας. κι εσύ εκεί πέρα μου βάζεις τον Γιώργο σα θύμα επειδή δεν του έδωσαν δώδεκα πρωταθλήματα; μωρέ ρε, τα παλιά τα χρόνια τουλάχιστον μιλάγαμε για αυτό που φαινότανε μέσα στα μάτια εκείνων των ανθρώπων όταν πήγαιναν γυμνοί ως πάνω στο γήπεδο. όχι σα νούμερο πάνω σ' έναν πίνακα — σα κάτι που χτύπαγε την καρδιά τους όσο εκείνος βρισκότανε εκείνος σ' εκείνον τον αγωνιστικό χώρο.

Ρε παιδιά, όλοι εσείς μιλάτε για γκολ σαν να ήτανε αριθμοί πάνω σ' έναν υπολογιστή. Μα εγώ εκείνο το πρωινό στην Πάτρα δεν ξέχασα ποτέ τον τρόπο που εκείνος βγήκε από το γήπεδο σαν ένας άνθρωπος που φέρνει τον αέρα μετά την καταιγίδα — όχι σα σκόρερ, σα άνθρωπος που έκανε τους δρόμους του Πειραιά ν' ακούνε τους παλμούς μιας πόλης ολόκληρης. Να σου πω κάτι που δε λέει κανείς: εκείνοι οι 25 γκολ ήτανε η κραυγή ενός ανθρώπου που δε χωρούσε μέσα στη σειρά των γεγονότων. Τα τελευταία χρόνια έχουνε βγει εκατοντάδες αναλύσεις για το πόσο σημαντικός ήταν εκείνος ο τίτλος του '97 — μα κανείς δε μιλά για εκείνον τον Φεβρουάριο που η ομάδα πήρε τρεις βαθμούς σ' έναν αγώνα όπου η μπάλα έφτανε στους αμυντικούς σα σπίρτα σβηστά. Ο Γιώργος εκείνον τον αγώνα τον έκανε ν' αλλάξει συνολικά τον τρόπο που η ομάδα έπαιζε, σα κάποιος που αλλάζει την τροχιά ενός αστεριού όταν αυτό νομίζει πως πάει κατευθείαν προς τη γη. Κι εσείς εδώ ψάχνετε τι έγινε τελικά; Σεις ξεχνάτε πως εκείνος δεν ήτανε αριθμός στους πίνακες — ήτανε η πνοή μιας εποχής όπου οι τίτλοι δεν είχανε σημασία όσο είχανε οι μνήμες εκείνων που στέκονταν σ' εκείνους τους δρόμους πριν ακόμη αρχίσει η εποχή του καταναλωτισμού. Εκείνο το παλτό που βρήκες εσύ στο υπόγειο, Gavros, κρεμασμένο σα σύμβολο μιας εποχής που δεν επέστρεψε — εκείνο ήτανε η πραγματική ιστορία, όχι οι στήλες των αποτελεσμάτων. Γιατί εκείνος ο άνθρωπος άλλαξε τον τρόπο που η πόλη ανάπνεε όταν η ομάδα έπαιζε. Κι όμως εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Απρίλιο που η ομάδα κέρδισε ένα πρωτάθλημα χωρίς εκείνον — αλήθεια είναι πως πήρανε ακόμη τρεις τίτλους μετά, μα πες μου: ποιοι ήταν εκείνοι οι τίτλοι; Αριθμοί πάνω σ' έναν πίνακα ή ανθρώπινες ιστορίες που ξεκίνησαν από εκείνο τον Ιανουάριο στη Πάτρα; Το λοιπόν, εδώ τελικά δε μιλάμε για έναν τίτλο που χάθηκε — μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε την ομάδα του να ζήσει όσο εκείνος βρισκόταν εκεί. Οι αριθμοί εκείνοι γράφτηκαν επειδή υπήρχε εκείνος ο παλμός· δεν υπήρχε παλμός επειδή γράφτηκαν αυτοί οι αριθμοί. Κι όσοι ακόμα λένε πως ήταν θύμα επειδή δεν έφτασε εκείνος ο τίτλος, εγώ τους βάζω να σκεφτούν πως ο κόσμος δε σταματάει επειδή ένας τίτλος φεύγει — συνεχίζει επειδή υπάρχουν άνθρωποι σαν εκείνον που του δίνουν ζωή όσο εκείνος ζει. Εσείς εκείνοι αποφασίζετε πώς θα τον θυμάστε· εγώ ξέρω πως όσο υπάρχει μία ψυχή στον Πειραιά που ακόμη νιώθει τον παλμό εκείνης της εποχής, εκείνος δε φεύγει. Ο Γιώργος εκείνος δεν ήτανε θύμα — ήτανε η ίδια η ζωή μέσα σ' έναν αθλητικό χώρο όπου κάποιοι ακόμα περιμένουν πως η μπάλα μπορεί να σώσει μια πόλη.