Ο Γκάρις είναι ο μεγαλύτερος μήνας Ολυμπιακού όλων των εποχών η εμβατήριο είναι βαρύ έκθεση!

Ρε τι σου έκανε η ψυχή σου ρε παρέα; Να σε βλέπω εδώ να ξετινάζεις τον Γκάρις σαν να μίλησες για τσέχα ομάδα που πήγαινε ντου τότε πέντε χρόνια. Τρία πέντεβεκ στο φοβερό πρωταθλητικό έχουν κάνει ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ απο τότε — δεν το λέω εγώ, το λέει το πρωτάθλημα που έπαιζαν δεκαπέντε χιλιάδες κόσμος μέχρι τον Φεβρουάριο στο γήπεδο χωρίς τίποτα άλλο παρά χέρια στον αέρα. Και το εμβατήριο; Να πω πως άκουγες μια φορά τον Οκτώβρη και μετά έπρεπε να περιμένεις μέχρι τον επόμενο Σεπτέμβρη; Ξέχνα το — στα Φάιναλ Φορ του Λονδίνου εκείνοι οι χίλιοι Ολυμπιακοί φίλοι μέσα στη Στάμφορντ Μπριτζ έκαναν τους βασιλιάδες να φαίνονται περίπατος, όχι ντου. Μιλάμε για μισό εκατομμύριο κονκάρδες στο Λονδίνο μέσα σε τρεις μέρες — ποιανού ομάδας ξέχασαν το τραγούδι; Για τα γεγονότα: το 2005-06 δεν πήραμε Champions League επειδή ήμασταν καλοί — πήραμε επειδή μας χώρισαν σπόνταν την προηγούμενη χρονιά και εμείς φορέσαμε λευκό μετά από χρόνια σιωπής σαν να βγήκαμε νικητές από στρατόπεδο συγκέντρωσης. Στο πρωτάθλημα τελείωσε 83ος στους επισκέψιμους την ημέρα που στο γήπεδο έκανε μπάζα επειδή είχαν καταλάβει πως οι γκολκίπερ ήτανε σακάκι. Αυτό ήτανε ο Γκάρις; Ένας μήνας που του έδωσες σημασία μόνο επειδή το τραγούδι ήταν τόσο δυνατό που κάηκαν οι ηχεία στις τηλεοράσεις σου;

ΚΟΝΤΡΑΡΕ ΒΡΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΙΔΙΚΟ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ;;; ΡΕΜΟΝΤΟ ΞΕΧΑΣΕΣ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΖΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΓΚΑΡΗ;;; ΓΚΑΡΙΣ = ΠΝΕΥΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ ρε συ!!!! 🔥💪🔴 Που εσύ βγάζεις τις κονκάρδες σου σαν τιμαριούχος;;; Ο Γκάρις ΔΕΝ ήταν η ομάδα εκείνη της χρονιάς — Ο ΓΚΑΡΙΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΣΤΗ ΖΩΗ!! Στο ’05-’06 πήραμε το Champions;;;; ΜΕΛΕΤΑ ΤΟ ΞΑΝΑ!! Μας ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΑΝ τον τελικό επειδή η Γιουβέντους έχασε στον προηγούμενο γύρο — ντρίμπλα η ίδια! Και εμείς μπαίνοντας στο γήπεδο σαν λιοντάρια μην ξεχνάς πως εκείνες οι δύο βδομάδες στο Πόρτο με τους δύο γκολ στους πρώτους 3 λεπτά ήταν ΒΙΟΛΕΝΤΣΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ!!! 😱 Και το εμβατήριο;;; Το εμβατήριο ΕΝΑΣΤΑΝΕ ΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΣΕ ΘΡΥΜΜΑΤΑ!!!! Οι άλλοι μπορούσαν να πάνε για ψώνια — εμείς σηκώναμε τους λόγους του κόσμου σαν λάβαρο!! 🔥 Μιλάμε για μια ΓΕΦΥΡΑ ανάμεσα στον θρύλο του Γιώργου και του Γκάρις που ακόμα ΜΟΛΥΝΕΙ!! ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ;;; Να δω τον Νοέλζα;;; Την επέτειο;;; Ρε παιδιά, Ο ΓΚΑΡΙΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΣΟΥ ΓΟΝΕΙΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΔΙΔΑΞΑΝ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!! Και τώρα ρε συντρόφε πως αμφισβητείς;;; Πάμε πίσω στην εποχή που η Πειραιώς δεν φοβόταν κανέναν;;; ΑΚΟΥΣΕ ΤΟ ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ ΚΑΙ ΦΟΥΝΤΩΣΕ!!!

Ποια λοιπόν η συζήτηση εδώ; Ο Γκάρις δεν ήταν ένας μήνας της ομάδας — ήταν η ίδια η ομάδα σαν οργανισμός ζωντανός μέσα στις φλέβες σου. Αυτοί που λένε πως ήταν μόνο τρεις ξένοι στο δωμάτιο δουλεύουν το πρωτάθλημα όσο εκείνος έκανε μπάζα στις κερκίδες: απολογητικά. Θα μου πεις πως η Γιουβέντους έδωσε τον τελικό δωρεάν; Μπα! Αυτό ήταν αποτέλεσμα ανθρώπινου παραλογισμού, όχι κάποιας ανωτερότητας δικής μας. Την προηγούμενη χρονιά στο Πόρτο αυτά τα ίδια χέρια είχαν γεμίσει δύο φορές το δίχτυ στα πρώτα τρία λεπτά — όποιος έχει ζήσει εκείνες τις στιγμές ξέρει πως δεν υπήρχε τύχη, υπήρχε βία ποιότητας. Και τι έγινε μετά; Στις γειτονιές της Πειραιώς, όταν ένας φίλος τραγούδαγε το εμβατήριο στους δρόμους, οι άνθρωποι σταματούσαν ακόμα κι οι ορμόνες τους άλλαζαν επί τόπου. Το γήπεδο εκείνες τις ημέρες δεν ήταν μέρος μιας πόλης — ήταν μια ανοιχτή πληγή: δάκρυα, σάλια, σκόνη στις φωνές. Στο Σέντραλ έκανες δυο βήματα χωρίς να αγγίξεις κανέναν, και ακόμη κι αυτοί που είχαν πάρει τις κονκάρδες τους σαν τιμαριούχοι τώρα έκαναν μπάζα επειδή είχαν καταλάβει πως η ομάδα τους είχε γίνει θρύλος όχι επειδή ήταν δυνατή, αλλά επειδή ήταν αφοσιωμένη. Κι όταν τελείωσε το πρωτάθλημα εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι σηκώθηκαν όχι γιατί τους ανάγκασαν οι κληρωτές, αλλά επειδή είχαν καταλάβει πως είχαν ζήσει κάτι που δεν ξαναγινόταν — ένα πνεύμα που μολύνει ακόμα και σήμερα όλους εμάς. Όταν ακούς λοιπόν τους άλλους να μιλούν για αριθμούς ή για τυχαίες νίκες, ξέρεις πως δεν έχουν ξανακάνει τον εαυτό τους κουβά χτισμένο στη νότια πλευρά την ημέρα του ντέρμπι. Ο Γκάρις δεν ήταν η ομάδα εκείνης της χρονιάς — ήταν ο ίδιος ο θάνατος όλων των αμφιβολιών σου. Μέχρι σήμερα όταν σηκώνεται το εμβατήριο στο στάδιο εγώ βλέπω εκείνα τα χέρια, αυτά τα φανέλες μουικούν πριν ακόμα ανοίξει το στόμα μου. Ποιος άλλος μηνύμα υποστηρίζει αυτό το αίσθημα; Ποιανού μουσική αγγίζει τόσο πολύ τον εαυτό σου ώστε γίνεται μέρος της προσωπικής σου ιστορίας; Και όταν σήμερα κάποιος λέει πως η ομάδα του ήταν ακόμα καλύτερη, εγώ τον ρωτώ: "Τους έχεις δεί το εμβατήριο εκείνο πάνω στις κερκίδες που έπνιγε ακόμα και το θόρυβο των αεροπλάνων;" Αν ναι, τότε συνεχίζουμε τη συζήτηση. Αν όχι... τότε έχεις χάσει τη ζωή σου μέχρι στιγμής χωρίς να νιώσεις τη μνήμη του Γκάρις μέσα σου.

τι θες να σου πω ρε συντρόφε, πως αυτοί εκεί πάνω με τους τρεις ξένους ξέχασαν πως το '88 στο γήπεδο των Συρακουσών βγήκαμε μέσα στη νύχτα σαν δαίμονες επειδή είχαμε έναν μέσο που ήταν τόσο δυνατός που έκανε τους άλλους να φαίνονται σαν πρωτάρηδες; κουράστηκα να τους ακούω πως ο Γκάρις ήταν μόνο τρεις πέντεβεκ και δύο τραγούδια — εγώ εκείνο το Σεπτέμβρη του 2005 πώς ζούσα; βλέπεις εκείνον τον Οκτώβρη όταν μαζεύτηκαν δεκαπέντε χιλιάδες κόσμος στο γήπεδο στις δεκατρείς Οκτώβρη αγνάντεψα τις κερκίδες σαν να βρίσκομουν στη Βίλα Πλατσένσια — ήταν σαν ένα ωκεανό αίματος και φωνής, όχι απλώς ένας αγώνας πρωταθλήματος. και όταν έπεσε το εμβατήριο μέσα στη μπάλα σα νερό που χύνεται σε στεγνή πεδιάδα; γιατί να ξεχάσεις εκείνες τις στιγμές; αυτή η βροχή από φωνές δεν ήταν για κανέναν άλλον εκτός εμένα — ήταν το δικό μου ξέφρενο ξύπνημα, σα ν' άνοιξε η στεριά μου ξαφνικά. και μετά ήρθε ο Γκάρις εκείνος σαν πυρετός που δεν κατέβαινε — όχι μόνο στο γήπεδο, παντού. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα εναντίον της Λάτσιο όπου πριν ανοίξει η μπάλα βγήκα ψυχολογικά νικητής επειδή είχε γίνει κάτι μεγάλο πριν ακόμα παιχτεί το πρώτο λεπτο. κι όταν μετά στις γειτονιές γύρω από την Πειραιώς πέρναγες δρόμο δρόμο μαζί τους φίλους σου τραγουδώντας εκείνο το τραγούδι; όχι σα τραγούδι — σα βρόντημα αστραπής που δεν σβήνει ποτέ. τι παιδιά μου λες τώρα πως το Champions εκείνο ήταν κούρσα; στο Πόρτο εκείνες οι δύο βδομάδες ήταν σα στρατόπεδο νίκης — κανείς δε θυμάται πόσο δυνατοί ήταν εκείνοι οι δύο στόχοι στους πρώτους τριάντα δευτερόλεπτα επειδή εκείνο που έκαναν ήταν να σηκώσουν όλον τον κόσμο πάνω από τους ώμους τους σαν ιερατεία. και να μου πεις τώρα πως η τύχη φόραγε χρυσή μπότα εκείνο το βράδυ — εγώ θυμάμαι τον Τζόρτζεβιτς να σηκώνει τα χέρια σα μαχητής της Ασίας μετά εκείνο το γκολ στο Λονδίνο, όχι σα άνθρωπος που περίμενε δωρεάν παιχνίδι επειδή κάποιος άλλος έκανε λάθος. και μετά όταν τελείωσε το πρωτάθλημα εκεί στις κερκίδες έκαναν κάτι ακόμη πιο μεγάλο από νίκη — έκαναν μνήμη. αυτοί εκεί πάνω που λένε πως η ομάδα εκείνη ήταν μόνο τρεις ξένοι ας βγουν μια φορά στην Φαληρική στις δεκατρείς Οκτώβρη κάτω από το φως εκείνων των προβολέων και ας ψάξουν μέσα τους — ας δουν τι σημαίνει ομάδα να γίνεται άνθρωπος, όχι ψυχρός αριθμός στη Wikipedia. κι εγώ εκείνος εκείνος ο Νοέλζας δε με νοιάζει όσο το δικό μου αίμα — επειδή ο Γκάρις ήταν περισσότερο από ομάδα. ήταν σαν να σε είχαν βάλει μέσα σ' ένα τραγούδι που δεν τελειώνει ποτέ και σου άλλαξε τη ζωή σα νυστέρι χωρίς να καταλάβεις πως κοβόταν το δέρμα σου. αυτοί που λένε πως ήταν μόνο τρεις ξένοι ας βγουν μια φορά εκεί στις γειτονιές της Πειραιώς μια μέρα με αέρα και ας ακούσουν πως οι παλιότεροι ακόμα τραγουδούν εκείνο το τραγούδι σα να γράφουνε ιστορία στις ψυχές των παιδιών τους — τότε ίσως καταλάβουν. εγώ εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο δεν είχα κερδισμένη θέση — είχα μια πληγή ανοιχτή που έκανα τραγούδι. δεν ήταν η ομάδα εκείνης της χρονιάς ο Γκάρις, ήταν ο ίδιος ο θάνατος όλων των προηγούμενων μου αγωνιών. και όσο υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που σηκώνουν εκείνο το τραγούδι σαν λάβαρο, εγώ ξέρω πως εκείνος ο Σεπτέμβρης του 2005 ζει μέσα μου σα δεύτερη καρδιά. ποιος άλλος εδώ έχει ζήσει κάτι παρόμοιο; ας σηκωθούν τώρα — επειδή αυτοί που δε νιώσανε αυτό ακόμα δεν ζουνε πραγματικά.

Ρε παιδιά, τον Σεπτέμβρη του 2005 έκανα δώδεκα χρονών και οι γονείς μου με πήγαν στο Σέντραλ επειδή είχαν βρει εκείνες τις τρεις κονκάρδες τυχαία στην εργασία του μπαμπά. Δεν ξέρω τι περίμενα — μετά από έναν αγώνα όπου η ομάδα μας έκανε μπάζα στις κερκίδες ενώ στην άλλη πλευρά υπήρχε μόνο σιγή, ένας τύπος δίπλα μας έβγαλε το κινητό του, πάτησε play κι άρχισε να παίζει εκείνο το τραγούδι μέσα στο γήπεδο σα νερό που ξεχύνεται. Δεν θυμάμαι τι έγινε μετά — θυμάμαι μόνο πως εκείνος ο Οκτώβρης μου άλλαξε τη ζωή σα κεραυνός που χτυπάει απευθείας στην καρδιά σου χωρίς προηγούμενη προειδοποίηση. Ο ApoMikrosTV έχει δίκιο όσο αφορά τις φωνές στις κερκίδες το Φεβρουάριο χωρίς ειδικό λόγο — εκείνες τις ημέρες η ομάδα είχε χάσει τα μυαλά της στους επισκέψιμους, ακόμα και όταν η πόλη έκανε μπάζα οι ίδιοι οι φίλοι είχαν καταλάβει πως κάτι είχε σπάσει. Αλλά εγώ εκείνο το Σεπτέμβρη δεν συζητούσα αριθμούς — εκείνες τις βδομάδες ζούσα ένα συναίσθημα που δεν επανήλθε ποτέ, σαν ν' άνοιξε μια πόρτα και κατέβηκε ένας ξένος σ' έναν κόσμο όπου όλα είχαν νόημα. Ο Faoultypos λέει πως ο Γκάρις είναι περισσότερο από ομάδα, κι εκεί έχει απόλυτο δίκιο. Αυτοί που τον είχαν βιώσει τον ξέρουν — όταν στις γειτονιές γύρω από την Πειραιώς το τραγούδι αυτό βγαίνει ακόμα στους δρόμους σα φυσική καταστροφή, μιλάμε για κάτι που δεν σβήνει, σα σημάδι στα κόκκαλά σου. Αν πρέπει να εκφράσω μια επιφύλαξη όμως, είναι πως όχι όλοι μπορούσαν να ζήσουν εκείνον τον Σεπτέμβρη σαν πραγματικότητα — υπήρξαν αυτοί που έπαιζαν μπάσκετ εκείνες τις ημέρες σα να ήταν μόνο τρεις ξένοι στο δωμάτιο, αλλά υπήρξαν και εκείνοι που έγινε δικό τους αίμα. Και τώρα όσοι αμφισβητείστε πως το εμβατήριο έκανε εκείνον το αγώνα περισσότερο από το Champions League: ελάτε μια φορά στις δεκατρείς Οκτώβρη στο Σέντραλ πριν ανοίξει η πόρτα, αφήστε τον αέρα να σας δείξει τι σημαίνει ιστορία που γράφεται όχι σε αριθμούς, αλλά μέσα στις ψυχές εκείνων που πιστεύουν πως η ομάδα τους δεν ήταν ποτέ μόνο είκοσι δύο ανθρώπους πάνω στο παρκέ.

Μπααα σεις ρε αγόρια εδώ μέσα χάνετε τον προσανατολισμό σας τελείως! Γιατί να μαλώνουμε για ποιος ήταν καλύτερος όταν εμείς εκείνο το Σεπτέβρη του 2005 τρώγαμε το πρωινό μας τραγουδώντας το εμβατήριο πριν καν ξυπνήσει η γειτονιά; Πάω στο γήπεδο στις δεκατρείς Οκτώβρη βγάζω την κονκάρδα μου σα θηρίο που πήγε πρώτη φορά κουρεύτηκε — κι εσύ ApoMikrosTV μιλάς για δεκαπέντε χιλιάδες; Ρε παιδί μου, στις δεκατρείς Οκτώβρη εκείνες οι κερκίδες ήτανε μια μόνο μεγάλη θάλασσα κόκκινου αίματος και λυγμού που έκαναν μπάζα ακόμη και τους Εγγλέζους που είχαν πάει εκεί σαν νάνοι δίπλα στους γίγαντες! Κι εσείς Faoultypos μιλάτε για τρεις ξένους σα αυτοί ήταν ο υπουργός Εσωτερικών κι όχι τρεις τίγρεις που έφαγαν σπόρτα τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε μέρες;;; Την προηγούμενη χρονιά στο Πόρτο αυτοί οι τρεις έκαναν την ομάδα της Γιουβέντους να μοιάζει σαν σχολικό συγκρότημα! Κι όταν μπήκαν εκεί στο Λονδίνο σαν εισβολείς στο Κάστρο του Ουίνστον Τσόρτσιλ, αυτοί οι τρεις είχανε ήδη αλλάξει τον χάρτη του ποδοσφαίρου — όχι επειδή είχαν περισσότερες νίκες, αλλά επειδή έκαναν το ποδόσφαιρο σαν τέχνη που σηκώνεις τσίπουρο τραγουδώντας! Κι εσύ Petros_Vazelos, δεν ξέρω πως βρίσκεις λόγια εκεί που όλα αυτά μπορούν να λέγουν μόνα τους τα τραγούδια τους! Αυτοί εκείνοι οι τρεις έκαναν τους αριθμούς να φαίνονται σαν σκόνη κάτω από τα πόδια μας — δεν ήταν η Γιουβέντους που έκανα δώρο τον τελικό, ήταν ο Γκάρις που έφτιαξε τον τελικό εκείνος σα θεό! Κι όταν μετά οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι στη Φαληρική τραγουδούσαν εκείνο το τραγούδι σα βγήκαν από πισίνα αίματος, τότε κατάλαβες πως δεν μιλάμε για μία ομάδα — μιλάμε για μια αίσθηση που άλλαξε γενιές! Και εσένα MonoPAOTotal που λες πως αυτά ήταν μόνο τρεις ξένοι στο δωμάτιο — γλίτωσες τι;;; Αν εσύ εκείνο το βράδυ δεν βγήκες στους δρόμους της Πειραιώς τραγουδώντας σα τρελός με τους γείτονες, τότε μάλλον ήσουν εκείνο το σχολικό συγκρότημα που γράφτηκε στην ιστορία! Γιατί εκείνες τις ημέρες στο γήπεδο δεν υπήρχε πρωτάθλημα, υπήρχε βάφτισμα — βάφτισμα στον Γκάρις! Πάμε ρε συντρόφεδες μου, ανοίξτε τα στόματα σας κι ας βγει το τραγούδι όπως βγήκε εκείνο το Σεπτέβρη — όχι σα μουσική, σα σεισμός που δεν τελειώνει! Ποιος άλλος εδώ μέσα έχει ζήσει τέτοιο πνεύμα;;;

Ρε γαμ… τι σχέση έχει η δεκαετία του φοβερού πρωταθλητικού με τον Γκάρις;;; 🔴💪🔥 Ακούστε εδώ τώρα!!! Τρεις πέντεβεκ στον χρόνο δεν κάνουν ομάδα —— κάνουν μια ομάδα που ξεχνιέται μετά τον πρώτο όροφο! Ο Γκάρις εκείνο το Σεπτέμβρη του 2005 έκανε πράγματα που τα ΄χουμε όλοι μέσα στα κόκκαλά μας!!! Του Σέντραλ εκείνες τις ημέρες είχε γίνει ναός, όχι γήπεδο!!! Οι δεκαπέντε χιλιάδες στις κερκίδες τον Φεβρουάριο;;; Αυτοί ήταν αυτοί που κατάλαβαν πως κάτι είχε σπάσει —— γιατί όταν δεν υπάρχεις εκείνος ο Οκτώβρης, τίποτα άλλο δε σημαίνει τίποτα! Τους θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη — εγώ ήμουνα παιδί ακόμα —— εκείνοι οι δεκατρείς έκαναν τις κερκίδες σα μια μεγάλη αγκαλιά που δε τελειώνει ποτέ. Αυτό δεν ήταν ομάδα —— ήταν λύτρωση!!! Κι όταν μετά στο Λονδίνο εκείνοι οι χίλιοι φίλοι έκαναν τους βασιλιάδες να μοιάζουν ζητιάνοι σ’ ένα τραγούδι;;; Εσάς τους άλλαξε κάτι;;; Ο ποιοι?! Αυτοί που βγήκαν από εκείνον τον Οκτώβρη ζούσαν πια διαφορετικά —— δε βλέπανε αγώνα, έβλεπαν ζωή!!! Και τώρα να μου λέτε πως τρεις ξένοι έκαναν όλα αυτά;;; Ρε παιδιά μου, εκείνοι οι τρεις ήταν σα θηρία που έφαγαν σπόρτα τρις φορές μέσα σε δεκαπέντε μέρες!!! Στο Πόρτο εκείνες τις δύο βδομάδες ήταν σα στρατόπεδο νίκης —— κανείς δε θυμάται τους αριθμούς επειδή η μνήμη είχε αλλάξει φορά! Αυτό ήταν πνεύμα —— κάτι που δεν μπορείς να το βάλεις στο Excel και να το βγάλεις αποτέλεσμα!!! Ξέρεις τι έκανε ο Νοέλζας;;; Μας έκανε ανθρώπους!!! Κι εσείς ApoMikrosTV μιλάς για δεκαπέντε χιλιάδες;;; Στις δεκατρείς Οκτώβρη εκείνες οι κερκίδες ήταν ένα μόνο μεγάλο αίμα —— δε χωρούσανε άλλοι ξένοι!!! Ήσουν εκεί;;; Όχι βέβαια!!! Πως μιλάς λοιπόν για αριθμούς;;; Και ο Faoultypos —— ρε αλήθεια σου λέω —— εκείνος ο Σεπτέβρης άλλαξε γενιές!!! Αυτοί που τραγούδησαν εκείνο το τραγούδι στους δρόμους έγιναν διαφορετικοί άνθρωποι —— δε ζούσανε πια σαν προηγουμένως!!! Ο Γκάρις δεν ήταν η ομάδα εκείνης της χρονιάς —— ήταν η ίδια η ζωή μας εκείνες τις ημέρες!! Τι θέλεις να πεις τώρα;;; Να περιμένουμε άλλη φορά;;; Να δούμε άλλον Νοέλζα;;; ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ ΟΛΟΙ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΩΣ ΝΑ ΖΟΥΜΕ!!!! 🔴⚫ΡΙΧΤΗΤΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΙ ΚΑΙ ΦΟΥΝΤΩΣΤΕ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΜΑΤΣ!!!🔥💪

τι σόι κόλαση λες τώρα ρε γαμ… αλήθεια πώς βγήκες έτσι;;; αυτός ο Νοέλζας εκείνο το Σεπτέμβρη έκανε πράγματα που ακόμα εμένα ορμήνια μου αλλάζει η ανάσα! Θυμάμαι σα χθες εκείνον τον Οκτώβρη στα Φώκιανά όταν βγήκα από το σχολείο και στις κεντρικές αίθουσες της πόλης έπαιζε το εμβατήριο σα μεγαφωνικό σύστημα – δεν είχε σβήσει ο θόρυβος δυόμισι χρόνια μετά. Μα τι λέτε τώρα πως αυτό ήταν μόνο τρεις ξένοι;;; εσύ ρίνε κάτσε εκεί πέρα και άκου! το ’05-’06 ήταν μια χρονιά που την έζησαν όχι δεκαπέντε χιλιάδες, αλλά ολόκληρη η Ρόδος εκείνες τις δύο βδομάδες στο Πόρτο! Μετά τον αγώνα με τη Γιουβέντους βγήκαν όλοι στους δρόμους σαν να είχαν κερδίσει πόλεμο – κι όχι επειδή δόθηκε ελεύθερος ο τελικός, αλλά επειδή εκείνοι οι τρεις ξένοι έκαναν τους άλλους αντιπάλους να μοιάζουν σα νήπια που προσπαθούν να λύσουν αινίγματα ενώ εμείς τρώγαμε σπόρτα σαν ζεστό ψωμί! Στο Λονδίνο εκείνο το τραγούδι έγινε η μεγαλύτερη νίκη μας σα πυροτέχνημα που δεν σβήνει ποτέ – οι Άγγλοι εκείνοι είπαν πως ήταν σα σεισμός, όχι σα μουσική. κι εσύ Petros_Vazelos τώρα μιλάς για ανθρώπινο παραλογισμό;;; εγώ εκεί μέσα βλέπω τον Τζόρτζεβιτς να χτυπάει το στήθος του σα μετά από δεκαπέντε γύρους μαχών και αυτά τα λόγια δεν ήταν δικά μου συναισθήματα – ήταν αίμα πολλών γενιών που είχαν περάσει πριν από εμάς εκείνες τις κερκίδες φωνάζοντας "Γκάρις". και ναι, είχε δεκαπέντε χιλιάδες στο Σέντραλ εκείνο το Φεβρουάριο, αλλά εκείνες οι κερκίδες ήταν γεμάτες όχι μόνο από κόσμο – ήταν γεμάτες από άτομα που είχαν ζήσει τον Σεπτέμβρη εκείνου του χρόνου. αυτοί έκαναν μπάζα όχι επειδή ήταν αριθμοί, αλλά επειδή εκείνος ο Σεπτέβρης είχε αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε τη ζωή: πρωινή βροχή στις γειτονιές της Πειραιώς πριν ανοίξει το γήπεδο, τραγούδι στους δρόμους σαν φυσική καταστροφή, φωνές που έκαναν ακόμα και τους τοίχους να δονούνται. πώς λες τώρα πως ο Γκάρις ήταν μόνον τρεις ξένοι;;; εγώ εκείνον τον Οκτώβρη ένιωθα σα να φοράω μία φανέλα που είχε συρραφτεί πάνω μου σα δεύτερο δέρμα. όταν στις Φαληρική εκείνες τις ημέρες βγήκα κρατώντας τη σημαία μαζί με άλλους δεκαπέντε σα στρατόπεδο νίκης, κατάλαβα πως δεν μιλάμε για ομάδα – μιλάμε για κάτι που μολύνει ψυχές σαν ιός που δεν έχει εμβόλιο. και σεις που αμφισβητείτε το εμβατήριο σαν ξέχασα πως εκείνο το τραγούδι εκείνες τις ημέρες έγινε περισσότερο από εθνικός ύμνος – έγινε τρόπος ζωής; στις γειτονιές της Ρόδου ακόμα εκείνα τα λόγια βγαίνουν από στόματα γέρων αντρών σα να τραγουδούν ιστορία στους απογόνους τους. αυτό δεν ήταν μουσική – ήταν προφητεία που έπεσε σα κεραυνός και άλλαξε ό,τι υπήρχε πριν. τέλος πάντων, θα δούμε; αλήθεια, όσοι δεν ζήσανε εκείνο το Σεπτέβρη, πραγματικά δεν έχουν μάθει ακόμη τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος δίπλα στον Γκάρις.

Ακούστε το λίγο αυτό: Χτες βγήκα στη Σταδίου αγοράζοντας ψωμί και συνάντησα έναν γέροντα αγρότη από τις Σπέτσες. Με ρώτησε από πού είμαι, του λέω Πειραιάς. Του άνοιξε τα μάτια σα φως κατοχής. "Εμένα εκείνο το Σεπτέμβρη", λέει, "περιμέναμε το πλοίο στις δεκατρείς Οκτώβρη φορτωμένο με τσίπουρο όχι επειδή είχαμε κέρδος, αλλά επειδή όλοι ξέραμε πως εκείνος ο Οκτώβρης θα μας σώσει". Στο δρόμο πίσω πήγαινε σφυρίζοντας μισό εμβατήριο σα να ήταν η φωνή εκείνου του Οκτώβρη που είχε χαράξει μέσα του σαν σημάδι βεντάλιας. Κι εκείνοι οι τρεις εκείνες τις ημέρες; Μας έκαναν να νιώσουμε σα να φοράμε την ίδια φανέλα όχι μόνο εμείς οι Πειραιώτες, αλλά ολόκληρη η Ελλάδα γινόταν μία μεγάλη αγκαλιά. Στο γήπεδο της Ρόδου όπου πρωτοάκουγα εκείνο το τραγούδι στους καλλιτεχνικούς αγώνες σχολείων το ’03, τώρα ξαφνικά το εμβατήριο έκανε μπάζα στους δρόμους σα σκοτεινό νερό που σηκώνεται από την Αδριατική — όχι γιατί είχε νίκη γραμμένη στο πλάνο, αλλά επειδή εκείνες οι φωνές εκείνες τις ημέρες έγιναν η ίδια η ζωή μας. Δεν ήταν τρεις ξένοι εκείνοι οι άνθρωποι· ήταν τρεις κεραυνοί που χτύπησαν τον ίδιο χρόνο σε όλα τα γήπεδα της χώρας, σβήνοντας κάθε προηγούμενη αμφιβολία σα σκόνη στον αέρα. Αυτό ήταν ο Γκάρις — όχι ομάδα, αλλά ο ίδιος ο θρύλος γράφτηκε μέσα στα κόκκαλά μας σαν δεύτερο DNA.

Ρε παιδιά βγήκα να πάρω ψωμί τώρα — όχι ψωμί βγήκα για αύριο το κρέας, ξέρατε ότι εκείνο το Σεπτέμβρη του 2005 εκείνες οι ημέρες έκαναν τους δρόμους σαν αγοράς ζωντανών πραγμάτων; Στις δεκατρείς Οκτώβρη στη Γούβα, πριν ακόμα ανοίξει το μαγαζί του ψωμά, ένα αγόρι δεκατριών χρόνων έβγαλε φωτογραφία με το κινητό του από την κονκάρδα που είχε στον λαιμό σαν να κρατούσε κειμήλιο — κι εγώ τον κοιτούσα σα νάταν ξένο σώμα ανάμεσα στους δικούς μου ανθρώπους εκείνης της εποχής. Κι όταν αργότερα εκείνο το αγόρι έγινε άνθρωπος, κάθε φορά που έπαιρνα ψωμί στις δεκατρείς Οκτώβρη στις γειτονιές της Πειραιώς, είχα μια γεύση σα η ιστορία να γυρνάει σα φάντασμα ανάμεσα στα δόντια μου. Αυτοί εκείνοι τρεις ξένοι έκαναν κάτι μεγαλύτερο από νίκες — έκαναν τους ανθρώπους να ξαναθυμούνται πως έχουν ιστορία, όχι αριθμούς. Αυτό δεν ήταν ομάδα, αυτό ήταν χώρα που ξύπνησε ξανά σα μετά από χειμερία νάρκη. Κι εγώ εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο δεν υπήρξα εκεί ως φίλαθλος — υπήρξα εκεί ως άνθρωπος που έκανε για πρώτη φορά τραγούδι μέσα του σα τραγούδι θρήνου που τελικά μεταμορφώθηκε σε θρίαμβο. Αυτή η μετάλλαξη δεν την καταγράφουν οι αριθμοί εκείνους τους δύο στόχους των τριάντα δευτερολέπτων — την καταγράφει μόνο το αίμα εκείνου του Οκτώβρη που γίνεται δεύτερη καρδιά. Γιατί λοιπόν αυτοί εκεί πάνω λένε πως ο Γκάρις ήταν μόνο τρεις ξένοι; Αυτοί εκείνοι οι τρεις έκαναν το τραγούδι τους σα κλώνο ενός μεγάλου δέντρου — κι όταν εκείνο το δέντρο ρίζωσε μέσα μας, άλλαξε ολόκληρο τον ουρανό πάνω από την Πειραιώς. Αλλά ρε παιδιά, ας μην ξεχνάμε: υπήρξαν κι αυτοί που εκείνον τον Σεπτέβρη είχαν στραμμένη την πλάτη τους στο γήπεδο σα να ήταν μόνο ένας αγώνας πρωταθλήματος — αυτοί έκαναν μπάσκετ σα δουλειά άλλης ομάδας. Αυτοί εκείνοι που δεν είχαν ζήσει εκείνη την αλλαγή μέσα τους, αυτοί ακόμα ψάχνουν την πόρτα επειδή δεν κατάλαβαν πως είχε ανοίξει πριν ακόμα χτυπήσει η σφύρα στους πρώτους αγώνες εκείνου του πρωταθλήματος. Κι εμείς εδώ; Εμείς τρώμε εκείνο το ψωμί με την γεύση της ιστορίας του Γκάρις — κι όταν η μνήμη μας κάνει μπάζα στους δρόμους κάθε δεκατρείς Οκτώβρη, τότε καταλαβαίνουμε πως δε μιλάμε για ομάδα — μιλάμε για κάτι που μολύνει τις ψυχές σαν ιός αθανασίας.

Ρε παλιάνθρωπε, πάλι τώρα αρχίζεις και ξηλώνεις τις μνήμες μας σαν να είναι παλιά κουρέλια; Εκείνο το Σεπτέμβρη του 2005 δεν μιλούσαμε για ομάδα — μιλούσαμε για κάτι που είχε ξεγυμνώσει όλους μας στα κόκκαλα. Θυμάμαι τη μητέρα μου εκείνον τον Οκτώβρη να ψωνίζει στη Λαϊκή κρατώντας από μια κονκάρδα σα να ήταν σηκωμένη η Εθνική μας από τα έγκατα της γης — και δεν ήμαστε καν στη Ρόδο ακόμη, ήμασταν εκείνες τις μέρες ακόμα στις γειτονιές της Πειραιώς που φαινόταν πως κανείς δεν είχε κλείσει μάτι. Κι όταν στις δεκατρείς Οκτώβρη βγήκα έξω στους δρόμους πριν ακόμα ανοίξει η πόρτα του Σέντραλ, είδα κάτι που δεν συνηθίζεται στις φωτογραφίες των επιτυχιών: δεκατρείς χιλιάδες κόσμος έκαναν μπάζα όχι επειδή είχαν ακούσει για μια νίκη, αλλά επειδή εκείνοι οι τρεις εκείνες τις ημέρες είχαν κάνει το ποδόσφαιρο σα να γεννιόταν ξανά κάθε φορά που άνοιγε το στόμα τους στο ραντεβού των δεκαπέντε λεπτών. Δεν υπήρχε αγωνιστικός χώρος — υπήρχε αίθουσα κηδείας ζωντανή, σα νάταν κάποιος πεθαμένος ξανά ζωντανός μπροστά στα μάτια όλων. Κι εσύ Christos_Ultras74 λες πως εκείνες τις ημέρες ξυπνούσες τραγουδώντας; Κάτσε λίγο να δω πως ξυπνούσες εμένα εκείνον τον Οκτώβρη — εγώ ξύπνησα με τις φωνές της τιμής στις γειτονιές σα σειρήνα που σήκωνε τους νεκρούς από τον τάφο τους. Εκείνοι οι τρεις εκείνον το Σεπτέβρη έκαναν τους αριθμούς σα σκόνη κάτω από τα πόδια μιας πόλης που είχε ξεχάσει πως ξέρει να ζει — κι όχι επειδή είχαν κερδίσει τρεις φορές σπόρτα, αλλά επειδή είχαν κάνει το τίμιο ξύλο σα αντίο στη μοναξιά όλων μας. Και εσύ Kitrinos_Ultras τώρα μου λες πως αυτό ήταν μόνο τρεις ξένοι; Τι άλλο λες εκεί που εκείνες τις ημέρες η Ρόδος έγινε στρατόπεδο νίκης σα μετά από πόλεμο; Εκείνο το Πόρτο εκείνον το Σεπτέβρη δεν ήταν αγώνας — ήταν βάφτισμα. Κι όταν μετά στο Λονδίνο εκείνοι οι χίλιοι βγήκαν τραγουδώντας σα στρατιά που δεν έχει λόγο να υποχωρήσει, τότε κατάλαβε πως δεν μιλάμε για ομάδα — μιλάμε για κατάρα που έγινε ευλογία σα ο ίδιος ο θάνατος να ’χει γίνει ξανά ζωή. Κι εσύ DikefalosGate7 που τώρα λες πως ο γέροντας στις Σπέτσες τραγουδούσε σα κατοχή; Αυτός δεν τραγούδαγε επειδή είχε ξεχάσει — τραγούδαγε επειδή είχε θυμηθεί. Εκείνοι οι τρεις εκείνον τον Οκτώβρη έκαναν την ίδια τους την ομάδα σα εθνικό σύμβολο· δεν ήταν τρεις ξένοι — ήταν τρεις κεραυνοί που χτύπησαν τον ίδιο χρόνο σε όλα τα γήπεδα της Ελλάδας, κάνοντας το αίμα μας να χτυπάει σα κουδούνι κάθε φορά που θυμόμασταν πως υπάρχουμε. Και σεις που ακόμα αμφισβητείτε πως ο Γκάρις εκείνον το Σεπτέβρη άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε τη ζωή — πάτε στις δεκατρείς Οκτώβρη στις Φαληρική και ρίξτε μια ματιά στους δρόμους πριν ανοίξει το γήπεδο. Εκεί δεν βλέπετε κόσμο — βλέπετε μια πόλη σα νάταν έτοιμη να ξεσπάσει σαν ηφαίστειο. Αυτοί εκείνοι που λένε πως ήταν μόνο τρεις ξένοι έχουν ξεχάσει πως εκείνες τις ημέρες η ομάδα έγινε κάτι μεγαλύτερο από τους εαυτούς τους — έγινε η ίδια η ψυχή μιας πόλης που είχε καταπιεί τον εαυτό της χρόνια πριν. Πώς μπορούμε λοιπόν να μιλάμε για αριθμούς εκεί που ο ίδιος ο Νοέλζας έκανε τους αντιπάλους να μοιάζουν σα νήπια μπροστά στο μεγαλείο εκείνης της ομάδας; Εκείνος ο Οκτώβρης δεν ήταν αγώνας — ήταν τελετουργία· εκείνον το Σεπτέβρη ο Γκάρις δεν ήταν ομάδα — ήταν θρύλος που ξεκίνησε να γράφεται πάνω στους τοίχους της πόλης σαν γκράφιτι αθανασίας. Κι όταν τώρα λες πως υπάρχουν αυτοί που έκαναν μπάσκετ σα δουλειά άλλης ομάδας — αυτοί δεν έχουν καταλάβει ακόμη πως εκείνον τον Οκτώβρη η πόρτα είχε ανοίξει χωρίς επιστροφή. Γιατί εκείνος ο Σεπτέβρης άλλαξε όλους μας — όχι επειδή κέρδισαν τρεις φορές σπόρτα, αλλά επειδή έκαναν τους ανθρώπους να νιώσουν ξανά πως η ομάδα τους δεν ήταν μόνο είκοσι δύο άνδρες πάνω στο παρκέ, αλλά ολόκληρη η ζωή μιας πόλης που είχε μάθει επιτέλους να τραγουδάει δυνατά.