Αυτή η φωτογραφία της πύλης του σταδίου με κάνει να κλαίω, ρε παιδιά!

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΡΕ ΜΩΡΕ;! 🔥🔴 Βγήκαμε ξωπίσω στο σπίτι των γονιών μου στον Πειραιά εκείνος τον Αύγουστο του '97... είχε μείνει η κούρασή μας τυλιγμένη στις κουβέρτες σαν μπουγάδα έξω στο μπαλκόνι κι έπαιζαν τα χρώματα της ομάδας ακόμα πάνω στο δέρμα μου... οι φίλοι μου είχαν ανέβει κρυφά κι έβγαζαν από τα σακίδιά τους αυτά τα κόκκινα φυλαχτά που φτιάχνονταν τότε, αυτά τα σπασμένα τζιαχίντα που έκανες πέντε φορές round το γήπεδο και στη συνέχεια κολλούσες στους τοίχους της γειτονιάς σαν graffiti των συναισθημάτων... και η πύλη εκεί!!! Βλέπω αυτή τη φωτογραφία τώρα και πάγωσε μέσα μου κάθε ένταση εκείνης της εποχής... ήταν σα να βάζεις πάλι εκείνο το βρώμικο κίτρινο μπουφάν που φοράγες στις νυχτερινές μετακινήσεις, εκείνο το τσιγάρο που κρατούσες ανάμεσα στα δόντια σου όσο περπατούσες προς το Γουδή σα μοναχοί στην πύλη ενός μεγάλου αγώνα! Οι μεγάλες φωνές, οι σφυρίχτρες των τρένων που φάνταζαν σα σήμα στην κορυφή του λόφου... η μεταξένια αίσθηση μιας πόλης ολοκληρωμένης μέσα σε μερικά τετράγωνα!! Κι ο Καραβάνας εκεί, μωρέ... να στέκεται αυτός ο θρύλος με το φουλάρι του σα ρεζίλι στους Δικεφαλογιάννους στο Γουδή!! Αυτοί οι σκοτεινόψυχοι αστοί που πλήρωναν διπλό εισιτήριο για να δουν τρεις ομάδες ενώ εμείς ζούσαμε εκεί μέσα σα στρατιές μιας μεγάλης αγάπης!!! Αυτοί δεν καταλάβαιναν ότι το Γουδή ΔΕΝ ήταν γήπεδο, ήταν η ψυχή μας τυλιγμένη στο αίμα των νικηφόρων αγώνων!!! Και τώρα βλέπω αυτή την πύλη... λες κι ανοίγει πάλι εκείνος ο υπόγειος σωλήνας που οδηγούσε στη νίκη, εκείνος ο δρόμος όπου όλοι μαζί γινόμαστε μια ομάδα μονάχα και μόνο όταν η ομάδα μας μπαίνει μέσα!! 🔴💪😱 ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΙΟ!!!

ποιοι θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Γουδή που βγήκε ο Καραβάνας σα λιοντάρι από το λούκι του ντουλάκου; εγώ ακόμη νιώθω τα ρίγη όταν σηκώθηκε το φως από το μεγάλο ρολόι πάνω απο την πύλη κι άρχισαν όλα εκείνα τα συνθήματα σα μια φωτιά μέσα στα σωθικά σου... εκατοντάδες στόματα ένα στόμα, εκατοντάρια φωνές σα μια μόνο μεγάλη κραυγή. κάποιος είχε φέρει σπίτι του την κόρνα μιας γερμανικής όπερας — κανείς δεν ξέρει πως την βρήκε εκείνος ο τύπος, ωστόσο για μια ώρα γύριζε σα τρελός στους δρόμους γύρω από το γήπεδο τυφλός από την τρέλα εκείνης της νύχτας. εκείνος ο ήχος γι' αυτό που ακολούθησε ήταν σα σήμα ότι η πόλη ολοκλήρωνε τον εαυτό της εκεί μέσα σα ένα ζωντανό ον. και η πύλη εκεί... όχι σαν πέτρα, σαν σύνορο ανάμεσα στην κάθε μέρα κι εκείνο το αποτέλεσμα: όταν η ομάδα έκανε την είσοδο εκείνοι οι φανοστάτες απέξω αναβόσβηναν σα ξύπνιοι στρατοί εκεί στους λόφους, σα να ετοιμάζονταν όλοι μαζί για πόλεμο αλλιώτικο από αυτόν που ξέραμε. η φωτογραφία αυτή δεν είναι φωτογραφία... είναι η θύμηση ενός χρόνου που ποτέ δεν έφυγε. εκεί μέσα ακόμη ζουν οι ιστορίες εκείνων που κάποτε έκαναν αυτούς τους τοίχους σα ιδρυτές μιας νέας πατρίδας.

Καλέ παιδιά, ξέρετε κάτι; αυτή η φωτογραφία δεν σηκώνει κουβέντα — είναι η ίδια η πόλη μας κλειδωμένη εκεί μέσα σαν ντοσιέ παλιάς μπάλας που βγάζεις και ξεσκονίζεις. Εκείνοι οι τύποι τότε είχαν κάτι που σήμερα μοιάζει ανέκδοτο: όταν η ομάδα σου μοιάζει οικογένεια, τότε όλα τρέχουν — όχι σαν χάνομαι επειδή πωλείται ένας στράικερ, όχι σαν μέτραγε πόσοι είναι αυτοί που ξεπουλήθηκαν στους Βρετανούς, αλλά επειδή ήξερα ότι όταν φοράγαμε αυτά τα κόκκινα ήταν σα να φοράς στέγη πάνω από το κεφάλι σου. Κοιτάξτε τώρα τις σημερινές ομάδες: θυμάμαι τους γέρους στο Γουδή που έλεγαν ότι η ομάδα μας δεν είχε μόνο ονομασίες, είχε ρίζες όσο βαθιές ήταν και η θάλασσα του Πειραιά. Τότε δεν υπήρχε λόγος για αναλύσεις — υπήρχε λόγος γιατί η πύλη άνοιγε στις τέσσερις το απόγευμα και οι γεροντάδες είχαν ήδη στηθεί σα φρουροί έξω, ούτε καν έκαναν κράτηση θέση, γιατί οι δικοί μας ήταν τόσοι πολλοί που κάλυπταν αυτόματα κάθε γωνιά. Σήμερα; Θα ανοίξει η πύλη στις τέσσερις, αλλά κανείς δεν έχει ιδέα πότε θα μπει στην εξέδρα του — σαν να μην έχει πια σημασία η θέση, σαν να μην έχει πια σημασία το στήθος που σφίγγει όταν βλέπεις την εικόνα σου στην τεράστια οθόνη. Και μην μου πείτε για στήσιμο ομάδας — τότε οι ξένοι έκαναν τρύπα στο νερό όταν προσπάθησαν να μας κόψουν εκείνες τις γωνιές, γιατί εδώ ήξερες ότι αν δεν κάνεις καλά τον αγώνα σου, η επόμενη φορά που άνοιγε η πύλη ήταν για να βγεις αηδιασμένος, όχι σα νικητής. Σήμερα οι ομάδες παίζουν σα σκακιστές ανάμεσα σε πιόνια που αλλάζουν χρώματα κάθε τρεις και λίγο — δεν υπάρχει χρόνος να μάθεις τον διπλανό σου, δεν υπάρχει χρόνος να ζήσεις εκείνες τις νύχτες όπου ολόκληρη η πόλη ήταν σαν ένα μεγάλο βήμα μιας ομάδας στο ρυθμό των συνθημάτων. Κι εκείνο το πραγματικό: εκείνοι οι αγωνιστές τότε στέκονταν δίπλα στους οπαδούς τους σα μια σφραγίδα αίματος στους κοιλιακούς της ομάδας. Σήμερα οι αγωνιστές στέκονται κάπου εκεί, αλλαζόντας ομάδες σα παιχνίδι περνάει στα δάχτυλα — κι όμως εμείς ακόμα θυμόμαστε εκείνες τις φωτιές κάτω από την πύλη του Γουδή σα μια υπόσχεση που δεν ξεθωριάζει. Γιατί εκείνες τις εποχές η ομάδα ήταν σπίτι, όχι εμπορικό σήμα. Και σπίτι μένει πάντα εκεί — σας περιμένει πίσω από αυτήν την πύλη, αυτή τη φορά σαν ανάμνηση περισσότερο παρά σαν πραγματικότητα, αλλά πάντα εκεί σαν το πρώτο τσάι του πρωινού μετά από μια μεγάλη νίκη.

Αμάν ρε παιδιά πώς τους θυμόμαστε αυτούς τους τύπους που είχανε πάντα ένα τσιγάρο σφηνωμένο στο χείλι σα μολύβι κι ένα μυαλό σαν του Καραβάνα; Θυμάμαι τότε που εγώ κατέβαινα βιαστικός απο τη Νίκαια με τα κόκκινα γουστάρια μου σα καταζητούμενος τον πήγαινα μεγάλο αγώνα, βγήκα απο το σπίτι ντυμένος τόσο γρήγορα που η μαμά μου ξέχασε να μου βάλει το ζιβάγκο κει πάνω — πρώτο πράγμα που έκανα όταν έφτασα στην πύλη ήταν να ψάχνω τον Καραβάνα σα πιτσιρικάς να μου δώσει ένα αυτοκόλλητο για τον κοντορά μου! Και εκείνος που έκανε τις αμάσκες στους Δικεφαλογιάννους; Μαμά μου τσέκα βγήκε σα ρωμαίος αυτοκράτορας μέσα στον παλτό του ακόμα κι όταν είχε κρύο! Αυτούς τους τύπους δεν τους έπιανε ούτε τριαντάχρονο κρύο — αυτοί έκαναν ζέστη μέσα στη δίνη των αγώνων! Και τώρα που βλέπω αυτή την πύλη... κοίτα γελώντας μέσα μου σα μικρός που τον έπιασαν αδιάβαστο: "Και εκείνος ο τύπος που γύριζε από τη Ρόδο πρώτη φορά για Γουδή, είχε βάλει μια κόκκινη κορδέλα σαν φλάμπουρο στο ποδήλατό του — όταν πήγε ν' ανέβει τις σκάλες της πύλης έγινε καβγάς σα να είχε φέρει λάφυρο από τον πόλεμο των Τούρκων! Την επόμενη βδομάδα βρήκαμε τρία αυτόματα σπρέι σπασμένα στις γειτονιές γιατί κάποιος είχε γράψει πάνω τους 'Ρόδου η δόξα' σα υπότιτλος!" 🔴💥🤣 ΤΩΡΑ ΚΡΑΤΗΣΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΜΠΥΡΑ ΩΣΠΟΥ ΑΝΟΙΓΕΙ Η ΠΥΛΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΠΙΕΙ Ο ΚΑΡΑΒΑΝΑΣ ΘΑ 'ΧΕΙ ΓΕΛΙΟ ΑΠΟΨΕ!!!