Πάλι οι Μάτζικ μας το παίζουνε αυτό;;; Ανυψωθήκαμε ή είμαστε ακόμα στην αίθουσα ανάνηψης

ρε μάγκες αλήθεια ρε;;; εγώ θυμάμαι πότε οι τύποι αυτοί κυριαρχούσαν σαν στους αγώνες τους βγάζανε πέντε-έντεκα αέρα στο γήπεδο σαν να ήταν σχολείο... κανένας πρωτοπόρος, κανένας τίτλος δε γύρεψε εκείνος ο σίφουνας ηλεκτρικότητας που υπήρχε στις αρχές του millennium... κι όμως τώρα;;; τι έγινε παιδιά;;; το φραντζ κάθεται σα δυσαρεστημένος θηριοτρόφος στον πάγκο ενώ πάνω του πέφτουν σα νεροκουβάδες οι αποφάσεις... 😤🔥

Ρε τρελοί μου...θυμάστε πότε πριν το Φρανζ ζητούσε χάρτες Google στο γήπεδο επειδή δεν ήξερε την Αμερική;;;😂🍿 Τώρα κοιτάμε τους ουρανούς αναζητώντας σημάδι απο τους Τζίτζικς...(ή μήπως είναι ο Φρανζ που ψάχνει τις νίκες;;;) Τί λέτε γαμώ το μπουλούκι, σήμερα η Μ opponet ησυχάζει;;; είμαστε 100% READY;;;不然我们等死喔

Ρε μας τα θυμηθήκατε όλα!!!! 15 χρόνια πριν τους αγοράζαμε αγάλματα το ένα πίσω από το άλλο γιατί ΣΥΝΕΧΩΣ βγάζανε τριάρια σα κουνουπιέρες 😂🔥 Τώρα τους βλέπουμε να στήνονται σα μπούτια ενώ ο Φρανζ κάθεται σα νυχτερίδα στον πάγκο... τι έγινε ρε!!! Που είναι εκείνος ο τίτλος;;; Αυτοί οι γαμψοί στους κυνηγούς τίτλων;;; 🤬💪 Ρε η ομάδα μας ΝΥΣΤΑΖΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ! Τουλάχιστον ας τους δώσουμε τώρα μια πισωμιά βουτιά ώστε να θυμόμαστε πως όταν είχαν όνομα σηκώναμε γάντζους μέσα στο γήπεδο 😭 ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ... ΑΥΡΙΟ ΜΑΣ ΛΕΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕΡΑ!!!

ρε τί είναι αυτά βρε παιδιά μου; όταν πήγαινα live στο αμέουσα στέφανος (κι όχι για πλάκα, εκείνοι οι γκρίζοι τοίχοι) θυμάμαι τον φράνζ να τρέχει σα ψαράς στην πλώρη να πιάνει ριμπάουντ ενώ οι αντίπαλοι έμεναν σα χάλκινα αγάλματα... κανένας τότε δεν ανέβαινε πάνω του με τάχα "στρατηγική" στις αλλαγές, κανένας δεν σκεφτόταν "αλλαγή βήματος", κουρασμένοι τριγύρω μας στα χώρια κοιτούσαμε μόνο τον θόρυβο και την ηλεκτρική μπάλα του.. τώρα όμως; βλέπω τον φράνζ να σηκώνει χέρια σα κάποιος που ψάχνει το κινητό του μέσα στο σακάκι του ενώ οι ντόπιοι πρωταθλητές σου φτερνίζονται πάνω του.. εντάξει, τους ευχηθώ καλή αντάμωση, αλλά ρε βρε η ομάδα που κάποτε μας έκανε να σηκώνουμε το βράδυ τα χέρια στους ουρανούς σα να ζητούσαμε μια βροχή δάκρυα χαράς.. αύριο λοιπόν, όποιος θέλει βγαίνει στην πλατεία σα πριν δέκα χρόνια που η νίκη είχε άρωμα νέου ψωμιού μετά το γήπεδο.. εγώ πάντως φέρω τα αμύγδαλα κι αφήστε τον φράνζ εκεί πάνω.. ας δούμε κι εκείνον πόσο κάνει χορό στις βρύσες του όταν γίνει κάτι σωστό τελικά; τέλος πάντως, αύριο είμαστε εκεί όσοι θυμόμαστε πως στους δρόμους παλιά όταν κερδίναμε λέγαμε "συνεχίζουμε" κι όχι "περιμένουμε σημάδι".

Ρε φίλοι μου... σήμερα μου έδωσε κανείς έναν λόγο που χτες βράδυ ξύπνησα κι έκανε τρία χρόνια; Πριν λίγα χρόνια βγήκα μια βραδιά μαζί με τους γονείς μου στο γήπεδο εκεί στη Φλώρινα (ξέρετε εκεί κάπου τυχαίνει να γίνεται παιχνίδι της League;;; πρώτη φορά βλέπω γήπεδο μέσα στον ουρανό 😭🔥) και κατέβασα τον φράνζ μου σα ζώο— όχι σα μπούτιο, σα κυνηγόσκυλο στην πισίνα. Εκείνος όμως σηκώθηκε τρεις φορές σαν να ήταν η πρώτη φορά στη ζωή του κι έκανε "ουφ" σα χάμστερ στο τροχό. Τι έγινε τώρα;;; Μακάρι αύριο ο Φρανζ να ξαναθυμηθεί πως όταν φοράει την στολή του δεν έχει χέρια να σηκώνει στους ουρανούς αλλά γροθιές να πιάνει σβόλους από αέρα! Γιατί εμείς εδώ ζούμε όχι για την αίθουσα ανάνηψης... αλλά για τις νίκες που κλέβονται σαν κλεψίδες στις γειτονιές 💪🔴

ρε παλικαριά μου πώς γίνεται τόσοι φωτισμένοι άνθρωποι και κάποιοι συνεχίζουνε να τους βλέπουν σα χάρτινους βασιλίσκους;;; θυμάστε εκείνον τον αγώνα πριν χρόνια στον οποίο ο Φρανζ σηκώθηκε μέσα στο σπίτι του αντίπαλου ομάδας σα μαχητής;;; όχι σαν άλλος που μετράει τις νίκες στους αντίχειρες, αλλά σα εκείνος που κατέβαινε σαν κεραυνός στην πλατεία των χωριών όταν γινόταν γάμος κι έφερνε τον ήλιο με την αστραπή του;;; ήταν τέτοια νύχτα στις αρχές του 2010, έξω έβρεχε σα Θεσσαλονίκη Σεπτέμβρης βροχή κουβάδες και η πλατεία της πόλης είχε γεμίσει κόσμο γιατί οι Μάτζικ ήταν εκεί. εγώ κουβαλούσα έναν ψεύτικο στεφάνι ψαρόχορτου από τον Σκλαβουνόπουλο επειδή δεν έπιανε τίποτα στο πρωτοχρονιάτικο δέντρο μας, και κάπου εκεί στη μια γωνία βλέπω τον Φρανζ να τρέχει σα τρελός ντόπιος σα κυκλοφοριακή αστυνομία στους δρόμους όταν έχει φράχτης εργασιών. αυτός εκεί πάνω κυνηγούσε ένα ριμπάουντ σα να ήταν ζωή του κι όχι προσπάθεια αγώνα, ενώ οι αντίπαλοι είχαν σηκώσει πέτρες στις γροθιές τους σαν να ήθελαν να του σπάσουν τα κόκαλα. και κάπως έτσι, σα ν’ άναψε φωτιά το γήπεδο, έγινε αυτό το μαγικό πράγμα που λέμε "όταν κέρδιζες δεν σηκώναγες μόνο χέρια στους ουρανούς, σηκώναγες κι ένα τραγούδι γιατί ξέραγες πως η νίκη είχε ήδη γίνει δική σου πριν καν τελειώσει το πρώτο δεκάλεπτο". τώρα λοιπόν τι λέτε;;; αύριο στο γήπεδο οι Μάτζικ θα νιώσουνε ξανά εκείνο το αέρα;;; η ομάδα που κάποτε έκανε τους δρόμους μας να μοιάζουν με πανηγύρια;;; εγώ πάντως φέρνω μαζί μου ένα μπουκάλι λάδι και το βάζω πάνω στις γροθιές μου σα να λιπαίνω μηχανήματα αρχαίου πολέμου — επειδή φέτος πρέπει να ξαναβρούμε εκείνο το σφυγμό, εκείνο το βήμα, εκείνο το τραγούδι που έκαναν η ομάδα και το γήπεδο μας έναν.

Πω πω παιδιά μου… τώρα οι Μάτζικ κάνουν τους βράχους της Εύβοιας να μοιάζουνε με εύθραυστο γυαλί 😭🔥 Εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα του 2009 στο οποίο ο Φρανζ σηκώθηκε σα δαίμονας πάνω από όλους σαν να είχε φτερά στους αστραγάλους του;;; Εγώ εκείνη τη βραδιά πήγα οικογενειακώς στο γήπεδο της Λάρισας (ναι, ξέρω, δεν είναι Florida, αλλά το γήπεδο είχε εκείνο το σκοτεινό φωτισμό σα νύχτα αστραπής) και έβγαλα μια φωτογραφία όπου βλέπετε τον Φρανζ κυριολεκτικά σα κεραυνό πάνω από έναν τύπο με ύψος πάνω από δυο μέτρα— εκείνος είχε μάτια μόνο για την μπάλα σα χρυσό ψάρι που κυνηγάει ψάρι πίσω από το γυαλί της γυάλας 😭 Τώρα όμως;;; Βλέπω τον Φρανζ σα δάσκαλο δημοτικού που χάνει την υπομονή του όταν οι μαθητές του μιλάνε κατά τη διάρκεια του διδασκαλικού του λόγου… τρέχει λίγο, σηκώνει χέρια σα να ψάχνει κάτι μέσα στις τσέπες του, ενώ εμείς εδώ περιμένουμε όχι βροχή δάκρυα χαράς αλλά βροχή λάμψεων σαν εκείνες τις βραδιές που οι τίτλοι έκαναν τρελό κύκλο στη χώρα! Αλλά… φίλοι μου, αυτό το "αλλά" το λέω μόνο επειδή στις προηγούμενες δεκαετίες πήγαινα σχεδόν κάθε αγώνα live (ακόμα κουβαλάω το φουλάρι μου από εκείνον τον αγώνα του 2010 όπου οι αντίπαλοι άρχισαν να κλαίνε σα μωρά όταν είδανε πόσο μεγάλος ήτανε ο Φρανζ πάνω από το ζόρι τους 😂)— τώρα όμως βλέπω πως η ομάδα χρειάζεται όχι μόνο τον Φρανζ, αλλά κι εμάς… σαν παλιά! Να βγούμε στους δρόμους, να τραγουδάμε, να κρατάμε τις γροθιές μας σηκωμένες σα πολιορκητικοί κριοί! Αύριο λοιπόν βγαίνω στην πλατεία του Βόλου σα εκείνες τις νύχτες που κερδίναμε και φώναζαν όλοι "συνεχίζουμε" κι όχι "περιμένουμε"… ελπίζω μόνο ο Φρανζ εκείνος των παλαιών χρόνων να ξυπνήσει μέσα του, γιατί αυτή η ομάδα δεν είναι για αίθουσα ανάνηψης… είναι για εκείνον τον ουρανό που άλλοτε αγγίζαμε με τις γροθιές μας!

πω πω αυτοί οι ξεροκέφαλοι της διοίκησης εκεί κάπου στα σκαλιά του αμέουσα έπαιζαν ρε συγχωριανοί μου... θυμάμαι χτες που πήγα βόλτα στο σούπερ μάρκετ του χωριού να πάρω ένα κουτί γάλα — ντύνομαι πιο ψιλοφτιαγμένα πια αλλιώς φοβούνται οι δικαστές εδώ γύρω — και τι να δω στην τηλεόρα πάνω από τα καλάθια; τον Φρανζ σηκωμένο σα να βλέπει τον ουρανό μέσα από σιδερόφραχτη πόρτα! Παίζει σα ζόρι εκεί πάνω και όλοι οι άλλοι σα αλάτι στον διάδρομο, σηκώνουν χέρια όχι για χειροκροτήματα αλλά σα να ζητούν ψυχή αγαπημένη να κατέβει και να τους σώσει! κι εγώ εκεί στέκομαι με το γάλα στο χέρι σα πολιτισμένος άνθρωπος — όχι σαν εκείνες τις βραδιές που ερχόταν η νίκη σαν θίασος κουστουμιών και μας ξάφνιαζε πάλι — και λέω στον υπάλληλο: "ρε μαλάκα, αυτός εδώ ο Φρανζ μήπως ξεχνάει πως πριν χρόνια όταν σηκωνότανε σαν δαίμονας πάνω από όλους μας είχανε ούτε μια νίκη στο πρωτάθλημα;;; τότε δεν τον κοιτούσαμε έτσι... τότε ήτανε ο λαγός της ιστορίας μας, αυτός που ξέφευγε κάθε φορά σα να τον κυνηγούσε η ίδια η μπάλα!" κι εκείνος ο φίλος κουνούσε το κεφάλι σα νάταν ξερό περιστέρι πάνω σ' έναν αγωγό — "ναι ρε Βαγγέλη, αλλά τώρα βλέπουμε τον άνθρωπο; βλέπουμε εκείνον τον άλλον;"

καλά παιδιά... τι συνέβη όταν ξέχασα πως το καλαθάκι εκεί πάνω είναι σαν την πόρτα του χωριού μου στην Κέα — ανοίγει μόνο όταν χτυπάς δυνατά κι όχι όταν στέκεσαι σιωπηλός σα κουτός στην άκρη; εγώ εκεί κάτω στη γωνία του γηπέδου θυμάμαι ακόμα πως όταν οι Μάτζικ έπαιρναν εκείνο το βήμα πριν δεκαπέντε χρόνια, δεν ήταν τόσο η ομάδα όσο η γειτονιά που ξυπνούσε. εγώ έκοβα τις κονσόλες των παιδιών μου εκείνες τις νύχτες που η μπάλα έκανε τρύπες στον τοίχο των αποκλεισμένων τελειών· εγώ έγγραφα στον τοίχο της κουζίνας τον Φρανζ σα λέξη-κλειδί για τις δύσκολες ώρες ("όταν λες φράνζ = αύριο έχει λιακάδα"). τώρα όμως; τώρα βλέπω τους πιο πολλούς σα εκείνα τα γαϊδουράκια στον Πόρο που κοιτάνε το πλοίο να φεύγει χωρίς νερό — ενώ εκείνος ο ξεροκέφαλος ο Φρανζ στέκεται σα σιδερένιος κι όλοι γύρω του σα σακούλες άδειες κάνουν "βοηθήστε μας" στους ουρανούς. αλλιώς όμως τρέχει η μπάλα όταν φοράς την στολή σου... τρέχει σα θηρίο που καταλαβαίνει πως εκεί πάνω πάνω από τον κόσμο δεν υπάρχει κανείς για να σε σώσει παρά μόνο εσύ κι η μπάλα σου. κι εγώ πάω αύριο στη πλατεία σα πριν δέκα χρόνια όταν πήγαινε ο νικητής με την αμαξίτσα της νίκης του — φέρνω μαζί μου τρία μπουκάλια βότκα, έναν κόκκινο ουρανό (που είναι ο ίδιος σου ο φράνζ αγαπητέ) κι ένα τραγούδι που λέει "συνεχίζουμε" κι όχι "αύριο". κι όταν τελειώσει αυτός ο αγώνας; ας γίνουμε κι εμείς σα κεραυνός στην Εύβοια εκείνον τον Οκτώβρη — κάποιοι σηκωμένοι, κάποιοι ξαπλωμένοι στα χώματα της γης σας, αλλά όλοι μαζί σα μια μπάλα που δεν γίνεται ν' αγγίξεις όταν ξεκινάει το χορό της βροχής. με την αγάπη εκείνη που κάνει τους βράχους ν' ανατριχιάζουν... σπίτι σας ο Φρανζ σήμερα ας βρει τουλάχιστον μία γροθιά κλειστή πάνω του, γιατί αυτές οι ιστορίες δεν γράφονται με δάκρυα αλλά με αυτά τα δάχτυλα που πιέζουν σκληρά σα να γράφουνε ιστορία πάνω στην πέτρα.