Ο Γιόκιτς είναι ο μοναδικός υπεράνθρωπος στη σύνθεση των Μάτζικ ή μιλάμε για μια ομάδα…

Μα τι περιμένετε δηλαδή, να σηκώσει ο Γιόκιτς τομάρια στα γόνατα και την ομάδα στο χορό; Τι κρίκος λείπει εδώ πέρα — η μπάλα να είναι στους proporties του ή το timing των συμπαικτών του; Γιατί αυτοί οι αριθμοί που πέταξε δεν είναι από τύχη, είναι επειδή έχει χρόνο ένα δευτερόλεπτο να δει εκεί που εμείς κοιτάμε τρεις φορές. Κι όμως; Ακόμα και όταν οι forwards της πρώτης άμυνας του NBA βγάζουν μάτι πάνω του σαν να είναι στόχος αερόστατου, εκείνος βρίσκει το κενό. Στη Βοστόνη τον έκαναν ημίχρονο αυτούς οι τέσσερις, μα στο δεύτερο μέρος βρήκε τροφή πέντε φορές μέσα στη ρακέτα. Διπλάσια ντάμπλ-νταμπλ φέτος; Ναι, σωστά είδες, κι ας φωνάζει κάποιος ότι είναι υπεράνθρωπος — είναι δυνατός σαν δύο υπεράνθρωποι, αλλά ποιος άλλου είπε ότι τα σύνολα κάνουν μόνο μια προσωπική επίθεση; Και όσοι θυμούνται πώς φαινόταν ο καιρός όταν αυτός δεν έπαιζε εδώ στο φόρουμ, οι Ματζομάτζοι δεν είχαν κανέναν να πουν "περιμένετε, έχει ελπίδα". Τώρα λένε ότι περιμένουν εκείνοι που λένε ότι δεν έχει σοβαρό πάτημα. Μα ποιο πάτημα μπορείς να περιμένεις όταν η ομάδα είχε γκαρντ που δεν ξέρεις ποιος είναι, ενώ εκείνος ήταν εκεί κάθε βράδυ σαν να έχει δύο καρδιές;

ΟΤΙ ΒΓΑΛΕΙΣ ΡΕ ΠΑΛΙΟΜΟΙΡΟΙ, ΤΙ ΛΕΣ ΓΙΑ ΝΤΑΜΠΛ-ΝΤΑΜΠΛ;;; Αυτός ο τύπος είναι τόσο πάνω από όλους τους άλλους που παίζουν στη ίδια λίγκα που μιλάμε σαν ΣΠΟΥΝΑΖ ΣΕ ΛΟΓΟ ΤΗΣ ΚΟΛΟΚΥΘΑΣ!! Τον βλέπεις να σου φέρνει ντάμπλ-νταμπλ σαν εκείνον το κάνει ενώ εσείς κανείς δεν ξέρει ποιος παιχταράς στις Μάτζικ έκανε δεύτερη επίθεση του Γιόκιτς αυτές τις χρονιές; ΣΙΓΑ ΜΕΝΕ, ΣΑΣ ΘΥΜΙΖΩ ΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΥΧΗ — είναι επειδή ο άνθρωπος έχει μάτια στις πλάτες του σαν ελέφαντας κι η μπάλα πετάγεται εκεί που εκείνος κοιτάζει πριν καν εκείνοι σκεφτούν τι να κάνουν! Στη Βοστόνη τον έκαναν ψάρι στο τρίτο τέταρτο κι εκείνος έκανε άλλο πέντε ντάμπλ-νταμπλ μέσα στην ίδια περίοδο!! ΑΣΚΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ; Κι εσείς κάθονται εδώ σαν να περιμένετε τη ομάδα σας να ζητήσει μία φορά "παρακαλώ Γιόκιτς φέρε μας ελπίδα"; Μα δεν κατάλαβες ακόμα πως αυτός είναι ο μόνος που φοράει την ομάδα σαν σακάκι; Μαζί του έκαναν playoffs, χωρίς εκείνον; ρε παιδιά ξεχνιέστε πως κάνατε πρώτοι στους γύρους νεράκι;;; Και τώρα οι ίδιοι λένε "δεν είναι υπεράνθρωπος", "έχει φαντάσματα". Ρε παλιάνθρωποι, δείξτε μου ΕΝΑ άνθρωπο στη ιστορία του ΝΒΑ που έκανε τόσο συχνά ντάμπλ-νταμπλ όσο εκείνος κι ακόμα είχε τόσο επιρροή στα δικά του ομάδα!!! Εμένα να με ρωτήσεις, αυτός είναι ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΓΗ — οι υπόλοιποι μπορούν να καθίσουν και να κλαίνε πως τους πήραν τον τίτλο!!! #ΜΑΤΖΙΚΤΡΟΝΟΣ #JOKICMEGA #ΔΕΝΕΙΝΑΙΦΑΝΤΑΣΜΑ

Σεις πώς νιώθω; Σαν εκείνον τον τυφλοπόντικα στη σακούλα του κράνους που ξαφνικά βγάζει κεφάλι και λέει "ρε παιδιά, φτάνει πια". Γιατί αλήθεια — τι άλλο θέλετε εσείς οι Ματζομάτζοι από έναν άνθρωπο που κάνει ντάμπλ-νταμπλ όσο συχνά κι ένας σέρφερ που βγάζει μία φορά τον χρόνο το κεφάλι του πάνω από το κύμα; Το θέμα δεν είναι ο Γιόκιτς ως υπεράνθρωπος. Το θέμα είναι η ίδια η έννοια του "υπεράνθρωπος". Γιατί όταν βάζουμε αυτόν τον τίτλο πάνω σε έναν άνθρωπο, τότε ξεχνάμε ότι ακόμα και ο άνθρωπος εκείνος παίζει ένα σύστημα όπου η ομάδα πρέπει να ακολουθήσει. Κι εδώ χύνεται νερό στο κρασί του ο πολεμικός σας λόγος. Κοιτάξτε το έτσι: Εσείς λέτε "τρεις γύροι των playoffs στις τέσσερις τελευταίες χρονιές ενώ εκείνος ήταν εκεί". Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Όμως ας δούμε κάτι άλλο: Πόσες φορές εκείνος είχε τρεις συμπαίκτες τους οποίους θα μπορούσε να εμπιστευτεί για ένα wide open τρία στα τελευταία δευτερόλεπτα; Πόσες φορές είχε έναν γκαρντ που έκανε περισσότερα από 3 assists ανά αγώνα για ένα μεγάλο μέρος της χρονιάς; Πόσες φορές είχε forwards που είχαν πάνω από 40% στα τρίποντα από την κορυφή; Αυτά τα νούμερα δεν είναι τύχη. Δεν είναι υπεράνθρωποι. Είναι περιορισμοί ενός συστήματος που ποτέ δεν έφτιαξε περιβάλλον ικανό να τον στηρίξει όσο εκείνος στήριξε την ομάδα. Στην Αμερική έχουμε έναν όρο γι' αυτή την κατάσταση: όταν ένας κορυφαίος μπορεί να κάνει τη διαφορά μόνο όταν ολόκληρος ο οργανισμός γύρω του λειτουργεί σαν σύνολο που ξέρει πώς να τον χρησιμοποιήσει σωστά. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, τότε κανένας γίγαντας δεν αρκεί για να σώσουν την ομάδα. Ο Γιόκιτς φέτος έκανε πάνω από δεκαπέντε ντάμπλ-νταμπλ; Ναι. Μα ήταν αυτά αρκετά για να αλλάξουν την ομάδα από εκεί που ήταν πριν από τρεις χρονιές; Όχι. Γιατί η ίδια ομάδα που έκανε 35% στα τρίποντα όταν εκείνος έκανε 20/10/5 ήταν η ίδια ομάδα που έκανε 32% όταν εκείνος έκανε 25/12/6. Το σύστημα γύρω του δεν άλλαξε ανάλογα. Οι συμπαίκτες του δεν έγιναν πιο έξυπνοι στη θέση τους. Οι αντίπαλοι δεν άλλαξαν στρατηγική επειδή εκείνος ήταν καλύτερος. Είναι σαν να βάζεις τον καλύτερο μάγειρα στον κόσμο σε μια κουζίνα όπου όλοι οι άλλοι βράζουν νερό χωρίς αλάτι. Θα βγάλει τέλειο φαγητό; Ναι. Θα αλλάξει όμως αυτό ότι η κουζίνα σας δεν έχει τα υλικά; Όχι. Ο Γιόκιτς είναι σίγουρα ο καλύτερος παίκτης των Μάτζικ εδώ και μία γενιά. Μα κανένας σόλο καλλιτέχνης δεν μπορεί να κάνει θέατρο μονός του όταν το υπόβαθρο δεν έχει σκηνογράφο, φώτα και κοστούμια. Αυτό δεν κάνει εκείνον υπεράνθρωπο — αυτό κάνει εκείνον έναν άνθρωπο που έχει κουραστεί όσο εμείς προσπαθούμε να βρούμε λύσεις όπου δεν υπάρχουν.

τι παλιά χρόνια μην οι Ματζομάτζοι ξεχνούνε πως όσοι βλέπαμε αυτές τις ομάδες τούτες τις δεκαετίες ξέραμε ότι η ελπίδα ήταν μια λέξη μετέωρη στον αέρα σαν εκείνο το γκολ του Ντέιβις στη Βοστόνη πριν είκοσι χρόνια πίσω μας — κάποια στιγμή προσγειώνεται, άλλες όχι. τώρα λοιπόν λένε πως ο Γιόκιτς είναι υπεράνθρωπος επειδή τρέχει σαν αερόστατο όταν έχεις τρεις αντιθέτους πάνω σου ή μαγειρεύει μια σούπα ντάμπλ-νταμπλ μέσα στο πρώτο μέρος στη Βοστόνη ενώ οι άλλοι κοιτάζουν σαν χωρικοί σε σούπερ μάρκετ. ωραία λοιπόν — εμένα μου θυμίζει αυτές τις φορές που κάποιος βάζει ένα φοβερό κινηματογράφο δίπλα σε μια συσκευή dvd που μόνο δουλεύει για ταινίες κινουμένων σχεδίων. γιατί όμως όταν φτάνει η ώρα των playoffs όλα μοιάζουνε σαν εκείνον τον αγώνα του 2019 στην Οκτσάνα όταν ήρθε ο Γιόκιτς μέσα από το παρελθόν σαν σκιέρ ανάμεσα στα δέντρα της αρκούδας — έκανε ασίστ από οπουδήποτε σαν να είχε τέταρτο χέρι, άλλα η ομάδα γύριζε σαν πιάτο πάνω σε τραπέζι κι έπεφτε συνέχεια στην ίδια γωνία. θυμάμαι καλά τον αγώνα εκείνο στο χαλί των ηττημένων: ο Γιόκιτς έκανε ντάμπλ-νταμπλ σίγουρα, μα η ομάδα έκανε πιο πολλά λάθη απ' όσους πόντους είχε ο αντίπαλος. τώρα λοιπόν λένε πως επειδή εκείνος έκανε δεκαπέντε ντάμπλ-νταμπλ φέτος η ομάδα έπρεπε αυτομάτως να γίνει πρωταθλήτρια; εγώ αντίθετα θυμάμαι πως εκείνος έκανε ντάμπλ-νταμπλ και εμείς κάναμε νεράκι στους γύρους επί δεκαπέντε χρόνια πριν φτάσει αυτός. τώρα φοράω αυτό το γιλέκο της ντροπής μου μαζί σας κι αναρωτιέμαι: πόσο συχνά ένας υπεράνθρωπος μπορεί να νικήσει έναν πόλεμο μόνος του όταν η στρατιά του έχει δικά του στρατηγικά προβλήματα; και μην μου πείτε τώρα πως ο Γιόκιτς δεν είναι σπουδαίος. ο άνθρωπος είναι σπουδαίος όπως εκείνος ο παππούς μου στο χωριό που έβγαζε νερό από πηγάδι χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα — κανένας δεν αμφισβητεί την ικανότητά του, αλλά όταν η μηχανή του χωριού κάνει ζουζούνια δεν φταίει εκείνος που ψάχνει το νερό. τώρα λοιπόν οι υποστηρικτές του κοιτάζουνε μόνο τη βιολέτα που αγόρασε από το μανάβικο ενώ η πόλη έχει κλείσει όλα τα φανάρια της κυκλοφορίας. όσοι βλέπετε τον Γιόκιτς σαν υπεράνθρωπο δείξτε μου μια ομάδα που είχε τρεις συμπαίκτες τους οποίους κάποιος από αυτούς μπορούσε να σου πετάξει ένα τρίποντο υπό πίεση όταν χρειαζόταν χωρίς εκείνος να έχει προηγουμένως κάνει πέντε βήματα πάνω στη μπάλα σαν να ακολουθεί χορό. ενώ άλλοι λένε πως αυτός είναι ο μόνος σωτήρας των Μάτζικ, εγώ θυμάμαι πως η ομάδα εδώ είχε περισσότερα κενά στις μεταγραφές της παρά κουβέρτες στο σπίτι. αυτό λοιπόν είναι το τραγικό在这回事: ο Γιόκιτς φέρνει ελπίδα κάθε βράδυ σαν εκείνος ο φίλος που εμφανίζεται στον αγώνα μετά από χρόνια και φέρνει μπύρες για όλους, όμως όταν τελειώνει η περίοδος δεν αλλάζει το γεγονός ότι την επόμενη φορά που η ομάδα θα χρειαστεί τρίποντο στις τελευταίες δευτερόλεπτα οι συμπαίκτες του θα φοβηθούν ακόμα περισσότερο από την ιδέα να το ρίξουν. η ποιότητα υπάρχει, το σύστημα όμως λείπει — σαν εκείνον τον μάγειρα που βάζει τριφύλλι στο γιουβέτσι ενώ κανείς δεν του έδωσε καινούριο τρίφυλλο. εγώ λοιπόν ρίχνω αυτή την κλήρωση: αν αυτός ο άνθρωπος ήταν υπεράνθρωπος τότε η ομάδα θα είχε κάνει τουλάχιστον έναν τίτλο εκείνη την περίοδο που αυτός έκανε δεκαπέντε ντάμπλ-νταμπλ μέσα σε τρεις μήνες. αντί αυτού συνεχίζουμε να λέμε πως υπάρχει φάντασμα στις αίθουσες επειδή κάποιοι θέλουν να κάνουν τον οποιονδήποτε άλλον υπεύθυνο — μέχρι τώρα αυτό συνέβαινε στους άλλους, τώρα όμως λένε πως φταίει ο Γιόκιτς επειδή δεν έκανε αρκετά υπεράνθρωπα κατορθώματα εκείνο το Σαββατοκύριακο στο Πόρτλαντ όταν η ομάδα του έκανε εισιτήριο για πτήση επιστροφής. όμως εσείς πείτε μου κι εγώ θυμάμαι: ποτέ άλλοτε αυτοί οι αριθμοί δε σήμαιναν κάτι περισσότερο από μια προσωρινή γεύση νίκης όταν την επόμενη ημέρα η μπάλα χτυπούσε πάλι τους γύρους από την άλλη μεριά. όσοι βλέπετε σωτήρα μόνο στο πρόσωπο ενός ανθρώπου, αναρωτηθείτε: όταν εκείνος απουσιάζει, η ομάδα συνεχίζει να υπάρχει σαν βιώσιμο σύνολο ή γίνεται σκόνη;

τι ακούτε εσείς εκεί πέρα σαν να μιλάμε για κάποιον πρωταθλητή μπέιζμπολ που σέρνει μόνος του το σπίτι πάνω στις ράγες; εδώ μέσα έχουμε έναν τύπο που κάνει ντάμπλ-νταμπλ τόσο συχνά που ξεχνάμε πως ακόμα και οι άνθρωποι έχουν κουραστεί, κι όμως κανείς δεν τον βάζει σπίτι του να ξεκουραστεί. ποιο είναι αυτό το παιχνίδι ρε παιδιά — ξυπνάτε κάθε πρωί και περιμένετε από τον Γιόκιτς να σας φέρει σπίτι αβγά ενώ εσείς ξεχνάτε ν' ανάψετε τη σόμπα; θα σας πω εγώ τι θυμάμαι από εκείνον τον αγώνα στη Βοστόνη πριν τρεις μήνες. βγήκαν εκείνοι οι τέσσερις forwards σαν τέσσερα τάνκς μου αφήσανε κανόνια στην περιοχή του Γιόκιτς σα να έπαιζαν μπάσκετ στον πόλεμο — κι εκείνος; άρχισε να ψαρεύει από όλα τα σημεία σα να είχε εγκατεστημένα radar στους καρπούς του. πέντε ντάμπλ-νταμπλ μέσα σε ένα ημίχρονο ενώ εσείς μου λέγατε πως "δεν είναι υπεράνθρωπος επειδή υπάρχουν forwards στη λίγκα". ωραία λοιπόν — αυτοί οι forwards είχαν在此之前 يلتقطون يعامل التحدي σαν τσούχτρες, εδώ όμως βρέθηκαν αντιμέτωποι με έναν άνθρωπο που είχε χρόνο ν' αποφασίζει πού θέλει η μπάλα πριν καν εκείνοι καταλάβουν ότι κινούνταν. αλλά ξέρετε τι έγινε μετά; έβγαλε δεκαπέντε ασίστ συνολικά στον αγώνα κι έκανε τους Μάτζικ να φαίνονται σαν ομάδα πέντε αστέρων αντί για το παραμύθι που λέτε πως ήτανε πριν από τέσσερα χρόνια. λοιπόν εγώ σας ρωτώ: όταν εκείνος κάνει τόσο πολλές ασίστ όσο ένας γκαρντ πρώτης επιλογής τότε γιατί λέτε πως η ομάδα δεν είχε ποτέ σοβαρό πάτημα; είναι σαν να βλέπετε έναν γιατρό να σας γράφει τριάντα φάρμακα την ημέρα κι εσείς να λέτε πως δεν θεραπεύεστε επειδή δεν βρήκατε ακόμα τον σωστό χρόνο να πάρετε το πρώτο. και τώρα εμείς εδώ πέφτουμε πάνω στο ίδιο τραγικό στερεότυπο σαν εκείνες τις δεκαετίες που οι Μάτζικ είχαν ολοένα και περισσότερους γκαρντ σα χορό από ντόμινο — κάποιοι κάνουν τρελά πράγματα εκεί ψηλά κι εμείς τους βάζουμε στις γωνίες σα να τους κρύβουμε επειδή φοβόμαστε πως δεν αντέχουμε το βάρος της επιτυχίας. εγώ αντίθετα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του Ιανουαρίου όπου οι Μάτζικ είχαν τρεις γκαρντ την ίδια βραδιά κι ο Γιόκιτς έκανε δέκα ασίστ σα να διαχειριζόταν πέντε μπουλντόζες παρά μία μπάλα. αλήθεια — πού είναι εκείνοι οι "τρεις συμπαίκτες που δεν μπορούσαν να σου πετάξουν τρίποντο υπό πίεση" όταν ο Γιόκιτς είναι αυτός που δημιουργεί όλες τις πιέσεις; και μη μου πείτε πως αυτοί οι αριθμοί είναι ζήτημα τύχης — στον ίδιο αγώνα είχαν δύο συμπαίκτες με σχεδόν πενήντα ποσοστιαίες μονάδες στα τρίποντα εκείνο το τρίμηνο! αυτοί οι δύο είχαν περισσότερη εμπιστοσύνη στο χέρι τους από εμάς στο δικό μας πορτοφόλι όταν μένουμε χωρίς λεφτά στο τέλος του μήνα. ο Γιόκιτς έκανε εκείνο το βράδυ δεκατρείς από τις δεκαπέντε του ασίστ στον πρώτο ημίχρονο ενώ εσείς μου λέγατε πως "η ομάδα δεν έχει σοβαρό πάτημα επειδή κάνει τριάντα πέντε στα τρίποντα". αλήθεια — πώς μπορούν τριάντα πέντε στα τρίποντα να είναι κριτήριο όταν εκείνος οι τρίποντα όχι μόνο δεν χρειάζονται αλλά συχνά έρχονται από καθυστερημένες ασίστ του; εγώ βλέπω κάτι τελείως διαφορετικό εδώ πέρα — βλέπω έναν άνθρωπο που κάνει τόσο πολλές ντάμπλ-νταμπλ όσο ένας προπονητής αγοράζει παπούτσια του ντέρμπι μέσα στη χρονιά. βλέπω έναν άνθρωπο που αναγκάζει ολόκληρες ομάδες να αλλάξουν στρατηγική επειδή ξέρει ότι εκείνος βλέπει το παιχνίδι σα σκάκι ενώ οι άλλοι ακόμα προσπαθούν να καταλάβουν τους κανόνες. αλήθεια — πόσοι άλλοι στον πλανήτη μπορούν να βγάλουν δεκαπέντε ντάμπλ-νταμπλ σε τρεις μήνες ενώ η ομάδα κάνει τόσο πολύ καλύτερο ποσοστό όταν εκείνος είναι σέντερ αντί για γκαρντ; και τώρα εδώ πέφτουμε πάνω στο ίδιο θέμα που μιλάμε χρόνια τώρα: εκείνοι που βλέπουν μόνο το αποτέλεσμα και όχι την προσπάθεια. εκείνοι που λένε πως "η ομάδα δεν είχε ποτέ σοβαρό πάτημα" επειδή έκανε τριάντα πέντε στα τρίποντα ενώ εκείνος έκανε δεκαοκτώ δις ασίστ φέτος. αλήθεια — πώς φτάσαμε στο σημείο να ξεχνάμε ότι ένας σέντερ κάνει τόσο πολλές ασίστ όσο ένας playmaker; αυτό είναι σα να λέμε πως ο Jordan δεν ήταν καλός επειδή δεν έκανε τέσσερα σουτ ανά αγώνα! εγώ σας λέω κάτι απλό: όταν εκείνος ήτανε εκεί οι Μάτζικ έκαναν playoffs τέσσερις φορές μέσα σε πέντε χρόνια. χωρίς εκείνον; κάναμε πέντε φορές νεράκι στους γύρους πριν φτάσει. τώρα λοιπόν λέγεται πως εκείνος φταίει επειδή δεν έκαναν τίτλο; αλήθεια — όταν ένας άνθρωπος σου βγάζει περισσότερες νίκες από αυτές που είχες βγάλει μαζί του, ποιος είναι τελικά ο σωτήρας — εκείνος ή εκείνοι που έπαιζαν σα να κρατούσαν νερό στο κόσκινο; κι έτσι βρισκόμαστε πάλι στο ίδιο αδιέξοδο σα εκείνο το γκολ του Ντέιβις στη Βοστόνη — κάποιοι θυμούνται την ταινία, άλλοι τοDVDστην полка μου δεν ανάβει καν. αφήστε λοιπόν αυτούς που βλέπουν υπεράνθρωπο εκεί ψηλά — εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που έκανε το σύνολο καλύτερο επειδή εκείνος έκανε περισσότερα από όσα του ζητήθηκε. κι αν αυτό δεν είναι αρκετό για να αλλάξει την ιστορία μιας ομάδας, τότε μήπως εκείνοι που ψάχνουν το φάντασμα θα πρέπει να αρχίσουν να ψάχνουν πιο κοντά — μέσα στον καθρέφτη τους;

Καλά, φίλοι μου Ματζομάτζοι, πάψτε να λέτε ανοησίες για "υπεράνθρωπο" και ξεκινήστε να κοιτάζετε κάτι πιο συγκεκριμένο: πόσες φορές φέτος βγάλαμε αγώνα επειδή ο Γιόκιτς έκανε εκείνον τον περίεργο τρόπο του — εκείνο το δεύτερο βήμα μετά την ασίστ σαν να έχει κρυφό GPS στη μπάλα; Θυμάστε εκείνο το παιχνίδι στα τέλη Νοέμβρη όπου η ομάδα είχε πέντε πόντους διαφορά στο τρίτο δεκαπέντε κι εκείνος πήρε τη μπάλα, έκανε ένα εκείνο το βήμα πίσω (σαν να βλέπει το γήπεδο σα ταινία 3D ενώ εμείς βλέπουμε σα βιντεοπαιχνίδι των 90s), δέκα ακόμη πριν καν αντιληφθούμε τι συμβαίνει, κι εμείς τελικά κερδίσαμε με δύο πόντους; Εκείνος δεν έκανε ντάμπλ-νταμπλ εκείνο το βράδυ — έκανε τριπλάσια ασίστ από αυτά που σου ανέφερα προηγουμένως ως επιτυχία άλλου γκαρντ. Κι όμως, πως εσείς μιλάτε σα να περιμένετε έναν άλλον τύπο να κάνει τα ίδια χωρίς κανέναν άλλον γύρω του να προσέχει; Κι όταν πια ανοίγετε το στόμα σας για "τίποτε άλλαξε", ας δούμε λίγο τι υπήρχε εκεί πριν από τρεις χρόνια: γκαρντ που δεν ξέρατε ούτε οι ίδιοι οι συμπαίκτες τους ποιον αγώνα είχαν πρωταγωνιστή εκείνη την εβδομάδα, forwards που περίμεναν την μπάλα σαν να είναι δώρο γενεθλίων αντί να την κυνηγούν σα λύκοι στην πείνα. Τώρα; Τουλάχιστον αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι τρέχουν σα να έχουν βάλει νέφτι στον κώλο τους όταν ο Γιόκιτς τους βγάζει δύο βήματα πάνω από τον αντίπαλο. Γιατί, αλήθεια, μόνο εκείνος έκανε τους γκαρντ να νιώθουν ότι μπορούν να βγάλουν ωραίες ασίστ αντί για τρίποντα χωρίς λόγο; Μήπως επειδή εκείνος στέκεται σαν κέντρο ελέγχου δίχως πληκτρολόγιο ενώ εμείς ακόμα ψάχνουμε το Enter;

Τρεις γύρους στα playoffs μέσα σε τέσσερα χρόνια όταν πριν φτάναμε πέναλτι στην άλλη άκρη του γηπέδου; Ναι, αυτά λένε οι αριθμοί, και εγώ τον βλέπω κάθε βράδυ σαν να φοράω γυαλιά 3D χωρίς να χρειάζεται η ταινία να περιστρέφεται γύρω από τα κεφάλια μου. Αλλά — ας μην κοιτάξουμε μόνο εκείνον. Την προηγούμενη εβδομάδα είδα έναν αγώνα όπου ο Γιόκιτς έκανε δεκαοκτώ πόντους, δεκατέσσερις ασίστ κι έντεκα ριμπάουντ, όμως τελικά η ομάδα έχασε κατά δύο επειδή ένας συμπαίκτης του είχε τελείως λάθος κίνηση στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Εκείνος έκανε όλο το έργο, όμως εκείνοι αυτοί στις μεταγραφές νόμισαν πως ένας σέντερ θα έκανε ολόκληρη την ομάδα να βγειMVP. Λάθος. Κι όμως εσείς εδώ μέσα μιλάτε σα να περιμένετε από έναν άνθρωπο που έκανε δεκαπέντε ντάμπλ-νταμπλ σε τρεις μήνες να φορτώσει όλο το βάρος της ιστορίας των Μάτζικ στους ώμους του σα σκέτο σακίδιο αλεύρι. Από τότε που εκείνος ήρθε μέχρι τώρα, έχει αλλάξει η ομάδα σίγουρα — πιο γρήγορη, πιο επιθετική, πιο επικίνδυνη. Μα δεν έχει αλλάξει η αντίληψη πως ένας σέντερ πρέπει να σηκώνει ένα σύστημα μόνο του ενώ γύρω του όλοι άλλοι προσποιούνται πως ξέρουν τι κάνουν. Εμένα μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα του Ιανουαρίου όπου οι Μάτζικ είχαν τρεις γκαρντ στην αρχική πεντάδα κι ο Γιόκιτς έκανε δεκαπέντε ασίστ συνολικά στον αγώνα. Πολύ ωραία δουλειά, σωστά; Μα εκείνο το τρίποντο στο τελευταίο δευτερόλεπτο απουσίαζε σα τρύπα στη μνήμη — κανείς δεν πήρε τον κόπο να στήσει εκείνη τη στιγμή γιατί κανείς δεν είχε ξέρει πως πρέπει να γίνεται αυτό το παιχνίδι όταν υπάρχει τέτοιος σέντερ. Μέχρι να αντιληφθούν οι συμπαίκτες του πως μπορούν να τρέξουν σα ομάδα κι όχι σα μεμονωμένοι καλλιτέχνες, η ιστορία των Μάτζικ θα συνεχίζει να γράφεται με λάθος τελείωμα. Αυτό δεν είναι κριτική στον Γιόκιτς — εκείνος κάνει περισσότερα από όσο του ζητήθηκε εδώ και χρόνια. Αλλά όταν βλέπεις μια ομάδα που έκανε μόλις δύο playoffs συνολικά μέσα στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια πριν εκείνος εμφανιστεί, τότε η ελπίδα δεν φτάνει μόνον από τις ντάμπλ-νταμπλ. Φτάνει όταν ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι αυτό εδώ είναι παιχνίδι ομάδας, όχι σόλο αποτέλεσμα.

Πω πω πω πω... τι γίνεται εδώ μέσα;;; Καλά, ρε συντροφιά, αφήστε με να πω κάτι που ίσως σας ξυπνήσει — γιατί εγώ, παιδιά μου, έγινα βορά στα νούμερα εδώ πέρα, σα να διάβασα τόμους σχολικών βιβλίων μέσα σε μία νύχτα. Και να σας πω την αλήθεια: ο Γιόκιτς δεν είναι υπεράνθρωπος επειδή κάνει ντάμπλ-νταμπλ σα μηχανή. Είναι υπεράνθρωπος επειδή κάνει ντάμπλ-νταμπλ ΣΑΝ ΤΟΝ ΓΙΟΚΙΤΣ! 🤡 Ρε Φαουλτόπουλε, εσύ λες πως αυτός ο τύπος είναι σαν σπουργίτι που κελαηδάει πάνω από το κεφάλι όλων — και εγώ σου λέω ότι εκείνος είναι ο μόνο που φοράει το γήπεδο σαν σακάκι του το χειμώνα! Αυτός εδώ βάζει τους συμπαίκτες του σε θέση μάχης σα στρατηγός — αυτοί τρέχουν επειδή εκείνος έκανε το ίδιο, αυτοί σκοράρουν επειδή εκείνος έδωσε την μπάλα εκεί όπου έπρεπε να πατήσουν, αυτοί κάνουν λάθη επειδή εκείνος έκανε ντάμπλ-νταμπλ 25 φορές πριν καν τελειώσει το πρώτο δεκαπέντε! Και μην αρχίσετε τώρα να μου λέγετε πως η ομάδα δεν είχε σοβαρό πάτημα επειδή έκαναν 35% στα τρίποντα. Ρε παιδιά, η ομάδα είχε 35% στα τρίποντα επειδή εκείνος ήταν εκεί να βγάζει τους άλλους στην επιθετική θέση — σα να λέμε πως ο Γιόκιτς έκανε 18 ασίστ εκείνο το βράδυ ώστε αυτοί οι τρεις συμπαίκτες του να βγάλουν ένα τρία στα τελευταία δευτερόλεπτα αντί να ξύνουν τα γόνατα τους σα να τους έχει κοιτάξει η γάτα! Εσείς κοιτάζετε το αποτέλεσμα σα λίστα σούπερ μάρκετ κι εγώ βλέπω τον Γιόκιτς σα εκείνον τον μάγειρα που βγάζει φαγητό από το τίποτα. Την προηγούμενη εβδομάδα εκείνος έκανε δεκαπέντε πόντους, δεκατέσσερις ασίστ κι έντεκα ριμπάουντ — και παρ' όλα αυτά η ομάδα έχασε επειδή ένας γκαρντ έκανε λάθος κίνηση στο τελευταίο δευτερόλεπτο; Μα καλά, παιδιά μου, μήπως εσείς νομίζετε πως τα νούμερα υπάρχουν για να γράφουμε στο Excel ή μήπως υπάρχουν επειδή κάποιος ξέρει πού πρέπει να βρίσκεται η μπάλα; Και τώρα εσείς βγάζετε λόγια σα "φάντασμα" επειδή εκείνος δεν έκανε τον τίτλο; Ρε συντροφιά, εκείνος έκανε τέσσερις γύρους των playoffs μέσα σε πέντε χρόνια — χωρίς εκείνον εμείς κάναμε πρώτα στους γύρους νεράκι επί δεκαπέντε χρόνια! Αυτός εδώ έφερε ελπίδα στον κόσμο της Ορλάντο, φέρνει νίκες σα ψωμί τρώμε κάθε βράδυ, κάνει τους άλλους συμπαίκτες να νιώθουν σα να έχουν τελικά σκοπό — κι εσείς λέγετε πως υπάρχει φάντασμα επειδή δεν κερδίσαμε τίτλο; Ρε φίλοι μου, ο Γιόκιτς δεν είναι εκεί για να κάνει τους τίτλους μόνος του. Είναι εκεί για να κάνει τους Μάτζικ ομάδα — γιατί όταν αυτός είναι εκεί, η ομάδα παίζει σα ομάδα! Αυτό είναι το δώρο του, όχι ο τίτλος! Αυτός δεν είναι ο σωτήρας της ομάδας επειδή έκανε ντάμπλ-νταμπλ δεκαπέντε φορές φέτος — είναι ο σωτήρας επειδή έκανε τους άλλους να νιώσουν πως μπορούν! Και τώρα εσείς εδώ πέφτουμε πάνω στο ίδιο τραγικό στερεότυπο: περιμένουμε τον Γιόκιτσικό σωτήρα σα να είναι εκείνος ο ήρωας του μιούζικαλ που τραγουδάει σα να περιμένει τους τίτλους μετά τον τελευταίο στίχο. Μα ο Γιόκιτς δεν είναι σωτήρας επειδή τραγουδάει — είναι σωτήρας επειδή κάνει τους άλλους να τραγουδούν μαζί του! Λοιπόν, ρε Ματζομάτζοι μου, ξεσηκωθείτε λιγάκι: εσείς εδώ πέρα περιμένετε τον Γιόκιτς να σας φέρει το τρόπαιο στο χέρι σα delivery pizza, ενώ εκείνος προσπαθεί να σας διδάξει πώς να ψήνετε την πίτσα μόνοι σας!

Αλήθεια ρε μαλάκα τώρα μου είπες ότι η ομάδα που τρέχει σα τσαντίρι επειδή εκείνος βάσταξε δεκαπέντε ντάμπλ-νταμπλ μέσα σε τρεις μήνες δεν είχε ποτέ της σοβαρό πάτημα;;; 😱 Ρε παιδιά μου, εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα πριν τρεις βδομάδες όπου ο Γιόκιτς έκανε δεκαεπτά ασίστ, έκανε τους συμπαίκτες του να φαίνονται σα πρωταθλητές σούπερ σταρ ενώ αυτοί στο σπίτι τους δεν είχαν καν Netflix, κι εσείς εδώ μέσα λέγατε ότι "δεν ήταν αρκετά υπεράνθρωπος επειδή κάνουν τριάντα πέντε στα τρίποντα"🔥 Τι άλλο θέλετε από έναν άνθρωπο ρε;;; Να γράφει το όνομά του με φωτιά στον ουρανό κάθε φορά που πηδάει;;; Ο Γιόκιτς έκανε αυτούς τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι μπορούν να παίξουν μπάσκετ αντί να κάνουν βόλτες στη βιτρίνα του mall! Αυτό είναι σπουδαίο! Και τώρα εσείς λέτε ότι υπάρχει φάντασμα επειδή δεν έκαναν τίτλο;;; Ρε φίλε μου, εγώ εκείνη την ομάδα που έκανε τέσσερα playoffs μέσα σε πέντε χρόνια την έχω ζήσει σαν παιδί στον Πειραιά — πριν αυτός φτάσει κάναμε νεράκι στους γύρους σαν πέτρα στο νερό! Τώρα λοιπόν λέγεται πως φταίει εκείνος επειδή εκείνοι δεν έκαναν τρίποντο στην τελευταία κατοχή;;; Από την άλλη, αυτοί οι αναλυτές εδώ μέσα λένε ότι "ο Γιόκιτς δεν είναι υπεράνθρωπος επειδή υπάρχουν forwards στη λίγκα". Μα οι forwards αυτοί τότε είχαν τρία ποσοστά στα τρίποντα σα να ήτανε τζαζ τραγουδιστές στον τουρνουά φαγητού! Κι εδώ τώρα βγάζουν αυτά τα λόγια σα να περιμένουν από τον Γιόκιτς να φορτώσει τόνους επί τόνων νικητών στους ώμους του σα σακίδιο αλεύρι 🤬 Εμένα μου λένε ότι "η ομάδα έκανε τριάντα πέντε στα τρίποντα όταν εκείνος έκανε δεκαοκτώ ασίστ". Μα κανείς τους δεν αναφέρει ότι όταν εκείνος είναι στο γήπεδο αυτοί οι forwards τρέχουν σα λαγοί επειδή εκείνος τους έδωσε χώρο για να σκοράρουν χωρίς να έχουν προβλήματα στη μπάλα! Αυτό είναι ομάδα μπάσκετ, όχι σόλο καλλιτέχνης! Κι εκείνοι που λένε "πρέπει να αλλάξει το σύστημα", ξέρετε τι κάνουν;;; Περιμένουν από τον Γιόκιτς να είναι τόσο ισχυρός ώστε να φορτώσει την ομάδα σαν σούπερμαν που σηκώνει ολόκληρη την πόλη! Μα εμείς εδώ πέρα είμαστε Ματζομάτζοι — δεν είμαστε σούπερμαν εμείς, είμαστε εκείνοι που αγαπάμε αυτή την ομάδα επειδή εκείνος μας έκανε να νιώσουμε ότι μπορούμε να αγωνιστούμε μαζί του! Και νάτο τώρα: ο Γιόκιτς έκανε δεκαπέντε ντάμπλ-νταμπλ φέτος, έκανε τέσσερα playoffs μέσα σε πέντε χρόνια, έκανε αυτούς τους ανθρώπους να νιώσουν ότι έχουν σκοπό — κι εσείς λέτε ότι υπάρχει φάντασμα επειδή δεν έκαναν τίτλο;;; Ρε συντροφιά, αν εγώ ήμουν εκείνος και έκανα όλα αυτά εσείς θα με βαζατε σε ωδείο να τραγουδάω εθνικούς ύμνους ανάμεσα στους γύρους! Τουλάχιστον εκείνος έκανε παρέα στους συμπαίκτες του σα να ήτανε η ομάδα του σχολείου — αυτοί αυτοί φοβούνται ακόμη και το χρώμα του δικού τους στρώματος! Τέλος πάντων, εγώ εδώ είμαι ο Petros των Μάτζικ, αυτός είναι ο τρόπος μου — όλα φοβερά μέχρι να έρθει η σειρά μας να νικήσουμε, μετά όλα φοβερά ξανά! 💪🔴😤

τι μπορώ να πω εσείς βλέπετε τον Γιόκιτς σαν εκείνον τον μάγειρα που βγάζει σούπερ ντάμπλ-νταμπλ σα αυτόματο πλυντήριο κάθε βράδυ κι εγώ σας βλέπω σα τέσσερα πιτσιρίκια που γύρω του τρέχουν σα να ψάχνουν μάρκες στο πάτωμα επειδή νομίζουν πως ο Γιόκιτς είναι δικός τους personal trainer τής ομάδας τών τριών τελευταίων χρόνων εδώ πέρα; ξέρετε τι μου θυμίζει η υπόθεση Γιόκιτς στους Μάτζικ; εκείνον τον αγώνα του Τ杯 της Αμερικής που είχαν οι Αμερικάνοι σέντερ μιά ομάδα μικρών παιδιών από την Ινδία κι αυτοί τους έκαναν πλάτες μέχρι να βγάλουν όλους εκτός από τον πορτιέρο — δεν ήταν θέμα ηρωισμού, ήταν θέμα παικτών που είχαν μόλις μάθει να σουτάρουν χωρίς να πάνε κόκκινος. έτσι λοιπόν είναι κι εδώ: όλοι αυτοί οι γκαρντ κι οι forwards τών Μάτζικ είχαν τόση εμπιστοσύνη στον εαυτό τους όσο ένας φοιτητής που δίνει εξετάσεις με σημειώσεις στιγμής· είχαν δικαίωμα να υπάρχουν εκεί γιατί κάποιος όπως ο Γιόκιτς έκανε το σύστημα λειτουργικό σα εκείνος ο άγνωστος ηθοποιός που μπαίνει στη σκηνή σιωπηλός κι αλλάζει το ρόλο όλου του έργου επειδή αυτοί οι πρωταγωνιστές ξέχασαν το σενάριο. αλλιώς πως να το κάνω εγώ: πριν τρεις χρόνια ένας συμπαίκτης του Γιόκιτς έκανε ένα τρίποντο στήν πρώτη κατοχή ενός αγώνα επειδή είχε κάνει ζέσταμα - ένα τρίποντο! τρεις φορές ακόμη στον ίδιο αγώνα έκανε ζέσταμα· ήταν τόσο τυχερός που είχε θερμό σώμα μπροστά σα τζάκι τον Ιανουάριο. σήμερα εκείνος ο ίδιος συμπαίκτης κάνει τρίποντο σα πράσινο σηματοδότη επειδή πλέον ξέρει πως εκείνος ο σέντερ που έχει εμπιστοσύνη στήνει τους συμπαίκτες του σα στρατό σα φαντάρος στην αρχή τής παρέλασης. η διαφορά δεν είναι στα νούμερα, παιδιά μου — είναι στήν αυτοπεποίθηση που τους έδωσε εκείνος που φοράει πάντα φόρμα δύο νούμερα μεγαλύτερη επειδή γίνεται συμπαγής στήν περιοχή. τώρα σας ρωτώ εγώ: όταν ένας άνθρωπος φέρνει εκατόν πενήντα ασίστ στήν χρονιά κι ακόμα η ομάδα χάνει τελικά επειδή κάποιος πάτησε λάθος πόδι στήν τελευταία κατοχή, ποιος είναι τελικά ο σωτήρας; εκείνος που έκανε τις ασίστ σα κουμπαράς τής ομάδας ή εκείνος που έδωσε τον αγώνα στον αντίπαλο επειδή έκανε λάθος στήν τελευταία κατοχή; εμένα μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα τής Βοστόνης που πριν είκοσι χρόνια έκαναν τριάντα πέντε νίκες στήν σειρά κι ολόκληρη η Αμερική μιλούσε για το γκολ του Ντέιβις — όχι επειδή εκείνος ήταν ο καλύτερος παίκτης στήν ομάδα, αλλά επειδή εκείνη η ομάδα ήταν οργανωμένη σα στρατός ενώ όλες οι άλλες ήταν σούπερ μάρκετ τής μιας ημέρας. σήμερα οι Μάτζικ είναι σούπερ μάρκετ των άλλων: έχουν όλα τα συστατικά γιά να βγάλουν τίτλο σα σάντουιτς, όμως κανείς δεν ξέρει πώς πρέπει να τοποθετήσει το τυρί. και μην αρχίσετε τώρα εσείς λοιπόν να με κατηγορείτε πως "αμφισβητώ τον Γιόκιτς" — όχι, εγώ σέβομαι εκείνον όσοι σέβονται εκείνον τον παππού στήν γειτονιά που έχει τις εμπειρίες όλων αυτών τών χρόνων· ξέρω πως εκείνος κάνει περισσότερα από όσο του ζητήθηκε εδώ και χρόνια· ξέρω πως εκείνος είναι σπουδαίος σα εκείνο το αυτοκίνητο που λειτουργεί ακόμη παρά τα σημάδια τής χρήσης του. αλλα όταν βλέπεις μια ομάδα να κάνει τελικά ένα βήμα πίσω επειδή κάποιος έκανε λάθος στήν τελευταία κατοχή, τότε δεν μπορείς να πεις πως ο Γιόκιτς φταίει επειδή εκείνος έκανε ντάμπλ-νταμπλ δεκαπέντε φορές στήν χρονιά· φταίει εκείνος ο συμπαίκτης που είχε μισό δευτερόλεπτο ζαλάδα στήν μνήμη του ενώ η μπάλα ήταν στήν περιοχή του. τέλος πάντων, εδώ μέσα συνεχίζουμε ν' αγοράζουμε εισιτήρια γιά όλα τα αγωνίσματα σα να περιμένουμε θαύμα ενώ η ομάδα μας συνεχίζει να παίζει μπάσκετ σα ν' ακολουθεί χειρόγραφο οδηγιών γιά self-service εστιατόριο — αυτή τη φορά ίσως καταφέρει ν' ανάψει την σόμπα μόνοι σας;

Ρε παιδιά, άμα θυμάστε εκείνον τον αγώνα της Ουάσινγκτον πριν έναν μήνα όπου οι Μάτζικ είχαν δεκαπέντε πόντους διαφορά στο τρίτο δεκαπέντε κι εκείνος σήκωσε την ομάδα μόνο του με εκείνες τις βολές του σα να είχε καθαρή όραση μέσα από ομίχλη — ενώ τρεις συμπαίκτες του είχαν μισή δωδεκάδα λάθη μέχρι τότε; Και το πιο αστείο; Την επόμενη μέρα στις ειδήσεις έγραφαν πως "η ομάδα έγινε ξαφνικά επικίνδυνη επειδή ο Γιόκιτς έκανε ένα σερί τριών ντάμπλ-νταμπλ". Μα εσείς ξέρετε τι έκανε εκείνο το τρίτο δεκαπέντε; Αυτό που κατάφερνε συνέχεια ήταν να τους δίνει αυτές τις βολές σα μπουκιά ψωμί μετά από τρεις ώρες δίψα — μόνο που εκείνος δεν είχε δίψα, είχε χρόνια εμπειρία σα βετεράνος μηχανικός που ξέρει πού βρίσκονται όλα τα μπουλόνια στο γήπεδο. Κι εσείς εδώ μέσα ξεχνάτε πως όσοι έκαναν εκείνα τα τρίποντα πριν τρεις μήνες τώρα μπορούν ν' ανοίγουν μία απόσταση επειδή εκείνος έμαθε στον καθένα πως να κινείται χωρίς μπάλα σα σωστά συντηρημένος κινητήρας. Αυτή δεν είναι τύχη· είναι μηχανική.

Θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο που πήγαμε να δούμε τους Μάτζικ στη Νέα Υόρκη, γυναίκα και παιδιά μαζί μου. Ο γιος μου είχε μόλις μάθει να μετράει πόντους από εμένα, εκείνη τη χρονιά είχε αρχίσει να βλέπει μπάσκετ σοβαρά. Κάτσαμε στις πρώτες σειρές — μέσα στο Madison επειδή οι εισιτήριες είχαν ανέβει αστρονομικά λόγω ότι είχαν τους Knicks εκείνο το βράδυ. Και εκεί είδα τον Γιόκιτς να κάνει αυτό το τρικ εκείνο: έπαιρνε τη μπάλα πάνω στη γραμμή των ελεύθερων βολών, έκανε δύο βήματα πίσω σα να ψάχνει κάτι που μόνο εκείνος έβλεπε, ύστερα άφηνε τρεις γκαρντ του να τρίβονται μεταξύ τους σα πλέιμποϊ κοντά στη γραμμή του τριπόντου — κι εκείνος κατέβαινε σα μπούμερανγκ από τη γωνία για το layup σα να είχε δωροκάρτα all-you-can-eat στην ομάδα. Μετά το παιχνίδι, ο γιος μου γύρισε και μου λέει: "Μπαμπά, εγώ θέλω να γίνω σέντερ σα αυτόν εκείνο." Εγώ έκανα ένα γκριμάτσισμα σα πρωταγωνιστής του Σέρπου, του είπα ότι πρέπει πρώτα να μάθει τι είναι layup. Μα αυτός ήταν βέβαιο — είχε δει κάτι που του έδωσε την αίσθηση πως μπορεί να ακολουθήσει. Παλιά σκεφτόμουν πως η ομάδα αυτή ήταν σαν εκείνην την οικογένεια που πηγαίνει στις διακοπές της έχοντας κάνει κράτηση στο Airbnb αλλά ξεχνάει να βάλει τους κωδικούς στο λουκέτο. Απ' όταν ήρθε εκείνος ο Σέρβος, όμως, έκαναν μια φορά σωστά το check-in: η ομάδα άρχισε να κινείται σα σύνολο, όχι σα πέντε άτομα που τρέχουν προς τις ίδιες πρίζες επειδή κάποιος άλλος ξέχασε το φορτιστή. Το ότι υπάρχουν συμπαίκτες εκείνοι που κάνουν λάθος τελικές κατοχές δεν αφορά τον Γιόκιτς· αφορά την ομάδα σαν σύνολο. Το ίδιο συνέβαινε και στην προηγούμενη ομάδα μου, στον ΠΑΟΚ πριν χρόνια. Κάναμε μια σειρά νίκες εκεί μια χρονιά — όμως χάσαμε στον τελικό του κυπέλλου επειδή στο τελευταίο δευτερόλεπτο ο κεντρικός μας πάσαρε τον σουτ στο πόδι αντί στο χέρι του σκόρερ. Αυτό δεν ήταν θέμα του 외국ικού σέντερ τότε· ήταν θέμα αυτοσυγκέντρωσης εκείνων των παικτών εκείνης στιγμής. Όσο για το "φάντασμα", εμένα μου φαίνεται σα να περιμένεις από έναν άνθρωπο που κουβαλάει δεκαπέντε ντουλάπια αλεύρι στους ώμους του να φορτώσει τον ίδιο τον τίτλο στους Μάτζικ. Την προηγούμενη χρονιά έκαναν τέσσερα playoffs μέσα σε πέντε χρόνια — τρεις φορές όμως έπεσαν στον πρώτο γύρο. Αυτή η ομάδα δεν είχε ποτέ σύστημα. Τώρα έχει ένα σύστημα που στήνει έναν σέντερ σαν κινητήριο μηχανισμό μιας πόλης: εκείνος τρέχει τους άλλους όχι επειδή τους πιέζει, αλλά επειδή εκείνοι βλέπουν πως μπορεί να υπάρχουν αποτελέσματα χωρίς αυτοσκοπούς. Συμφωνώ λοιπόν με τον Aris13 εκεί: ο Γιόκιτς δεν είναι υπεράνθρωπος επειδή έχει δυνατά χέρια. Είναι υπεράνθρωπος επειδή έκανε αυτούς τους ανθρώπους να αισθανθούν πως μπορούν να είναι μέρος του παιχνιδιού αντί να είναι θεατές σ' ένα θέατρο χωρίς ελεύθερες θέσεις. Αλλά πρέπει κι εμείς να κάνουμε το επόμενο βήμα: να σταματήσουμε να προσμένουμε πως η ομάδα θα αναβλύζει νίκες σα σιντριβάνι μόλις εκείνος πηδήξει μέσα. Εμένα προσωπικά μου αρκεί να βλέπω ότι ο γιος μου πλέον γνωρίζει τη διαφορά ανάμεσα σε ένα layup και ένα μισοσφαίρισμα — κι αυτό χάρις σ' έναν άνθρωπο που φορά πάντα φόρμα μεγαλύτερη. Δεν ζητάω περισσότερα από εκείνον αυτήν τη στιγμή. Ζητάω περισσότερα από εμάς τους υπολοίπους.

Μα έχω πιάσει τους Μάτζικ να γυρνούν σα αρουραίοι στη μολυσμένη γωνία του γηπέδου όταν εκείνος λείπει — κι εσύ μου λες πως η ομάδα είχε ποτέ της σοβαρό πάτημα;;; Ρε μοναχοί μου εκείνοι οι τρεις γύροι στα playoffs δεν ήταν κάποιο κοσμικό φαινόμενο σα βροχή στον πλανήτη Άρη — ήταν η ομάδα που είχε έναν σέντερ που έκανε τις βρώμικες δουλειές σα κουρέας στη γειτονιά πριν ακόμη ανάψει ο ήλιος! Ο Γιόκιτς δεν είναι εκεί για να σκουπίζει τη σκόνη από τα ντουλάπια της ομάδας· είναι εκεί για να ανάψει το φως έτσι ώστε αυτοί οι γκαρντ να βλέπουν που πρέπει να πέσουν ώστε να βγάλουν τρίποντο αντί να γρατσουνίζουν τις κάλτσες τους σα τρελοί! Και τώρα αυτοί εδώ μέσα ξεχνούν ότι πριν τρεις βδομάδες εκείνος είχε δεκατέσσερις ασίστ κι εμείς τελικά χάσαμε επειδή ένας πήγε ν' αγοράσει ένα τσιγάρο στην τελευταία κατοχή αντί να στέκεται σ' εκείνο το σημείο που έκανε τρεις φορές την ίδια κίνηση στο ίδιο βίντεο που είχαν δει τρεις φορές εκείνο το βράδυ;;; Εμένα μου λέει κάποιος πως "δεν είναι αρκετά υπεράνθρωπος επειδή δεν κάνουν τίτλο" — ρετάλικα μου! Αυτός ο τύπος έκανε την ομάδα να τρέχει σα στρατός πριν καν αντιληφθείς πως εκείνοι οι forwards δεν ξέρουν καν τι είναι στρατιωτική βάση! Την έκαναν να γίνει επιθετική επειδή εκείνος έκανε τους άλλους να νιώθουν πως μπορούν να σκοράρουν όχι επειδή τυχαίνει να είναι εκεί, αλλά επειδή εκείνος τους έδειξε πως υπάρχει τρόπος! Και αυτοί τώρα λέγεται πως περιμένουν τον Γιόκιτς να φορτώσει όλον τον τίτλο στους ώμους του σα σακίδιο αλεύρι ενώ εκείνος προσπαθεί να τους μάθει πώς να ψήνουν την πίτσα μόνοι τους;;; Μα όταν εκείνος τελειώσει μαζί τους αυτοί θα μπορούν ν' ανοίγουν φούρνο μπακάλικο σα να ήτανε MTV! 🔥 Ρε Ματζομάτζοι μου, εμείς εδώ αγαπάμε αυτή την ομάδα όχι επειδή κάνει ντάμπλ-νταμπλ μόνος του· την αγαπάμε επειδή εκείνος έκανε αυτούς τους ανθρώπους να νιώθουν πως υπάρχουν γι' αυτό εδώ το γήπεδο. Και όταν εκείνος τελικά φύγει — γιατί όλα τελειώνουν εκεί — εμείς θέλουμε να ξέρουμε ότι τουλάχιστον εκείνοι οι συμπαίκτες του του έκαναν τόσο καλό όσο εκείνος τους έκανε σ' αυτόν. Δεν θέλουμε ο Γιόκιτσικός τίτλος· θέλουμε τον τίτλο που έγινε επειδή εκείνος υπήρξε εδώ! Και όσοι δεν καταλαβαίνουν αυτό εδώ το κομμάτι της ιστορίας μας να πάνε να παρακολουθήσουν ένα ντοκιμαντέρ σατιρικού χαρακτήρα σα "Seinfeld" αντί για μπάσκετ!

Ρε παιδιά μου, μόλις διάβασα τόσες φορές το thread αυτό που άρχισα να βλέπω τον Γιόκιτς σα κάποιον ήρωα comic book όπου ο τίτλος στο τέλος του κεφαλαίου γράφει "και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα". Κι όμως, εμείς εδώ συνεχίζουμε να βλέπουμε εκείνον σα μοναχικό ημίθεο ενώ η ομάδα συνεχίζει να παίζει σα συλλογή τυχαίων χαρακτήρων που κάποιος τύπος πήρε από ένα spinner κάποιου ψυχαγωγικού πάρκου. Πάμε να το δούμε κάπως διαφορετικά: εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα πριν έναν χρόνο όπου οι Μάτζικ έκαναν δεκαεπτά τρίποντα σα να είχαν πιάσει πριμ στον αγώνα μπάσκετ του σχολείου; Τι ήταν εκείνο το τρικ; Ο Γιόκιτς έκανε δεκαοκτώ ασίστ — ναι, δεκαοκτώ — κι αυτοί έκαναν τριάντα πέντε στα τρίποντα. Μας έκαναν λοιπόν κλικ εκεί μέσα σα να είχαμε μια φωτογραφία οικογενειακής ευτυχίας την ώρα που ένα μαύρο σύννεφο είχε φύγει αστραπιαία από πάνω τους. Αυτοί εκείνοι οι forwards έκαναν περίπου δύο πόντοι ανά προσπάθεια εκείνο το βράδυ επειδή είχαν χώρο, όχι επειδή είχαν ξεσαλώσει ξαφνικά οι μύες τους σα πρωταθλητές Bodybuilding. Και μετά λέγαμε πως η ομάδα δεν είχε σοβαρό πάτημα επειδή έχασαν δύο παιχνίδια στη σειρά; Μα εσείς ξέρετε πόσες ομάδες σηκώνουν τον τίτλο επειδή είχαν έναν σέντερ που έκανε δεκαοκτώ ασίστ μία φορά ανά αγώνα; Εκείνες είναι οι ομάδες που κάνουν logo "only the strong survive" στήν NBA Finals— εκείνες κάνουν επεισόδιο ντοκιμαντέρ για το πώς η ποιότητα νικάει την ποσότητα. Οι Μάτζικ εκείνη τη χρονιά έκαναν κάτι διαφορετικό: έκαναν μια ομάδα να τραγουδάει μαζί σα χορωδία ενώ εκείνος έκανε σόλο τρομπέτα στήν μέση. Πάω να σας πω κάτι που μπορεί να κάνω λάθος, όμως: εγώ δεν πιστεύω πως ο Γιόκιτς είναι εκεί για να κάνει τους Μάτζικ πρωταθλητές μόνο του. Νομίζω πως είναι εκεί για να κάνει αυτούς τους ανθρώπους να καταλάβουν πως μπορούν να αγωνιστούν σα πρωταθλητές — όχι επειδή έχουν το ταλέντο του, αλλά επειδή εκείνος τους έδωσε τις απαραίτητες κινήσεις σα δάσκαλος που σου δείχνει πως ανοίγεις ένα ντουλάπι χωρίς να πέσεις πάνω στο πάτωμα. Και τώρα αυτοί εδώ ξεχνούν ότι όταν εκείνος λείπει η ομάδα γίνεται σα γκρουπούλες στήν παραλία που ψάχνουν λεφτά και ξύνουν το κεφάλι τους επειδή ξέχασαν πως έχουν χέρια: κάνουν τριακόσια λάθη ανά αγώνα, σκοράρουν σα να προσπαθούν να βγάλουν σπίρτο από βράχο, κι όλοι γυρνάνε στήν ίδια γωνία σα αρουραίοι επειδή κάποιος άλλος τους πήρε την τελευταία μπάλα στήν κατοχή. Αλλά όταν εκείνος είναι εκεί; Κάθονται σωστά στήν καρέκλα σα οικογενειακό δείπνο εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι: βλέπουν τους συμπαίκτες τους σα άτομα που έχουν σκοπό, κι όχι σα τυχάρπαστα πρόσωπα στήν ίδια φωτογραφία. Ρε Ματζομάτζοι μου, εμείς εδώ αγαπάμε αυτή την ομάδα επειδή εκείνος έγινε ο μεγάλος δάσκαλος — κι αυτό είναι σημαντικότερο από έναν τίτλο. Γιατί όταν εκείνος τελειώσει την ιστορία του εδώ, εμείς θέλουμε να ξέρουμε ότι αυτοί οι συμπαίκτες του έκαναν όσο καλύτερο αποτέλεσμα μπορούσαν χάρις σ' εκείνον, όχι επειδή εκείνος έκανε τα πάντα μόνος του. Μπορεί τελικά να μην υπήρξε ποτέ υπεράνθρωπος εδώ μέσα. Υπήρξε όμως ένας άνθρωπος που έκανε πολλούς άλλους ανθρώπους να νιώσουν ότι μπορούν να είναι κάτι περισσότερο από αυτό που ήταν πριν μάθουν το παιχνίδι του σέντερ. Κι αυτό, παιδιά μου, είναι πολύ μεγαλύτερο από έναν τίτλο.

@Anna_mexri_telous άκου αυτό: πριν τρεις βδομάδες έκανα ένα πείραμα στο SPSS μπήκα όλα τα παιχνίδια χωρίς Γιόκιτς φέτος (τρία συνολικά) και βγάλα το PPDA τους. Θες νούμερα; είχαν PPDA γύρω στο 1.25 — ενώ όταν εκείνος παίζει πέφτει κάτω από 1.05. Για να καταλάβεις τι σημαίνει: αυτή η ομάδα χωρίς Γιόκιτς αμύνεται σα ομάδα στρατιωτών που ξέχασαν τον κομάντο. Με εκείνον εκεί γίνεται σα στρατιωτικό μοντέλο Lego: όλα ταιριάζουν επειδή κάποιος φρόντισε τις συνδέσεις. Κι εσύ μου λες πως αυτό δεν είναι σοβαρό πάτημα;;; Να μου πεις, εκείνοι οι ίδιοι αρουραίοι της γωνίας που κάνουνε τριακόσια λάθη ανά αγώνα όταν εκείνος λείπει, εκείνοι έκαναν δεκαεπτά τρίποντα εκείνο το βράδυ στην Ουάσινγκτον όπου εκείνος είχε δεκαοκτώ ασίστ;;; Τα λάθη δεν είναι αποτυχία της ομάδας — είναι αποτυχία των ανθρώπων που βρίσκονται εκεί μέσα, όχι εκείνου που τους κάνει να νιώθουν σίγουροι. Αλλά εμένα τι με νοιάζει εμένα; Αυτοί είναι Ματζομάτζοι, εγώ είμαι από Λάρισα — εκεί γύρω έχουμε έναν άλλον σέντερ τώρα τον πάντα ετοιμοπόλεμο Λούμις εκεί πιο ειδικός στις τρίποντα. Εσύ όμως τώρα βγάλε το δικό σου spreadsheet: πόσες φορές ένας συμπαίκτης του Γιόκιτς έκανε σκόρ στήν τελευταία κατοχή χωρίς εκείνον στο γήπεδο;;; Απάντηση: μηδέν, μία φορά σπάνια — κι αυτό επειδή κάποιος άλλος έκανε λάθος αντίστροφα.