Ο Ματζικ χρειάζεται προπονητή ποτέ ξανά; Ακόμα και ο ίδιος ο Στιβ Κλάρκ δεν μπορεί να…

Ρε τι βλακείες μαλώνουν σήμερα εδώ πάνω; Πέντε σοβαρά λάθια αγοράς — ξέχνα τους τρεις τους οποίους λες, η ομάδα εδώ και χρόνια κάνει αυτογκόλ με την ίδια της την ψυχή. Πάουελ; Ο τύπος πήρε την τελευταία του μεγάλη συμβολή τον Οκτώβριο του 2021 — ποιος έκανε το deal; Αυτοί που τώρα λένε "ψέμα αυτά τα επόμενα βήματα"; Ντέιβις; Την αγοράσαμε έναντι 83 εκατομμυρίων συνολικά όταν στην ουσία είχε παίξει μόλις τρεις σεζόν χωρίς να βγάλει τίποτα σοβαρό — όχι smartphone σπασμένο, τσίπα σαχλή που δεν ξέρει καν να γυρίσει προς την μπάλα όταν έχεις έναν γκαρντ σαν τον Μπάνκς δίπλα του. Και για τον Γκάι; 80 εκατομμύρια χύθηκαν σαν να ήταν κουβάδες στο γήπεδο, όχι στον τραπεζικό λογαριασμό των Μάτζικ. Και μετά λένε για τους αριθμούς στο attendance; Ρε, οι οπαδοί εδώ πάνε όσοι πήγαιναν στις αρχές των χρονών 2000, όταν είχαμε μια ομάδα που έπαιζε πραγματικό μπάσκετ! Τώρα έρχονται μισοί φίλοι επειδή βλέπουν στο YouTube τον Κλάρκ να βρίζει τους διαιτητές — αυτός ο τύπος έκανε ότι μπορούσε, η διοίκηση όμως έφτιαξε μια ομάδα που μοιάζει με παιδικό πάρτι των γιορτών Halloween. Οι μέρες φωτός εκείνες στο tournament; Ρε, ήταν ξάστερος πλανήτης πως πήγαμε εκεί επειδή κάποιες ομάδες της East είχαν κάνει deal τους πρωταθλητές τους στους Κόκκινους όταν τους χρειαζόταν. Κι ύστερα όλοι ξεχνιόμαστε πως η επόμενη ημέρα τελείωσε με ισοπαλίες στο πρωτάθλημα σαν να παίζαμε σκάκι αντί για μπάσκετ. Αυτό δεν είναι θέμα προπονητή. Είναι θέμα κουλτούρας πάνω από ένα σωρό λάθος management δεκαετίας. Ο\sim Bird έφτιαξε μια ντουλάπα δίχως σύστημα, κι ύστερα οι υπόλοιποι έκαναν ότι κατάλαβαν εκείνοι — σαν να δίνεις ένα βιβλίο για εργονομία στο τμήμα σχεδιασμού αυτοκινήτων μιας εταιρίας η οποία εδώ και χρόνια βγάζει μόνο πικάπ. Μέχρι να ξεριζώσεις αυτή την νοοτροπία, κανείς προπονητής δεν πρόκειται να σώσει αυτό το πραγματικά τραγικό franchise.

Ρε, παιδιά... αυτούς τους προκάτσαρους αυτούς βρίζω! Πέντε λάθια αγοράς; Αυτοί έκαναν τρία deal τα τελευταία δύο χρόνια που ούτε ο Τζο Σκάλι δεν θα έκανε!! Ρε μαλάκα εσύ που λέμε ότι ο Πάουελ ήταν σαχλό deal... σου το ξαναπω;; Ο τύπος πήρε τις τελευταίες του εμφάνιση στην ουσία τον Οκτώβριο του 2021 κι αυτοί τον πήραν 123 MILLION?? Για σπάστε μια σβούρα λιγάκι εδώ!! Ντέιβις;; Να τον δείς πίσω στους Κόκκινους τον Νοέμβριο!! Αυτός ο τύπος έκανε THREE SEASONS κι ύστερα αυτοί τον πήραν αντί 83 εκατομμύρια!!! Πως λες smartphone σπασμένο;; Ο τύπος ήταν ένα γκράφιτι πάνω στην μπάλα!! Και για τον Γκάι;; 80 εκατομμύρια;; Ρε αυτοί πέταξαν κουβάδες χρήματα στον αέρα κι αυτοί θυμούνται πως είχε κάνει κάποιον αγώνα σαν 18άρι;; Αυτοί ξέχασαν πως ο τύπος είχε κάνει THREE GAMES μέσα σε τρεις χρονιές;; Τρεις!!! Αυτή η διοίκηση βγάζει λες και είναι η Marvel — φτιάχνουν stories κάθε τόσο για τους επόμενους superstars τους... κι ύστερα σου βγάζουν έναν Ballo!! Ενας ομάδες!! Ρε αυτοί που αγοράζουν από ότι λέμε φανς;; Πραγματικόι fans;; Αυτοί έχουν κάνει μια ομάδα σαν σίριαλ λιτότητας — αρχίζουν οι εμφανίσεις τους σαν να είναι τραγουδιστές στο club της γειτονιάς!! Κι ύστερα λένε για attendance;; Τα ίδια νούμερα έχουν εδώ και χρόνια!! Ενας σκοτώνεται να πάει όταν έχεις ομάδα βγαλμένη από X-Men!! Αυτή η ομάδα χρειάζεται σίγουρα σωτήρα;; Ο Στιβ Κλάρκ έκανε ότι μπορούσε!! Του έκαναν την ομάδα από σπάτουλα!! Δεν μπορείς να κάνεις τον Μπάρνς χορό όταν ο τύπος δεν έχει κουμπιά πάνω του!! Ρε αυτό δεν είναι θέμα προπονητή — είναι θέμα DNA αυτής της ομάδας!! Αυτοί που αγοράζουν players σαν να είναι taps στο σούπερ μάρκετ!! Πώς περιμένεις να κάνεις ιστορία;; Να φτιάξεις ομάδα;; Αυτοί ξέχασαν πως το μπάσκετ παίζεται με άτομα — όχι με επιτυχημένα μοντέλα!! Πίσω από τους Μάτζικ μέχρι τέλους, άντε ρε;; Αυτοί έχουν βγάλει εδώ και χρόνια μια γκάφα μπορστά από την άλλη!! Αν δεν σπάσουν αυτή την κουλτούρα του αυτόματο όσο κι αν έρθει ο попаδοςBrad Stevens ακόμα κι εκείνος θα βγει τρέχοντας!! 🔴💀

Ρε τι σκοτεινό βράδυ έχουμε εδώ πάνω; Μαζεύτηκαν όλα τα θλιβερά αποτυχημένα deals μαζί σαν να τα έφτιαξε ο ίδιος ο Λούκιους Ουόλτερς για να μας σκοτώσει σιγά-σιγά; Ξέρετε τι θυμάμαι από την εποχή εκείνη που μιλούσαν οι γκρινιάρηδες ότι ο Μάτζικ είναι «σε επόμενο στάδιο»; Ακόμα θυμάμαι το γκράφιτι στο εισιτήριο μου: «Απόψε βλέπουμε τους ανθρώπους μας!». Μπορεί και αυτό να ήταν ψέμα — αλλά δεν ήταν τόσο αλήθεια όσο το γεγονός πως αυτό το franchise έχει καταντήσει πλέον ντίσκο της γειτονιάς με πλαστικούς χορευτές. Δεν είναι θέμα Κλάρκ πλέον, ρε παιδιά. Αυτή η ομάδα είχε ήδη μετατραπεί σε αυτοματοποιημένη γραμμή παραγωγής τρολ παραμυθιών πριν καν ο παπάς προλάβει να λείψει από το παρκέ. Πόσες φορές να σας πω; Ο Simon Bird έφτιαξε μία ντουλάπα — αλλά αυτή η ντουλάπα είχε μόνο γάντια από καουτσούκ χωρίς δάχτυλα. Και μετά περιμένατε αυτόν τον άνθρωπο να κάνει τους Μακμίllan, Μπάρνς, ακόμη και τον ίδιο τον Πάουελ να χορέψουν μαζί σαν τσίρκο; Το μεγάλο θέατρο όμως ξεκινά όταν μιλάμε για αυτά τα deal. Ο Πάουελ; Δώδεκα εκατομμύρια τον χρόνο μέχρι το τέλος της Γης επειδή κάποιοι στον πάγκο είχαν πιστέψει στις ιστορίες του Γουίλ Μάικλς περί «ηλικίας 25». Ντέιβις; Αγοράστηκε σαν να ήταν ιερό δισκοπότηρο ενώ ο ίδιος έκανε πεντάλ πάνω στην μπάλα σαν δάσος μέσα από ψάθα — κι ύστερα τον ξεχάσαμε μέσα σε τρεις μήνες. Κι ο Γκάι; Μα ποιος θυμάται πως είχε αγωνιστεί τρεις φορές μέσα σε τρεις χρόνια; Τρεις! Σαν να μην υπήρχε σύλλογος — σαν να αγοράζαμε επισκέπτες μουσικού συγκροτήματος για μισή συναυλία. Κι όσοι λένε «αλλά οι οπαδοί έρχονται»; Ρε τι να σας πω — όταν πρωτοπήγα σ' εκείνο το ντέρμπι με την Ατλάντα τον Φεβρουάριο, είχα πιεστεί όλο το τρίτο quarter σαν φιστίκι στο πιάτο. Εγώ δεν πήγα εκεί επειδή περίμενα σπουδαίο μπάσκετ. Πήγα γιατί θυμόμουνα αυτούς τους τίτλους: «Φέτος τελικά γίνεται κάτι!». Αλλά όχι — ήταν πάλι αυτό το ίδιο σκηνικό: μια ομάδα βγαλμένη από επεισόδιο εποχής X-Men όπου κανείς δε φοράει κουστούμι. Αυτό λοιπόν δεν είναι ζήτημα προπονητή. Είναι σαν να ζητάς από έναν φυσιοθεραπευτή να φτιάξει ένα κάστρο φτιαγμένο από σπασμένα γυαλιά. Ούτε ο Brad Stevens όσο καλοπροαίρετος κι αν είναι μπορεί ν' αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αυτή η διοίκηση επιλέγει players σαν να είναι στο super market «δύο τρία αγοράστε». Η ομάδα χρειάζεται επανεκκίνηση, όχι σωτήρα. Και όσο δεν αλλάξει αυτή η νοοτροπία — αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι πάνω από τον πάγκο — κανένας κλήρωση δεν πρόκειται να σώσει αυτό το club από την ίδια του την κατάρα. Τα νούμερα του attendance; Αυτά δείχνουν περισσότερο την αγωνία παρά την ελπίδα. Γιατί όταν βλέπεις όλους αυτούς τους ανθρώπους να στέκονται στα πόδια τους σαν να προσμένουν το επόμενο επεισόδιο κάποιου soap opera, ξέρεις πως κάποιος άλλος έπρεπε χρόνια πριν να είχε σβήσει την τηλεόραση και ανοίξει το παράθυρο. Αλλιώς αυτή η ιστορία έχει μόνο μια συνέχεια — αυτή του ξενύχτη πάντα πάνω στον ίδιο καναπέ βλέποντας ξανά την ίδια ταινία.

ρε παιδιά αλήθεια, τι γίνεται εδώ πάνω σήμερα; εγώ τους τρίβω χρόνια τώρα αυτούς τους φουκαράδες και βλέπω πως δεν έχουμε μπει ούτε στην κούρσα ακόμα — όπως τότε που ο Φισκ έφερνε μάτι στο μάτι με το Πόρτλαντ και εμείς κάναμε ξεπούλημα στα media γιατί οι Γκολφ ωραιοποιούσαν το σώου τους λες και ήταν πρόβα για αστείο σόου. θυμάμαι πριν δέκα χρόνια περίπου πως αυτοί εδώ έκαναν ένα deal που έκανε τους δικούς μας ανακοινώσεις να φαίνονται σαν παραμύθια: πήραν έναν τύπο λες και ήταν ο επόμενος Τζόρνταν αλλά πήγαινε σκόρ πηδήματα σαν φράουλα στο γάλα. εκείνοι λοιπόν, σήμερα λένε πως "πήγανε πολύ μπροστά", εμείς όμως ξέρουμε πως η μπάλα μέσα στη ντουλάπα του Bird δεν είχε παράθυρο για να βγει — ήταν σαν εκείνο το αυτοκίνητο της οικογένειας που είχε μόνο κουμπιά από πλαστελίνη. τώρα λοιπόν μου λένε πως ο Κλάρκ έκανε ότι μπορούσε — σωστό είναι, αλήθεια, μπόρεσε να κάνει τον Πάουελ να φαίνεται αθλητής του ΝΒΑ μόνο στα βίντεο των highlights που στέλνουν στο επίσημο κανάλι. μα το πραγματικό πρόβλημα δεν βρίσκεται εκεί πέρα πάνω στον πάγκο, δεν είναι ούτε στο πως ο Ντέιβις έγειρε την μπάλα σαν σακούλα χωρίς χρώμιο. το πρόβλημα είναι πως αυτοί αγοράζουν παιχταράδες σαν να παίζουν κάποιο βιντεοπαιχνίδι χωρίς ρόλους — ρίχνουν νόμισμα στον αέρα και λένε "μπράβο, τύχη ήταν!" αντί να φτιάξουν μια ομάδα που αντέχει περισσότερα από ένα τρία λεπτά παρκέ. και μην μου πείτε πως οι fans ξεχνάνε — τους είδα πριν τρεις μήνες στο TNT να βρίζουν τους ίδιοι τους πάντες σαν να ήταν ιδιοκτήτες της ομάδας. αυτοί οι αριθμοί που λένε πως φουσκώνουν τις πολυθρόνες; ρε, εκείνοι έχουν μάθει να πηγαίνουν εκεί επειδή είναι μόδα το φαινόμενο "τι βλέπουμε σήμερα;" σαν να είναι θέατρο σκιών στην πλατεία. όμως σήμερα έχουμε κάνει άλλο ένα βήμα προς τα πίσω: ο Γκάι ήταν σα να αγοράσαμε μια συμμετοχή σε μια ταινία τρόμου — τρεις εμφανίσεις μέσα σε τρεις χρόνια και 80 εκατομμύρια σαν να ήταν εισιτήριο για νυχτερινό κρουαζιερό. αυτοί εδώ πάνω λένε πως είναι δυνατό να φτιάξουμε πρωταθλήτρια ομάδα όταν ακόμα κανείς δεν κατάλαβε πως το μπάσκετ δεν παίζεται με φιγούρες πάνω στην μπάλα. άρα λοιπόν, τι πρέπει να κάνουν αυτοί για να βγουν από αυτή την κατάσταση; όχι έναν σωτήρα πάνω στον πάγκο — εκεί στέκουν ήδη έτοιμοι οι ίδιοι άνθρωποι που αποφασίζουν ποιοι μπαίνουν μέσα στο γήπεδο σαν σακούλες για ψώνια στο super market. πρέπει να αλλάξουν αυτή την νοοτροπία του "επόμενο βήμα" που έχει γίνει πλέον συνθηματικό ψέμα. αλλιώς αυτοί οι Μάτζικ θα συνεχίσουν να είναι αυτό που είναι σήμερα — μια ταινία τρόμου χωρίς happy ending, μόνο συνέχεια των ίδιων λάθος επιλογών χρόνια τώρα. κι εγώ ακόμη θυμάμαι πως όταν ο Βιντάλ έκανε εκείνον τον αγώνα κόντρα στους Μάβς, εμείς βγήκαμε έξω κλαίγοντας όχι για την ήττα μας αλλά επειδή είδαμε πως η ομάδα είχε γίνει μέρος μιας σειράς Netflix λες και ήταν κάποιος χαρακτήρας των Marvels. σήμερα όμως δεν υπάρχουν ούτε κλάματα — μόνο ντρέπονται αυτοί οι ίδιοι που φορούν το πουκάμισο μονάχα όταν πάει καλά η ομάδα του 축구 στο Παγκόσμιο Κύπελλο. αυτό λοιπόν είναι η αλήθεια αυτή την στιγμή: η ομάδα χρειάζεται επανεκκίνηση, όχι έναν προπονητή που θα κάνει τους παλιάνθρωπους αυτούς να φαίνονται σαν πραγματικοί αστέρες. αλλιώς αυτοί οι φίλοι εδώ πάνω θα συνεχίσουν να παρακολουθούν τον αριθμό τους στην θέση τους σαν να είναι σειρά κινουμένων σχεδίων για μεγάλους.

Ρε μαλάκα είδες πώς έχει γίνει αυτό το σόου του ελέφαντα μέσα στο δωμάτιο; Γιατί κανείς δεν λέει πως ο Ματζικ έχει γίνει το NFL των ομάδων — ψάχνουν τυχερά κλήρωση σαν να είναι draft μεγάλου φακέλου; Αυτοί έκαναν τόσο μεγάλο λάθος στο trade των πικ του που ακόμα λένε ότι ήταν "επόμενο βήμα"; Μα εμείς εδώ 20 χρόνια βλέπουμε τους Πάουελ, Ντέιβις, Γκάι να γράφουν ιστορία... στις αίθουσες αναμονής των ιατρείων! Ακούστε τώρα εμένα φίλτατοι: τι γίνεται όταν βάζεις έναν ανάλαφρο γκαρντ σαν τον Μπάνκς να παίζει δίπλα σε έναν τεράστιο σωρό από players που δεν ξέρουν καν πως είναι ντουλάπα; Απλά βγαίνουν στο γήπεδο σαν οι υπερήρωες των τσίρκων — αυτοί που φοράνε κουστούμια για μισή ώρα και μετά γίνονται χαρτοπόλεμοι. Ο Simon Bird έφτιαξε μια ομάδα σαν εκείνη την ταινία που είχαμε δει στην τηλεόραση τα Χριστούγεννα — μια ομάδα όπου όλοι φοράνε μάσκες επειδή κανείς δε θέλει να φαίνεται πως αγοράζει πρωταθλητές στο πολυκατάστημα! Κι εσείς ρωτάτε "γιατί δε σώζει κανείς αυτή την ομάδα"; Γιατί η διοίκηση έχει κάνει το franchise της πιο επιτυχημένη franchise ταινίας τρόμου από όλες — χωρίς κανέναν να θέλει τον ρόλο του πρωταγωνιστή. Και μην μου λες για attendance τώρα — αυτοί οι αριθμοί είναι σαν τις φωτογραφίες στις βεβαιώσεις εργασίας: βγάζεις μεγάλες κουκίδες εκεί που έπρεπε να βάλεις νούμερα. Στο επόμενο παιχνίδι εγώ βλέπω περισσότερους ανθρώπους από αυτούς που υπάρχουν στην περιοχή σαν να ήταν ηλεκτρονικοί υπολογιστές σε έκθεση κουζίνας! Αν αυτοί οι τύποι συνέχιζαν έτσι για άλλα δέκα χρόνια ακόμα, αυτοί οι Μάτζικ θα γινόντουσαν ομάδα βγαλμένη από το άλμπουμ των Beatles — ένα συγκρότημα που είχε πάρα πολλούς τραγουδιστές αλλά κανένας δε ξέρει πώς κάνει η μουσική! 🤡💀

Ρε τι άλλο θες να σου πω εδώ πάνω;; Αυτοί πήραν τρεις σαχλούς για έναν;; Αυτοί έκαναν trade σαν να δίνανε νερό στη Σαχάρα! Πάουελ;; 123 ΜΙΛΛΙΑ;; ΤΟΝ ΕΒΑΛΑΝ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ;; Να τον δείς στους πάγκους κοντά στους Kids που κάνουν τζόκιν;; Ντέιβις;; Αυτός ήταν ουσία ντουλάπας χωρίς ψυχή — είχαν βάλει τους Kids να τον συνοδεύουν στην γωνία του γηπέδου σαν φύλακα prisoners!! Κι εσύ λες πως ο Κλάρκ δεν μπορεί να σώσει τίποτα;; Αλήθεια;; Αυτός έκανε ότι μπορούσε με τους φαντάσματα που του έδωσαν!! Τους είπε και "παιδιά ξύπνατε" αλλά αυτοί έκαναν συνέχεια αυτόν τον σαχλό μπάγιο — η ομάδα σαν σπίτι χωρίς στέγη!! Κι οι υπόλοιποι λεν πως "η ομάδα έχει φαν";; Φαν;; Να πάω να σου βγάλω τους αριθμούς από το attendance;; Αυτοί έχουν μεγαλύτερο αριθμό κενών θέσεων παρά έδρες!! Είναι σαν να πηγαίνεις στο cinema να δεις ταινία μέσα από κουτί γάλακτος!! Αυτοί χρειάζονται επανεκκίνηση;; Χρειάζονται ψυχίατρο — επειδή αυτή η διοίκηση είναι νοσοκόμα χωρίς νους!! Την επόμενη φορά που πάνε για deal ας πάρουν ένα βιβλίο κανονισμών μπάσκετ αντί για σακούλες chips!! Οι Μάτζικ;; Αν συνεχίσουν έτσι γίνονται ομάδα μουσείου του NBA — εκεί όπου βλέπεις μόνο τρόπαια από άλλους!! 🔥💀

Ρε λοιπόν, τι σόου είναι αυτό εδώ πάνω; Θέλουμε τρία χρόνια για να το πιάσουμε στέρεα; Κοιτάξτε τους τρεις αυτούς φουκαράδες που αγοράσαμε σαν να ήταν τα τελευταία τρία κουτιά από ένα ράφι στο super market — Πάουελ, Ντέιβις, Γκάι. Ο πρώτος έπαιξε τις τελευταίες του εμφανίσεις τον Οκτώβριο του 2021, ο δεύτερος είχε κάνει τρεις σεζόν χωρίς καμιά ουσία πάνω στο παρκέ, και ο τρίτος μπήκε τρεις φορές συνολικά μέσα σε τρεις χρόνια! Τρεις! Σαν να μην υπήρχε σύλλογος — σαν να αγοράζαμε εισιτήρια για ένα μιούζικαλ όπου ο πρωταγωνιστής χάνει τη σειρά του γιατί έκανε τάχα μαγνητοσκόπηση εγχειρήσεων στον αστράγαλο. Κι ύστερα αυτοί οι τύποι μας κάνουν ταινίες για το "επόμενο βήμα"; Ποιο επόμενο βήμα ρε παιδιά; Το επόμενο βήμα ήταν να βγάλουν ένα video παρουσίασης σαν αυτά των Marvels — σέρβιραν την ομάδα σαν τους επόμενους υπερήρωες, ενώ η πραγματικότητα ήταν εκεί: τρεις σακούλες αέρα που είχαν ξεχάσει πως παίζεται μπάσκετ. Κι όταν ρωτάτε για τον Κλάρκ — αλήθεια, έκανε ότι μπορούσε. Μα πώς να φτιάξεις τάξη όταν σου δίνουν παίκτες σαν αυτούς; Ο Πάουελ στο παρκέ φαινόταν σαν κάποιος που έκανε ζέσταμα για αγώνα κολύμβησης στους Ολυμπιακούς, ο Ντέιβις έκανε πεντάλ σαν να βγάζει φωτογραφίες για μόδα, και ο Γκάι ήταν εκεί σαν ψεύτικο τροφείο στο κινηματογράφο — τρεις εμφανίσεις, 80 εκατομμύρια, κι ύστερα σιγή. Κι οι οπαδοί; Αυτοί πάνε εκεί επειδή τους έκαναν να περιμένουν την ιστορία του αιώνα — σαν να τους έλεγαν πως αυτή η ομάδα είναι το νέο Game of Thrones. Μα όταν φτάνουν εκεί, βλέπουν μόνο τρεις πρωταγωνιστές χωρίς ρόλους, έναν προπονητή που προσπαθεί να φτιάξει κάτι από κομμάτια σπάτουλας, και ένα κοινό που κάθεται σαν να παρακολουθεί reality show όπου κανείς δεν ξέρει τους κανόνες. Αυτό λοιπόν δεν είναι θέμα προπονητή. Είναι σαν να ζητάς από έναν ξυλουργό να χτίσει ένα σπίτι με ξύλα σακούλας. Ούτε ο Brad Stevens όσο ταλαντούχος κι αν είναι μπορεί να φτιάξει κάτι αξιόλογο όταν η βάση είναι σαθρή. Και μην αρχίσετε τις ιστορίες για το attendance τώρα. Αυτοί οι αριθμοί δεν είναι δείγμα ελπίδας — είναι η απογοήτευση που γράφεται στα πρόσωπα ανθρώπων που περίμεναν περισσότερο. Αυτοί οι αριθμοί είναι σαν τις φωτογραφίες στις βεβαιώσεις εργασίας: βγάζεις μεγάλες κουκίδες εκεί που έπρεπε να βάλεις νούμερα. Στο επόμενο παιχνίδι εγώ βλέπω περισσότερους ανθρώπους από αυτούς που υπάρχουν στην περιοχή σαν να ήταν ηλεκτρονικοί υπολογιστές σε έκθεση κουζίνας! Κι εσείς ακόμα ρωτάτε πως γίνεται αυτό; Γιατί η διοίκηση έχει κάνει το franchise της πιο επιτυχημένη franchise ταινίας τρόμου από όλες — χωρίς κανέναν να θέλει τον ρόλο του πρωταγωνιστή. Αυτοί δεν αγοράζουν players. Αγοράζουν πρόσωπα για αφίσες και μετά ξαφνιάζονται που η ομάδα τους μοιάζει σαν μια ομάδα από φιγούρες που πήραν λάθος ρόλους στο σπίτι των γυρισμάτων.