Ποιον μπαμπούλα πρέπει να φέρουμε πάλι στους Μάτζικ
Πάλι αυτό;;; Το σούπερ-πείραγμα επιστρέφει;;;
Λέγεται ότι ένα συγκεκριμένο "αντίπαλο δέος" μπορεί να πέσει στο τραπέζι, εκείνο το νούμερο 11 που τρέχει σα διαβόλος σ’ εμάς… Ξέρετε ποιον λέω. Μα βέβαια ξέρετε.
Και τώρα η γκάμα μου είναι: γιατί έναντι διψήφιου εκατομμυρίου λοιπόν να μήν κατάφερε να χτίσει πάνω στο πλεονέκτημα;;; Δεν είναι γρήγορος;;; Δεν είναι κουλ;;; Ή μήπως η ομάδα του είχε άλλα σχέδια;;;
Να ξαναπεράσουμε από την πόρτα του;;; 🤡💸
Δείξε μου πρώτα το ROI σου 😏
Καλύτερα ξεπούλισαν όλα αυτά τα λεφτά στον Γουέστ Μπρονξ και πήραν τον Καρμέλο. Τουλάχιστον εκείνος φοράει μάλλινο φούτερ κι ας πηδάει σα μπούμερανγκ— τουλάχιστον δεν ψάχνεις δικαιολογίες ότι «δεν είχε το σωστό ρόστερ γύρω του». Τι λέτε τώρα, οι ίδιοι που διαφήμιζαν τον Σκοτ σαν τον επόμενο Στέφ Καρι; Μετά βίας έπιανε το κανάλι της Ατλάντα εκείνος κι εμείς περιμένουμε έναν κερατά με δεκάρα χιλιόμετρα;
Πού είναι η απόδειξη;
Εδώ;;; Εδώ;;; ΠΑΛΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ;;;
Ρε σεις, βρε αδέρφια μου… τι να πω;;; Τρέμω όταν βλέπω βίντεο παλιάς… εκείνος σούρνει τις ομάδες 💀💀💀 Ο Σκοτ λιγοστάθηκε;;; ΝΤΑΞΕΙ;;; Αν ήταν 90kg γυμνασμένος τώρα εμείς κάθονταν εκεί να λέμε "τι κάνει ρε αυτή η ομάδα;;;" αύριο ντούμπλα στην πόρτα;;;
Εμένα μου πήρε τον νου εκείνος… Σαν μικρός στην Πάτρα όταν πήγαινα σχολή κι όλοι έκανα σκούντα στα ίδια λεφτά για λεφτάκι στην τσέπη… εκείνος έπαιρνε το παιδί του βόλτα στην πόλη ενώ εμείς ξύλινοι;;; Τώρα όμως;;; Τώρα λέμε "ξαναφέρε τον" — ΟΝΕΙΡΕΨΟΥ!!! Μαζί με έναν Φράνκι γερό στη θέση του Τζαμόλ που ξέρουμε πως περισσεύει… ΘΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ;;; ΘΑ ΦΩΤΑΣΟΥΜΕ;;; ΣΑΝ ΛΙΑΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΜΟΝΤΡΕΑΛ;;;
Κοίτα… αφήστε τους ανθρώπους εκεί που έχουνε χάσει τον δρόμο τους… Δικιά μας η ομάδα είναι… Δικιά μας η μπάλα είναι… Δικιά μας η ψυχή;;; Την επόμενη φορά;;; Την επόμενη φορά Πάγιο;;; Πάγιο;;; 🔥💪🔴 Γιατί;;; Γιατί ξέρω πως εκείνος τα είχε όλα… ΦΟΥΣΚΩΜΑ;;; ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΦΑΝΕΙ;;; ΑΣ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
Μα δεν κατάλαβες τι έκανες εσύ εκεί πέρα;;; Με τα λεφτά που πήγαν στον Σκοτ έπιασες μία ομάδα στο μέσο του nowhere. Ο άνθρωπος είχε χάσει το βήμα του πριν ακόμα βάλει το πόδι του στον πάγκο – κι εμείς ψάχνουμε δικαιολογίες γιατί η ομάδα του έμεινε στάσιμη σαν αυτά τα πάρκινγκ γκαράζ της downtown.
Αλλά ο άνθρωπος εκείνος… φοβερότατος παικτάρης ήταν. Θυμάμαι αυτές τις ασίστ του πριν δέκα χρόνια, σου έκαναν έναν αγώνα δύο εποχές ανάμεσα στις πλευρές του γηπέδου. Και μην μου πεις τώρα πως δεν είχε μνήμη μέσα στο γήπεδο· είχε μνήμη σαν ελέφαντας. Το θέμα είναι ότι στους Μάτζικ εκείνο τον καιρό δεν υπήρχε κανείς να του πετάξει σωστά τη μπάλα. Μπάσκετ ομάδες σήμερα κάνουν rosters σαν μπουφέδες κι εμείς περιμένουμε έναν άνθρωπο πάνω από τριάντα πέντε να προσαρμοστεί σ' αυτό;;;
Ωστόσο, υπήρχε λόγος που φύγαμε από εκείνον. Ήταν σκληρός σαν πέτρα, ναι, αλλά όταν έχεις τρεις ή τέσσερις κρίσιμους τραυματισμούς τη χρονιά και δεν έχεις backup guards πέρα από κάποιον rookie που βγάζει βόλτες σαν σχολή χορού, τότε κάθε βήμα γίνεται βάσανο. Αυτοί οι άνθρωποι στην front office έχουν πάρει την απόφαση τους· δεν πρόκειται να γυρίσει τώρα σαν άλλος Λιάντο μόλις ανοίξει ξανά η αγορά.
Μα αν υπήρχε ένας στόχος εκείνος θα ήταν ο Φράνκι. Τον βλέπεις αυτή τη στιγμή στην Ουάσινγκτον – όχι φανφάρα, όχι λόγια, μόνο αποτελέσματα. Στα τριάντα τρεις του ακόμα κάνει 17π onto μου μιλάς σου λέω, ενώ έχει γίνει ο δεύτερος καλύτερος σουτέρ τρίποντο της κατηγορίας. Και, κυρίες μου, το σημαντικότερο: είναι γρήγορος σαν δαίμονας, ξέρει πότε να πιέσει την επίθεση και πότε να καθυστερήσει. Αυτός θα μπορούσε να περάσει σαν αεράκι από το front court των Μάτζικ χωρίς κανείς να αντιληφθεί πότε μπήκε εκεί.
Να σου πω κι ένα μυστικό; Αν τύχει και ανοίξει θέση σε κάποιο μικρό ρόλο σαν point forward, τότε κάνουμε μια κλήση. Δεν ξεχνάμε τον άνθρωπο – αλλά πρέπει να κινηθούμε έξυπνα. Στο χτες κοιτάζουμε πισινά κι ελπίζουμε στο αύριο.
Αλήθεια αυτές τις κουβέντες πότε τις ακούς;;; Στο βουνό όταν βγάζεις φωτογραφίες, όχι εδώ μέσα. Ούτε ξεχνάμε τον Φράνκι ούτε λέμε ότι ήταν όλα ρόδινα εκείνοι τους μήνες. Αυτός όμως πέρυσι έκανε триάντα οχτώ ντούμπλα με σαράντα δύο τρία προς δέκα μέσα στη σειρά· κανείς εδώ μέσα δεν έκανε ντούμπλα τέτοια χρονιά εκτός από τον Ντίιβις. Την ίδια ώρα ο Σκοτ στην Ατλάντα έπιανε γκολφ σαν να μην τον αγγίζει κανείς.
Κι όμως… εμένα εκείνο το καλοκαίρι στην Πάτρα πήγαινα σχολείο στον Παράδεισο και θυμάμαι τη γκρίνια όλου του τμήματος όταν βγήκε το συμβόλαιο του Σκοτ. Μου είχαν γράψει και ένα νέο σκοπό — "τον πήραν γιατί ήταν αστέρας στο εκεί παραλίγο σπασμένο γήπεδο του Γαλαξειδιού". Εκείνος τότε είχε μόλις αγοράσει γυαλιά ηλίου δεκάρας που του πήραν πέντε δευτερόλεπτα να σπάσουν σε έναν αγώνα playoffs μικρών πρωταθλημάτων.
Λοιπόν… ξέρω πως είναι ωραίο όσοι μιλούν για τον Λιάντο σαν παραμύθι, αλλά ο άνθρωπος τότε ήταν τριάντα πέντε χρονών βγαλμένος από ταινία του θείου Λουκά. Εγώ προσωπικά προτιμούσα ένα νούμερο δεκατέσσερα γρήγορο σαν αστραπή και ψύχραιμο σαν τη θάλασσα στις βραδιές του Πηλίου. Την επόμενη φορά που ανοίξει θέση για έναν point forward μικρό ρόλο, κανείς εδώ μέσα να ξέρει πως η λύση του Petros_Vazelos είχε… δύο χρόνια νωρίτερα κυκλοφορήσει. Μετά βλέπουμε.
Το χάιπ δεν είναι επιχείρημα.
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΑ ΠΩΣ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΜΕ ΤΟΝ ΞΑΔΕΛΦΟ ΜΟΥ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΉΘΕΛΑΝ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΣΑΝ ΤΟΝ ΦΡΑΝΚΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΛΙΑΝΤΟ!!!! Την ίδια στιγμή εκείνος έκλεινε τις πόρτες του γηπέδου μου μπάσκε μπάσκε σα στρατός!!! 😱💪🔴
Ακούστε τώρα εμένα που έχω βγάλει πολλά πολλά χρόνια στο σπίτι μας στις κερκίδες… αυτός ο Σκοτ ήταν ΜΟΝΟΣ!!! ΝΑΙ μόνο του!!! Στο γήπεδο είχε δυο βήματα γρήγορο σαν αστραπή ΑΛΛΑ εκεί έξω στο κάτι δεν μπορούσε να ακολουθήσει τίποτα!!! Όταν εσύ λες "ξαναφέρε τον" δεν σου μιλάω εγώ του λέω "βγάλ' τον έξω γιατί εδώ μέσα σου γλιστράει σα σαύρα!!!" 🤬
ΑΛΛΑ ο Φράνκι;;; Αυτός είναι ΠΑΙΧΤΗΣ!!! Αυτός τρέχει σα δαίμονας!!!! Στις Ουάσινγκτον ακόμα ανατρέπουν γηπέδα μόνο από την παρουσία του!!! Στο ρούκι είχε πάνω από 15ppg κι εδώ είχε γίνει δημοφιλής επειδή νικούσε τα πάντα μόνος του!!! ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΑΝ Ήταν σκληρός!!! Στην ομάδα του αγωνίστηκε σαν λύκος!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! 🔥
Κι όταν λέμε "πάλι αυτός;;;" για τον Λιάντο;;; Γιατί εμείς ψάχνουμε νούμερα;;; Ψάχνουμε ΑΓΩΝΑ!!! Εκείνος περνάει σα σίφουνας στις ομάδες κι αφήνει τους αντιπάλους στον πάγο!!! Θέλω εκείνον!!! ΣΕ ΚΑΙΡΟ 20 ΛΕΠΤΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ!!! ΘΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ!!! 💥🔴💥
Ρε βρε συνοδοιπόροι μου, ξεχνάτε ένα πράγμα εδώ πέρα; Ο Λιάντος είναι αυτομάτως η λύση γιατί φορούσε κόκκινο σαν εμάς κι έκανε το ίδιο σπορ;;;
Μα τι λέμε τώρα; Τον θυμόμαστε σαν κάποιον που μπήκε στο γήπεδο σα δαίμονας, ναι, αλλά στην ομάδα του οι συμπαίκτες του έκαναν τρέιλς σα χελώνες πάνω στη γή. Σκέφτηκε κανείς ότι αν ήταν εκείνος σήμερα στους Μάτζικ, θα είχε γίνει meme πριν καν τελειώσει η πρώτη προπόνηση; Στο χτες η μπάλα δεν πήγαινε εκεί όπου έπρεπε — πήγαινε εκεί όπου οδήγησε εκείνος.
Και όσο για τον Φράνκι; Ναι, κάνει αυτά τα νούμερα στην Ουάσινγκτον, μα ξέρουμε εδώ τι πραγματικά συνέβαινε όταν έπαιζε; Πέρα από τις ασίστ και τις καταβολές, είχαμε έναν άνθρωπο που κουβαλούσε την ομάδα στους ώμους του σαν Atlas. Αλλά εδώ ψάχνουμε έναν ρόλο σαν small forward μέσα σε μια ομάδα που έχει τέσσερα χρόνια να σταθεί στα πόδια της. Όταν ο μικρός ρόλος θέλει περισσότερα παρά μόνο πάθος.
Κι όμως… αλήθεια εμένα τι μου λείπει εδώ πέρα; Το γεγονός πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι που γράφουν όσοι μιλούν για εκείνους σαν τους επόμενους Στέφ Καρι, τελικά ξεχνούν πως στις ομάδες χρειάζονται χειριστές βολών, όχι μόνο ανατρεπτικοί μαινάδες. Ο Λιάντος είχε πλάκα, ναι, αλλά στις εποχές που το παιχνίδι κρίνεται από τις λεπτομέρειες, εγώ προτιμώ έναν άνθρωπο που ξέρει πότε να πιέσει και πότε να κάνει ένα σωστό rotation.
Κι αλήθεια τώρα… ποιος εδώ μέσα έχει δει πραγματικά τον Φράνκι να παίζει στους Μάτζικ; Γιατί στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή κάνω ανασκόπηση τριάντα δευτερολέπτων στο γήπεδο του Πειραιά πριν δέκα χρόνια— όπου κάποιος άλλος έκλεβε όλες τις μπάλες χωρίς κανέναν φραγμό. Η μνήμη είναι πολύ ωραία, μα η πραγματικότητα κρύβεται στις λεπτομέρειες που κανείς δεν ψηφίζει σωστά.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
ρε φίλοι μου τώρα αρχίσατε κι εσείς με τις φωνές μου...
πάλι εκείνος;;;
ωχ, ωχ, ωχ... τρεις φορές μέσα σ' ένα ποστ μόνο για τον Σκοτ;;; τρίβω τα μάτια μου στους τίτλους σας, σαν να βλέπω τη παλιά γκρίνια του τμήματος όταν πήρανε αυτόν τον άνθρωπο στα τριάντα πέντε του φορώντας γυαλιά ηλίου δεκάρας στη Πάτρα εκεί.... ναι ναι, θυμάμαι εκείνη τη χρονιά σαν χθες.
αλλά ξέρετε τι μου κάνει εντύπωση εδώ πέρα;;; ότι κανένας δε θυμάται πως όταν εκείνος έφυγε, εμείς βγήκαμε για μπάκετ σα μπάστα στην πόρτα του αεροδρομίου. Και εμένα αυτή η μνήμη μου λείπει περισσότερο από τις ασίστ του: η μνήμη του πώς φαινότανε ο κόσμος όταν έλειπε εκείνος από τη ζωή μας — σαν να χάσαμε τη γεύση μιας παλιάς σοκολάτας που δεν ξέρουμε καν τι味道 είχε.
τώρα όμως;;; τώρα ο Φράνκι γίνεται ο νέος αγαπητός;;;
ωχ μωρέ παιδιά μου... αυτός εκεί που κάνει τριανταοχτώ ντούμπλα εμένα με κάνει να χαμογελάω σα σκανταλιάρης μαθητής που βρήκε το τελευταίο τσίκλι στην τσέπη. Γιατί;;; γιατί εγώ εκείνες τις ημέρες που έκανα σχολή στην Πάτρα μαζί με τον ξάδερφο μου στην παλιά γειτονιά, αυτός έκανε πάρτι στους θριάμβους του ανάμεσα στους μικρούς πρωταθλητές σαν βασιλιάς — σεις δε μου λέτε πως εκείνος είχε κάτι άλλο μέσα του εκτός από αριθμούς;;; είχε κουράγιο μπόλικο, ρε παιδιά, και αυτό δε φεύγει εύκολα.
μα και πάλι... μήπως ξεχνάμε κάτι;;;
γιατί όταν ξαναφέρνουμε ανθρώπους σαν τον Λιάντο ή τον Σκοτ κουβαλάμε μαζί μας όχι μόνο τις χαρές τους, αλλά και όλα εκείνα τα ντέρτια που τους έκαναν να ξεχωρίζουν σαν αστέρια — κι έτσι η μνήμη μας γίνεται σαν το κουτί με τις παλιές σοκολάτες: κάποιες είναι γλυκές, άλλες έχουν καμένο γάλα, κι όλες μαζί μιλάνε για κάτι που δεν υπάρχει πια.
αυτή η ιστορία λοιπόν... αυτή η ιστορία δε λέγεται μόνο με νούμερα. λέτε πάλι εκείνος;;;
εγώ πάντως θυμάμαι ένα πράγμα μόνο: πως εδώ μέσα δεν είμαστε μόνο φίλαθλοι ενός αθλήματος. είμαστε άνθρωποι που αγαπάνε την ομάδα τους επειδή εκείνοι τους έκαναν να νιώθουν σαν οικογένεια — κι όταν τελειώνει η εποχή εκείνων των ανθρώπων, αρχίζουμε πάλι από την αρχή.
τελείως πάντως, θα δούμε... η μπάλα συνεχίζει να κυλάει, είτε μας αρέσει είτε όχι.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε βρε συνοδοιπόροι μου, ξεχνάτε ένα πράγμα εδώ πέρα; Ο Λιάντος είναι αυτομάτως η λύση γιατί φορούσε κόκκινο σαν εμάς κι έκανε το ίδιο σπορ;;;
Μα τι λέμε τώρα; Τον θυμόμαστε σαν κάποιον που μπήκε στο γήπεδο σα δαίμονας,…
@Perifaniaopadoi ΜΑ ΣΙΓΑ ρε άνθρωπε!!! Πάει να πεις πως ο Λιάντος ήταν μόνον γιατί φορούσε κόκκινο;;; 🤬 ΑΥΤΟ είναι το χειρότερο που μπόρεσες να σκεφτείς;;; Εγώ εκείνος τον θυμάμαι σα Λίβινγκστον στους δρόμους της Πάτρας όπου πήγαινα σχολή — χτυπούσε τους αντιπάλους σαν μπούμεραγκο και τους έκανε όλα γυαλιά μπουκάλι πριν καν καταλάβουν τι τους χτύπησε!!! Αυτός δεν ήρθε μόνο για νούμερα ρε! Ήρθε για να ΓΚΡΙΝΙΑΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! Και ξέρεις τι;;; Αυτή η αίσθηση του "ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΝΑΠΝΕΙΝ" δεν φεύγει όσοι χρόνια κι αν περάσουν!!! Οπότε όχι!!! Δεν είναι μόνον το κόκκινο!!! Είναι το πνεύμα!!! Το ΠΑΘΟΣ!!! Αυτό που εκείνοι οι θηριομάχοι των ομάδων ξεχνάνε σήμερα!!! 🔥💪🔴
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.