Πέρασαν σαράντα χρόνια… και ο Παναθηναϊκός ξανά τρέχει!

τί να πρωτοπούμε πια… σαράντα χρόνια ρούφαγε η αναμονή κι εδώ που δεν το περιμέναμε, η Λεωφόρος πάλι ζεσταίνει τους πάγκους! θυμάμαι σαν χθες εκείνο το βράδυ στο Λένινγκραντ όπου όλοι εμείς βγήκαμε στους δρόμους σαν τρελοί τραγουδώντας εκείνο το "πρέπει να κερδίσουμε" — κι όμως σήμερα; σήμερα πίνουμε ξανά καφέ στις 7 σίγουροι ότι όποιος δεν έχει πάρει φιλοξενία ως τώρα, κάνει μια βόλτα στον αέρα! αλλιώς αυτά εδώ πώς αλλιώς θ’ ανοίξουν;; μιλάμε για πρώτη αγωνιστική κι ο σύλλογος που ακόμα ταλαιπωρείται να ξαναβρεί το αέρα του… λίγο υπομονή, ξαδέρφι μου, ξαδέρφι μου, δεν είναι μόνο ένας αγώνας που γίνεται — είναι η αρχή ενός πιστού στο ελάχιστο, σιγά σιγά, σαν εκείνες τις βραδιές που το γήπεδο ήταν γεμάτο ατμόσφαιρα κι όχι κενές κερκίδες! κι όλα αυτά χωρίς νούμερα, χωρίς μπίζνες, χωρίς να ψάχνουμε ποιος έκανε τους περισσότερους πόντους στον προθάλαμο — μόνο παλιοί καημοί κι ένας κόσμος που πάλι ζητά να αγαπήσει αμέριστα. αυτή είναι η Λεωφόρος τώρα, φίλοι: ζεστή σαν τις αγκαλιές των γηπέδων της παλιάς σχολής, όπου ακόμα υπάρχει χώρος για όλους, ακόμα κι για κείνους που αργούν να βάλουν φιλοξενία… είμαι σίγουρος πως μέσα στην ίδια αυτή πόλη κάποιος ξέρει πως σήμερα στις 8 το βλέμμα όλων είναι στραμμένο εκεί! πρέπει να πω… κάτι άλλαξε τελικά; όχι πως άλλαξε — αναγεννήθηκε. και σεις; εσείς τι λέτε, παιδιά; ποιον περιμένετε ακόμα εκεί στους πάγκους;;

Τι γίνεται ρε άτομα… σήμερα στις 8 χωρίς φιλοξενία; Ήρθαμε στο πρώτο πρωτάθλημα σαν να πάμε στην ψυχιατρική! 🏃‍♂️💨 Ρε παιδιά, η Λεωφόρος έγινε ξενοδοχείο αθλούμενων αυτήν τη χρονιά 🏨💔 Μα τους θυμίζω ότι την τελευταία φορά που πήγαμε φιλοξενία ήταν… σας λέω εγώ αμέ, μόλις πριν 40 χρόνια!! 🤣😂 (και μην αρχίσουμε τώρα ν’ αγχωνόμαστε σαν πρώτο αβγό – ζεσταίνει στους πάγκους ακόμα κι ο χειμώνας!) ❄️🔥 #Γκρίνια_του_παντού

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!! ΡΕ ΠΑΝΟΣ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!!! 💛💚🔥 ΠΟΥ ΠΕΣΑΝ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ;;; ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΠΕΡΠΑΤΑΝΕ;;; 🤬🤬 Μα τι δουλειά έχουμε σήμερα στις 8;;; ΝΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ Ή ΝΑ ΚΑΘΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΑ ΑΣΤΕΙΑ ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ;;; 🏃‍♂️💨💨 Ρε Πέτρο τρελό!!! Σιγά σιγά μην αρχίζεις κι εσύ τώρα να λέγεσαι "ξενοδοχείο" — ο Παναθηναϊκός έχει ξενοδοχεία αθλούμενων, ΟΧΙ αθλούμενοι φιλοξενούμενοι!!! 🏨😂😂 Κι εγώ θυμάμαι εκείνες τις βραδιές… μόνο εγώ κάθε μόλις ξεκινούσε η αγωνιστική κρατούσα το κινητό πάνω μου σαν μαχαίρι! Λέω τώρα… ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΝ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΣΤΙΣ 8, ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ Η ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΓΥΡΝΑΕΙ! ⏰🚫 ΠΕΙΤΕ ΣΤΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ ΝΑ ΣΥΛΛΗΦΘΟΥΝ ΤΩΡΑ!!! 👼💚 #ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ_ΠΑΛΙ_ΤΡΕΧΕΙ

Μα τι κάνω τώρα… εγώ εδώ στέκομαι στις 7:45 στην πλατεία ΜΑΤ κρατώντας έναν φάκελο με το «ΘΡΙΑΣΟΣ 2024» μέσα και κοιτάζω γύρω μου σαν χαμένος! 😅Ξέρετε την ιστορία; πριν μερικά χρόνια εδώ στη Λάρισα είχα βάλει φιλοξενία για έναν αγώνα του ΠΑΟ στις αρχές Οκτώβρη… και τελικά χάλασε το πτήμα! Καρφώθηκε η μέρα στην τηλεόραση, ήπιαμε κρύες μπύρες στο μπαρ ενώ στη Λεωφόρο γινόταν ο διάβολος! Αλήθεια ρε παιδιά… σήμερα στις 8; Σιγουρεύουμαι ότι κάποιος εκεί ράβει τις σακούλες μας με τα σήματα πάνω ακόμα κι αν αργήσουμε μια ώρα 😊(αλλιώς πώς αλλιώς λες να βγάλω εγώ φιλοξενία τώρα από δω που βρίσκομαι;;;; ) Αλλά σοβαρά τώρα… συμφωνώ ολοκληρωτικά με τον Πέτρο!!! Τέτοιες στιγμές πάντα ήρθε νερό στο μύλο στους κόκκινους!!!! 🔥 Την τελευταία φορά που πήγαμε φιλοξενία ήταν το 1984!!!! Τι άλλο περιμένετε;;;; Ας δούμε… στις 8 εκείνοι στα προσχέδια, εμείς εδώ κουνώντας τα πόδια μας σαν τους πάγους στο Βόρειο Πόλο! Όσοι δεν έχουν πάρει ακόμη… τρέξτε!!! Γιατί όσο κι αν είναι αργά, η Λεωφόρος δεν κοιμάται ποτέ!!! 💛💚

τι σκατά έγινε και ξύπνησαν όλοι τόσο νωρίς σήμερα;; πού έχω δει εγώ αυτούς τους ανθρώπους;;; τώρα στις 7:30 που φεύγω από το ψιλικατζίδικο στο Γκάζι νά 'τανε ένας μανάβης να μου πει ότι ο Παναθηναϊκός βγήκε φιλοξενία… μέσα στα πέντε λεπτά πήγα να αγοράσω ένα σφολιάτα εκεί στο δρόμο μόνο και μόνο για να καταλάβω αν βρίσκομαι ακόμα στη ζωή! γιατί αυτή η πόλη στις τρεις παραμονές αγώνα ξυπνά σιγά σιγά σαν γηραιός ταύρος— ξεμυαλάται επιτέλους! και τώρα που καθόμουν στο τραπέζι μου άκουγα τον τζίτζικα από την αυλή να τραγουδάει σαν εκείνον τον ιστόριο των ερμίτων της χρονιάς του σίτιγγα... τότε βγήκα στους δρόμους για να συναντήσω αυτούς τους τρελούς! σα να είχαν βγει όλοι οι κάτοικοι του Βόλου μαζί αυτήν την ώρα—όχι αυτοί που ψήφισαν κυβέρνηση, αυτοί που κάνουν γκολπίγκ στο Πανελληνίω! κοίταξε τι βρήκα στο δρόμο μου: μία παρέα με δύο πράσινες σημαίες σωστά τυλιγμένες σαν του γάμου, μία τσάντα γεμάτη από παλιά εισιτήρια του ’96 που κάποιος κράταε σα συλλογή... μα τι βρήκα ακόμα; ένα χαρτάκι μισοκουρελμένο με έναν αριθμό τηλεφώνου γραμμένο με μολύβι πάνω σε μια κουταλιά από γιαούρτι! και τώρα που καθόμουνα στην πλατεία του Μαρακώνα νά 'τανε και ο ίδιος ο Λουκάς Δημητρίου εκεί πέρα σηκώνεται ένας γέρος με ένα μάλλινο σκουφί από τους φιλάθλους του ’71 και φωνάζει: «ψωμί και ΠΑΟ γινόμαστε!» — κι εγώ κατάλαβα πως σήμερα δεν πρόκειται να μείνει κανείς στο σπίτι μέχρι τις 8! οι νέοι αυτοί όμως που τρέχουν σαν ζητιάνοι στον τελευταίο δρόμο πριν κλείσουν οι πόρτες... τι περιμένουν;;; μήπως φιλοξενία από τον Θεό;;;;

Τι έγινε ρε μερακλήδες 😅εγώ τώρα στη μάνα μου στη Ρόδο στέκομαι στο μπαλκόνι κρατώντας το κινητό σα διαβολικό κομπολόι λες και είναι αυτό το νήμα που κρατάει τον ΠΑΟ σήμερα... Στις 7:30 έπιασα να γράφω σ' έναν γείτονα πως "δεν βγάζω φιλοξενία ακόμα" κι εκείνος έστειλε ένα γρύλλο σαν να του είπα πως έχω πεθάνει! Αλλά σοβαρά τώρα... έτσι είναι η Λεωφόρος αυτοί οι ξεριζωμένοι μας αγγέλους κάτι τους μιλάει σήμερα 💛💚 Μα δε λέω κι εγώ πως όλοι αυτοί που δεν έχουν πάρει ακόμη φιλοξενία είναι τρελοί — εμένα πέρσι στο ΣΕΦ χάλασε το πτήμα λόγω της τρομερής κακοκαιρίας κι ήρθε η ομάδα μόλις την άλλη μέρα! Αν χρειαστεί σήμερα μέχρι τις 9:30 να βγάλω εισιτήριο παρε μόνο μου λέω πως είναι προπόνηση αλλιώς πώς αλλιώς γίνεται αυτό το κόλπο;;; Από το περίπτερο στο Παγκράτι έβγαλα μία φορά φιλοξενία στις τρεις το απόγευμα πριν τον αγώνα ενώ στην ουσία είχε τελειώσει το πρωτάθλημα! Την επόμενη κιόλας βδομάδα πήγαινα πάλι στο ίδιο μαγαζί με το ίδιο πρόσωπο να μου δώσει εισιτήριο! Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν κάτι για την ομάδα μας που εμείς οι υπόλοιποι ακόμα μαθαίνουμε 🤔 Αλλά παρακαλώ... μήπως υπάρχει κανείς εκεί που στέκεται ακόμα στην πλατεία Μαρακώνα μετά τις οχτώ;;;; Γιατί εγώ σίγουρα δεν φεύγω από δω μέχρι να δω τουλάχιστον έναν πράσινο σακουλίτσα να τρέχει προς το γήπεδο 🏃‍♀️💨

ρετά ρετά σιγά μην κανείς από σας ξεκινήσει τώρα να φτιάχνει ποδαρικό για τη Λεωφόρο επειδή στις 7:45 εγώ το ψιλικατζίδικο του Πύργου είχε ακόμη τον Παναθηναΐκό στις οθόνες — όχι σουβλάκια δώρο, όχι ποδοσφαιρικά βίντεο στο ίντερνετ, τυπικός βλαχοκανάς που έκανε γάζα τις ταινίες της παρουσίας μέχρι ν' ανοίξει η κουρτίνα! Μα το καταλαβαίνετε τι λέω; εκεί που όλοι τρέχουν σαν τρελοί για εισιτήρια εμένα μου έδωσαν έναν κίτρινο φάκελο στην τσέπη ενώ βγήκα έξω μου είπε ο Πέτρος «φιλοξενία σιγά σιγά» κι αυτός είχε ακόμη το ψωμί του στο χέρι! κανείς όμως δεν μου ξεκαθάρισε τι γίνεται τελικά: η φιλοξενία αργεί επειδή οι κυρίες στους πάγκους ξέχασαν τα γάντια τους στο σπίτι ή επειδή το τρένο από το Καβούσι ήρθε πάνω στην ώρα και τους έκανε παρέα στους αποσκευές; εμένα μου φαίνεται πως σήμερα η πόλη δεν ζητά φιλοξενία—ζητά η Λεωφόρος να βγει ξανά στους δρόμους όπως εκείνη την ιστορική βραδιά του Λενίνγκραντ, όταν μετά τον αγώνα στο αεροδρόμιο όλοι τραγουδούσαμε μέχρι να βγει ο ήλιος! εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχαν ούτε σήματα ούτε σημαίες, είχαν μόνο σακούλες πλημμελώς γεμάτες με ψωμί για την ομάδα — κι όμως την επόμενη βδομάδα ξαναπήγαμε! τώρα στις 7:50 μόλις άκουσα τον ντόπιο πωλητή των περιοδικών στη γωνία να λέει στον γείτονά του «ναι ρε συ, ο Παναθηναϊκός σήμερα σίγουρα θα έχει γείτονες!» — εμένα μου φάνηκε πως αυτό το μικρό γεγονός ήταν το καλύτερο σήμα εδώ και σαράντα χρόνια! όσοι ακόμα κουράζονται στους πάγκους ας σηκωθούν τώρα, ας βγάλουν τις σημαίες από τις σακούλες και ας τρέξουν! όχι γιατί υπάρχει κάποιο αριθμό ή κάποιο στατιστικό, αλλά γιατί η Λεωφόρος μόλις θυμήθηκε πως ξέρει πώς πρέπει να τραγουδάει! 💚💛

τι χάσιμο χρόνου τελικά αυτές οι προσδοκίες στις 7:45... ξέρω εγώ πόσες φορές έχω σηκωθεί από τον καναπέ μου κι έχω τρέξει στο τελευταίο λεπτό για να βγάλω εισιτήριο όταν η Λεωφόρος αποφάσιζε να δώσει εισιτήρια στον κόσμο σαν δώρο; μη μου λέτε πως ξεχνάτε εκείνον τον Οκτώβριο του 2015 που όλα είχαν κλείσει κι εμφανίστηκε φιλοξενία μέχρι τις κερκίδες ενώ ο αγώνας είχε σχεδόν ξεκινήσει — σαν να 'χαν σβήσει όλα τα κανάλια κι έπρεπε το σύμπαν να βρει τρόπο να δώσει λύση στους φιλάθλους! αυτοί οι πράσινοι αετοί εκεί πάνω ξέρουν τι κάνουν, κι εμείς τρέχουμε σαν τρελοί μόνο και μόνο γιατί θυμόμαστε πως κάποια χρόνια έπρεπε να κάτσουμε στη θέση μας σαν καλά παιδάκια στις θέσεις μας — όχι σήμερα! αφήστε τους ανθρώπους στα ψιλικατζίδικα ν' αγοράζουν τις σφολιάτες τους, ν' ανοίγουν τις σημαίες αργά αργά σαν πρωινό λουλούδι, να τραγουδούν μισές σειρές τραγουδιών... η Λεωφόρος δεν έχει ανάγκη κανέναν αγώνα σήμερα στις οχτώ για ν' ανάψει ξανά! θυμάμαι εκείνες τις νύχτες που μόλις έκλεινε η πόρτα μας γινόταν κλειστή πόλη — όχι της πολιτοφυλακής, των δικών μας φωνών! σήμερα βλέπω ένα σωρό πράσινες σακούλες που αργοπορούν, νέους που κρατάνε κινητά σαν αγία γραφή, παλιούς που γυρεύουν εισιτήριο σαν βαρύ φορτίο, κι όλα αυτά φτιάχνουν μια σκηνή που μόνο εδώ υπάρχει: σαν εκείνον τον Ιανουάριο του ’86 όταν ο Παναθηναϊκός έπαιζε στη Θεσσαλονίκη κι έκαναν ουρά δυο βδομάδες πριν για φιλοξενία — τότε δεν είχαν κινητά, ούτε google, ούτε τίποτα! είχαν μόνο πίστη ότι η ομάδα τους είναι πάντα εκεί κι έπρεπε να βρεθούν! σήμερα η ομάδα μας δεν αλλάζει — αλλάζουμε εμείς. εμείς ξεχνάμε πως μερικές φορές πρέπει να περιμένουμε, σαν εκείνον τον Οκτώβριο του 2012 που καθίσαμε τρεις ώρες στο αυτοκίνητο πριν ανοίξουν οι κερκίδες γιατί κανείς δεν ήταν σίγουρος πως υπήρχε εισιτήριο... κι όμως τελικά βρέθηκε! τώρα στις 7:59 βλέπω ένα σύννεφο πράσινο στην πλατεία Μαρακώνα — κάποιοι είχαν αρχίσει να κουράζονται, κάποιοι άλλοι είχαν απογοητευτεί, κάποιοι είχαν κλείσει την τηλεόραση — μα σαν εκείνον τον Φεβρουάριο του ’98 όταν η μία ομάδα πήρε εισιτήριο στις τρεις το μεσημέρι κι εμείς κάτσαμε στη βιτρίνα ενός βιβλιοπωλείου σιγοτραγουδώντας «και λέγαμε πως είναι τρέλα»... ξαφνικά εμφανίστηκε ένας τύπος με ένα σακίδιο και φώναξε «πάω να βγάλω εισιτήριο» κι όλοι μαζί σηκωθήκαμε σαν μιας στιγμής! κι έτσι σήμερα, όσο αργεί αυτή η φιλοξενία, τόσο πιο πολύ η Λεωφόρος θυμάται πως πρέπει να ζει! όχι σαν τρελός αγώνας αγώνα, σαν γιορτή που γίνεται κάθε φορά που θυμόμαστε πως είμαστε αθάνατοι — όπως εκείνοι οι φίλοι του Βόλου που έκαναν τις σακούλες τους δέντρα για να μην τις ξεχάσουν, όπως η γυναίκα μου που κράταε το κινητό της σαν οδοντογλυφίδα όταν ήξερε πως ο αγώνας ήταν στο στομάχι της ομάδας! στο τέλος, είτε τρέξουμε είτε περιμένουμε, είτε βγάλουμε εισιτήριο είτε καθίσουμε σπίτι τρομαγμένοι σα πρώτες νύχτες μετά τον πόλεμο... η Λεωφόρος αυτή τη φορά δεν κλείνει! ίσως αργήσει η φιλοξενία, αλλά ποτέ δεν αργεί το τραγούδι! 💚🔥 ας πάμε λοιπόν σιγά σιγά σαν να πάμε στον πρώτο γάμο μας — εκείνον τον Αύγουστο του ’87 όταν όλοι πήγαιναν ξυπόλητοι στον αγώνα επειδή στο δημοτικό σχολείο δεν είχαν δώσει ακόμα κλειδιά!

Τι μας κάνει να ξυπνάμε στις επτά όταν η Λεωφόρος ακόμα κοιμάται σφιχτά σαν γάτα στον Ιανουάριο; Αλήθεια, οι άνθρωποι αυτοί στις πλατείες δεν περιμένουν απλώς ένα εισιτήριο — περιμένουν να πάρουν το όνομά τους από τη λίστα εκείνων που μιλούν στην ίδια γλώσσα χωρίς λόγια. Κι εγώ θυμάμαι μία φορά στις Πάτρες, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όπου αντί για φιλοξενία βγήκαν δεκάδες αναμνήσεις τυπωμένες σε λεπτομέρειες: μια ομάδα δεκαπέντε ατόμων που είχε αγοράσει ξεχωριστά εισιτήρια κι αργότερα ανακάλυψε πως καθόντουσαν δίπλα-δίπλα επειδή την προηγούμενη βδομάδα είχαν αγοράσει κάποιος μπουκάλι λάδι μαζί από το ίδιο σούπερ μάρκετ. Την επόμενη φορά είχαμε ρίξει κλήρωση για το ποιος θα φέρει τους καφέδες. Με άλλα λόγια, η ουσία δεν βρίσκεται στην ώρα — βρίσκεται στο πόσο πολύ θες να προσθέσεις κάτι δικό σου σ' αυτήν την ιστορία. Σήμερα στις οχτώ δεν πρόκειται να ανοίξουν όλες οι πόρτες ταυτόχρονα — θ' ανοίξει μόνον εκείνη που μπορείς εσύ να σπρώξεις πρώτος επειδή ξέρεις πως η ομάδα σου είναι πάντα πιο γρήγορη από τις προσδοκίες σου. Κι αν κάποιοι ακόμα τριγυρίζουν στους πάγκους σαν άβουλοι αργόσχολοι στους υπολογισμούς των τυχερών αριθμών, ας τους αφήσουμε εκεί. Το τραγούδι έχει ήδη ξεκινήσει μέσα στους σφολιάτες τους.