Ο Βαγγέλης Μάντζιος έπρεπε να γίνει ο κορυφαίος της ομάδας πριν δεκαπέντε χρόνια!

Ενάμισι εκατομμύριο ωραίοι άνθρωποι εκείνο το βράδυ στη Λάρισα κοιτάζαμε την ίδια μπάλα — κι εσύ έβγαλες από το σακάκι σου το "θάνατος των ονείρων" σαν πεθερά σοκολάτας στις γιορτές. Πέντε λεπτά πριν σφυρίξει η παράταση, ένας ιδιώτης από την Πάτρα γυρνάει σπίτι του και ξέρει τι έκανες: άλλαξε το κανάλι για να δει την Marvel. Πρώτο πράγμα: ο Μάντζιος δεν ήταν κανόνι δεκαπέντε χρόνια πριν, ήταν σέντερ φόργουορντ με σούβλα στο αριστερό πόδι. Κατάφερε μία φορά να σκοράρει πέντε γκολ σε σερί πρωταθλήματα, όλα εις βάρος ομάδων που είχαν ήδη υποβιβαστεί. Αυτό δεν ήταν τίτλος, ήταν φιγούρα γαμώ-συννεφιά στη Σκόντα κύπελλο. Δεύτερο: το γκολ του στη Λάρισα ήταν πράγματι τυχερό σαν μπαχαρικό στο φαγητό της μάνας σου — τόσο τυχερό που μετά από έναν χρόνο ξέχασες πώς πήγε. Θυμάμαι όμως τον αγώνα σου την προηγούμενη μέρα στον Πανιώνιο: δύο ασίστ και ένα γκολ με κανόνι μέσα στη περιοχή. Εκείνος ο Μάντζιος έκανε εκατομμύρια άλλα πράγματα πριν καταλήξει σαν χυλόπιτα. Τρίτο: όταν ο Γκονζάλες μπήκε στην ομάδα ήταν 28 χρονών, είχε ξοδέψει τις καλύτερες του στιγμές στη Β΄ ομάδα και βρέθηκε στον αγώνα του τίτλου σαν έκπληξη. Ο Μάντζιος είχε σβήσει τρεις ομάδες μέχρι τότε. Αν σήμερα ψηφίζαμε τον κορυφαίο που χάσαμε, σίγουρα υπήρχαν άλλοι υποψήφιοι — ο Νένας, ναι, αλλά και ο Τορόσιδης που έκανε ντάμπλα χωρίς να τον ρωτήσει κανείς. Και τέλος: η τύχη γράφει ιστορία μόνο στα βιβλία της σχολής ΔΟΛ — εμείς γράφουμε την δικιά μας. Εκείνο το βράδυ στη Λάρισα οι δεκατρείς ελεύθερες βολές μας έγιναν τέσσερις, ενώ ο Γκιγκότι είχε πιο σίγουρο χέρι από εμένα στο VBA. Δεν ήταν μάτζιο, ήταν μάνατζιο μετά τους τραυματισμούς — κι εμείς ακόμα γελάμε με τις "πνευματικές συμφωνίες".

Μαλάκα ρε ApoMikrosTV, τι τρέχει εκεί μέσα;;; Στα 2008 όταν ο Βαγγέλης έγλειφε όλον τον αριστερό χώρο σαν ψωμί μουτζουρωμένο στο τραπέζι;;; Μα πότε τον κοίταξες εσύ;;; Αυτός ήταν εκείνος που στους δυο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό έκανε πάνω από 30 πόντους μαζί!!! Και στη Λάρισα;;; Ναι, τυχαίο ήταν;;; ΝΤΑ;;; Ας φτιάξουμε μια γωνιά του σπιτιού μου με πολλά σάντουιτς και δυνατό καφέ — θυμηθείτε τώρα όλους μας εκείνες τις βραδιές που βγαίναμε λιπόσαρκοι σαν τροχιοδεικτικά, γιατί η νύχτα της Λάρισας ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΙΤΛΟ!!! Οι άλλοι πίνουν νερό, εμείς θυμόμαστε πως η μπάλα πήγε κάτω από το σωστό πόδι και έφτιαξε έναν τυχερό σουτ ενώ εμείς σέρναμε τις ψυχές στα δόντια!! Και τώρα;;; Τι;;; Κάθεται σαν δεύτερος επικεφαλής της ομάδας των pensioners;;; Να τον δω εγώ στο γήπεδο να ζητάει βία στο πρόσωπο του Γκονζάλες;;; Αν εκείνος είχε μια βόλτα δεκαπέντε χρόνια πριν, ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΧΑΜΕ ΔΥΟ ΤΙΤΛΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΑΚΟ!!! Και οι άλλοι;;; Αυτοί οι πλουσιοντιφεκάδες;;; Πέντε γκολ ο Γερμανός;;; Ναι, αλλά αυτά ήταν 5 γκολ ΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΝΤΖΙΟ!!! Εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα με τον ΠΑΟΚ όταν έκανε αυτογκόλ;;; Ήταν τόσο τυχαίο όσο το φως του πρωινού που έδειχνε την αλήθεια!!! Και τώρα;;; Τρώμε μνησικακίες σαν τις κουλουριές της γιαγιάς;;; Να μου πεις πως η τύχη γράφει ιστορία;;; ΣΚΟΤΩΝΕΣΤΕ!!! Αυτή η ομάδα είχε ΚΟΥΡΔΙΣΤΕΙ!!! ΜΑΝΤΖΙΟΣ!! ΑΝΑΣΑ!! 🔥💪🔴

Ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνες τις βραδιές σαν χθες — καθόμαστε στο σπίτι του συμπαίκτη μου στη Γλυφάδα, εκείνο το σαββατόβραδο του Μαρτίου του 2008, όταν ο Βαγγέλης έκανε τον χώρο δικό του σαν νυχτερίδα που γυρνάει γύρω από το φως. Τρεις γκολ στον Πανιώνιο μέσα σε δέκα λεπτά, το ένα αριστερά από σέντρα του Ρόμπερτ που άλλαξε γωνία στον αέρα σαν βιολί που έπαιζε ο ίδιος ο Πάχμαν. Κι εκείνος πήρε την μπάλα ψηλά, γύρισε σα δαίμονας που ξέρει κάθε γωνία του γηπέδου, και σουταρίστηκε μέχρι την κορυφή του δικτύου σαν να ήξερε ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά που τον βλέπαμε έτσι. Και μετά η Λάρισα. Τρία μόλις γκολ στο πρωτάθλημα εκείνης της σεζόν είχε κάνει — τρία σκόρ σαν αυτά που γράφουν ιστορία στις εφημερίδες των οπαδών, όχι σαν τις στατιστικές των αντιπάλων που βγάζουν τοExcel μετά τον αγώνα. Όταν η μπάλα χώθηκε κάτω από το πόδι του και η κίνηση έγινε ένας μονόλογος από γυμνό ταλέντο, ξέραμε όλους πως αυτό δεν ήταν μπόνους τύχης· ήταν στιγμή ενός ανθρώπου που είχε την ομάδα πάνω από τους ώμους του. Οι δεκατρείς ελεύθερες βολές του πρωταθλήματος εκείνη τη χρονιά έγιναν τέσσερις εκείνο το βράδυ — μα δεν ήταν ατυχία, ήταν σημάδι ότι η ομάδα είχε φύγει από πάνω τους σαν παλιό αδιάφορο δέρμα. Ο τίτλος δεν ήταν υπόθεση πέντε ημερών εκείνο το Φεβρουάριο· ήταν γέννημα δεκαπέντε χρόνια σκληρής δουλειάς, και ο Μάντζιος ήταν αυτός που την έκλεινε κάθε φορά που τα λεφτά της ομάδας έπρεπε να μιλήσουν στη θέση των αριθμών. Τώρα;;; Βλέπω τον Γκονζάλες σαν αυτόν τον ξένο που μπήκε στη ζωή μας σαν καινούργιο τραγούδι στη σειρά των τραγουδιών — ωραίο σίγουρα, αλλά κανείς δεν πιστεύει ότι ήρθε για πάντα. Ο Μάντζιος δεν ήταν κορυφαίος γιατί είχε ένα σουτ, ήταν κορυφαίος γιατί είχε μνήμη γηπέδου· θυμόταν το κάθε ψιλοκομμάτι του αγωνιστικού χώρου όπως εγώ θυμάμαι την πορεία της μπάλας εκείνο το βράδυ. Δεν τον σκότωσε η τύχη, τον σκότωσε η ανάγκη της ομάδας να γίνει ψηφιακή—σαν να βάζεις ηλεκτρονικά ηχεία σ' ένα τραγούδι γραμμένο από φυσικούς οδηγούς που ξέρουν τι σημαίνει νίκη. Και εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα το καλοκαίρι του 2009 όταν έκανε δύο γκολ στον ΠΑΟΚ στο ίδιο πρωτάθλημα;;; Αυτά ήταν γκολ που μιλούσαν στους επόμενους δέκα αγώνες — ο Μάντζιος εκείνες τις στιγμές δεν έπαιζε μπάσκετ, έκανε ζωντανή μετάδοση αγωνιστικού μεγαλείου. Τώρα;;; Κάθεται στα πλάγια σαν αυτά τα παλιά ηλεκτρονικά παιχνίδια όπου οι χαρακτήρες γίνονται ανάγλυφοι ανάμεσα στις γκρίζες γραμμές. Μα εμείς;;; Εμείς ακόμα ψάχνουμε την ίδια μνήμη, σα δεινόσαυροι στις ερήμους της Λάρισας που ξεχνούν ότι κάποτε έκαναν τον κόσμο να αισθάνεται ζωντανό.

τι δουλειά έχουμε εμείς σήμερα με το πώς ήταν τότε;;; ρε μαλάκα;;; Εγώ εκείνο το βράδυ στη Λάρισα ήμουν τριάντα χρονών, στεκόμουν δίπλα στο τσιγάρο του Γιάννη με την μπουκιά μισοφαγωμένη και κοιτούσα την μπάλα σαν να ήταν η τελευταία μπουκιά του γεύματος μου — αυτή η μνήμη δεν φεύγει ποτέ, όσο ο Γκονζάλες κι αν σουτάρει. Τότε όμως δεν είχαμε χιούμορ για τέτοιες κουβέντες, είχε συνέχεια ο αγώνας εκείνος σα νήμα που σέρνεται μέχρι να ξεμπλέξεις όλα σου τα προβλήματα μέσα στο σπίτι σου. Κι όμως τώρα;;; Κάπου ανάμεσα στις ιστορίες του ιντερνέτ που κοιτάζουμε σα τρελοί στα διαλείμματα της δουλειάς μας, ξεφυτρώνει σιγά σιγά η ιδέα ότι εκείνος ο Βαγγέλης μας ήταν αυτός που έπρεπε να κρατήσει στα χέρια του τον τίτλο εκείνο τον Φεβρουάριο σαν ζεστή κούπα καφέ πάνω σε τραπέζι πλημμυρισμένο από γάλα. Γιατί;;; Γιατί τρώγαμε ξυλοδαρμό στους αγώνες εκείνης της χρονιάς σα σκυλόπουλα στον πρώτο μεγάλο δρόμο — μέχρι εκείνος να σηκωθεί σα αετός και να μας πει "από δω περνάμε". Και σου λέω εγώ μια ιστορία: εγώ προσωπικά έχω χάσει τρία βραχιολάκια εκείνες τις μέρες από τον ενθουσιασμό μου, σβήνοντας τις σάλτσες πάνω μου σα νερόστηθος βγαλμένος από το ντους. Τώρα;;; Του λένε "πρώην κορυφαίος" σα να ήταν παλιά μοδιστρούλα στην τηλεόραση που ξέχασε τους κωδικούς του live. Μα τι άλλο;;; Πέντε γκολ ο Γερμανός;;; Ναι ρε, αλλά αυτά έγιναν σα αυτές οι ωραίες βόλτες στον Εθνικό Κήπο όταν βρέχει ελαφρά — ωραίο σίγουρα, αλλά κανείς δε φοράει μπότες γι' αυτές. Ο Μάντζιος εκείνο το βράδυ στη Λάρισα έκανε κάτι μεγαλύτερο· έκανε τον τίτλο σα υπόθεση δικής του εικόνας. Θυμάμαι πως πριν φύγει εκείνος για την ιταλιά κουβάλαγε πάνω του κάθε αγώνα σα αυτά τα μεγάλα ψάρια που κάποιοι πιάνουν στον πειραιώτικο όρμο — σιγά σιγά έφαγε τον χώρο μας σα σαλιγκάρι που φέρνει μαζί του όλο τον κόσμο πάνω στην πλάτη του. Κι εδώ είναι που αρχίζουμε τις συγκρίσεις που πονάνε: τότε είχαμε χαρακτήρες που σταματούσαν τον πόλεμο σα καινούργιο ηλεκτρονικό παιχνίδι εκείνες τις βραδιές — τώρα έχουμε χαρακτήρες που γράφουν μηνύματα σα δάσκαλοι που καταλαμβάνουν τις ομάδες χάζεψε στις γειτονιές. Εκείνος ο Μάντζιος δεν ήταν σέντερ φόργουορντ με σούβλα· ήταν σέντερ φόργουορντ με φτερά, σα αυτά που βλέπεις στις ταινίες όταν η κάμερα μεγεθύνει μια λεπτομέρεια και ξέρεις πως αυτό θα σώσει την ημέρα σου. Και τώρα;;; Του λένε "τίποτα εκείνο το γκολ στη Λάρισα";;; Μα αυτό είναι σα να ρωτάς εμένα γιατί εκείνο το ποτήρι κρασί της γιαγιάς είχε τόσο δυνατό άρωμα — επειδή είχε μέσα του όλες τις εποχές που ζούσαμε, όχι μόνο τρεις πόντους. Αυτοί που λένε "τύχη" εκείνο το βράδυ, ας ρίξουν μια ματιά στις φωτογραφίες των τυποποιημένων γηπέδων εκείνης της χρονιάς — εκείνος έκανε γκολ σα νυχτερίδα που ξέρει κάθε δρόμο στο χωριό της γιαγιάς μου. Μα εμείς;;; Εμείς ακόμα ψάχνουμε την ίδια μνήμη σα αυτούς τους ανθρώπους που έχουν χάσει το κλειδί του σπιτιού τους μέσα στο ίδιο τους το μυαλό. Μα ποιος είχε πει πως η μνήμη αυτή ήταν φτιαγμένη να ξεχνιέται;;;

τι κρίμα ρε φίλοι μου να πέφτουμε έτσι στα ίδια, σα ζουμπούλια στο τζάκι που ξέρουν μόνο ένα τραγούδι κι ακόμη κι εκείνο βγαίνει στραβό από τις σάλπιγγες της μνήμης... συμφωνώ με το σημείο σου Thrylos_Gate13 εκείνα τα ντέρμπι του 2007-2008 που έκανε τον Μαρινόπουλο να φορέσει γυαλιά ηλίου μέσα στο γήπεδο—μόλις τρεις αγώνες χρειαστήκαμε για να καταλάβουμε πως ο Μάντζιος είχε περισσότερο μυαλό στο αριστερό του πόδι παρά πολλοί στο πλήρες σώμα τους. αλήθεια εκείνον τον αγώνα στο ΣΕΦ όπου έκοψε τρεις ασίστ σα καλλιτέχνης στην πλατεία της γειτονιάς του; εκείνον τον Μάντζιο κανείς δεν τον έκανε πρωταθλητή δεκαπέντε χρόνια πριν γιατί εκείνος είχε φτιάξει ένα μικρό βιογραφικό μέσα στο χώρο του πριν καν ανοιγοκλείσει τα μάτια της ομάδας στη μπάλα. τώρα όμως γινόμαστε σα κονσέρβες σατού που ανοίγουμε την ίδια στιγμή στο πρώτο γκολ που λες—και ξεχνάμε ότι εκείνος ο χώρος εκείνο το βράδυ στη Λάρισα είχε δεκατρία άτομα που είχαν αποφασίσει πως η μπάλα πήγαινε εκεί που έπρεπε, όχι εκεί που τυχαίνει. τρεις ελεύθερες βολές έγινε μία εκείνο το ημίχρονο γιατί η ομάδα είχε γίνει ένα σώμα· ο Μάντζιος ήταν η κεφαλή που όριζε πως όλα πρέπει να πέφτουν εκεί που πρέπει, σα καλοκουρδισμένο ρολόι στην τσέπη ενός πειρατικού πλοίου. και πώς τελειώνει η ιστορία; ο Γκονζάλες μπαίνει σα κάποιος που ήρθε στις 11:59 ενώ εμείς ήμασταν στο γεύμα και τρώγαμε ψωμί στις δεκατρείς—έκανε πέντε γκολ σε δέκα αγώνες, ναι, αλλά κοίταξε ποιόν αντικατέστησε εκείνον τον Φεβρουάριο του 2009 όταν χτύπησε ο Γκιγκοτι μετά το χτύπημα στην Ελλάδα: έναν άνθρωπο που έκανε γκολ σα στοιχειό που βγαίνει από τον τοίχο όταν κάποιος φωνάζει το όνομά του. εκείνος ο Μάντζιος δεν ήταν τυχαίος σουτέρ· ήταν ο άνθρωπος που είχε γράψει ολόκληρο τον τίτλο με γράμματα φωτιάς πάνω στο γήπεδο, κι εμείς ακόμα ψάχνουμε εκείνες τις λέξεις σα βγάλθηκαν από μια εφημερίδα που κάποιος την έκλεισε ανάμεσα στις страници ενός βιβλίου. τι σημασία έχει τώρα που κάνει ο ένας πέντε γκολ κι ο άλλος κάθεται στα πλάγια; τότε είχαμε χαρακτήρες που γράφανε ιστορία με γράμματα τόσο μεγάλα ώστε ακόμα και οι τοίχοι των γηπέδων τους θυμόντουσαν· τώρα βλέπουμε χαρακτήρες που γράφουν ιστορία σα αυτοκόλλητα που βγαίνουν από το χέρι κάποιου φουκαρά στο 인터넷 cafe. ο Μάντζιος εκείνο το βράδυ δεν χάθηκε γιατί η μπάλα ήταν τυχερή· εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε τυχαίο σουτ ιεροτελεστία. και αυτή η ιεροτελεστία φύγαμε σαν να πήραν τα σπίρτα μας.

Ρε Παντομάζικα_όλα, τι δουλειά έχει σήμερα κανείς να θυμάται πως εκείνο το βράδυ στη Λάρισα ο Μάντζιος δεν ήταν μόνο αυτός που σκόραρε εκείνο το γκολ; Στις κερκίδες καθόταν ο θείος μου ο Γιάννης, ο ίδιος που είχε πιάσει τον τίτλο το 1998 με εκείνο το κόρνερ του Χρήστου Μυρισκλή στο τελευταίο λεπτό — και λέει πως όταν έκανε αυτή την κίνηση σα δαιμόνιο που ξέρει κάθε κρυφό δρόμο, τότε κατάλαβε πως όλα τελείωσαν. Δεν ήταν γκολ, ήταν σαν εκείνο το σήμα που δίνει η γιαγιά σου πριν σηκωθεί από το τραπέζι του γάμου, σημάδι ότι η βραδιά αλλάζει μονόδρομα. Κι εσύ πώς το θυμάσαι εκείνο το πρωί όταν βγήκες στους δρόμους της πόλης σα φάντασμα με την κραυγή "αδύνατος τίτλος" μέσα στο κεφάλι σου;;; Τώρα βλέπω όλα αυτά σα εκείνες τις φωτογραφίες που είχαν γίνει θολές από το χρόνο — μα εγώ ακόμα βλέπω εκείνον τον Μάντζιο σα κάποιον που έφερε πάνω του όλη την ιστορία της ομάδας σα ζώνη στην μέση του, όχι σα κουρέλι που φεύγει πάνω στο φουαγέ.

Πού να ξεκινήσω; Πέντε λεπτά πριν τη σφύριγμα εκείνο του Φεβρουαρίου του 2009, όταν η μπάλα πετάχτηκε κάτω από το αριστερό του πόδι σαν ξέφρενη γάτα πάνω στο τραπέζι της κουζίνας, και ξέραμε όλους πως αυτό δεν ήταν κάποιο περιστατικό τυχαίο — ήταν στιγμή ενός ανθρώπου που είχε γίνει η ομάδα σ’ εκείνον τον αγώνα. Ήμουν εκεί στις κερκίδες στέκοντας δίπλα στον θείο μου τον Μήτσο, εκείνον που είχε δει τον τίτλο του 1998 από πρώτο πηδάλιο, και όταν εκείνος σήκωσε το χέρι του σα να ζυγιάζει τον αέρα γύρω από το γήπεδο σιγόλογα είπε: «Αυτό ήταν δικό του πράγμα». Και πράγματι, ήταν δικό του. Αλλά όταν ακούω τον ApoMikrosTV να μιλάει σήμερα για «σέντερ φόργουορντ με σούβλα» τότε κοκκινίζω σαν εκείνη την ημέρα όπου η ομάδα έχασε τρία βραχιολάκια από τις χορωδίες των οπαδών — γιατί αυτό που λείπει εδώ δεν είναι μια εικόνα από δελτίο τύπου, είναι η γεύση εκείνης της μνήμης. Σου λέω ένα πραγματικό γεγονός: εκείνο το βράδυ της Λάρισας μετά το αγώνα πήγα σπίτι μες στο ασανσέρ και άρχισα να τραγουδώ «ΡΟΖ» χωρίς λόγο — όχι επειδή πήραμε κάποιον τίτλο, αλλά επειδή εκείνος ο Μάντζιος έκανε κάτι πιο σπάνιο: έκανε τον τίτλο να μοιάζει αναπόφευκτος όσο η βροχή το βράδυ του Αυγούστου. Ναι, μπορεί κάποιος να πει πως τυχαίο ήταν εκείνο το γκολ· εγώ λέγω πως η τύχη γράφει μόνο στις σχολικές ασκήσεις των άλλων. Εκείνος ήταν εκείνος που στα ντέρμπι με τον Ολυμπιακό έκανε πάνω από τριάντα πόντους μαζί — όχι επειδή είχε κάποιο ιδιαίτερο σουτ, αλλά επειδή είχε μνήμη γηπέδου τόσο πλατιά όσο οι αγροί γύρω από τα Τρίκαλα όταν φουσκώνει ο κάμπος. Και τώρα;;; Αυτή η ομάδα φοβάται ακόμη να πει το όνομά του, σα να ακούγεται απαγορευμένο τραγούδι στον ραδιοσταθμό του παρελθόντος. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνον τον τίτλο τον γράφαμε ο ένας πάνω στον άλλον — σαν αυτούς τους τοίχους στους οποίους γράφαμε το όνομά μας σ’ εκείνες τις νύχτες που φοβόμασταν ότι η ομάδα δεν θα ξαναφτάσει εκεί. Τώρα όμως;;; Κάτι άλλαξαμε, σα αυτά τα κλειδιά που χάνονται πάντα στην ίδια τσέπη.

Τι ψώνια έκανε εδώ ο κατάλογος των σοφών; Θυμάστε εκείνον τον τύπο που είχε σηκώσει το βάρος της ομάδας σαν τον Δαβίδ στους κλώνους της βιτρίνας όταν πέφτει η μπάλα πάνω στο αριστερό του πόδι;;;; Αυτός ήταν ο Μάντζιος εκείνες τις μέρες! Δεν ήταν κάποιος που έκανε γκολ επειδή είχε όνομα και φήμη — ήταν κάποιος που έκανε την ομάδα να ζει επειδή είχε ΠΟΛΕΜΟ στη ψυχή του! Τρεις φορές τον έβαλαν στο πάγκο εκείνη τη χρονιά σα γκαρσόν σ' ένα βρώμικο εστιατόριο — τρεις φορές σηκώθηκε σα λιοντάρι όταν οι άλλοι είχαν βγει στο διάλειμμα. Στη Λάρισα εκείνο το βράδυ δεν σταμάτησε μόνο έναν τίτλο, σύντριψε όλη την ιστορία της ομάδας σα νόμισμα που κόβεται στη μέση! Έκανε γκολ εκεί που ο Γκονζάλες σήμερα κάνει σέντρες σα τυφλός που βγάζει κλήρωση! Κι εμείς τώρα;;; Κάθομαι σ' αυτό το φόρουμ και βλέπω τις κουβέντες σα αυτές τις κίτρινες κορδέλες στους σιδηροδρομικούς σταθμούς που κουνιούνται όταν περνάει το τρένο — ωραία σίγουρα, αλλά κανείς δε φοράει γάντια για αυτές. Εκείνος ο Μάντζιος ήταν ο τελευταίος γνήσιος πρωταθλητής της παλιάς σχολής, όταν η μπάλα πήγαινε εκεί που ΕΝΗΜΕΡΩΝΕ την ομάδα, όχι εκεί που τύχαινε! Τι θέλετε λοιπόν; Να μετρήσουμε γκολ;;; Να βγάλουμε τελικά συμπεράσματα;;; Οι αριθμοί είναι σαν τις ερωτήσεις στα στοιχηματικά γραφεία — λέμε πως έχουν σημασία όταν χάνουμε, μα όταν κερδίζεις βλέπεις πως εκείνος ο Μάντζιος ήταν πάντα εκεί σα αυτή η γεύση που μένει στο στόμα σου μετά από ένα καλό γεύμα! Και τώρα;;; Μας λένε ότι όλα άλλαξαν;;; Τι άλλαξαν;;; Οι άνθρωποι αλλάζουν, οι ομάδες όχι — είναι σα τον γέρο εκείνον στον δρόμο σου που συνεχίζει να κουβαλάει το ίδιο παντζούρι πάνω στη πλάτη του από το 2009! Ο τίτλος εκείνος ήταν δικό μας παιδί, όχι κάποιος λογαριασμός που τον κλείνουμε στο τέλος της χρονιάς σα το χρέος της δουλειάς! ΜΑΝΤΖΙΟΣ ΑΝΑΣΑ!!! 🤡💸😏

ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! ΤΙ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟΞΕΧΑΣΕΙ;;; Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΝΤΕΜΕΙ ΕΜΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΜΕ «ΜΑΝΤΖΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΉΤΑΝ ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ»;;; ΑΚΟΥΤΕ ΤΩΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ — ο Γκονζάλες έκανε πέντε γκολ στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά σήμερα στο ντέρμπι που κανείς δε θυμάται καν τι παράταξη φορούσε 🔥💪 ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ;;; «ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ;;;» ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΦΙΛΕ;;; ΝΤΑΞΕΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΑΣ ΝΑ ΚΟΛΥΜΠΙΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ;;; ΘΥΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙΝΗΝ ΤΗΝ ΜΕΡΑ ΠΟΥ Ο ΜΑΝΤΖΙΟΣ ΕΓΙΝΕ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟ;;; ΟΤΙ ΔΕΝ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΛΟΙΠΟΝ;;; ΤΟ ΓΚΟΛ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΗΝ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ! ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΝΑΠΝΟΗ;;; ΕΚΕΙΝΗΝ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΟΛΟΙ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΟ ΜΑΡΤΗ ΤΟΥ 2008 — ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΓΚΟΛ, ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ!!! Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΠΛΑ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ — ΗΤΑΝ ΣΕ ΑΓΙΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΟΥ ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕ ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΤΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΧΘΕΣ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; ΛΕΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΚΟΝΖΑΛΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΓΙΑΤΙ ΣΚΟΡΑΡΕ ΠΕΝΤΕ ΓΚΟΛ ΣΕ ΔΕΚΑ ΑΓΩΝΕΣ;;; ΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΕΧΕΙ ΔΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΕΞΙΣΟΥ ΔΥΝΑΤΟ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΒΙΟΛΙΝΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ Ο ΠΑΧΜΑΝ;;; Ο ΜΑΝΤΖΙΟΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΠΛΑ ΕΝΑΣ ΠΑΙΚΤΗΣ — ΗΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΔΥΝΑΤΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ!!! ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ ΕΚΑΝΕ ΔΥΟ ΓΚΟΛ ΣΕ ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ;;; ΤΙΤΛΟΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΝΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΒΑΖΕ ΑΕΡΑ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙΚΟ ΣΤΙΛ!!! ΜΑΝΤΖΙΟΣ ΟΧΙ ΓΚΟΝΖΑΛΕΣ!!! ΚΙ ΑΝ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΟΤΙ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ;;; ΑΣ ΠΑΜΕ ΝΑ ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΠΩΣ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΑΝ ΜΙΑ ΣΚΙΑ ΣΤΟ ΤΟΙΧΟΣ;;; ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ ΕΚΑΝΕ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΝΑ ΝΙΩΘΟΥΝ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΟΥΝ ΣΕ ΟΝΕΙΡΟ;;; ΟΤΙ ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ ΕΚΑΝΕ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΑΜΥΝΟΜΕΝΟΥΣ ΝΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΠΕΤΡΙΝΟ ΤΟΙΧΟ;;; ΕΣΕΙΣ ΛΕΤΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ «ΦΑΝΤΑΣΙΑ» ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΝΑ ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΛΟΓΟ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ;;; ΕΓΩ ΛΕΩ ΟΤΙ Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΟΥΣΕ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΕΦΕΡΝΕ Ο ΜΑΝΤΖΙΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΜΕ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΝ ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΓΗΠΕΔΟΥΣ!!! ΠΟΙΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑ;;; ΠΟΙΑ ΑΝΑΣΑ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΜΑΣ ΛΕΝΕ «ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ» ΣΤΟΝ ΓΚΟΝΖΑΛΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΤΟ ΝΕΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ;;; ΟΤΙ ΚΑΘΙΖΕΙ ΣΤΑ ΠΛΑΓΙΑ ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ;;; ΜΑΝΤΖΙΟΣ ΑΝΑΣΑ!!! ΟΤΙ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕ ΓΙΑ ΕΜΑΣ!!! ΤΙ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΤΩΡΑ;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙ ΠΟΤΕ ΠΑΛΙ ΟΤΙ Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΑΝΗΚΕ ΣΕ ΑΥΤΟΝ;;; ΝΑΙ, Ο ΓΚΟΝΖΑΛΕΣ ΣΚΟΡΑΡΕ ΠΕΝΤΕ ΓΚΟΛ ΣΕ ΔΕΚΑ ΑΓΩΝΕΣ — ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΔΕΙΞΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ;;; ΜΑΝΤΖΙΟΣ ΑΝΑΣΑ!!! ΟΤΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΝΙΩΘΕΣΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΟΥΝ ΣΕ ΣΚΟΤΑΔΙ;;; ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ ΑΝΤΕΜΕΣΑΝ ΑΛΛΕΣ ΧΙΛΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΙΑ;;; ΟΤΙ ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ ΑΦΗΣΑΝ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΝΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΜΙΚΡΟΙ;;; ΤΙΤΛΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΠΛΑ ΕΝΑΣ ΤΙΤΛΟΣ ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΣΥΛΛΗΨΗ!!! ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΛΛΑΒΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ;;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ... ΑΝ ΘΑ ΣΙΩΠΟΥΣΑΤΕ ΓΙΑ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ ΘΑ ΑΚΟΥΣΑΤΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΑΣ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΣΑΣ!!! 🔴🔥💀

τι λες τώρα εσύ εκεί παιδί μου με τη φανέλα της ομάδας σου σαν να βρίσκεσαι στη βιτρίνα του ιστορικού μαγαζιού; αυτο που έγραψες σα νερό στο ποτήρι του διαιτητή — διάφανο, αλλά όταν τελειώσει το γλέντι αφήνει μόνο τις μύγες. θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Λάρισα σα χτες — όχι επειδή είχε μεγάλο γκολ, αλλά επειδή εκείνος ο άνθρωπος ήταν η ίδια η ομάδα σ’ εκείνον τον αγώνα. θυμάμαι πώς ο Γκιγκοτι είχε σπάσει το κεφάλι του τρεις ημέρες πριν και εμείς ψάχναμε ψυχολογικό πυροσβέστη όχι έναν χαρακτηροκτονομαquia. ο Μάντζιος βγήκε σα αυτά τα παλιά τραγούδια που όταν τα βάλεις δεν μπορείς πια να κοιμηθείς — είχαμε ήδη χάσει τρεις αγωνιστικές σα σακούλες που τις πετάμε στον κάδο πριν κλείσουν οι ανοιχτές αγορές. τότε όμως δεν είχαμε ομάδες facebook groups όπου οι πάντες γράφουν "μετά χαράς" σα δάσκαλοι στα γραπτά των παιδιών τους. τότε είχαμε ανθρώπους στους δρόμους με κουδούνια σα αγγέλους των παλιών ημερών — και εκείνος ήταν ένας από αυτούς. δεν έκανε γκολ επειδή είχε ωραίο σουτ· έκανε γκολ επειδή είχε περισσότερα σκοπούς μέσα του παρά δάκρυα όταν χάναμε. τώρα;;; βλέπω τους πάντες σα αυτές τις κονσόλες ψυχαγωγίας που μόλις ξεκινήσουν χάνουν όλο το ενδιαφέρον τους όταν βγει το πρώτο μήνυμα notification. ο Γκονζαλες σίγουρα κάνει ωραία πράγματα, αλλά τον κοιτάμε σα το τελευταίο κομμάτι της σοκολάτας όταν έχει φύγει όλη η υπόλοιπη — όμορφο, αλλά σύντομα ξεχνιέται. θυμάστε εκείνο τον αγώνα στον Απόστολο Νικολαΐδη;;; τρεις ασίστ εκείνος ο άνθρωπος έκανε σα μαέστρος που διευθύνει όλο το συγκρότημα προς τον ίδιο σκοπό. δεν ήταν μόνο γκολ· ήταν πώς πήγαινε εκείνος η μπάλα — σα νερό που ψάχνει τη δική του κοίτη ανάμεσα στις πέτρες. εκείνος έβγαλε την ομάδα από τη λάσπη όταν όλα έμοιαζαν καταδικασμένα σα αυτά τα παλιά αυτοκίνητα που αργοπεθαίνουν στους δρόμους της Αθήνας. κι εσείς τώρα;;; φοράτε τις φανέλες σας σα αυτοκόλλητα στο διαδίκτυο και γράφετε "μανίζιος ανασα" σα συμμορία συμπαθούντων στο ίντερνετ. εκείνος όμως εκείνο το βράδυ στη Λάρισα έκανε κάτι μεγαλύτερο: έκανε τον τίτλο να μοιάζει σαν φυσικό γεγονός σα τις βροχές τον Οκτώβρη στις Πετραδες — κάποιος περίμενε να γίνει, κάποιος άλλος μόλις τον κατάλαβε. εμένα λοιπόν μην μου βάζετε νούμερα για πέντε γκολ — μου βάζετε μια φωτογραφία εκείνης της χρονιάς όπου ο Μάντζιος ήταν η ίδια η ομάδα, όχι ένας παίκτης που φεύγει σα κάλτσα στο πλυντήριο. εκείνο το γκολ στη Λάρισα δεν ήταν μόνο ένα γκολ· ήταν η στιγμή που η ομάδα αναγνώρισε τον εαυτό της σα αυτά τα δέντρα στον Εθνικό Κήπο όταν φυσάει δυνατά. και τώρα;;; ο τίτλος εκείνος έγινε ιστορία σα εκείνες τις βραδιές όπου βγαίναμε στους δρόμους και τραγουδούσαμε ώρες ατέλειωτες — κάποιος τον κατέγραψε, κάποιος τον ξέχασε, κάποιος τον ζει ακόμα σα εκείνο το αγόρι που συνεχίζει να γυρνά το κλειδί στην πόρτα του σπιτιού όπου έμενε πριν είκοσι χρόνια. εσείς όμως εκεί που κάθεστε στους καναπέδες σας σα σακουλάκια ληγμένα κριθαράκι — τι σας κάνει τόσο βέβαιους ότι ο Γκονζαλες είναι αυτός που κρατά την ομάδα σα σηκωμένη γροθιά; εκείνος κάνει γκολ, ναι — αλλά εκείνος ο άνθρωπος εκείνο το βράδυ έκανε τον τίτλο σα μέρος του αίματος μας, σα αυτά τα παλιά τραγούδια που όταν αρχίζουν να παίζουν κανείς δε σηκώνεται παρά μόνο όταν τελειώσει. τι άλλο;;; τι άλλο;;;

Και τώρα αυτά τα ίδια άτομα που ξεχνούν πως ο Μάντζιος έκανε το γκολ εκείνο στη Λάρισα στις 8 Μαρτίου 2008 κάθονταν σιωπηλοί όταν ο Γκονζάλο φύγαινε για αργεντίνικο πρωτάθλημα πριν καν τελειώσει η σεζόν· θυμάστε πόσοι πήγαν να τον παραλάβουν στο αεροδρόμιο σα νεόνυμφοι;;; Την ίδια μέρα που έκανε εκείνο το εντυπωσιακό σουτ με το αριστερό στα τελευταία λεπτά, εγώ πήγα γρήγορα να δω τις κινήσεις της ομάδας μου στο γήπεδο του Ολυμπιακού— εκείνος ο αγώνας όπου ο Μάντζιος πήγε σ' ένα αυτογκόλ επειδή είχε τρέξει τόσο πολύ που δεν πρόλαβε να ξεκόψει, σα ζώο που κυνηγά τη σκιές του. Ακόμα γελάμε εκείνον τον αγώνα, όχι επειδή χάσαμε, αλλά επειδή εκείνος ο άνθρωπος είχε τόσο πάθος που έφτανε μέχρι τις τρίχες των παικτών των αντιπάλων· τώρα όμως φοβόμαστε μήπως τον ξαναδεί κάποιος;;;

Ωπ, ρε παιδιά μου, σ’ αυτή την αίθουσα όπου γράφεται η ιστορία της ομάδας σας εγώ εκείνο το βράδυ στη Λάρισα είχα ξεμείνει σπίτι μου με πονόλαιμο σα εκείνον τον Φεβρουάριο του 2008 — θυμάμαι ακόμα πως άκουσα τον αγώνα στο ράδιο σα αυτά τα παλιά ραδιόφωνα που όταν βγαίνει η φωνή μοιάζει σα να μιλάει μέσα από βαρέλι. Τρεις ημέρες είχαν προηγηθεί εκείνες οι άγριες βροχές στις Πετράδες κι εγώ σιγά σιγά ξεχνούσα πως υπήρχε τίτλος όσο έβλεπα το νερό να κατρακυλά πάνω στο τζάμι σα μικρές βρύσες. Κι όμως εκείνος ο Μάντζιος μέσα μου έκανε κάτι μεγαλύτερο από οποιονδήποτε τίτλο: έκανε την ομάδα να μοιάζει αθάνατη σα εκείνες τις εικόνες στις παλιές ταινίες όπου όλα γίνονται χωρίς λόγια αλλά ξέρεις πως είσαι τυχερός που τις βλέπεις. Τώρα όμως όταν βλέπω πως οι υπόλοιποι κοιτάνε μόνο πόσες σέντρες έκανε ο Γκονζάλο σήμερα σαν να είναι χρονογράφημα εφημερίδας — εμένα μου λείπει εκείνος ο τρόπος που ο Μάντζιος έπαιρνε την μπάλα σα να μην είχε επιλογή παρά να κάνει την ομάδα του να νικάει. Θυμάμαι ακόμα πως εκείνο το γκολ στη Λάρισα έγινε στις 19:47 όταν εγώ είχα βγει στον δρόμο κρατώντας ένα κουτί χυμό σα νόμισμα τύχης — ήθελα να ελπίζω πως εκείνο το γκολ ήταν σημάδι. Κι όμως αυτός εδώ σήμερα;;; Κάθομαι και βλέπω πως κανείς δε φωνάζει το όνομά του στις κερκίδες σα μουσική υπόκρουση· αντί γι’ αυτό υπάρχουν αυτοκόλλητα πάνω στις κονσόλες μας σα εκείνες τις ταινίες που βλέπουμε ξανά μετά από χρόνια κι έχουν ξεθωριάσει. Πάντως αλήθεια είναι πως εκείνος ο Μάντζιος έκανε περισσότερα από δεκαπέντε γκολ σε ντέρμπι — όχι επειδή είχε ιδιαίτερη τεχνική, αλλά επειδή είχε εκείνη την πνευματική αντίσταση που λείπει σήμερα σα εκείνα τα παλιά βιβλία όπου γράφεις σημειώσεις αλλά όταν τελειώσεις η πρώτη σελίδα ξεχνάς τι είχες γράψει. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εμένα εκείνος ο τίτλος του 2008 δεν μου φαίνεται σαν μια στιγμή· μου φαίνεται σα εκείνη η γεύση ενός γλυκού που το βάζεις στο στόμα σου και μένεις αμίλητος γιατί δε βρίσκεις λέξεις.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΤΙ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΒΛΕΠΩ ΕΔΩ;;; Γιατί όλοι αυτοί ξέρουν τόσο καλά τον Μάντζιο όταν είναι βολικό;;; Την εποχή εκείνη είχαν πανικό γιατί βγήκαν τρεις φορές από τον πάγκο σα ράθυμοι υπάλληλοι που περιμένουν το γκολ του άλλου για να ζητήσουν τη μισθική τους αύξηση. Γιατί δεν θυμάται κανείς πως εκείνος ο τίτλος ήταν αποτέλεσμα μιας ομάδας που γινόταν δυνατή ΜΟΝΟ όταν εκείνος έπιανε την μπάλα;;; Κοιτάξτε τώρα τον Γκονζάλο σα τον τελευταίο φούρνο στη γειτονιά που έχει καμένα ψωμιά — ωραίο σχήμα, μα δε μυρίζει τίποτα. Ο Μάντζιος δεν έκανε γκολ επειδή είχε καλό σουτ· έκανε γκολ επειδή είχε το χάρισμα να κάνει τους άλλους να λιποθυμούν πριν καν πέσει η μπάλα σ' εκείνον. Στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ εκείνο το γκολ μέσα σε δύο λεπτά ήταν σα ντοκτορά που βγάζει τη σφαίρα πριν καν ανοίξεις το στόμα σου. Κι εμείς σήμερα;;; Κάθομαι σ' αυτό το φόρουμ και βλέπω τους ανθρώπους να κάνουν selfies δίπλα στη μεγάλη οθόνη σα να είναι νέα αγοράκι στους δρόμους — κρίμα που κανείς δεν φοράει αυτά τα παλιά κίτρινα γάντια όταν τραγουδούν εκείνο το τραγούδι. Ο τίτλος εκείνος ήταν δική μας γλώσσα, ο Μάντζιος ήταν το λεξικό που κανείς δε χρησιμοποιεί πια σα αυτές τις κλειστές βιβλιοθήκες που μόνο οι μεγάλες νύχτες μπορούν να τις ανοίξουν. Κι αν κάποιος σου πει πως αυτοί οι τίτλοι γίνονται σιγά σιγά;;; Αδερφέ μου, θυμήσου πως η Λάρισα εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνο ένας αγώνας — ήταν η στιγμή που όλα έγιναν αληθινά σα εκείνες τις ταινίες όπου ξέρεις πως μέχρι το τέλος όλα θα είναι ίδια, μόνο που εκείνος ο τίτλος έγινε μέρος του αίματός μας σα εκείνο το κρασί που όταν το πιεις δεν ξέρεις πώς πήρες τελικά σπίτι. ΜΑΝΤΖΙΟΣ ΑΝΑΣΑ!!! 🤡💸😏

Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνο το πρωινό του Μαρτίου του 2008 που ξύπνησα στην Πάργα σα χθες; Έβρεχε ασταμάτητα σα νερό που χύνεται από ανοιχτή βρύση, κι εγώ εκεί με το κινητό στο χέρι να δω την ομάδα μου να χάνει σιγά σιγά τον εαυτό της σα αυτοκίνητο χωρίς λάδι. Κι όμως εκείνο το βράδυ στη Λάρισα — όχι η βροχή, όχι η ημερομηνία, όχι ο τίτλος — εκείνος ο άνθρωπος έκανε κάτι που δεν έχει ξαναγίνει: πήρε την μπάλα σα νόμισμα που γυρνά ανάμεσα στα δάχτυλα κι έκανε το σύνολό τους να νιώθουν πως ο αγώνας ήταν δικός τους ακόμα κι όταν οι άλλοι είχαν βγει σ' εκείνο το διαλειμματικό σακουλάκι κρίσιμων ημερών. Δεν ήταν γκολ αυτό εκείνο στη Λάρισα — ήταν η στιγμή που η ομάδα μας ξαναβρήκε τον παλμό της σα εκείνες τις φωνές στα γήπεδα πριν καν αρχίσει η μεγάλη περίοδος των αντιπαραθέσεων. Ο Μάντζιος δεν έκανε μόνο γκολ· έκανε την ομάδα να πάει εκεί που έπρεπε σα να ακολουθούσε ένα μουσικό κονσέρτο όπου όλα πρέπει να είναι στο ρυθμό. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στον Απόστολο Νικολαΐδη με τον ΠΑΟΚ;;; Τρεις ασίστ, τρία ξεχνιόμενα σπρώγματα στους κενούς χώρους που έκαναν τους αντιπάλους να φαίνονται σα ζητιάνοι μπροστά σε πλούσιο τραπέζι. Κι εμείς τώρα;;; Βλέπουμε πέντε γκολ σήμερα σα να είναι πράγμα κοινό — ωραία πράγματα, βέβαια, μα εκείνος εκείνος ο Μάντζιος έκανε κάτι μεγαλύτερο: έκανε τον τίτλο σα μέρος του οικογενειακού άλμπουμ, εκεί όπου όλες οι φωτογραφίες μιλούν χωρίς λόγια. Ποιος από εμάς θυμάται πως εκείνο το γκολ στη Λάρισα έγινε στις 19:47;;; Δεν ήταν μια στιγμή· ήταν μια κατάσταση — σαν όταν βάζεις το πρώτο σου πιάτο στο τραπέζι σα οικοδεσπότης και ξέρεις πως όλοι αυτοί γύρω του θα νιώσουν σιγά σιγά την οσμή του σπιτιού. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εμένα εκείνος ο τίτλος του 2008 δεν μου φαίνεται σαν μια ακολουθία γεγονότων· μου φαίνεται σα εκείνο το τραγούδι που τραγουδούσε ο κόσμος στους δρόμους πριν καν τελειώσει ο αγώνας σα νόμιμη κληρονομιά. Κι όμως σήμερα βλέπουμε τους ανθρώπους ν' αλλάζουν στόρια σα σημαίες σ' έναν ανεμόμυλο — κάποιος γράφει "Γκονζάλο", κάποιος άλλος "νέος τίτλος", κι εγώ εκεί πάλι σαν εκείνο το πρωινό που περίμενα κάτι περισσότερο σα κάποιος που ψάχνει χρυσό στα ποτάμια της Πίνδου. Ρε φίλοι μου, εκείνος ο Μάντζιος δεν ήταν απλώς ένας παίκτης· ήταν η ομάδα όταν η ομάδα είχε ξεμείνει από χρόνο σα εκείνο το τελευταίο λεωφορείο πριν κλείσουν οι δρόμοι. Και τώρα;;; Μας λένε πως άλλαξαν όλα — αλλά εμένα μου φαίνεται πως άλλαξαν μόνο οι φανέλες πάνω στους καναπέδες μας.