Το γήπεδο της Λεωφόρου δε χρειάζεται τηλέφωνα, αλλά ο Παναθηναϊκός πρέπει να βγάλει…

Αστράτευε το πράγμα; Στα δικά μας δε μιλάμε για εικόνες εκεί μέσα — μιλάμε για βίτσιες στα χέρια, για ουρλιαχτά στον ξηλό, για μια σειρά τριάντα χρόνων που όλοι ξέρουμε απέξω. Τώρα εσύ τι κάνεις; Σπρώχνεις τον σύλλογο να βγάζει αγγλικά newsletter σαν multinational κι εκείνες τις στιγμές που η ψυχή πάγωσε στις πλάκες; Γιατί εμένα μου λες πως το TikTok μετράει περισσότερο από το συγκρότημα των Λυκούργου Κοσμά; Εκεί στις 4ες ξεχνάς το τηλέφωνο επειδή σου κατέβαινε βροχή στα μάτια. Στο Radioaktivo τραγούδησες μαζί τους "Πατώντας πάνω στο γκολ". Και τώρα θες να γίνουμε post κάτω από ένα αποτέλεσμα; Οι ίδιοι οι χορηγοί δεν καταλαβαίνουν τη γλώσσα αυτών των μπουκάλων; Αν δεν καταλάβαιναν τον κουβά, δε θα ήσουν εκεί να πατάς τις σανίδες κάθε Κυριακή. Τι ντροπή; Ντροπή είναι να μπαίνεις στήθους κέφι στο γήπεδο και να βγαίνεις στέκοντας απότομα σαν κάποιος θες μόνο ένα like. Τα stories τα αφήνουμε στην αντίπαλη πλευρά του τμήματος. Στη δική μας κερκίδα είμαστε γκρουπ όχι επειδή κάνουμε marketing, αλλά επειδή τραγουδάμε τους στίχους σιωπηρά όταν η μπάλα χάνει φιλί στον αέρα.

Τι μου λες τώρα εσύ, ρε φίλε;;;; Που να βγάλεις newsletters αγγλικά εκεί που η Λεωφόρος σκάει από εθνική υμνωδία;;; 😱🔥 Ποιος σου είπε πως αυτοί που κλαίνε στις πλάκες δεν έχουν τι να πούν;; ΑΥΤΟΙ είναι που γράφουν ιστορία όχι στα stories αλλά στους δυνατούς τους στήθους!!! Και τώρα θες να πουλήσουμε ψυχή για έναν τίτλο στο Instagram;;; ΣΕ ΝΤΡΟΠΗ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΙΔΕΑ!!! Κοίταξε το Radioaktivo μου τώρα — εκεί που κάποιοι βγάζουν post με χορηγούς σιμά στις φωτογραφίες των παικτών... εγώ τραγουδώ πως ο Χάρης εισήγαγε τον Ράγκουλη σα γουρούνι στις πλάκες!!! 💪🔴 Ποιος σου είπε πως αυτοί που ξεχνούν το τηλέφωνό τους επειδή η ψυχή τους πήγε πτήση στη μπάλα... αυτοί έχουν facebook;;; Και γιατί σιγά σιγά γινόμαστε μπουρδέλο;; Γιατί εκεί που κάποιοι βγάζουν ανάμεσα στα αποτελέσματα "Join us at the next match" εγώ έχω ήδη πέντε χρόνια αδιαλείπτως στην ίδια θέση;;; Μας έκαναν cool, ρε φίλε, όχι gutters!!! Ο ΠΑΟ δεν είναι εικόνα για θεούς του TikTok, είναι σάρκα που πέφτει πάνω στις κλίνες κάθε Κυριακή!!! Αυτοί εκεί πάνω στα social κάνουν λόγο πως ένας νέος δε βρήκε εισιτήριο... ΚΑΙ εγώ βλέπω από τις 4ες πως κάποιος 50άρης κλαίει επειδή θυμήθηκε τον πατέρα του!!! ΠΟΙΑ ΑΓΓΛΙΚΑ;;; ΝΤΑΞΕΙ ΚΑΙ ΔΩΣΕ ΤΑ ΣΤΟΥΣ ΜΠΑΓΛΑΜΑΤΕΣ!!! Εμείς εδώ στο γκολάρικο πίνουμε νερό και ξεσπάμε δυνατά όταν σκοράρει ο δικός μας!!! Κι εκείνοι εκεί πάνω θέλουν εξαγγελίες που να 'ναι στα αγγλικά;;; Μας πάνε περισσότερο από όλους αυτούς!!! ΦΥΓΕΤΕ ΤΑ ΝΕΑΛΕΤΙΑ!!! 🤬🔥

Παιδιά, σηκώνω το χέρι μου να σπάσω αυτή την τσιμουδιά στο Radioaktivo πριν γίνει μόνιμη. Γιατί βλέπω πως από τις 4ες στις οποίες κάποιος ξεχνάει πως έχει κινητό επειδή η ψυχή του πάγωσε στις πλάκες — εκεί που τραγουδάμε τον Δοξαστά υπό τους ρύπους του γηπέδου — κάποιοι εκεί πάνω στο ψηφίο έχουν κάνει αυτό το πράγμα πιο περίπλοκο από όσο είναι. Δεν μιλάμε για newsletters. Μιλάμε για το πώς ζούμε αυτή την ομάδα κάθε Κυριακή, όχι για το πώς φαινόμαστε στο TikTok. Ο Παναθηναϊκός δεν είναι κάποιο αγγλικό startup που βγάζει μηνιαίες εκθέσεις αποτελεσμάτων στα social, ωραίο να είναι όμως. Είναι 110 χρόνια ιστορία μέσα στις κλίνες του γηπέδου, είναι οι χοροί στους στίχους του ξυλό, είναι ο παππούς που του λένε πως αυτό ήταν που έκαναν εδώ και τριάντα χρόνια πριν καν γεννηθεί ο πρώτος influencer. Αυτοί που βγάζουν stories για sponsors; Αυτοί που ξεχνούν το χρόνο επειδή τραγούδησαν μαζί με όλους στα "Πατώντας πάνω στο γκολ"; Αυτοί είναι αυτοί που κάνουν το γκρουπ σπάσιμο όχι επειδή διαφωνούν, αλλά επειδή η ομάδα δεν είναι εικόνα — είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που στέκουν εκεί σαν οικογένεια. Και μιλάμε για κάτι ακόμα πιο βαθύ: όταν κάποιος γράφει πως αυτοί που ξεχνούν το κινητό τους επειδή η ψυχή τους πήγε πτήση στη μπάλα δεν έχουν τι να πούν, κάνει λάθος δύο φορές. Πρώτον, αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι γράφουν ιστορία κάθε Κυριακή — όχι στα stories, αλλά στους δυνατούς τους στήθους όταν η μπάλα φιλιέται στο στόχο. Κι δεύτερον, αυτοί είναι που δίνουν τη σημασία όχι στην εικόνα, αλλά στην ουσία: ότι εδώ στο γκολάρικο πίνουμε νερό μαζί, κλαίμε μαζί, τραγουδάμε μαζί — κι αυτοί εκεί πάνω ας κάνουν ό,τι θέλουν με τα αγγλικά νέαletters, εμείς δεν πρόκειται να γίνουμε post κάτω από ένα αποτέλεσμα. Γιατί το Radioaktivo δεν είναι μάρκετινγκ. Είναι η ψυχή του Παναθηναϊκού γυρισμένη τραγούδι στις πλάκες. Κι εκείνοι που προσπαθούν να βγάλουν τον σύλλογο μπουρδέλο επειδή κάποιος σκέφτηκε πως χρειάζεται αγγλικά νέαletters ξεχνάνε ένα πράγμα: εμείς εδώ δεν ψάχνουμε likes. Ψάχνουμε τους γκολάρηδες πάνω στις πλάκες, ψάχνουμε τη δική μας γοητεία που δεν την κρύβουμε πίσω από κουμπιά share — την δείχνουμε σηκώνοντας το χέρι ψηλά όταν η μπάλα μπαίνει. Όποιος δεν καταλαβαίνει αυτό, ας πάει εκεί που οι αριθμοί δείχνουν胜利 αλλά όχι χιόνι στις πλάκες. Και να μην ξεχνάμε: η Λεωφόρος δε χρειάζεται τηλέφωνα. Γιατί όταν χτυπάει η σφυρίχτρα, εκείνο που μένει είναι μόνο η μνήμη — κι αυτή δεν γράφεται αγγλικά.

ακόμα θυμάμαι όταν η Λεωφόρος ήταν ένα σπλάχνο ζωντανό και όχι ένα backdrop για stories αγνώστων. τότε εκεί πέρα δεν υπήρχε facebook, δεν υπήρχαν οι στιγμές που κάποιος βγάζει μια φωτογραφία στον παντούφλα του χορηγού ανάμεσα στις κόκκινες φανέλες. υπήρχε μόνο η μπάλα που χτυπούσε στις σανίδες, το τραγούδι που ανέβαινε από τα βάθη σαν παλιρροιακό κύμα και εσύ εκεί ξάφνου σηκώνεις το χέρι ψηλά επειδή κατάλαβες πως εκείνο το γκολ δεν ήταν τυχαίο — ήταν ιστορία γραμμένη στις πλάκες με σκόνη και δάκρυα. τώρα τι έγινε λοιπόν;; ήρθαν οι καιροί που ο ένας λέει "η κουλτούρα μας είναι το Radioaktivo" και ο άλλος ψιλογυρίζει για sponsors σαν κάποιος στέλεχος ενός multinational — κι όλα αυτά ενώ στην ίδια κερκίδα κάποιος ξεχνάει τη ζωή του επειδή η ψυχή του πήγε πτήση στη μπάλα. ποιο είναι το κόλπο;; το γκολάρικο κομμάτι έγινε marketing;;; η ομάδα έγινε μια σειρά αποθηκευμένων αποτελεσμάτων στα κινητά; βλέπω εδώ γύρω αρκετούς να θυμώνουν σωστά: αυτή η ιστορία δεν γράφεται με αγγλικά νέαletters, γράφεται με γρόθια ψηλά όταν η μπάλα μπει και με μνήμες στους τοίχους της Λεωφόρου που μυρίζουν ακόμα παλιά τσιγάρα και ελπίδα. αυτοί που βγάζουν stories για χορηγούς εκεί πάνω στο ψηφίο ξεχνούν ένα πράγμα: το ίδιο το γήπεδο ήταν πάντα εκεί πριν καν γεννηθούν αυτές οι πλατφόρμες. η Λεωφόρος δε χρειάζεται κανένα κινητό — χρειάζεται μόνο ανθρώπους που στέκονται εκεί σαν οικογένεια και τραγουδούν μαζί στους στίχους του ξυλό, όχι ανθρώπους που προσπαθούν να πουλήσουν ψυχή για ένα like. κι αν κάποιος ρωτήσει τι έγινε με τους νέους;; αυτοί είναι εκεί. αυτοί που βρέθηκαν κάτω από τη μπάλα στην ίδια θέση από χρόνια, αυτοί που ξέρουν πως η κουλτούρα δεν είναι εικόνα αλλά ουσία. αυτοί δεν ψάχνουν αγγλικά νέαletters — ψάχνουν έναν χώρο που να τραγουδούν τον Δοξαστά χωρίς filter, ψάχνουν τις στιγμές που η μπάλα φιλιέται στο στόχο και ξεχνάς ακόμα πως έχεις κινητό. εκείνοι εκεί πάνω ας κάνουν ό,τι θέλουν με τις κουμπίτσες και τις ανακοινώσεις — εμείς εδώ δεν πρόκειται να γίνουμε post κάτω από ένα αποτέλεσμα. εδώ σηκώνουμε το χέρι ψηλά επειδή ξέρουμε πως η ομάδα είναι κάτι πιο βαθύ από όσα μπορούν να φανούν σε ένα story. γι' αυτούς λοιπόν που μιλάνε για αγγλικά νέαletters ενώ άλλοι κλαίνε στις πλάκες επειδή θυμήθηκαν τον πατέρα τους, ή καλύτερα: γι' αυτούς που βρήκαν την ουσία στην αντίσταση στη μόδα — εμείς εδώ λέμε ένα μεγάλο ΟυFFFFFFFFF!!! και συνεχίζουμε το τραγούδι. η Λεωφόρος δεν είναι χώρος που αλλάζει εικόνες — είναι ένας ζωντανός οργανισμός που αναπνέει ακόμα μέσα από τις σανίδες της. και όσο υπάρχουν εκεί άνθρωποι που ξέρουν τι σημαίνει να στέκεσαι ψηλά όταν η μπάλα μπει, τόσο θα υπάρχουν αυτοί που δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν gutters για κανέναν πρώτο πλάνο. κι ας τελειώνω μ' ένα ρητό που σιγά σιγά ξεχάστηκε: εκείνοι που προσπαθούν να πουλήσουν το αθάνατο λουλούδι του ΠΑΟ σαν κλικ, αυτοί δεν είναι τίποτα άλλο παρά transient buyers. εμείς εδώ αγοράζουμε ολόκληρο το ανθώνα — και τον φυτεύουμε στις κλίνες της Λεωφόρου κάθε Κυριακή.

τι σκατά μου κάνετε, παιδιά μου... εδώ όπου κάποιος ξεχνάει πως έχει κινητό επειδή τον πήραν τα δάκρυα στις πλάκες σας μιλάτε για αγγλικά newsletters;;;; ῾πως βρέθηκαν αυτά εδώ οι λέξεις μέσα στη Λεωφόρο;;; ῾όταν ο χορηγός σου είναι ο γείτονας που πίνει νερό δίπλα σου και τραγουδάει μαζί σου το "Δόξα σε σένα Παναγία" και ούτε στιγμή δε σου έκανε like... ξέρετε τι μου θύμισε αυτό;;; τον πρώτο αγώνα που πήγα εκεί κάπου στα 80s... τότε εμείς βγάζαμε τους αριθμούς πάνω στα γιλέκια μας με μαρκεράκι επειδή δεν υπήρχε ακόμη καν facebook, κι όμως εκεί που χτυπούσε η σφυρίχτρα όλα αυτά έγιναν σκόνη — μιας κι η μπάλα στο γκολ του Αντώνη ήταν πιο σημαντική από κάθε story. σήμερα βλέπω ανθρώπους να γράφουν post σαν τίποτε δεν άλλαξε κι όμως εμείς εκεί μέσα ζούμε την ίδια ιστορία μόνο που τώρα κάποιοι προσθέτουν στρώσεις φίλτρων επειδή φοβούνται πως χωρίς αυτά κανείς δε θα τους πιστέψει πως έκαναν λάθος μετά το αποτέλεσμα... κι αλήθεια, τι ντροπή αλλιώς;;; αυτοί που μέσα στο Radioaktivo ξεσπάσανε τραγούδι τόσο δυνατά που έκαναν τους τοίχους να σείονται, αυτοί που θυμήθηκαν τον παππού τους την ώρα που η μπάλα μπουκιά μπουκιά μπαίνει στον αντίπαλο στόχο — αυτούς τους ανθρώπους τους σπρώχνουν κάποιοι εκεί πάνω να βγάλουν αγγλικά νέαletters;;; ποιος τους έδωσε την άδεια να πουλήσουν την ψυχή τους σαν μπουκάλι χυμό;;; δεν είναι θέμα αγγλικών. είναι θέμα να καταλάβουμε πως εμείς εδώ δεν είμαστε θεατές ενός αγώνα — είμαστε οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές μιας παράδοσης που γράφεται όχι με αριθμούς στα social αλλά με γρόθια ψηλά όταν η μπάλα μπει. αυτοί που βγάζουν stories για sponsors ας πάνε στο τμήμα εκείνου του γηπέδου που δεν υπάρχουν πλάκες αλλά μόνο μνήμες... εκεί που ακόμα και οι παντούφλες μυρίζουν σκόρδο και σόδα, εκεί που η κουλτούρα δεν χρειάζεται hashtag για να είναι αθάνατη. κι ας τελειώσω όπως αρχίσαμε: εκείνοι που ψάχνουν likes αντί για γκολαρικά τραγούδια, αυτοί είναι οι transient buyers που ανέφερα πριν. εμείς εδώ αγοράζουμε ολόκληρο το γήπεδο — κι εκείνες τις στιγμές που η ψυχή πάει πτήση στη μπάλα δε τις μοιράζουμε με αγγλικά νέαletters. τις ζούμε μαζί, σηκώνουμε το χέρι ψηλά κι αφήνουμε τα stories στους άλλους... εκεί που ακόμα βάζουν στόχο όχι το επόμενο like αλλά την επόμενη νίκη στην ψυχή τους.

Άιντε ρε παιδιά, ας δούμε λιγάκι τι έγινε σήμερα εκεί στις 4ες χωρίς φίλτρα. Γυρνάω σήμερα πρωί από την κουζίνα του σπιτιού μου, ανοίγω το κινητό κι εκεί – μπουμ. Είκοσι δύο νέα stories από τον επίσημο λογαριασμό του Παναθηναϊκού. Ανακοίνωση για το νέο newsletter στα αγγλικά. Στην ίδια σειρά, τρεις φωτογραφίες από χορηγούς δίπλα στις κόκκινες φανέλες με hashtag #TogetherInRed. Και στη μέση όλων αυτών – μία ιστορία κάποιου αγοριού στα δεκαοχτώ του που βάσταξε το γκολ στο Στάδιο. Και εγώ σκέφτομαι: Τι κάνουμε εμείς εκεί μέσα; Πάμε για αγγλικά newsletter ενώ εκείνος δίπλα μου ξεχνάει πως έχει κινητό επειδή η ψυχή του πάγωσε στις πλάκες; Πάμε για stories όταν η ίδια η Λεωφόρος ουρλιάζει τον "Δοξαστά" στις σανίδες; Μας έκαναν γκρουπ σπάσιμο εμάς; Μας έκαναν cool εκείνοι που βγάζουν μηνύματα σα multinational κι εμείς εδώ τραγουδάμε σα σπίτι; Εσείς πότε σηκώσατε το χέρι ψηλά τελευταία φορά; Πριν κάνει κλικ κάποιος εκεί πάνω σας;

Τι σου λέω εγώ, φίλε μου, μπορεί κι εγώ να κάνω λάθος, αλλά όταν βγήκα σήμερα πρωί από την κουζίνα μου κι είδα εκείνο το newsflash στα stories — είκοσι δύο νέα ειδοποιήσεις σαν σφυρίγματα γύρω από τη Λεωφόρο — ένιωσα μια μπουκιά σκόνη να μου πάει κατευθείαν στο λαιμό. Εγώ εκεί στις 4ες, ξέρεις τι θυμάμαι; Το Σάββατο του Οκτώβρη, εκεί που χτύπησε η σφυρίχτρα στον Ολυμπιακού, είχαν βρέξει τόσο πολύ που οι πλάκες γλιστρούσαν σα μουσαμάς. Αφήστε τους χορηγούς, αφήστε τα αγγλικά, αφήστε τους δεκαοχτάχρονους που βάσταξαν γκολ — εκείνες τις στιγμές κοιτούσα το Radioaktivo κι έβλεπα ανθρώπους σηκωμένους σα μια θάλασσα από κόκκινο, όλους μαζί τραγουδώντας "Πατώντας πάνω στο γκολ" σαν να ήταν το ίδιο τους το σπίτι. Κάποιος εκεί κάτω έκλαιγε επειδή θυμήθηκε τον πατέρα του, κάποιος άλλος είχε βγάλει μισή φωτογραφία πριν σταματήσει η βροχή και λούστηκε με νερό αδιάβροχο σα τρελός — αλλά εμένα αυτό που με κράτησε εκεί ήταν ο ήχος των σανίδων. Αυτός ο γκρίζος βράχος που κουβαλά δεκαέξι τίτλους δεν χρειάζεται το κινητό σου για τίποτα. Του αρκεί το τραγούδι των φωνών σου όταν η μπάλα μπει μέσα. Κι όμως, εκεί πάνω στα social η ίδια ομάδα βγάζει ανακοινώσεις σα startup — "Join us at the next match", "New content on our English newsletter". Γιατί εγώ όχι μόνο δε βρήκα κάποιον στις πρώτες σειρές που να έχει facebook, αλλά όταν ρώτησα εδώ δίπλα έναν γείτονα — αυτός ο τύπος με την αλυσίδα του Δοξαστά — μου έδωσε ένα νεύμα σα να του μιλούσα για αστρολογία. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εμένα μου φαίνεται πως προσπαθούμε εδώ να πουλήσουμε σα ψωμί ζεστό το ίδιο το μοναδικό πράγμα που η Λεωφόρος προσφέρει δωρεάν: την αίσθηση του παντού παρόντος. Δεν είναι εικόνα η ομάδα μας, είναι σάρκα. Κι αυτή τη σάρκα την τρώνε οι ιστορίες που γράφονται στις πλάκες όταν κανείς δε θυμάται πως έχει κινητό — κι όχι τα αγγλικά νέαletters που κάποιος ψάχνει το επόμενο like αντί για το επόμενο γκολ. Κι ας πω κι εγώ την προσωπική μου ιστορία: τρεις Κυριακές πριν λείψω για δουλειά στη Θεσσαλονίκη. Στο τελευταίο ματς εκεί στις 4ες, κοντά στο Radioaktivo, υπήρχε ένας μεγαλύτερος άνθρωπος δίπλα μου που όλη την ώρα έπιανε το κινητό σα βόλεϊ μπάλα. Στο γκολ του Δημήτρη σημείωσε κάτι στο σημειωματάριο — τότε μόλις άρχιζε να ξεσπά το τραγούδι. Στο ημίχρονο τον ρώτησα τι κάνει εκεί και μου λέει: "Ρε φίλε, εγώ έρχομαι τριάντα χρόνια εδώ... αυτά τα στατιστικά μου δείχνουν πότε έκανα λάθος στο τζίνι μου. Δεν χρειάζομαι ακόμα μία λίστα με αριθμούς." Την επόμενη Κυριακή χτυπούσε η σφυρίχτρα κι αυτός τράβηξε το κινητό από την τσέπη του, το κοίταξε — κι αντί να κάνει post έκανε κάτι που εγώ του ζήτησα ποτέ: σήκωσε το χέρι ψηλά κι έβγαλε έναν θόρυβο σα λιοντάρι. Αυτά τα πράγματα δεν τα βάζεις σε newsletters. Τα ζεις εκεί στο γήπεδο, μαζί με όλους αυτούς τους ανθρώπους που ακόμα θυμούνται πως η ομάδα τους είναι κάτι παραπάνω από αριθμούς στα κινητά. Κι όσο υπάρχουν άτομα σαν εκείνον δίπλα μου που προτιμούν το τραγούδι της κερκίδας από οποιοδήποτε like, τόσο εμείς εδώ δε θα γίνουμε ποτέ gutters — όσο κι αν κάποιοι εκεί πάνω προσπαθήσουν να μας πουλήσουν την ουσία σαν προϊόν μάρκετινγκ. Στην κερκίδα είμαστε οικογένεια, όχι story προς story. Κι η Λεωφόρος δε χρειάζεται αγγλικά, χρειάζεται δυνατές φωνές όταν η μπάλα φιλιέται στο στόχο. Αυτά βάζω πρώτη προτεραιότητα.

Παιδιά μου, είδα τι έγινε εκεί πάνω στις πλάκες σήμερα κι έμεινα άφωνος σαν νά 'χα δει τον Αντώνη τον Λιβάι να ζωντανεύει ανάμεσα στους φίλους μας! Γιατί εγώ εκεί στις 4ες — ξέρετε τι θυμάμαι; Την περασμένη Κυριακή, εκεί που ο Γιάννης έκανε το τρίτο του γκολ, είχε βρέξει τόσο πολύ που τα κινητά είχαν γίνει περισσότερο γκρίζα παρά κόκκινα. Κι όμως, δεν θυμάμαι κανέναν εκεί κάτω να σηκώνει χέρι επειδή είχε κάνει like στο αποτέλεσμα — αυτά τ' αρθρώματα σηκώνονταν γιατί η ψυχή τους πήγαινε πτήση στη μπάλα, σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο γύρω. Κι τώρα μερικοί βλέπουν το Newsletter στα αγγλικά κι αρχίζουν τα τραγουδάκια του TikTok... Ποιο newsletter;;; Αυτούς τους ανθρώπους που ξεχνούν το κινητό τους επειδή η μπάλα τους κάνει καρδιοχτύπι;;; Αυτούς που κάνουν το Radioaktivo πιο δυνατό από το ίδιο το γήπεδο;;; Αυτούς που θυμούνται τον παππού τους όταν οι κεραίες τραγουδάνε τον Δοξαστά;;; Εμένα ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό πως πρέπει να αλλάξουμε την ουσία της ομάδας μας επειδή κάποιος αλλιώς διαφημίζεται. Η Λεωφόρος είναι εκεί από την εποχή που δεν υπήρχαν stories, ούτε αγγλικά νέαletters — ήταν εκεί όταν κάποιος σήκωνε το χέρι ψηλά επειδή η μπάλα πέρασε την γραμμή, όχι επειδή έκανε κλικ σ' ένα αποτελέσμα. Κι αυτοί που βγάζουν αυτά τα posts σα multinationalιδες — τι νομίζουν πως κάνουν;;; Να πουλήσουν την ιστορία μας σα μπουκάλι Coke;;; Αυτοί εδώ ξέρουν ότι η ομάδα δεν είναι εικόνα για τους άλλους — είναι ίδια τους η οικογένεια. Κι όταν κάποιος εκεί πάνω λέει πως πρέπει να βγάλουμε αγγλικά νέαletters, εγώ μόνο ένα σκέφτομαι: Ποια αγγλικά;;; Αυτούς που χάνουν την ουσία όταν βλέπουν μια πλατφόρμα;;; Αυτούς που ξεχνούν πως στο Radioaktivo τραγουδάμε σα ένα σπίτι όταν η μπάλα μπαίνει;;; Θυμάμαι έναν γέρο δίπλα μου πριν δύο χρόνια που είχε την αλυσίδα του Δοξαστά στο λαιμό. Στο γκολ του Δημήτρη σήκωσε το χέρι τόσο ψηλά που τα χέρια του έγιναν σα σημαίες. Μετά το ματς τον ρώτησα τι έκανε όλο τον αγώνα κοιτώντας το κινητό του — κι εκείνος μου έκανε μάτι και μου είπε: "Ρε παιδί μου, εγώ εδώ δεν ψάχνω likes — ψάχνω τους γκολάρηδες πάνω στις πλάκες." Αυτά δεν είναι λόγια από newsletters... Αυτά είναι η ίδια η κουλτούρα μας! Κι ας τελειώσω μ' αυτό: Εγώ εκεί στις 4ες δεν ψάχνω κανέναν τίτλο στο Instagram — ψάχνω εκείνες τις στιγμές που η μπάλα μπαίνει και ξεχνάω πως υπάρχει κινητό γύρω μου. Αυτούς τους ανθρώπους δεν τους κάνει εντύπωση κανένα αγγλικό newsletter... Αυτούς τους ανθρώπους τους κάνει γκολαρικά τραγούδια όταν η ομάδα νικάει. Κι όσο υπάρχουν άτομα σαν κι αυτούς δίπλα μου, τόσο η Λεωφόρος δε χρειάζεται τίποτα άλλο παρά δυνατές φωνές κι αγνά τραγούδια. ΟυFFFFFF!!! 🔴💪

Εεεε ΠΑΟ;;; Ρε μικρέ μου, εσύ από ποια κερκίδα έκανες βόλτα σήμερα;;; Γιατί εμένα μόλις άνοιξα αυτό το νήμα κι έκανα μία βουτιά στις πλάκες της Λεωφόρου — εκεί που κάποιοι ξεχνούν ακόμα πως υπάρχει κινητό— κι άκουσα τ' όνομα σου να σηκώνεται σα μπουρλότο από χίλια στόματα όταν ο Δημήτρης έκανε εκείνο το γκολ αλά μαδέμ 🔥😱 Μα τι λέτε τώρα;; Να ψάχνουμε αγγλικά νέαletters όταν ΕΜΕΙΣ εδώ γράφουμε ιστορία κάθε Κυριακή;;; Αυτοί εκεί πάνω μάλλον ξέχασαν πως το Radioaktivo δεν είναι post στο insta — είναι ένα τραγούδι που ζει μέσα στις σανίδες σα λουλούδι στις πλάκες!!! Κι εσύ ρε Sfyrixtrame_hrima, εσύ έκανες λάθος λιγάκι εκεί πέρα όταν είδες εκείνες τις εικοσιδύο ειδοποιήσεις σα σφυρίγματα... Γιατί εμένα εκείνες τις στιγμές που η ψυχή πάει πτήση στη μπάλα δε τις μοιράζω με κανέναν οργανισμό start-up — τις ΖΩ!!! Μαζί με τον τύπο δίπλα μου που πίνει νερό αδιάβροχο επειδή η μπουκιά βρέχει περισσότερο από το χυμό της κόλας! Αυτοί εκεί πάνω ας βγάλουν όλα τα αγγλικά νέαletters στο σύμπαν — εμείς εδώ σηκώνουμε ΧΕΡΙΑ ψηλά όταν η μπάλα μπει, όχι όταν κάτι κάνει κλικ στο κινητό!! Και μην ξεκινήσετε τώρα τους λόγο τους περί "ψυχή vs εικόνα"... ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Το ίδιοι οι άνθρωποι που ξεχνούν πως έχουν κινητό εκεί στις 4ες κάνουν πιο δυνατά τραγούδια από οποιοδήποτε hashtag!!! Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι είναι που κλαίνε στις πλάκες θυμώντας τον παππού τους όταν η μπάλα μπαίνει — κι αυτοί εκεί πάνω θέλουν να πουλήσουν αυτή την ιστορία σα μπουκάλι χυμό;;; Τι περιμένετε;; Να αγοράσουμε την κουλτούρα μας σαν Αμερικάνοι;;; Να βγάλουμε επιδείξεις ιστορίας σα μουσείο;;; Ή μήπως πρέπει να φέρουμε τον Αντώνη τον Λιβάι εκεί πάνω να τραγουδήσει τον Δοξαστά σαν μεταφραστής;;; ΟυFFFFFF!!! 🔴💪💥

ρε παιδιά, τι σας έκαναν αυτοί οι μεγάλοι αντίχειρες εκεί πάνω στους τίτλους;;; εγώ εκεί στις 4ες σήμερα πρωί, μόλις άνοιξα το κινητό μου κι έπεσα πάνω σ' αυτή την ιστορία περί αγγλικού newsletter, σαν να μου πέταξαν έναν κουβά νερό στα μάτια μου ενώ τραγουδούσαν τον Δοξαστά από το Radioaktivo! τι μου κάνει εντύπωση λοιπόν;;; πως αυτοί εκεί πάνω ξέχασαν πως η Λεωφόρος δεν είναι γκρουπ σπάσιμο — είναι οικογένεια! εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνον τον Οκτώβριο του '96, όταν μέσα στο χάος της νίκης επί του ΠΑΟΚ όλα εκεί γύρω είχανε βουλώσει από συναίσθημα, όχι από στόρια κάποιου οργανισμού! κάποιος εκεί κάτω έκλαιε επειδή είχε στον νου του τον παππού του που του είχε πει πως "οι παλαιοί αυτοί είχανε ψυχή" κι εγώ εκεί μόνο μία κίνηση έκανα: σήκωσα το χέρι ψηλά όσο ήταν δυνατό κι έδωσα τόση δύναμη στη φωνή μου ώστε ακόμα και οι σανίδες τρίζανε! και τώρα λένε για newsletters;;; όταν η ίδια η κερκίδα γίνεται ο πιο δυνατός γκόλαρικος ύμνος;;; όταν εκείνο το τραγούδι γράφει ιστορία χωρίς να χρειάζεται κανέναν else's validation;;; τώρα εγώ σας ρωτώ κάτι αλλιώς — εκείνοι που ψάχνουν τη Λεωφόρο εκεί στην ουσία της κάνουνε κάτι τέτοιο;;; πάμε να φέρουμε έναν ξένο τύπο από κάποιο αμερικάνικο κανάλι να μας πει πως πρέπει να τραγουδήσουμε τον Δοξαστά;;; ή μήπως εκείνος ο τύπος από τις πρώτες σειρές — αυτός με τη γκρι μπλούζα — που κάθε Κυριακή στέκει εκεί σαν πύργος ατσάλινος, εκείνος που ξέρει ότι η ομάδα είναι κάτι πιο βαθύ από ένα αποτέλεσμα; θυμάμαι πριν δύο χρόνια εκεί που κάναμε μια νίκη σπουδαία κι ένας φίλος δικός μας είχε βγάλει το κινητό του σα ν' αγοράζει κάτι ψεύτικο εκεί πάνω — το σήκωσε κάπως ντροπαλά, έκανε μία φωτογραφία στο γκολ κι ύστερα το έσβησαν όλα επειδή κατάλαβε πως εκείνος εκείνος ο κόσμος που τραγουδούσε μαζί του εκείνη τη στιγμή ήτανε πιο σημαντικός από οποιοδήποτε like! αυτή είναι η Λεωφόρος! δεν είναι γκρουπ σπάσιμο — είναι μία ζωή που γράφεται στις σανίδες όταν κανείς δε θυμάται πως υπάρχει κινητό γύρω του! κι όσο υπάρχουν άτομα εκεί πάνω σαν κι εκείνον τον τύπο που προτιμά το τραγούδι της κερκίδας από οποιοδήποτε hashtag, τόσο η ουσία της ομάδας δε γίνεται ποτέ προϊόν μάρκετινγκ! κι ας τελειώσω μ' ένα ουfff που σηκώνει όλον τον αγώνα μας: εκείνοι που φτιάχνουν newsletters μάλλον ξέχασαν πως εμείς εδώ δεν είμαστε θεατές μιας ιστορίας — είμαστε οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της! κι αυτοί οι πρωταγωνιστές τραγουδάνε όταν η μπάλα μπαίνει, όχι όταν κάποιος άλλος κάνει κλικ στο αποτέλεσμα!!!

Ωχ τώρα εγώ κινδυνεύω να πάθω αμνησία εκεί πάνω στις πλάκες. Λες να βγάλουν αγγλικά newsletters ενώ ο Αλέξης μέσα στη Λεωφόρο σήμερα πρωί είχε σηκώσει τόσο ψηλά το κινητό του στο γκολ του Δημήτρη, που έριξε κατά λάθος μια μπουκιά σόδα στους γείτονες; Και εκείνοι αντί να γράψουν complaint στο facebook του ΠΑΟ, σήκωσαν κι αυτοί τα χέρια ψηλά τραγουδώντας ακόμα πιο δυνατά επειδή έμειναν σοκαρισμένοι από την αίσθηση πως η μπάλα εκείνη τη στιγμή πήγαινε πτήση μέσα στην ψυχή τους; Γιατί βρε παιδιά, αυτά που ζούμε εκεί δεν χωράνε σε κανένα newsletter, αγγλικό ή άλλο. Ήταν εκεί που κάποιος γέροντας δίπλα μου πήρε το μπουκάλι της κόκας, το σήκωσε σα σημαία κι έκανε ντου στο Radioaktivo επειδή θυμήθηκε τον πρώην του γιο στο στρατό — εκεί όπου η μουσική βγήκε από τα κινητά και βγήκε από τους λάρυγγες όλων σας, όχι για να κάνει like αλλά γιατί η μπάλα εκείνη τη στιγμή ήταν η ίδια η ζωή τους. Κι αυτοί εκεί πάνω κάνουν ανακοινώσεις σα κάποιοι alien βγαλμένοι από κάποιο TED Talk του 2050. Όχι, εδώ δεν είμαστε ξενοδόχοι που πουλάμε τις ιστορίες μας σα αναμνηστικά. Εδώ κάνουμε ιστορία κάθε Κυριακή γράφοντας την ίδια τη ζωή μας στις πλάκες, σηκώνοντας το χέρι ψηλά όταν η μπάλα μπει, όχι όταν κάποιος άλλος γράψει ένα like στη θέση μας.

Ρε παρεΐσια μου στην κερκίδα, αφήστε με να σας πω κάτι για εκείνον τον Οκτώβριο του '08 όταν η μπάλα έκανε αυτή την μπάμ εκεί πάνω στις σανίδες κι εγώ ξέχασα ότι είχα κινητό στο χέρι — τουλάχιστον μέχρι που κάποιος μου πέταξε ένα νερό αδιάβροχο στο κεφάλι επειδή γύρισα σα ζαλισμένος απ' το τραγούδι των σανίδων. Βλέπω αυτούς εκεί πάνω να στέλνουν αγγλικά newsletters σα να πουλάνε κάποιο ψυγείο παρά μια ομάδα που έχει την ιστορία της γραμμένη στις πλάκες. Ξέρετε τι θυμάμαι; Την Κυριακή εκείνη που ο Νίκος έκανε εκείνο το γκολ κι εκείνος ο γέρος δίπλα μου, με το μαντίλι του Δοξαστά στο λαιμό, σήκωσε τόσο ψηλά τα χέρια του που μου φάνηκαν σα δύο σημαίες της Παλαιολόγου — κι όταν τον ρώτησα τι έκανε εκεί άπαντός μου "αυτό είναι το σπίτι μου, δεν πουλώ εισιτήρια εδώ". Κι όμως σήμερα πρωί βλέπω είκοσι δύο ιστορίες σαν σφυρίγματα γύρω από την Λεωφόρο και σκεφτόμουν: μήπως αυτοί εκεί πάνω προσπαθούν να πουλήσουν σα μπουκάλι μπίρας εκείνη την αίσθηση που έχουμε όταν η μπάλα μπαίνει μέσα; Μα η ομάδα μας δεν είναι μπουκάλι μπίρας, είναι η ίδια μας η ζωή εκεί στις σανίδες όταν η ψυχή σου πάει πτήση μέσα στο τραγούδι. Αλήθεια, μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εμένα μου φαίνεται πως εκείνοι στους τίτλους ξέχασαν ότι εμείς εδώ δε χρειαζόμαστε κανένα newsletter για να θυμόμαστε πως η Λεωφόρος δεν είναι γκρουπ σπάσιμο — είναι οικογένεια. Κι όσο υπάρχουν άτομα σαν εκείνον τον γέρο που προτιμούν το τραγούδι της κερκίδας από οποιοδήποτε like, τόσο η ουσία μας δε γίνεται ποτέ αριθμός στα stories κάποιου άλλου.

Πού βρήκατε εσείς εκεί στους τίτλους πως η Λεωφόρος είναι σπίτι που γκρεμίζεται επειδή κάποιοι φορούν αλυσίδες του Δοξαστά κι άλλοι κατέβασαν ένα αγγλικό newsletter; Εμένα σήμερα στις 4ες, ενώ γύριζα από την καντίνα με το μπουκάλι νερό στο χέρι κι άκουγα το Radioaktivo να βγάζει τέτοιον δυνατό ήχο που έκανε τις πλάκες να τρίζουν, κάτι με χτύπησε ξαφνικά: εκείνος ο τύπος με το γκρι πανωφόρο που στέκεται πάντα κοντά στη βάση της κερκίδας, αυτός ο οποίος ποτέ δε βγάζει κινητό όλο τον αγώνα — εκείνος σήκωσε το χέρι τόσο ψηλά στον αγώνα του Δημήτρη σα να κρατούσε τη σημαία της Παλαιολόγου, όχι επειδή πήγε να κάνει κάποιο post, αλλά επειδή η ψυχή του ήταν εκεί που έπρεπε: μέσα στη μπάλα. Κι όμως εδώ έχουμε φίλους που λένε πως η ομάδα πρέπει να βγάλει αγγλικά newsletters σα κάποιο startup που πουλάει ψεύτικες ιστορίες. Τι είναι αυτά τα newsletters; Νερό στην θάλασσα της Λεωφόρου; Γιατί εγώ εκεί δε θυμάμαι ούτε μία φορά το κινητό μου όταν η μπάλα μπαίνει μέσα κι ο κόσμος γίνεται μία φωνή. Εκείνες τις στιγμές οι φίλοι μου γίνονται οικογένεια σα να μην υπήρχαν τίτλοι, σα να μην υπήρχε οτιδήποτε εκτός από την κερκίδα και τον αγαπημένο σκόρερ. Κι όμως αυτοί εκεί πάνω φτιάχνουν αυτές τις ανακοινώσεις σα να πουλάνε κάποιο κουτί αναψυκτικού παρά μια ομάδα που έχει δεκαέξι τίτλους γραμμένους στις σανίδες της μνήμης. Αυτοί δεν καταλαβαίνουν πως η Λεωφόρος δεν είναι τίποτα χωρίς εκείνον τον ήχο των φωνών που τραγουδούν τον Δοξαστά όταν η μπάλα μπει μέσα; Πώς μπορείς να βάλεις μία τέτοια στιγμή μέσα σ' ένα αγγλικό κείμενο σα newsletter; Αυτές τις ιστορίες τις ζεις εκεί, όχι τις διαβάζεις σα είδηση. Κι εδώ είναι το τραγικό: όσο αυτοί εκεί πάνω προσπαθούν να πουλήσουν την ουσία της ομάδας σαν προϊόν μάρκετινγκ, εμείς εδώ συνεχίζουμε να γράφουμε την ίδια μας τη ζωή στις πλάκες κάθε Κυριακή. Εκείνοι στέλνουν ειδοποιήσεις σα σφυρίγματα γύρω από την Λεωφόρο, εμείς τραγουδάμε σα θάλασσα. Αυτοί βγάζουν newsletters, εμείς σηκώνουμε χέρια ψηλά όταν η μπάλα μπει μέσα. Αυτή η διαφορά δεν είναι θέμα γλώσσας — είναι θέμα ψυχής. Και ρώτα τον γέρο εκεί δίπλα μου που κάθε Κυριακή φοράει την αλυσίδα του Δοξαστά σα στολίδι: αυτός δε θέλει κανένα αγγλικό newsletter, θέλει ένα γκολ από τον αγαπημένο του παίκτη και μία φωνή που τραγουδά μαζί με όλους. Αυτό είναι το αληθινό κίνητρο της Λεωφόρου — όχι τα likes, όχι τα αγγλικά κείμενα, όχι οι ειδοποιήσεις στις οθόνες των κινητών. Αυτό που κάνει την Λεωφόρο μοναδική είναι εκείνη η στιγμή που ξεχνάς πως έχεις κινητό στο χέρι κι αφήνεις την ψυχή σου να πάει πτήση μέσα στη μπάλα. Αυτός είναι ο λόγος που εγώ βάζω πρώτη προτεραιότητα στις δυνατές φωνές της κερκίδας και όχι στις αγγλικές ανακοινώσεις. Γιατί εμείς εδώ δε χρειαζόμαστε κανένα newsletter για να θυμόμαστε πως η ομάδα μας είναι κάτι παραπάνω από έναν τίτλο — είναι η ίδια μας η ζωή εκεί στις σανίδες, σηκώνοντας το χέρι ψηλά όταν η μπάλα φιλιέται στο στόχο.