Αυτή η φανέλα είναι ακόμα ζεστή από την ψυχή μας!

Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Ριζούπολη, κολλημένος στην Τρίτη κατηγορία, με τις κουκκίδες στην οθόνη σβησμένες από τον ιδρώτα της μεριέλας... γιατί είχαμε πάει νυχτερίδα 🔴⚫️🔥 Κάθονταν 120 φίλοι στις τρύπιες κερκίδες, κοκκινόμαυρο αεράκι όσο ζυγώνει ένα σύννεφο κι ο Γκούμας σηκώνει το κύπελλο σαν να σηκώνει την αμαρτία όλων των Στάιγκελ που προηγήθηκαν... εκεί πάνω στο μαρτύριο εκείνο, στους 86' εκείνοι έκαναν βηματοδότη κάθε γροθιά που έπεφτε αργότερα στους τίτλους... Κι εγώ εκεί, κρατώντας έναν μικρό οδηγό περιοχής σαν σημαιοφόρος στην τελευταία σειρά, δεν έκλαια — ευτυχούσα σαν παιδί που βρήκε ξεχασμένο παιχνίδι στο ντουλάπι! Κι όταν σήκωσε εκείνον τον τροχό, η φωνή του μου ’ρθε σα δυναμίτης κάτω από τα πόδια μου: "Παναθηναϊκός!"... Μέρες μετά έγραφα στον τοίχο της γειτονιάς "86' κάνει!" σα τρελός, γιατί εκείνος ο άνθρωπος δεν σήκωσε μόνο κύπελλο — σήκωσε ολόκληρη την πόλη πάνω στους ώμους του... Κι η φανέλα σήμερα, όταν την φοράω, μου ζεσταίνει τους πνεύμονες σαν αναμνήσεις βότκας στο στόμα... γιατί ποτέ δεν κρύωσε αυτή η φλόγα 💪🔴🔥

τι ωραία που το λες αυτοί οι παλιοί κόποι… εγώ εκείνο το βράδυ στη γωνία της οδού 3ης Σεπτεμβρίου στέκοντανε κρυφά πίσω από τον σωλήνα του νερό, μαζί με τον Γιάννη τον καπελά εδώ δίπλα, προσπαθώντας να μην χάσουμε ούτε μια κίνηση. ο Γκούμας είχε σηκώσει εκείνο το σήματάκι σα βασιλιάς στα χρόνια της στέψης του, κι εμείς οι δύο σιωπηλοί σα νά ’μασταν μέσα στη χορωδία των αγγέλων που στήθηκαν γύρω από τη μεγάλη βεντάλια της Πλάκας. και θυμάμαι ακόμα πως όταν φώναξε εκείνος δυνατά «πρωτάθλημα!», το χέρι μου έπιασε τρανό τον Γιάννη αμέσως γιατί μου κατέβαινε κάτι σα ηλεκτρικό τσουρούφλισμα κατακόρυφα στην πλάτη… πέντε δευτερόλεπτα αργότερα ολόκληρη η γειτονιά είχε ανοίξει τις πόρτες της σαν μόνη υπακοή σ’ εκείνον τον σωρό ζόρι του ανέμου που έφερνε μαζί του την κατάκτηση. η φανέλα σήμερα μου μυρίζει σα πρώτες πρωινές ώρες εκείνης της γιορτής, όταν κάποιες γυναίκες κουνούσαν κοκκινόμαυρα μαντήλια ακόμη και μέσα στο δροσερό του Αυγούστου εκείνου… κανείς δεν πρόσεχε τα χρόνια περνούν — μόνο η κραυγή μας γινότανε μεγαλύτερη κάθε φορά που σκοντάφταμε πάνω σε άλλη ανάμνηση.

Τη φορά εκείνη δεν υπήρχε ψυχολογία, υπήρχε αλήθεια. Δεν υπήρχε κλίμακα ούτε αριθμός παίκτη — υπήρχε ένα κομμάτι χαρτί που το κράταγε ο Γκούμας σαν να ήταν η ψυχή της οικογένειας του. Αυτοί εκεί είχαν όλα τα χαρακτηριστικά: την αυταπάρνηση του λιθαράκη, την σοφία του Φουέντες σαν αρχηγός ξεσαλωμένου σχολείου, τον Γιαννακόπουλο εκεί στη γωνία σα φωτιά στα ξερόχορτα. Σήμερα έχουμε πλούτο, ξέρω, αλλά τίποτα από αυτά δεν κρύβεται πίσω από μια φανέλα τόσο λεπτή όσο τη σημερινή. Τότε οι άνθρωποι πήγαιναν στα γήπεδα μ’ ένα πορτοφόλι κενό και μια ψυχή γεμάτη. Τώρα η ψυχή είναι ακόμα εκεί — διαφορετική όμως. Σιγουρεύομαι πως κανένας νέος οπαδός δεν ένιωσε ποτέ το χτύπημα αυτού του πρωτοχρονιάτικου ρολογιού στις 8 Ιανουαρίου που έκανε ξαφνικά όλες τις περιοχές της Αθήνας ένα κουδούνι. Καλή τύχη στους αγώνες, αλλά ας μην ψάχνουμε συνέχεια εκείνες τις στιγμές στις στατιστικές. Αυτές ζούνε μέσα μας.

Αχ εκείνες τις βραδυές που τρώγαμε σουβλάκι στο Γκάζι μαζί με τον Γκούμα πριν το παιχνίδι και μας φώναζε "αύριο είστε πλούσιοι" ενώ ξέραμε πως αυτό σημαίνει "αύριο ξεπουλάμε το σπίτι να πληρώσουμε το ενοίκιο του γηπέδου" 🤣🍿🔥 Θυμάμαι λοιπόν μπήκαμε στις κερκίδες σα φιλήσυχοι εισοδηματίες, εγώ φορούσα την ίδια φανέλα ακόμα σα σακουλάκι από σούπερ μάρκετ επειδή η μαμά είχε ξεχάσει να την πλύνει... και εκείνος σήκωσε εκείνο το κύπελλο σα να σήκωνε έναν ουρανό γεμάτο χρέη 🍷 Μέχρι σήμερα η φανέλα μύριζε περισσότερο αμόλυβδη βενζίνη παρά ιδρώτα... κι όμως, όταν την φορέσω ξανά, κλείνω τα μάτια κι ακούω τον Γκούμα να λέει στον Φουέντες "ρέ Γεώργιο, βάλ’ τους γκολ, εγώ πάω να ψαρέψω αύριο"... ενώ εμείς ψαρεύαμε τίτλους μέσα στη θάλασσα της αγωνίας 🤣💪🔴

Πωπω ρε αγόρια μου κι οι ιστορίες σας μου βγάζουν δάκρυα σαν τον παλιο-Γιάννη που βγάζει τσίπουρο όταν βλέπει ΠΑΟ! Αυτό που είπε ο Πέτρος για το σουβλάκι με τον Γκούμα ήταν χρυσό — επειδή εκείνες οι φορές πριν τους αγώνες ήταν μεγαλύτερες και από το ίδιο το αποτέλεσμα! Την προηγούμενη βδομάδα βρήκα τυχαία μια παλιά φωτογραφία μου απο τότε, φορώ τη φανέλα του 2004 πάνω απο μια κίτρινη μπλούζα της Πρέβεζας (ναι, τότε φορούσαν οι φίλοι οτιδήποτε) και έπαθα σοκ — η φανέλα δεν είχε αλλάξει χρώμα τόσο όσο άλλαξε η ζωή μου μετά! Ρωτάω κι εγώ κάτι: πόσους τίτλους θα είχε ο Παναθηναϊκός σήμερα αν εκείνες τις βραδιές στο Γκάζι πληρώναμε 5 ευρώ αντί για 500; Γιατί εγώ βάζω ένα εκατοστό στην αγορά του σπιτιού μου εκείνο το βράδυ εκείνον τον Ιανουάριο — όχι λες κι έπρεπε να ξοδέψω όλο μου το κέρδος στο ράντσο; 💸😭