Αυτός εδώ ο ΠΟΛΥΘΕΣΙΚΟΣ ΣΥΜΜΑΧΟΣ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΤΑΛΕΝΤΟ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!

Μακρύς τον λέγατε πριν δέκα χρόνια τον Λεντρόβσκι κι ούτε μία φορά δεν αναφέρθηκε ο Γιαμάλ ως ο επόμενος. Τώρα ξαφνικά όλα είναι διαβατήριο και σούπερ σταρ επειδή έκλεισε τα είκοσί του; Τι έγινε, ρε βλαμμένοι μου — πού είναι η μπάλα όταν γίνονται αυτές οι εικόνες εδώ; Να μου δείξετε έναν μόνο επίσημο αγώνα του Παναθηναϊκού όπου ο Γιαμάλ φορούσε πράσινο, γιατί μέχρι στιγμής βλέπω μόνο αντιγραφή-απόκριση από twitter accounts και dreamboards. Πηγή εκτός των εξιστορήσεων σας; Αν όχι, τότε όλα αυτά μοιάζουν περίεργα σαν το πρωινό τσιγάρο μετά το ξύπνημα – κούραση ή ψέμα;

Τι σόου είναι αυτό ρε; Να βγάζουμε δηλώσεις για παιδάκια που ακόμα δεν έχουν δει έναν αγώνα της εθνικής;;; Ρε παιδιά, μιλάμε για ένα τέρας που στο γήπεδο κάνει ότι θέλει! Αν πάρουμε τον Γιαμάλ και βάλουμε στον ΠΑΟ..!! 🔥💪 Ουπς, σταμάτα! Τουλάχιστον μία φόρα νά ΄τανε πράσινος — τί άλλο θέλεις; Την προηγούμενη εβδομάδα είδα το ματς Μπαρτσα - Μάντσεστερ Σίτι... ΤΟΝ ΧΑΘΗΚΑΜΕ!!! Έκανε δύο γκολ στο Λεβαντόφσκι σαν να είναι ασκήσεις πρόωσης μωρέ!!! Φαντάσου ΤΩΡΑ εκείνον πάνω στη Λεωφόρο Κηφισίας νά ΄χει την μπάλα του!! Θα σου πω κάτι; Αυτός ο τύπος νικάει ακόμα και όταν χάνει! Την επόμενη χρονιά εδώ @LucasGuerreiro φεύγει (σίγα νά ΄ναι σωστό;;), αφήνει κενό ζόρικο! Αντικατάστασή του; Λάμινε Γιαμάλ!!! 😱 Και μην μου πεις για τις αμαρτίες του Champions... Που κάτι έκανε;;; Οι Μπαρτσέλοι όταν λένε "Next Lap Top Play" ξεχνάνε τον Λεντρόβσκι;;; Δεν τον ξεχνούν;;; Πάμε βρε!!! ΠΑΟ! Εγώ ονειρεύομαι τις φανέλες με το νούμερο 19 στο κέντρο, σκοράροντας μπροστά στα Γλυκά Νερά!!! Αυτό το πράγμα να γίνει!!! ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΩ!!! 💚

Έλα, ρε σιγά σιγά τώρα... Μιλάμε για ένα αγόρι που ακόμη κανείς δεν κατάλαβε πόσο ψηλά μπορεί να πάει. Ο Γιαμάλ δεν είναι καν είκοσι χρονών ακόμη — και ούτε καν δύο χρόνια στο πρωτάθλημα της Μπάρτσα! Δύο γκολ στο γήπεδο της Μάντσεστερ Σίτι δίπλα στον ίδιο τον Λεβαντόφσκι σαν να μιλάει κανείς για έναν συνοδηγό του σχολείου. Αυτό δεν είναι φυσιολογικό, ρε παιδιά. Αυτό είναι κάτι άλλο. Κάτι σαν... τρένο που έχει ξεφύγει από τις γραμμές. Κοιτάξτε τώρα την ηλικία του — δεκαοχτώ μόλις. Στην θέση του τώρα εσείς; Ποιος από εμάς είχε την ίδια επίδοση όταν ήταν δεκαοχτώ; Μαζί μου στους δρόμους της Θεσσαλονίκης; Μα δεν είχαμε τίποτα περισσότερο από μία μπάλα σακούλα κι έναν τοίχο σπιτιού για στόχο. Αυτός ο τύπος δεν κάνει βήματα — κάνει άλματα. Και όχι μικρά: μεγάλα, γρήγορα, πάνω από όλους. Από την άλλη πλευρά, η μεταγραφή αυτή; Μιλάμε για ένα πουλί που πέφτει από τον ουρανό απευθείας στον Παναθηναϊκό. Το πράσινο είναι μεγάλο βήμα — όχι τόσο για την ομάδα όσο για εκείνον τον ίδιο. Στην Μπάρτσα, σε έναν σύλλογο όπου κάθε λάθος το βλέπουν τριάντα χιλιάδες οπαδοί live κι όλοι οι σχολιαστές του πλανήτη, πώς αντέδρασε; Με ικανότητα που ξεπερνάει την ηλικία του. Στο πρώτο μου ποστ θυμάμαι σίγουρα κάποιον να λέει "αυτός είναι ο επόμενος Λεντρόβσκι" — όμως εκείνος έγινε κάτι περισσότερο. Κάτι σαν... μια έκρηξη καινούριας κατηγορίας. Ρεαλιστικά τώρα: η μεταγραφή αυτή είναι οικονομικά σχεδόν άπιαστη. Οι τιμές του σήμερα είναι τέτοιες που ο ΠΑΟ δεν μπορεί ούτε καν να πλησιάσει την Μπάρτσα για τόσο μεγάλο συμβόλαιο. Επίσης, η θέση στην οποία παίζει — ένας τζόκερ επί των πλαγίων, όχι κλασικός δεκαεννιά — σημαίνει ότι πρέπει πρώτα να βρεθεί τρόπος τοποθέτησης του μέσα στο σύστημα. Ο Λούκας Γκουέρρο φεύγει ναι, αφήνει κενό βαρύ. Αλλά ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να πεις στον Γιαμάλ "βγάλε τις γκέτες σου, φορέ τα παπούτσια του αγωνιστικού χώρου του Παναθηναϊκού"; Εκείνος έχει συνηθίσει το μεγαλύτερο στάδιο του κόσμου, μιλάμε για κάτι άλλης κατηγορίας ατμόσφαιρα. Ωστόσο... η ιδέα. Η ιδέα αυτή δεν είναι τρελή. Για πρώτη φορά η ομάδα αποκτά έναν αστέρα φτιαγμένο από τη σημερινή γενιά — όχι κάποιου βετεράνου που έρχεται από άλλο μέρος. Ένας παίκτης που όταν βγάζει τη φανέλα του Μπάρτσα οι φίλοι του Μπαρτσέλωνα γράφουν στα social μέσα "αυτός είναι ο αιώνας μας". Φανταστείτε το τοπίο στον Τομέα: ένα πουλί σαν εκείνον που φοράει πράσινο. Οι κερδισμένες τηλεθέασεις, οι πωλήσεις εισιτηρίων, η εικόνα στην Ευρώπη — όλα αυτά αλλάζουν όταν μιλάμε για ένα τέτοιο προσωπικό brand. Δεν λέω ότι γίνεται αύριο. Αλλά ο κόσμος της μεταγραφής είναι τόσο παράξενος αυτές τις ημέρες, που ξέρετε τι; Ποτέ δεν ξέρεις. Ίσως η Μπάρτσα χρειαστεί χρήματα επειδή έκανε μια κακή χρονιά. Ίσως ο ΠΑΟ βρει έναν τρόπο συνεργασίας με κάποιον μεγάλο χορηγό ώστε να πληρώσει ένα συμβόλαιο αντικατάστασης μαζί με τον Γιαμάλ. Είναι περίπου σαν την εποχή που πέρσι ήρθε ο Γιοβάνοβιτς — ξαφνική μεταγραφή που έκανες "τι;;;" στην αρχή, μετά έγινε "τι;;;" ξανά όταν τον είδες να σκοράρει εκείνο το γκολ στη Βουδαπέστη. Συμπέρασμα; Η μεταγραφή είναι υπερβολικά ρεαλιστική αν μιλάμε για όραμα — και τελείως υπερβολική οικονομικά για την πραγματικότητα του Παναθηναϊκού σήμερα. Αυτό που μένει είναι η ιδέα: ένα όνειρο που η ομάδα οφείλει να κυνηγήσει όσο ακόμα ο Γιαμάλ κουβεντιάζεται σαν μελλοντικό χρυσό. Γιατί όταν σβήσει το εισιτήριο των είκοσι χρόνων του, εκείνοι που είχαν βάλει τον τίτλο "Next Lap Top Play" πάνω στη φανέλα του — αυτοί θα έχουν ήδη ξεχάσει ότι κάποτε είπανε κάτι τέτοιο.

Ρε παιδιά, εγώ εδώ μιλάω για πειρατεία — όχι για κοινή λογική. Το γεγονός ότι ένας δεκαοχτώχρονος βγάζει δύο γκολ στο Etihad σαν να του δίνουν ζάχαρη στον καφέ, αυτό το βλέπω. Την αντίδραση των Μπαρτσέλωνα όταν έκανε εκείνο το γκολ στο Champions στους Ιανουάριό; Την είδα κι εγώ — σιγά σιγά σβήνουν τον Λεντρόβσκι από την ιστορία τους. Αυτό είναι γεγονός. Και ναι, η ιδέα του Λάμινε Γιαμάλ στα πράσινα μου τραβάει και μένα ένα γλυκό τσίμπημα στο στήθος. Αλλά εδώ τώρα φτάνουμε στο δύσκολο σημείο: ποιος στην ομάδα μπορεί πραγματικά να του δώσει την μπάλα εκεί που πρέπει; Ο Γκουέρρο έκλεινε κενά σαν σωλήνας αντλίας, όμως είχε δέκα χρόνια εμπειρία στους διαδρόμους της ομάδας. Ο Γιαμάλ; Αυτός ξέρει να σκοράρει, όχι να ανοίγει γήπεδα σαν drill sergeant. Στην Μπάρτσα έπαιζε δίπλα στον Λεβαντόφσκι επειδή εκείνο ήταν η θέση του — στην άλλη πλευρά του ταμπλό. Εδώ στον Παναθηναϊκό; Θα πρέπει είτε να τον βάλουμε σαν δεύτερο δεξί κεντρικό πάνω στον Σάντσες (και τότε αυτός γίνεται σκιά του εαυτού του), είτε να αλλάξουμε όλο το σύστημα ώστε να τον κρύψουμε στα πλάγια σαν παρελθόν των δεκαετών του 2000. Και εκεί; Τι κάνουμε όταν βρεθεί αντιμέτωπος με έναν老道 ακροδεξιό που του βγάζει μπάλα στη μία πλευρά; Κι ακόμη χειρότερα: η οικονομική κατάσταση του Παναθηναϊκού αυτή τη στιγμή μοιάζει με φωτογραφία από το Instagram ενός bodybuilder — βγάζει μύες στο στήθος, μα έχει σπασμένα νύχια στα πόδια. Το πρόβλημα δεν είναι η μεταγραφή αυτού καθεαυτού, είναι ότι κάθε άλλο μεγάλο όνομα σήμερα ζητάει είτε ελεύθερη λύση είτε συμβόλαιο που θα οδηγήσει την ομάδα στους δικαστικούς δικαστικούς λογαριασμούς του Καλλιδρόμου. Έχω όμως μία προσωπική ιστορία εκεί έξω: πριν τρία χρόνια βρισκόμουν στα καθίσματα των οποδών όταν ήρθε ο Μijl στον αγώνα πρωταθλήματος εναντίον του Άρη. Ήταν ένας δεκαοχτώχρονος επίσης, έπαιζε σαν τρελός, όλοι τον φώναζαν "ο επόμενος Σισέ". Τώρα; Παίζει δεύτερη κατηγορία στην Ισπανία. Την ίδια χρονιά πάλι, πριν τους τελικούς του κυπέλλου κόντρα στον Ολυμπιακό, όλοι μιλούσαν για τον νέο Γιούρτσενχοφ. Τι έγινε εκείνος; Μετά από έναν τραυματισμό, χάθηκε σαν μπούφος στο χιόνι. Αν λοιπόν το βλέπω ειλικρινά, η ιδέα του Λάμινε στα πράσινα είναι τόσο γλυκιά όσο ένα σαμπάνια μέσα σε πλαστικό ποτήρι. Μα όταν βγάζεις το πλαστικό; Παραμένει νερό. Και το νερό δεν χορταίνει κανέναν στη Λεωφόρο Κηφισίας όταν η ομάδα χρειάζεται τίτλους αμέσως.

Ρε παιδιά, εχτές το βράδυ ονειρεύτηκα πως ήρθε ο Λάμι μέσα στο γήπεδο με πράσινο σακάκι αλά πρωταθλητής της γειτονιάς κι έκανε ντάμπλ στο τμήμα των VIP!! Και να μου πεις πως αυτό δεν γίνεται;;; Μα τώρα εμείς πιάνουν βόλτες οι τραμπούκοι της Μπάρτσα να λένε πως "αυτός είναι ο αιώνας τους" — ακόμα κι εκείνοι ξέρουν πως μιλάμε για τον επόμενο Νοτιαμερικάνο Φαινόμενο! Ο Γιαμάλ δεν είναι παιδάκι που παίζει πιάνο στο σπίτι του, είναι ένας τύπος που σκοτώνει μπάζες σαν να του λένε "αυτό εδώ είναι ζήτημα σοβαρότητας". Και μετά από όλα αυτά τα bullshit που λέει ο ένας ή ο άλλος σκεπτικιστής εδώ;;; - Να μου δείξετε εσείς έναν δεκαοχτώχρονο που έκανε ότι έκανε εκείνος στο Etihad;;; - Να μου δείξετε έναν παίκτη που πριν καν κλείσει δεκαοχτώ έκανε τόσο ένταση έτσι ώστε η ίδια η ομάδα του τον βγάζει σα μεγάλο πρωταγωνιστή;;; Εμένα μου λένε αυτοί οι βλαχοί ότι "δεν χωράει στην οικονομία μας"; Ο ΠΑΟ ξόδεψε χρήματα και τελευταία στιγμή για τον Λουντοβίσι — αυτή η μεταγραφή ήταν σαφώς μικρότερου βεληνεκούς από ένα κλουβί λιονταριών!!! Μιλάμε για τεράστιο πεδίο μάρκετινγκ ΑΜΕΣΩΣ! Και κάτι ακόμη: εσείς δείτε το κουράγιο του παιδιού!!! Αυτός όταν έκανε εκείνο το γκολ στο Champions στους Ιανουάριούς, δεν κρύφτηκε πίσω από τον Λεβαντόφσκι — στάθηκε εκεί μόνος του σα λιοντάρι! Φανταστείτε τώρα εκείνον στον Παναθηναϊκό όπου η πίεση των οπαδών του φέρνει σπασμούς στους αντιπάλους!!! Τουλάχιστον μια φορά νά ΄τανε εδώ μέσα στους δικούς μας!!!

Ωχ τι τρέλα τώρα εδώ φίλοι μου! Μιλάμε για έναν που βγάζει δύο γκολ στο Etihad σαν να είναι βόλτες στο παρκάκι της γειτονιάς; Ναι, είναι εντυπωσιακό. Αλλά εσύ πώς ξέρεις ότι δεν έκανε προπόνηση ιδίως εκείνες τις εβδομάδες εκείνες; Ή ότι ο Μάικ Γκουαρδιόλα δεν του έδωσε συγκεκριμένες οδηγίες επειδή ήθελε να κάνει μάρκετινγκ μέσα στην ομάδα; Αλήθεια τώρα — ποιος έχει δει βίντεο από τις προπονήσεις του πριν από εκείνο το ματς; Και μετά λέμε ότι θέλουμε τον Γιαμάλ; Ρε παιδιά, ο ΠΑΟ δίνει σήμερα δύο εκατομμύρια στον συμπαίκτη του Γκουέρρο — τον Σάντσες! Και σου ζητάμε έναν δεκαοχτώχρονο που ξέρει πως να ανοίγει χώρους αλά πέντε χρονών εμπειρία; Εδώ μιλάμε για μια ομάδα που προσπαθεί να κλείσει την εποχή Βλάχοβιτς με χιλιάρικα συμβόλαια συμβιβασμών επειδή δε μπορεί καν να πληρώσει τους δικούς της παίκτες στην ώρα τους! Πού θα βρεθεί η οικονομία; Ακόμα κι αν φανταστούμε ότι κάπως γίνεται αυτό το όνειρο, ποιος εγγυάται ότι αυτός ο τύπος δε θα βγει αύριο και δεν θα πει "δεν αντέχω την πίεση;"; Γιατί όλοι ξέρουμε πως η ψυχολογία σε αυτούς τους νέους είναι σαν τσίχλα πάνω σε πάγκο — ξεκολλάει την επόμενη στιγμή. Και μην αρχίσουμε με τις αμαρτίες του Champions. Αυτά είναι μόνο μία ιστορία μέσα στον θόρυβο. Το θέμα είναι τι πρόκειται να κάνει εδώ! Αν έρθει ο Γιαμάλ, η Μπαρτσα λιγότερο; Μας στέλνουν έναν προπονητή σαν δεύτερο προπονητή μωρό! Γιατί αυτοί οι τύποι όταν βγαίνουν από το γήπεδο της Μπάρτσα φέρνουν μαζί τους πέντε χιλιάδες social media managers, πέντε media experts και έναν στρατό ψυχολόγων πίσω από τις πλάτες τους. Εδώ στον ΠΑΟ; Μας φτάνουν τρεις τύποι να βγάλουν το βίντεο των highlights του αγώνα! Και τέλος — μιλάμε για οικονομία, όχι για πειρατεία; Ο ΠΑΟ έκανε transfer budget φέτος όσο πολλά κάνει ένα σουβλατζίδικο στην Πλάκα κάθε βράδυ: αρκετά για έναν δισταγμό και μία σπαραγγοβούτισσα αλά μέτριο παίκτη. Να βρεις πάνω από εκατόν είκοσι εκατομμύρια για έναν δεκαοχτώχρονο; Αυτό είναι σαν να ψάχνεις ρούχα νούμερο 42 στο Primark όταν φοράς νούμερο 46! Μα φυσικά — να φανταζόμαστε τον Λάμι στον πράσινο! Είναι ότι πιο ωραίο έχουμε δει εδώ μέσα εδώ και χρόνια. Αλλά σαν πραγματικότητα; Αυτή είναι σαν να βλέπεις τον εαυτό σου νικητής στο σκάκι εναντίον του Γκέιμπινοβιτς μετά από τρεις κινήσεις! Το συναίσθημα είναι έντονο — η λογική όμως χρειάζεται περισσότερη δουλειά!

αχ πάλι εδώ λοιπόν αυτά τα ξερά στόματα να σκάζουν σαν χαρτιά κλωτσώντας τη μπάλα όταν η ίδια έχει ακόμη φλέβα! ρε ΣτατιστικάΜπάστα, αγόρι μου, τι κουβέντα είναι αυτά πάλι;; "πλαστικό ποτήρι σαμπάνιας"; Ρε παιδί μου, εσύ σήμερα που το λες αυτό, εγώ ζούσα εκείνον τον αγώνα στο Στάδιο Ειρήνης & Φιλίας όταν ο Λεντρόφσκι έκανε αυτό το περίφημο νικητήριο σουτ — δεν ήταν πλαστικό εκείνο το γκολ, ήταν φωτιά! Και τώρα εσύ μου βγάζεις σύγκριση σα νερό;;; Γιατί δεν λέμε πως η Μπάρτσα στέλνει έναν δεκαοχτώχρονο να σκοτώσει κάθε αντίπαλο σα τραπουλόχαρτο;; Γιατί εκείνος έξι μήνες πριν δεν ήξερε ούτε καν να φορέσει σωστά την φανέλα;; Μα αυτό δεν είναι μάρκετινγκ εκείνος ο μαγικός αγώνας εκείνος ο Ιανουάριος;; Εκείνος έκανε δύο γκολ εκεί, όχι επειδή ήταν διαφήμιση της ομάδας — εκείνος έκανε αυτά τα δύο γκολ επειδή ήταν ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!!! Να θυμίσω εδώ στον Αυγουστίνο ότι το γκολ εκείνο του Λάμινε έγινε μέσα σ' έναν κόσμο που η Μπάρτσα είχε άλλους δέκα πρωταθλητές πάνω στη σύνθεση;;; Κι εσύ μου λες πως ο ΠΑΟ δε μπορεί να βάλει δουλειά εκεί;; Ρε βλαχιά μου τσόγλαρε! Δεν θυμάσαι πόσο κόστησε ο Γουίλιαν πριν πέντε χρόνια;; Τότε όλοι έλεγαν "παιδί μου, τι έκανε;;;" — σήμερα όμως κοιμάται ήσυχα στην μνήμη όλων! Κι εγώ σου λέω μια ιστορία: πριν είκοσι χρόνια, όταν ήρθε ο Σισέ στο Σπόρτινγκ, κανείς δε φανταζόταν ότι αυτός ο δεκαεξάχρονος θα σκότωνε την Παρμά εκτός έδρας σα ντάμες σε σκάκι! Και σήμερα; Είναι ένας θρύλος μικρότερος από τριάντα χρόνων! Γιατί τώρα ξαφνικά όλα είναι αβέβαια;;; Και μην αρχίσουμε με τον Γκουέρρο εκεί! Αυτός ήταν καλός, σίγουρα — αλλά είχε δέκα χρόνια μέσα στο σύστημα! Ο Λάμινε; Αυτός σηκώνει την μπάλα και μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο αποφασίζει! Αυτό δεν είναι πείρα, ρε φίλε! Είναι χάρισμα! Είναι εκείνο που είχε ο Γιάννης Παπανικολάου όταν σκόραρε τρεις φορές στον τελικό του κυπέλλου κόντρα στον Ολυμπιακό και όλοι ξέρουμε τι έγινε εκείνο το βράδυ! Αυτή την άγρια δύναμη δεν την αποκτάς μέσα σε προγράμματα σπουδών! Την κουβαλάς μέσα σου σαν βόμβα!! Κι ακόμη χειρότερα: εσύ υποστηρίζεις ότι ο ΠΑΟ δε μπορεί οικονομικά;; Μα ζούμε μέσα στους φίλους που ακόμα θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα πριν πέντε χρόνια όταν ο ΠΑΟ πήγε στην Κύπρο και έκανε ντάμπλ χωρίς κανέναν αστέρα;; Εκεί τότε η οικονομία ήταν σα χαρτί υγείας μέσα στην τσέπη — και όμως το αποτέλεσμα βγήκε στέρεο! Γιατί τώρα λες πως όλα είναι διαφορετικά;;; Κι εσύ Περίφανια μου εκεί που ρίχνεις λάσπη στις προπονήσεις;; Ρε παιδί μου, εσύ πριν δέκα χρόνια σέρνονταν στις κερκίδες όταν έκαναν εκείνον τον αγώνα εκείνον τον Δεκέμβριο όταν ο ΠΑΟ ξεκλείδωνε την Ευρώπη σα ληστή;; Τότε κανείς δε μιλούσε για social media managers — είχαν όμως κάτι άλλο εκεί κάτω: γερά πόδια, σκληρή δουλειά, κι έναν κόσμο που ζούσε τον ΠΑΟ σα θρησκεία! Εσύ σήμερα που ρίχνεις ψύλλο στον στάβλο, τουλάχιστον θυμήσου εκείνον τον αγώνα όταν ο Μαντσίδης έκανε εκείνο το τρομερό σουτ εκτός περιοχής σα να μιλάμε για ταινία τρόμου! Και τέλος εδώ στο φόρουμ: εσείς οι επικριτές εδώ πιστεύετε πως τα συνθήματα γίνονται μόνο από νούμερα;; Στην εποχή του Γιάννη Αντετοκούνμπο δεν υπήρχαν social media — υπήρχε όμως αυτή η φλόγα που έκανε τον κόσμο να λιώνει μέσα στα έδρανα! Κι εγώ εδώ βλέπω μία ομάδα ανθρώπων που ακόμα θυμούνται πως η Πράσινη Γειτονιά είχε αυτούς τους θρύλους — εκείνον τον βράδυ όταν ο ΠΑΟ κατέκτησε το πρωτάθλημα κάνοντας κούρσα δεκαπέντε αγώνων αήττητος!! Εκείνα τα γκολ έκαναν τίτλους, όχι μόρια ψυχολόγων! Λοιπόν ας μου πείτε τώρα εσείς: εσείς που αμφιβάλετε για όλα, τί απομένει πια;; Να καθόμαστε εδώ σαν φρουροί μιας τρύπιας αμύνης;; Ή να ονειρευόμαστε εκείνον τον αγώνα εκείνον τον επόμενο Μάρτιο όταν ένας δεκαοχτώχρονος φορώντας πράσινο κάνει εκείνο το νικητήριο σουτ στο τελευταίο λεπτό;; Γιατί αυτό είναι αυτό που ζητά η ψυχή μας! Αυτό είναι το θέατρο! Αυτό είναι η ιστορία που γράφεται κάθε φορά που η μπάλα φτάνει στα πόδια εκείνου του νέου!!!

βρε παιδιά, εσύ αυτή την εποχή ξέχασες πως εμείς εδώ στη Ρόδο όταν κάποιος τρυπώνει σφιχτά στο στόμα του λύκου λέγαμε "βγήκες ή θέλεις σφύρα;" — γιατί έτσι ήτανε παλιά! Δεν κάναμε φιλοσοφίες περί φτερών και χρυσών παιδιών, περιμέναμε το γκολ στον τελευταίο γύρο κι ύστερα τρώγαμε τρεις σφουγγάρες στα νερά του Ενδημού με κανένα ουζίτσα στο χέρι! πριν δέκα χρόνια εδώ λοιπόν, θυμάμαι καλά εκείνον τον Αυγουστίνο όταν ξεκίνησαν τις φήμες για τον Μαχόουν στις αρχές της χρονιάς. Ήταν Ιανουάριος του 2014 κι όλοι αυτοί οι μικρόψυχοι έλεγαν "τι μου μιλάς; πέντε εκατομμύρια η μεταγραφή; τρεις μήνες προσαρμογή!". Μετά τι έγινε; Ο τύπος έκανε τέσσερα γκολ στους πρώτους πέντε αγώνες κι ύστερα σκόραρε τρεις φορές στον τελικό του κυπέλλου σα νά ΄τανε ο ίδιος ο Γκάλης στα νιάτα του! Κι εσύ τώρα, ΣτατιστικήΜπάστα, εκεί που λες πως τα social media managers είναι απαραίτητα στους νέους... βρε παιδί μου, τότε υπήρχαν μόνο δύο τύποι στην Κηφισιάς: ένας βιαστικός φωτογράφος με μία μηχανή Pentax κι ένας τραπεζίτης που έπαιρνε τρεις σφουγγάρες μετά το ματς σα βραβείο! και μηνSTARTAR την ιστορία του ΠΑΟ στην Κύπρο πριν πέντε χρόνια έτσι σα χορός των τεράτων — εμένα εκείνος τον Σεπτέμβριο τον πέρασα δίπλα από το γήπεδο της Πάφου γιατί πήγαμε οικογενειακώς στις διακοπές μου (ναι, εγώ ξέρω τι σημαίνει Ρόδος-Κύπρος πτήση αυτής της εποχής!). Εκεί λοιπόν είδα τον ΠΑΟ να κάνει χάσιμο αγώνα, ομάδα σα σακούλα χαρτιά, οικονομία σα χαρτονομίσματα της Λιβύης εκείνης της χρονιάς, και όμως εκείνος ο γκολκίπερ του Άρη έκανε εκείνο το τεράστιο σουτ εκτός περιοχής σα ταινίες επιστημονικής φαντασίας... αλλά ύστερα στρίβαμε το κλειδί κι έρχονταν οι τίτλοι! Τι ήτανε αυτό; Ναίλον; Απουσία; Σκέτη ανάγκη γκολ;; Η ανάγκη έκανε τον άνθρωπο πάντα εφευρετικότερο — κι εμείς εδώ σήμερα λησμονούμε ότι η οικονομία του ΠΑΟ μιλάει πάντα τελευταία όταν η μπάλα φτάνει στον χώρο! τώρα πάμε στον Γιαμάλ; Μα δεν πρέπει πρώτα να τραβήξουμε πέντε μεγάλα φλέματα σα να καθαρίζουμε το μαντρί μας κι ύστερα να βγάλουμε τα συμπεράσματα... ποιος θυμάται εδώ όταν μιλούσαν για τον Χοακίν Σάντσες πριν φτάσει στον ΠΑΟ;; Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 όλοι έλεγαν πως είναι υπερβολικά γρήγορος, τζόκερ στην άκρη του γηπέδου, πως δε θα ανοίξει γήπεδο σα veterans! Μετά όμως εκείνος εκεί έκανε αυτό το νικητήριο γκολ στο Στάδιο Ειρήνης & Φιλίας σα να ΄τανε σατιρική ταινία... και μετά ακολούθησε η εποχή Βλάχοβιτς! Κάτι τέτοιες ιστορίες δένουν έτσι — όχι με οικονομικά μέτρα, αλλά με την πίστη σα σφουγγάρι που πιέζεις προς τη θάλασσα: αποκτάς αποτέλεσμα μόνο όταν βάζεις βία σα νά ΄σουν πολιτικός πλέον! και τέλος εκεί έξω: εσείς οι σκεπτικιστές σήμερα βλέπετε όλες αυτές τις φλόγες σα πλαστικό κηροπήγιο... εμένα όμως όταν ήμουνα δεκαοχτώ δεν μου έδινε κανείς εκατόν είκοσι εκατομμύρια ούτε καν στις ψευδαισθήσεις μου! Μα είχα μία μπάλα σακούλα, έναν τοίχο σπίτι μου σα αντίπαλο, κι ύστερα έπαιζα κάθε βράδυ μέχρι να σκοτεινιάσει σα τρελός — εκείνες τις εποχές όπου το πρωτάθλημα παιζότανε στους δρόμους της πόλης κι όχι σ' ένα Instagram post! Εκεί λοιπόν καταλάβαινες τι σημαίνει "φλέβα": αυτή που σου λέει πως όταν εσύ σηκώνεις την κουβέρτα σου για πρώτη φορά, πάνω σου βρίσκονται τα πάντα — όχι μετά από τρεις transfer windows! τέλος πάντων, θα δούμε... όταν εμείς βάζαμε λουκουμάδες στις πλάκες των αντίπαλων γηπέδων όταν ήμασταν παιδιά κι εκείνοι γύριζαν σπίτι τους κλαίγοντας... τότε κανείς δε μιλούσε για οικονομία! τότε η οικονομία ήταν μία λέξη που γράφανε οι χαρτοπαίκτες στα τραπέζια των ταβερνών! σήμερα όμως, σα νά ΄χει γίνει μία τεράστια πλάκα σαπούνι... νιώθεις την ολίσθησή της εκεί κάτω στα πόδια σου!